A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

jueves, 19 de noviembre de 2026

A ONDA REACIONARIA NO ESTADO ESPAÑOL E A U.E. (e II)

Carlos Dafonte

As complexas perspectivas políticas que abre a convocatoria electoral.

Debemos ter en conta que agora non estamos nunha situación de bipartidismo como hai uns anos, onde a un goberno da dereita conservadora había a alternativa da dereita progresista, ou viceversa, que case sempre acadaba maioría absoluta e de non conseguilo, só necesitaba pactar ou co PNV ou CiU. Agora todo é máis complexo aínda que o corpo electoral avanza paseniñamente cara ao bipartidismo de hai décadas, despois da experiencia fallida do 15 M que permitiu a aparición de Podemos , Ciudadanos e Vox; nin PP nin PSOE poden acadar maioría absoluta, e os aliados do segundo atópanse moi fraccionados e os do primeiro son os neofranquistas de VOX; así vai ser moi difícil que PP, PNV e Junts per Catalunya podan formar goberno o mesmo que vascos e cataláns participen ou apoien un Goberno do Pp con Vox

Un primeiro elemento que hai que analizar é sobre as razóns do avance do neofranquismo e polo tanto neofascismo, que é o que VOX representa. Hai analistas que consideran que o trunfo de Trump nos USA pulou unha vaga reaccionaria que estendeuse polo planeta e callou en España; tamén que o “réxime do 78” non foi capaz de poñer fin aos rescaldos do franquismo moi asentado en determinados sectores sociais; outro análise quere facer culpable deste avance ás “redes sociais” o que se traduce, din, nun importante apoio da mocidade ao proxecto totalitario; e aínda hai outro argumento ligado ao anterior, a deficiente explicación nos centros de ensino da ditadura franquista, cales eran as súas leis, como exercía a represión, sobre que sectores, a quen beneficiou a carencia de liberdades e dereitos, etc. 

Non vou negar que todos eles podan ter certa influenza no crecemento de Vox, pero coido que o que ten maior, é a crise estrutural do imperialismo e como afecta a mesma a sectores da pequena burguesía e do que Lenin chamaba a aristocracia obreira, que ven negado o seu ascenso social e perden, por como a clase traballadora está sendo desposuída dos dereitos que durante anos garantiu o chamado estado de benestar. A clase traballadora sofre hoxe  pola súa fraxilidade política, ideolóxica e organizativa, resultado da crise do sistema e a perda de hexemonía de quen durante tantos anos a detentou: o chamado occidente, os anglos e a UE. Manter ou recuperar a taxa de ganancia implica quitarlle dereitos e minguar a súa participación na distribución da riqueza que os traballadores producen.

Agora é un “sálvese quen poida” e diante desta perspectiva algúns consideran que a situación só ten solución cun goberno e apoiando a un partido disposto a prescindir da democracia burguesa e buscar saídas duras a súa situación. Quen cometa esa equivocación, axiña se vai dar conta de que votou contra os seus intereses.

Por outra banda a mocidade despois de estudar, acadar un título, que en outros tempos próximos era garantía dunha vida digna, ve hoxe como perspectiva salarios moi baixos, dependencia da familia, incapacidade para independizarse, etc e busca polo menos nas enquisas, o xeito de expresar a súa frustración co goberno progresista, sen importarlle, non segue con detemento a vida institucional, que algunhas medidas que debían solucionar algúns aspectos dos seus problemas, foron bloqueadas polos partidos aos que o día 29 están dispostos a votar. Están situados nunha contradición. 

Pero hai que recoñecer que si os partidos de esquerda xogaran nestes anos o papel fundamental de seguir actuando na rúa e non centralo todo na actividade institucional, intervindo nos barrios, nos centros de traballo e estudo activamente, esta perigosa situación estaría lonxe de producirse, e a campaña e a longa pre campaña, non serían un rosario de insultos e descualificacións, senón que xiraría cara á presentación de programas e crítica construtiva aos adversarios. 

O Goberno decidiuse e despois de moitas indecisións, ilegalizou “Núcleo Nacional” unha organización nazi moi ligada a Vox pero tamén ao PP e nesta campaña hai que facerllo pagar. Non podemos arriscarnos a sufrir un retroceso a todos os niveis se PP e Vox forman Goberno; vai ser un feito que importantes dereitos acadados nos últimos anos poden ser anulados ou modificados do xeito que non cumpran o papel para o que foron aprobados.

Eu que me teño presentado a numerosas eleccións, locais, autonómicas e a Cortes, sei que os resultados de determinadas enquisas moitas veces se manipulan, para corrixir o que de verdade está sucedendo; por exemplo se para un partido os resultados son moi bos e pode haber perigo de desmobilización do seu electorado de coñecer que todo vai moi ben, o normal é que non reflicta a enquisa a realidade e aparecen uns resultados non tan bos  par que o seu electorado siga mobilizado.

No caso do voto a  Vox que reflicten as enquisas, é posible sexa un voto da xente enfadada que o expresa dese xeito aínda que unha parte, non son capaz de dicir que tanto por cento, non o vaia meter na urna o día 29.

Xogámonos moito o día 29 e todos nós debemos contribuír a que o neofranquismo non siga entrando nas institucións do Estado, debemos analizar con claridade o que significa a entrada do neofranquismo nas comunidades autónomas e si o facemos a conciencia, chegaremos á conclusión de que o balanzo non é positivo, todo o contrario; e estes días puidemos observar en distintas televisións como  representantes de Vox amosan pegadiñas de “Núcleo Nacional”, un grupo auto declarado nazi, hitleriano. 

Sería moi importante un goberno progresista con máis peso da esquerda, cuestión moi complicada. A alternativa Pp-Vox debe ser derrotada e a xente de dereitas deste país debía, se quere que a dereita conservadora, aínda que hoxe co pilotaxe de Feijoo a levara a posicións de ultradereita, debía apostar por un goberno Pp-Pnv-Junts, ou que o Pp gobernara co apoio dos nacionalistas de dereitas sen entrar no goberno.

Hoxe haberá un debate Feijoo-Sánchez na “cadea 7”. Tentara Feijoo embarrar o debate como fixo no ano 2023, dando toda unha serie interminable de datos falsos? Está claro que aquel debate non o perdeu, pero nos seguintes días, cando se analizaron todos os seus datos e chegaron, na grande maioría dos medios, a conclusión de que eran falsos, perdeu as eleccións.

O que eu inquiriría do presidente do goberno en funcións  era se vai seguir axudando a Zelenski e os nazis que o apoian, unha vez coñecido que militantes de “Núcleo Nacional” como outros nazis europeos, recibiron instrución de todo tipo, fabricación explosivos, militar etc en terras de Ucraína.

E a Feijoo que aclare o seu programa no relativo a violencia sobre a muller, pensións, aborto, eutanasia, salario mínimo, impostos, inmigración, vivenda, etc; é dicir que presente un programa, que ata o de agora só utiliza o recurso ao insulto e a descualificación para manter durante anos o seu discurso político.


En Galicia no mes de novembro de 2026






sábado, 14 de noviembre de 2026

A ONDA REACCIONARIA NO ESTADO ESPAÑOL E A UE (I)

Carlos Dafonte.

Tamén en Europa, como non podía ser doutro xeito, vivimos os resultados desta onda reaccionaria; hai causas exóxenas e endóxenas, considerando como endóxenas tamén as actitudes da Unión Europea que non fixo nada para illar os avances da dereita máis extrema, antidemocrática e autoritaria á que todo se lle permitiu con tal de apoiar a rusofobia existente, pulada polos USA, ata que a fascista Giorgia Meloni goberne en Italia sen que a UE tomara medidas para impedilo e unha vez elixida para illala; así o pobo italiano, que é soberano para elixir a quen queira, coñecería que elixir a figuras defensoras de ideoloxías fascistas, totalitarias, non sae gratis, ten os seus custos.

Aquí, os avances dos neofranquistas de Vox, non só se acepta con normalidade, senón que arrastra cara as súas políticas a un partido como o PP que lle permite co-gobernar en Comunidades Autónomas, sen que a dirección dos populares europeos digan absolutamente nada.

Tampouco debemos desbotar as causas esóxenas, como o trunfo de Trump e o emprego da forza contra aliados e inimigos, para impor ese dito tan claro dende sempre que orienta a política dos USA, “non temos aliados, só intereses” e que lles leva a apoiar dentro de cada país ás forzas máis reaccionarias que apoien cada paso que a administración trumpista da, tanto a nivel internacional, xenocidio en Gaza, guerra ilegal contra Irán, situar á fronte do goberno de Siria ao islamismo máis radical causante de miles de asasinatos, ata a quen hai pouco tempo consideraban imprescindible derrotar; que aconteceu na democrática UE, “defensora dos dereitos humanos” para este cambio de criterio?

E non esquezo as manipulacións electorais que os USA seguen a practicar no que consideran o seu “patio traseiro” para derrotar a gobernos que queren modificar estruturas e avanzar en darlles mellores condición de vida a toda a cidadanía, e cando poñen aranceis a determinados produtos, observamos como a nivel interno estas forzas, que alardean de patriotas,  non fan nin a menor crítica.

Tamén no interior son responsables quen podendo desarticular os grupos neonazis, se lles permite constantemente infrinxir a lei, tanto da Memoria Democrática, Constitución, etc como a ocupación de vías públicas dun xeito ilegal, sen que o Ministerio do Interior reprimise esas manifestacións, o que permitiu que estes grupos considerasen que tiñan conquistado espazos de liberdade para as súas ideas, o que redunda en avances organizativos e envelenar a nivel ideolóxico a sectores da mocidade que sen futuro, ven na crítica dende posicións autoritarias, fascistas, unha saída para a súa realidade sen que coñezan verdadeiramente o que o fascismo pode representar nun futuro e o que representou no pasado.

Hai un feito, a “rusofobia” oculta todo, que non merece información nin discusión algunha nos medios de comunicación nin nos parlamentos europeos; en Ucraína os neonazis atópanse no poder dende o golpe de “estado do Maidán”, poder que acrecentaron apoiando a Zalenski nas súas políticas de limpeza étnica, enfrontamentos coa Federación Rusa e intento de entrar na OTAN e nuclearizar o país. Pois ben dende o principio da “operación especial” iniciada por Rusia milleiros e milleiros de neonazis europeos e doutras partes do planeta, tamén debemos pensar que de España, estiveron en Ucraína e recibiron instrución de manexo de explosivos e outros coñecementos que é posible que despois utilicen nos seus países para crear atentados e confusión, e co apoio mediático necesario, sexan utilizados contra sectores que nada tiveron que ver co mesmo. É dicir cometer actos de “falsa bandeira”. Non esquezamos o que aconteceu despois da creación por parte de dos USA da Al Qaeda e toda unha serie de atentados realizados en Europa e aquí, por moitos dos que estiveran loitando en Afganistán contra a intervención soviética. Tampouco debemos esquecer que toda a serie de asaltos a comercios en Barcelona e Bilbao, os beneficiados polo feito, PP e Vox atribuírono “ á esquerda”. Hoxe coñecemos que non foi a esquerda quen realizou estes actos.

Nestas circunstancias de avance do pensamento da ultradereita e fascista, aparecen tres feitos salientables na política interior, o desbordamento da fronteira en Ceuta e a entrada de miles de persoas na cidade procedentes de Marrocos, que seguro, pois hai declaracións ao respecto, contou co apoio de Israel, os USA e está claro do propio Marrocos, feito que beneficiou en grande medida ao PP e VOX, pois lles daba “munición”, por haber abandonado, o PP hai tempo ser “partido de estado”, contra o goberno ao que acusaron de todo o acontecido, cando partidos que foran verdadeiros nacionalistas, “defensores de España” nunhas circunstancias como as vividas, debían facer piña co Goberno ata solucionar a situación e despois xa viría o tempo da crítica. 

Que razón teñen os USA e Israel para tratar así ao Goberno? O primeiro, non apoiar a guerra ilegal contra Irán e non permitir a utilización das bases dos USA no territorio. O segundo, polo recoñecemento ao Goberno palestino e cualificar a actividade dos sionistas en Gaza como un xenocidio. Ámbolos dous queren facerlle pagar ao Goberno polas súas actitudes.

Tampouco debemos esquecer que Marrocos é o máis fiel aliado dos USA e de Israel co que asinou o plano que leva o nome do profeta Abrahám, e por outra banda, sacar do seu territorio a miles de mozos, que sen traballo e perspectiva algunha dunha vida digna, podían ser un foco importante de problemas no futuro.

A morte dunha persoa maior despois de ser desafiunzada do piso onde vivía dende hai ducias de anos, provocou unha contundente mobilización en todo o territorio do estado e numerosas acampadas en prazas de cidades e vilas,  que coinciden coa mobilizacións do ensino, sanidade e estudantes en certos territorios, que obrigou á convocatoria por parte dos sindicatos  a unha folga xeral para o día 11 de novembro.

E en terceiro lugar a disolución das Cortes e convocatoria de eleccións para o día 29 do mes de novembro.


lunes, 2 de noviembre de 2026

O IMPERIALISMO ESPAÑOL EN ÁFRICA (III). CEUTA E MELILLA.

Terry Hada

Todos os partidos do Parlamento español, desde a dereita e a ultradereita, a “esquerda” do Gobierno PSOE-Sumar ou Podemos, e as formacións nacionalistas, defenden de xeito intransixente a “españolidade” de Ceuta e Melilla. Isto demostra que entre todos eles hai un acordo fundamental: a defensa dos intereses do Imperialismo capitalista español.

domingo, 18 de octubre de 2026

IMPERIALISMO ESPAÑOL EN ÁFRICA. GUINEA ECUATORIAL (II)

Terry Hada

A orixe formal da colonización española sobre o territorio da actual Guinea Ecuatorial, comeza en 1778 cos tratados de San Ildefonso e O Pardo – de intercambio colonial -, nos que o Imperio portugués cedeu as illas de Fernando Poo e Annobón ao Imperio español, quen quería unha base propia no Golfo de Guinea para comerciar con escravos - destinados ás súas plantacións en América - sen depender de barcos estranxeiros. Tras a abolición do comercio transatlántico de escravos, encabezada polo Imperio británico e Estados Unidos a principios do século XIX, o interese do Imperio español polo territorio cambiou radicalmente cara á explotación económica, sendo 1858 o ano no que comeza a colonización efectiva, coa anexión da zona continental do territorio (Río Muni) e o nomeamento do primeiro gobernador español. O chan volcánico da illa de Fernando Poo - ideal para monocultivos de alto rendemento -, e o réxime de traballo forzado que impuxo o Imperio español, convertérona nunha potencia mundial na exportación de cacao e café - alén de madeira tropical da zona continental -.

lunes, 5 de octubre de 2026

O IMPERIALISMO ESPAÑOL EN ÁFRICA (I)

Terry Hada

PRESENTACIÓN

Os seguintes artigos teñen o obxectivo de contribuír ao debate e a preparación política da vangarda da clase traballadora e os pobos do Estado español, para construír o programa da loita pola revolución socialista contra o noso propio imperialismo, o Imperialismo español hoxe representado polo Réxime capitalista e neofranquista do 78, como parte dun proceso revolucionario europeo e internacional.

Nun momento no que a disputa interimperialista pola hexemonía - entre o bloque liderado polos decadentes Estados Unidos e o bloque encabezado pola puxante China – é o “telón de fondo” tras as principais expresións da barbarie que nos impón o sistema capitalista (xenocidios, guerras, migración forzada de decenas de millóns de traballadores/as, destrución medioambiental,…), consideramos fundamental analizar o papel concreto que, neste escenario, xoga o Imperialismo español.

martes, 22 de septiembre de 2026

A ONDA POLÍTICA REACCIONARIA

Carlos Dafonte.

Na terminoloxía marxista, cando falamos de temporalidade, se distinguen épocas, etapas, situacións e conxunturas. 

Coido que hoxe o máis acertado é caracterizar o momento actual como a etapa da crise capitalista que nos conduce a unha situación especifica que vivimos en cada país e a nivel planetario, que reciben despois dun análise  dende a perspectiva de clase, varias determinacións: Situación contrarrevolucionaria, reaccionaria, estable, prerrevolucionaria e revolucionaria. 

Debemos ter claro que ningunha das tres últimas concorda co que estamos a vivir, tampouco a primeira, pois de ser así estaríamos nunha etapa de importantes cambios estruturais levados adiante pola clase traballadora, como por exemplo a posibilidade de tomar o poder, ou os medios de produción xa nas mans da sociedade, e a burguesía e os seus aliados impoñendo o fascismo como método para poñer fin a esa situación.

Aínda que o fascismo comece en moitos lugares a “asomar a súa cacholiña”, aínda non temos chegado, polo menos no estado español a esa situación; polo tanto creo que a nivel dunha parte do planeta e no propio territorio, se debemos caracterizar un rasgo fundamental da situación política na que vivimos, é a de vivir mergullados nunha onda reaccionaria que é necesario  comprender as circunstancias que a producen.

lunes, 22 de junio de 2026

O CASO KITCHEN E O "ESTADO PROFUNDO"

Roberto Laxe

Mentres se tenta disolver a importancia política do caso Kitchen, presentado como se fose un caso de corrupción dos tantos que se dan no Estado Español, a realidade é que iso é falso.

O caso Kitchen enraíza na existencia dun “estado profundo” que na época de Felipe González, o dos GAL, chamábanse as “cloacas do estado” e unha Transición que respectou os poderes fundamentais do franquismo, a policía e o aparello represivo, o poder xudicial e a monarquía: era a concreción do “atado e ben atado” que dixera o ditador.

A desaparición dos GAL fixo que as actividades dos grupos para policiais reducíronse case totalmente; tras a disolución de ETA e a estabilidade social dos anos 90 e comezos do século XXI non facía necesaria a súa activación. Pero a profunda crise do 2007 / 8, que anunciaba o caos actual, salta o 15 M, a crise social e política do 2014 coas Marchas da Dignidade e a dimisión de Juan Carlos I, que deu un salto de calidade no 2017 e o proces catalán.