A POS-MODERNIDADE E VOX

 Roberto Laxe

Hai uns meses a Casa Branca -si, onde reside Donald Trump- encargou un informe sobre o cambio climático; os xornalistas, no cume do G20 aproveitaron para preguntarlle a súa opinión sobre o citado informe, e Trump contestou: “lin algunhas das súas follas... e non mo creo”.

Este catro palabras (“non mo creo”) resumen a lóxica introducida no razoamento da sociedade pola pos modernidade, da que o posmarxismo non é máis que unha dos seus partes,... a máis reaccionaria.

O informe que a mesma Casa Branca encarga afirma, polo que parece, que existe o cambio climático; que é un feito obxectivo, “créallo ou non Trump”. Pero para a sociedade, educada en crítica pos moderna e pos marxista á existencia dunha realidade obxectiva, o que vale; o “argumento” de peso, é a afirmación Trump, absolutamente subxectiva: “non mo creo”. O informe é opinable, o que vai a misa é o “non mo creo”.

O "SUPERDOMINGO" ELECTORAL.

Eusebio López

Para o 26 de maio estaban anunciadas eleccións municipais, autonómicas nas Comunidades non históricas e europeas... Pero vista a situación, o goberno comeza a lanzar "globosondas" dun "superdomingo". Até nin niso o "españolito" pode ser orixinal; a imitación dos "super martes" das eleccións iankis, aquí invéntanse o "super domingo"

Pero este mimetismo con USA acábase no "super". O que para os norte-americanos é unha rutina electoral que levan a cabo cada catro anos, aquí é resultado dunha crise do réxime dun calibre monumental.

QUE É UN GRAN PAÍS?

Carlos Dafonte.

A maioría do conxunto de persoas que habitamos o territorio sobre o que exerce as súas funcións o Estado Español, atopámonos con enormes problemas de todo tipo por moito que o antigo Presidente do Goberno “M. Rajoy” se cansase de dicirnos nestes anos que “este es un gran país” y posiblemente sexa así por ser tan diverso, plurinacional, por ter asumido influenzas de diversas culturas aínda que os poderes económicos, os políticos que lles serven e o funcionamento da maioría das institucións, parecen querer desmentir esa afirmación.

E a marcha da economía para a maioría d@s traballador@s asalariados, tamén o desminte, nun momento moi difícil como o actual, que sen saír dunha crise económica moi fonda, na que segundo a última EPA aínda hai máis de 3.200.000 parados, que transformou para peor moitos aspectos da nosas vidas, anúnciase, os datos económicos macro e micro así o amosan, o inicio doutra.

Podemos ser ese grande país que anunciaba “M.Rajoy” cunha débeda impagable do 100% do PIB?; cuns datos de pobreza infantil que nos sitúa nos primeiros postos dos países que configuramos a Unión Europea?; sen nada que ofrecerlle a nosa mocidade como non sexa taxas de precariedade no traballo, e de paro estrutural das máis altas da UE, e uns salarios que non permiten facer proxecto algún de vida, o que lles empurra a marchar cara a outros países onde lles garantan alomenos unhas pensións dignas, aspecto que no seu, non teñen garantido?. Somos ese grande país cunhas pensións miserentas para unha parte maioritaria dos nosos pensionistas, que durante anos foron os únicos en crear riqueza, aínda que as leis e a estrutura do réxime, permitiu que da mesma se apropiara unha minoría privilexiada, que pouco mudou respecto á clasehexemónica franquista, o que lle permitiu acadar enormes fortunas?

UNHA CAMPAÑA ELECTORAL PROLONGADA

Carlos Dafonte.

A mobilización popular fixo que se dese un envorco a unha situación bloqueada institucionalmente; con decenas de miles de pensionistas nas rúas e millóns de mulleres ameazando co que se convertiu nun feito o 8 de marzo, o Goberno que leva alardeando máis dun ano que a situación económica grazas as súas determinacións, superou a crise e entra de novo polo roteiro do crecemento, tivo que mover ficha e lanzouse a unha populista campaña de subas salariais, de funcionarios, policias e guardas civís para situalos ó nivel das polícias das autonomías, o tempo que fai promesas, a todos os colectivos que se atopan nas rúas amosando o deterioro da súa situación social e económica e desmentindo que a crise teña pasado.

Os pensionistas en primeiro lugar, o celeiro máis importante de votos do PP, ameazan con axudar a que o PP perda as próximas eleccións, acosado tamén pola suba en todas as enquisas, do número de votos de Ciudadanos, cuxo dirixente Albert Rivera, o “novo Lerroux” da política española, despois de controlar como o seu antecesor que unha parte do voto da clase traballadora non se instale no nacionalismo en Cataluña, está a dar con forza os pasos na política estatal, para sen ofrecer nada e tentar contentar a todos os sectores sociais en litixio, situarse nos primeiros postos nas preferencias do electorado. Só din ofrecer estabilidade, pero tanto ó PP como no momento de asina-lo pacto, ó Psoe, e estou convencido que de gañar Unidos Podemos, tamén lle ofrecerían estabilidade; tanto lles vale “un roto como un descosido”; o caso é estar en primeiro plano da política. A incapacidade deste partido, despois de gaña-las eleccións en Cataluña, para presentar unha alternativa ó nacionalismo aínda que non houbera votos para gañar no Parlamént, dí ben claro o que é; unha estrutura ben financiada pero sen programa, que actúa segundo o que digan as enquisas.

ALGUNHAS REFLEXIÓNS SOBRE A INVESTIDURA DE RAJOY

 Carlos Dafonte

Non vou a cualificar con verbas grosas o feito de que o Psoe, ca súa abstención facilitase a investidura de Rajoy. Era o esperado. Hai moitos anos, en 1993, nos estertores do “felipismo” afogado pola corrupción, as políticas contra os traballadores, o terrorismo de estado, a desindustrialización do territorio, a permanencia na OTAN, e algunha miseria máis, cando perdeu a maioría absoluta, rexeitou a proposta de 18 puntos de IU, que non eran máis que un reducido programa socialdemócrata, que lle brindaba colaboración para ter un goberno estable e escolleu o apoio da CiU de Pujol. A partires daquel momento comecei a considera-lo Psoe como un partido ó marxe do concepto de esquerda; con anterioridade, despois de renuncia-lo marxismo, sempre considerei, e o paso dos anos e as actividades dese partido o confirmaron, que se situaba nunha perspectiva de non enfrontamento co capitalismo, que é o campo que verdadeiramente define, por moito traballo que realicen os voceiros e plumíferos do mesmo para convencernos do contrario,  se te sitúas na dereita ou na esquerda.

QUE É O RÉXIME DO 78?

Roberto Laxe

 Desde o 15M tomou carta de natureza en amplos sectores da esquerda e o progresismo democrático, a denuncia do "réxime do 78", uns para rexeneralo, outros para levalo até o final, e os menos aínda, para romper con el. Pero, falamos do mesmo cando nos referimos ao "réxime do 78"?

 Caste e clase, como definir un estado

 Un estado é a forma histórica que ten unha clase social de se organizar para defender os seus intereses. O imperio romano era un estado escravista, que tivo diversos réximes (a monarquía, a república, o imperio), a Francia prerevolucionaria era un estado feudal, cun réxime absolutista, a Francia actual é unha democracia burguesa, un estado burgués, con formas democráticas.

ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS DE URXENCIA SOBRE OS RESULTADOS EN GALICIA E EUSKADI O 25-S DE 2016 (II)

 Carlos Dafonte

Outros dous resultados da xornada electoral que merecen reflexión.

En primeiro lugar que é a primeira vez en todo o proceso electoral autonómico, no que as forzas partidarias de aplicar as receitas neoliberais, perden peso no Parlamento. Hai un grupo que dentro da súa heteroxeneidade cualifico de neokeynesiano, que conta con 20 deputados, 14 de En Marea e 6 do BNG, que non se pode dicir que constitúan unha esquerda, pero si que hai a posibilidade de que se produza con maior forza que noutras lexislaturas, unha certa denuncia das intencións da UE de seguir ca política de recortes que serán aceptadas polo goberno que máis cedo ou máis tarde, se vai constituír en Madrid.

O segundo a destacar, é o do BNG, que dende o ano 1997, no que obtén os mellores resultados da súa historia, 18 deputados fronte ós 15 do Psoe, leva preto de dúas décadas de queda continuada en momentos no que o nacionalismo nas outras dúas nacións sen estado, son capaces de obter resultados moi importantes. Creo que o BNG trabúcase se considera que supera-los prognósticos das enquisas é unha vitoria; seguramente esa circunstancia non lle permitirá ver dun xeito nidio a realidade que está a vivir. E non debía esquecer que estas “cocíñanse”, e moitas veces os resultados das mesmas son os que interesan que sexan a quen manda elaboralas.  Espero que pasados os momentos nos que “todos ganan e ninguén perde”, se inicie na forza nacionalista unha fonda reflexión sobre as circunstancias que a levan a situación actual que non lle permite levar adiante o seu proxecto político.

TROTSKI E ESPAÑA, LECCIÓNS EN DIFERIDO.

Roberto Laxe

“A revolución española xa leva cinco anos de ascensos e refluxos. Neste período, os obreiros e os campesiños pobres de España despregaron instintos políticos tan magníficos, demostraron tanta enerxía, abnegación e heroísmo, que o poder estatal houbese caído nas súas mans hai moito tempo, se a dirección estivese sequera minimamente á altura da situación política e da capacidade de combate do proletariado. Os verdadeiros salvadores do capitalismo español non eran nin son Zamora, Azaña, nin Gil Robles, eran e seguen sendo os dirixentes socialistas, comunistas e anarquistas das súas organizacións.” Isto dicía Trotski en xullo de 1936 en “O novo ascenso revolucionario e as tarefas da Cuarta Internacional”.

Este manifesto tiña unha posdata que dicía: “O goberno da Fronte Popular revela toda a súa insolvencia precisamente no momento máis crítico; prodúcese unha crise de gabinete tras outra porque os radicais burgueses temen máis aos obreiros armados que ao fascismo. A guerra civil arrástrase.” E analizaba: “Ao adormentar aos obreiros e campesiños con ilusións parlamentarias, ao paralizar a súa vontade de loita, a Fronte Popular xera as condicións favorables para o triunfo do fascismo. O proletariado pagará a política de coalición coa burguesía con anos de tormentos e sacrificios, se non con décadas de terror fascista.”

O PANORAMA POLÍTICO POSTELECTORAL

Carlos Dafonte

As segundas eleccións seguen a poñer de manifesto a febleza do réxime.

Rematada a batalla das eleccións, o panorama político a nivel de estado continúa marcado pola guerra do neoliberalismo contra todo intento de que apareza outra política, sobre todo no aspecto económico, que poña en entredito as marcadas pola "troika", aínda que sexa neokeynesiana. Este labor o van ter que levar a cabo nunhas circunstancias de extrema debilidade, tanto do réxime e do futuro goberno do estado, como da propia Unión Euopea. Vai ser a primeira vez que nas Cortes, senón se celebran unhas terceiras eleccións,  teña o partido maioritario nas mesmas, o menor número de deputados de todo o período dende que desapareceu a ditadura, o que posiblemente vai a obrigar a unha lexislatura curta. Sobre a febleza desta UE, e o “Brexit”, falaremos máis adiante.

O ACONTECER POLÍTICO NESTES MESES MERECE UNHA FONDA REFLEXIÓN

Carlos Dafonte

Dende o 20 de decembro do ano pasado, ata que foron convocadas novas eleccións a celebra-lo 26 de xuño, transcorreu un período rico en ensinanzas que non debemos desaproveitar por falla de reflexión.

A grande maioría dos medios de comunicación non foron capaces, como era o seu desexo e posiblemente a consigna recibida dende a propiedade dos mesmos, de forzar un pacto, ben arredor do PSOE ou do PP co obxectivo de reforza-lo bipartidismo, que sufriu un forte retroceso, e ó réxime. E hai que recoñecer que xogaron forte, tentando influír no pensamento da xente afirmando dende o primeiro momento, que non chegar a un acordo sería un fracaso de todos os políticos, “ca cantidade de problemas que están a sufri-los españois”; argumento moi feble, pois viña dicir que o feito de chegar a acordos, ía actuar como o “tónico de fierabrás” e os problemas se foran solucionar só por ese feito. Hoxe para a maior parte das cuestións económicas e das consecuencias que delas se derivan, non temos soberanía para darlles solución; as medidas veñen dadas dende a Unión Europea e case sempre contrarias ós intereses da maioría, e goberne quen goberne, a non ser que se enfronte á troika, ten que concretalas a nivel de estado.

UNHA DOBRE PERSPECTIVA ELECTORAL NUN PROCESO DE "REVOLUCIÓN PASIVA".

Carlos Dafonte

Coido que non se vai producir milagre algún e como vaticinei neste mesmo blog, ó día seguinte  que o xefe do estado encargara a Pedro Sánchez tentar formar goberno, estamos diante dun novo proceso electoral; dous para @s galeg@s que neste ano celebraremos as que deben renova-lo Parlamento e si é posible desaloxa-lo PP da Xunta de Galicia.

O acontecido dende as eleccións xerais ata hoxe, ilustra a situación de crise que padece o sistema político e a economía, que puxo por primeira vez dende o ano 78 en cuestión a hexemonía social da oligarquía e por conseguinte o propio réxime. Pero tamén quedou amosado que si feble políticamente é o réxime, as forzas que dicían querelo cambiar, tampouco son moi fortes.

A DEMOCRACIA LIBERAL BURGUESA E AS NECESIDADES DA OLIGARQUÍA ESPAÑOLA

Carlos Dafonte

Na realidade política que deixaron as pasadas eleccións xerais é normal, pola dificultade que representa que o bipartidismo teña sacado o peor resultado da historia dende 1977, que o obxectivo de que haxa un novo goberno, non sexa fácil de conseguir.

É tan complicado, aínda que o réxime non sexa posto en cuestión pola enorme maioría dos deputados e senadores, que eu son dos que penso, polos datos que aparecen acotío, declaracións, acordos políticos de diferentes organismos partidarios, de institucións, etc, que teremos novas eleccións nun prazo próximo, con toda probabilidade en xuño.

O encargo do xefe do estado ó PSOE e Pedro Sánchez para formar goberno, foi o “pistoletazo” de saída para a campaña electoral, e creo que nesa clave hai que entende-lo que está a pasar, sobre todo as diferentes manifestacións das organizacións políticas, e tamén as por agora tímidas, do poder económico, que como dubidalo, teñen as súas preferencias para unha saída da actual situación.

ANTE O PACTO DE GOBERNO, PALABRAS "MILAGRE" NO ESTADO ESPAÑOL.

Roberto Laxe

Cada vez que hai unha crise importante do réxime do 78, desde un sector da burguesía alimentan organizacións que tras abstraccións como “cambio”, “progreso”, “consenso”, “acordo entre todos”, “superar as diferenzas”,... tentan galvanizar á poboación traballadora para desmobilizarla; e, desgraciadamente, grazas a esas organizacións até agora conseguírono.

En 1982, tras a crise do partido que o franquismo construíra para “ se reformarse”, a UCD, e as loitas contra o Estatuto dos Traballadores, a agudización das reivindicacións nacionais coa DIADA, a manifestación contra o “aldraxe” en Galiza ou as manifestacións en Andalucía, reivindicándose como nacionalidade histórica; e, sobre todo, a amplitude do rexeitamento social á incorporación á OTAN, que cuestionaba todo o esquema da burguesía española para incorporarse de pleno dereito ao bloque atlantista e europeo, un sector da burguesía impulsa o primeiro “cambio”, baixo unha lema: “OTAN de Entrada, NON”, e como despois viuse, de “saída, tampouco”.

SOBRE O XOGO DE DEREITAS E ESQUERDAS NO ESTADO ESPAÑOL (II)

Carlos Dafonte

Lectores do meu anterior artigo co mesmo título que o de hoxe, dirixíronse a min, podíano facer poñendo un comentario no blog pero non o fixeron, no senso de que clarificase máis os conceptos de dereitas e esquerdas, necesidade imperiosa cando unha parte da sociedade e en moitos medios de comunicación, afirmase con moita lixeireza, que tal ou cal partido é de esquerdas ou de dereitas. Ou tamén se fai a afirmación, segundo conveña, de que xa non existen nin dereitas nin esquerdas nunha posición moi parecida á de Francis Fukuyama cando nun célebre artigo “decretou” a fin da historia, pois a partir da queda das sociedades que expropiaran á burguesía e a súa incorporación ó espazo capitalista, xa non habería alternativa algunha ó mesmo. Si buscamos máis atrás, esta posición podía conectar cun dos ideólogos do franquismo, Fernández de la Mora, cando afirmou a fin das ideoloxías.

A crise actual, cas consecuencias de fame, desigualdades, perda de dereitos de todo tipo, paro estrutural, étc, deixou clara a necesidade de atopar unha alternativa que non se pode dar, é a miña opinión, dende dentro do sistema; modificando algúns aspectos do mesmo; a única alternativa á situación actual dende o propio sistema, é para seguir afondando nas desigualdades, facelas cada vez máis evidentes, para que unha minoría acade máis poder político e económico.

SOBRE O XOGO DE DEREITAS E ESQUERDAS NO ESTADO ESPAÑOL(I)

Carlos Dafonte

Inmediatamente despois de coñecidos os resultados da xornada electoral do 20 de novembro, puxéronse en marcha dúas operacións políticas, que aínda que pareceran contraditorias, tiñan como obxectivo a estabilidade do réxime actual moi enfeblecido pola crise económica mundial e as particularidades da mesma no estado, e a crise política e social no mesmo, que vai dende a falla de credibilidade da maioría das institucións nadas ca Constitución de 1978, ata poñer en cuestión o poder da clase hexemónica, a oligarquía, e os políticos que a representan. Inestabilidade á que axuda que unha parte importante tanto de sectores da clase burguesa, como dos políticos, incluída a monarquía, inmersos en numerosos casos de corrupción económica, de roubo sistemático dos fondos públicos.

PODEMOS E A REACCIÓN DEMOCRÁTICA

Roberto Laxe

Nos anos 70, cando o mundo debatíase entre unha profunda crise económica despois dos “gloriosos” anos 60, e a extensión dos procesos revolucionarios a todo mundo, que comezasen co maio do 68, tendo como momento cume a derrota da EE UU nun pequeno país do Extremo Oriente, Vietnam, o imperialismo viu perigar o seu poder.

PODEMOS COMO PROBLEMA E NON COMO SOLUCIÓN

Roberto Laxe

Agora entendo ese agasallo de Xogo de Tronos ao rei Felipe VI, en realidade estaban dandolle un consello: "quitemos a Rajoy" que é o eixo do mal, incapaz de garantir a unidade de España (Errejon dixit), e poñamos a representantes da "nova" política, como nós, como Ciudadanos ("se seguimos así, presentámosnos xuntos", Iglesias dixit no programa de "debate" con Albert Rivera en Salvados, confirmado polas cinco condicións de Podemos para a rexeración democrática, que son asinables por Ciudadanos), ou o "novo" PSOE de Pedro Sánchez (para iso quitaron á imaxe rancia de Rubalcaba). Xogo de Tronos, quítate ti para que entre eu... E o final, a política é igual: garantir a unidade e estabilidade de España, dentro da OTAN ("non tocaremos os pactos das bases militares", representante de Podemos por Sevilla dixit) e a UE (o obxectivo non é romper coa UE, é a súa reforma, Iglesias dixit).

AS MENTIRAS DO PP, OS DEVEZOS DE UNIDADE E O SECTARISMO DOS LIDERADOS POLÍTICOS

Carlos Dafonte

O réxime actual atópase en crise; son numerosos os sectores da sociedade que rexeitan o sistema político actual, o dominio social, económico e político da oligarquía e a aplicación de políticas neoliberais para saír da situación económica que as leis propias do capitalismo conducen ás diferentes sociedades.

Os casos de corrupción na maioría dos partidos e organizacións políticas cando controlan institucións do estado e a incapacidade deste, por estar ó servizo do beneficio fácil e a explotación da forza de traballo, de poñer fin á mesma, axudan a agravar unha situación de descontento xeneralizado que só en contadas ocasións, se manifesta nas rúas.

EL JUEGO SE TERMINA

Ángeles Maestro

(Ponencia presentada nas xornadas “Sair do euro”) 

La tragicomedia representada por Syriza este verano de 2015 ha tenido la virtud de poner de manifiesto ante grandes sectores de la población las claves del momento político que caracteriza a las sociedades de una buena parte de los países de Europa y América Latina. Se han hecho evidentes puntos de ruptura que hasta este momento sólo eran percibidos por minorías con capacidad de influencia muy limitada.

CHÁMANLLE DEMOCRACIA E NON O É: O PROXECTO DA CLASE DOMINANTE.

Carlos Dafonte

Sempre é bo falar e debater sobre o sistema político, una parte importante dentro da estrutura do réxime actual, pero sobre todo cando @s galeg@s temos a perspectiva de participar en dúas eleccións nos meses próximos, as de novembro a Cortes e as autonómicas do ano 2016 e seremos ademais espectadores, dentro duns días das Autonómicas de Cataluña.

Vese reforzada esta necesidade por dúas propostas asumidas por unha parte, importante ou non, non teño datos fidedignos, do corpo electoral. A primeira, o esgotamento do réxime nado despois da desaparición da ditadura e a segunda, que ten moita relación ca anterior, a necesidade de abrir un proceso constituínte no estado español.