A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

sábado, 8 de mayo de 2021

GAÑA EN MADRID O MODELO DE POPULISMO TRUMPISTA. ISE É O MODELO A EXPORTAR A TODO O ESTADO?


Carlos Dafonte.


Un modelo que ademais non lle fai ascos a pactar co “neofranquismo”, pois para sacar adiante algunhas leis, necesita a maioría absoluta e só a ten, si Vox lle apoia e coñecemos que agás en poucas ocasións, en política os apoios non se dan gratis. Pablo Casado debe clarexar a contradición entre o seu discurso cando Vox presentou unha moción de censura contra o goberno presidido por Pedro Sánchez e as posicións actuais en certas Comunidades do partido que preside.

A min gústame falar de “neofranquismo” máis que nomear a Vox como fascista ou nazi; en iso son moi conservador e dende hai moitos anos teño moi gravado como caracterizou o XIII Pleno do Executivo da Internacional Comunista ó fascismo, que recolle Jorge Dimitrov no seu informe ó Plenario da Internacional Comunista en agosto de 1935. Como “a ditadura terrorista aberta dos elementos máis reaccionarios, máis  chouvinistas e máis imperialistas do capital financeiro”. En ese mesmo informe Dimitrov cualifica ó “nazismo” como “a variedade máis reaccionaria do fascismo”. E o fascismo como o instrumento a utilizar contra o avance do movemento obreiro tanto no plano sindical como político, en momentos en que lle disputa á oligarquía o poder. 

Aquí, no estado español ó movemento obreiro non lle está a disputar á oligarquía o seu poder; en Italia nos anos vinte e en Alemaña nos anos vinte e trinta, si. Polo tanto dende o meu punto de vista, o xeito como entendo debemos caracterizar a Vox, xunto con sectores do PP, é de quen estraña aspectos determinados do franquismo, que amparados polo ascenso da extrema dereita en case todas as partes do planeta, despois da “derrota histórica” que representou a restauración capitalista nos países onde a burguesía fora expropiada, tentan introducir neste caso, partes do “catecismo ideolóxico” da ditadura franquista e defender outros que unha sociedade plenamente democratico-burguesa debe “desanoar” e que deixou a ditadura “atado e ben atado”, que se reflicte na propia Constitución. Pero Vox e os seus cómplices que lle permiten avanzar, que lle restan importancia a que participen e axuden a constituír gobernos autonómicos ou municipais, é un perigo para a nosa limitada democracia burguesa, pois aínda que non teña a forza para acabar con ela, non permite, xunto cos seus aliados, avanzar. Se suma dende posicións ultras, ó que Psoe e Pp veñen facendo en todos estes anos de gobernos do estado: non dar os pasos necesarios para poñer fin as pegadas do franquismo.


As razóns dos resultados electorais.

Creo que para poder falar dos resultados, non debemos esquecer a composición de clase da Comunidade de Madrid. Un sociólogo falaba hai uns días, quedei cos números pero non co nome, que un 20 % aproximadamente traballaban nas diferentes administracións, central, autonómica e local; outro 20% o facían nas empresas do Ibex e moitas máis, en labores de xerencia, administración etc, grande parte das mesmas asentadas na comunidade para pagar menos impostos é o resto da poboación en servizos, comercio, hostalería, grandes áreas, etc..

Como non estaba moi de acordo con esta distribución, examinei o informe elaborado pola Generalitat de Valencia, “Madrid: Capitalidad, Economía del conocimiento y competencia fiscal”, no que para o ano 2018, establece para a comunidade os sectores e actividades seguintes: agricultura, 0,1 % da poboación; industria, 9,7; construción, 5 e servizos, 85,2. Dentro da industria á de alta tecnoloxía.

Hai que supor que unha parte importante da xente que traballa en servizos son propietarios do seu modo de vida, pequena burguesía e xa coñecemos o seu comportamento en momentos de crise, sempre temerosos cos cambios e receptivos a discursos da dereita sobre todo si lles garante o seu negocio aínda que sexa por enriba da saúde e os que traballan contratados, tanto en pequenos negocios como grandes áreas, posiblemente sen seguridade no emprego, con moitas horas, baixos salarios, pois se guían por sentimentos parecidos; fronte ós que lles pechan o seu lugar de traballo e non se lles garante o salario, aínda que existan ertes, aínda que o salario sexa cativo, e os que o mantén aberto, senón tes un pensamento moi político, vai votar a quen lle garante a apertura. Con todo o anterior quero dicir que pode ser que a pandemia e o xeito distinto de xestionala, poda ter influído nunha parte dos votantes do Pp, que recolleu un importante voto de castigo ó Psoe de sectores da pequena burguesía e tamén por parte de traballador@s que nas anteriores o fixeran, posiblemente por partidos progresistas, polo partido hoxe maioritario no Goberno do Estado.

Ayuso sacou hai dous anos os peores resultados do Pp na Comunidade de Madrid; a suba do día 4 ten que ter causas múltiples, pero non creo que sexa os slogans, nin a campaña o que xerou a grande votación; ademais da xestión da pandemia como xa indiquei, a queda de Ciudadanos e o agrupamento do seu voto no Pp, por erros propios e considerar os seus votante que non era un partido fiable; fagamos un percorrido  pola súa actividade nos últimos catro anos: febreiro 2016 Psoe e C's asinan un “pacto progresista” con 200 medidas e diríxense a Podemos para que se integre no mesmo;  maio -xuño 2018 C's se opón á moción de censura contra ó Pp; 10 febreiro do 2019 manifestación en Colón con Vox e Pp, Rivera establece un novo panorama político e un veto ó Psoe; 28 de abril 2019 Ciudadanos saca os mellores resultados 57 deputados; 5 de outubro 2019 Rivera levanta o veto ó Psoe; 10 de novembro 2019, Ciudadanos se queda con 10 deputados, Rivera e parte da súa executiva dimiten; maio 2021, en Madrid pasa de estar a gobernar co Pp e o apoio de Vox a quedar fora da Asemblea. Antes un  intento de moción de censura co Psoe en Murcia e Castela e León para despraza-lo Pp. Un pouco delirante todo este camiño.

A perda por parte de Ciudadanos dun horizonte político claro é un feito; coñecemos que en tempos de crise, se necesitan certezas e da carencia de certeza para os electores á concentración do voto  no partido afín máis forte, hai un paso.

O voto do Psoe, a fuga dunha parte importante, ademais de polo xa comentado tamén é de castigo por dous anos de “vacacións” cando debía exercer de oposición na Asemblea fronte a Ayuso e a súa xestión dos servizos, pandemia, etc e fronte ó avance do neofranquismo, que despois dos 54 deputados nas Cortes, estaba anunciado. Tamén estou convencido puido ter certa influencia en algún sector por “deixar entra-los comunistas” no goberno e despois do procés, apoiarse en ERC e independentistas vascos.

Moitas das análises que hoxe se fan, sobre todo as que centran o resultado do Psoe na campaña electoral, entendo que é un intento, un máis para desgasta-lo goberno e o seu presidente; coñecemos por estudos moi fondos que as campañas en sí deciden poucos votos, entre un 1-2% .

Unidas Podemos que estaba fora do taboleiro político da Asemblea segundo as enquisas, subiu 80.000 votos, cecais máis pola súa labor no goberno, que pola participación de Pablo Iglesias, conste que non lle quero quitar mérito algún, pero o tema do salario mínimo, ERTE's como ferramenta para evitar despedimentos, prohibi-los desafiunzamentos e cortes de luz, auga, etc ás familias que a causa da crise non puideran pagar, supresión dalgúns aspectos reforma laboral, lei de eutanasia, axudas a empregadas do fogar e autónomos, ingreso mínimo vital, etc.,  que só gobernando o Psoe ou Psoe e Ciudadanos entendo non se tiveran levado a cabo; todas estas medidas puladas en grande parte por UP, posiblemente tiveran certa influenza. A propia actitude de Pablo Iglesias aparecendo nos medios e facendo propostas ou críticas ó propio goberno, facendo visible a UP. Como tamén a puido ter, pero dun xeito negativo, para algún dos seus votantes, a súa participación nun goberno cun Psoe neoliberal e suxeito ó que diga Bruxelas

Vox sofre unha freada importante, gaña 45.000 votos, poucos respecto ó avance tan grande que esperaban, despois do éxito na elección a Cortes do ano 2019 e de Cataluña de hai poucos meses.

Por último Más Madrid a quen tod@s consideran unha formación vencedora; despois de actuar dun xeito tan eficaz e responsable como din que actuou na Asemblea, da catástrofe do Psoe e Ciudadanos e ter un discurso moi “centrista”, só gañou 140.000, que no está mal, pero debe facerlles abrir un período de reflexión, habida conta que entre Ciudadanos e Psoe perderon máis de 760.000 votos.


Se enfrontaban dous bloques?

Entendo que non, aínda que a división esquerda-dereita, como a de liberdade-socialismo ou liberdade-comunismo, son dicotomías moi fáciles de reter na mente e non te obrigan a pensar; pero as tres son falsas dicotomías. En Madrid, como xa expliquei nun artigo neste blogue, non se votaba para evita-lo socialismo ou o comunismo e a favor da liberdade, se votaba seguir cun proxecto radical de carácter neoliberal, que coarta, en todas partes é asi, determinadas liberdades e dereitos, trufado con algúns aspectos propios do, chamémoslle neofranquismo; este proxecto, ó do Pp, confrontábase con outro que dentro tamén do neoliberalismo triunfante, se lle puideran poñer, ó do Pp, certos límite e certos matices; pero eses límites e matices non son suficientes para cualificar, na miña opinión, a un bloque como de “esquerda”.

O Partido Socialista como “Más Madrid” son organizacións, en algúns aspectos máis en outros menos, progresistas e Unidas Podemos, tampouco supera no seu conxunto o que eu entendo e teño todo o dereito a opinar, sobre o que se debe considerar unha alianza de esquerdas ou un partido de esquerdas, aínda que dentro do mesmo pode haber xentes de esquerdas pero non son as dominantes na organización. Estamos tan derrotados ideoloxicamente, as ideas do inimigo de clase as temos tan asumidas, como para considerar á suma do Psoe, Más Madrid e UPodemos como a esquerda? Algúns e algunhas dirán, “pois é o que hai”. Pois senón hai, debémolo crear.


O modelo que triunfou en Madrid, o de Ayuso-PP-Vox é exportable?

Posiblemente para algúns estados dos Usa que votaron a Trump e que seguen enganchados a ese modelo cheo de mentiras, que se pon de costas á realidade dos número fiables, como fai Díaz Ayuso, pois si, lles sirva, pero para o estado español, veremos dentro de pouco tempo, cando veñan as próximas eleccións, que ata o Pp vai desbotar...aínda que como Pablo Casado, politicamente é un “chiquilicuatri”, sen criterio firme en nada, capaz de facer unha intervención contra Vox como a que fixo nas Cortes e despois seguir gobernando con eles onde teñen necesidade, se dentro do partido se levantaran voces que formulen a necesidade de que sexa Díaz Ayuso a que leve adiante o “seu proxecto” nas próximas eleccións, non dubido que Casado acepte e sexa el quen o faga. Nese caso se enfrontaría a dura realidade.


En Galicia no mes de Maio de 2021

 


jueves, 29 de abril de 2021

A XERACIÓN DAS ÚLTIMAS CRISES ECONÓMICAS E A SAÍDA DA QUE A PANDEMIA TEN AGRAVADO

Carlos Dafonte.

Para entende-lo que hoxe acontece non debemos esquecer que na década dos anos 90 do século pasado, todos os economistas defensores do capitalismo, dos intereses da oligarquía mundial, consideraban á economía dos EEUU como o motor do crecemento global e paradigma do capitalismo triunfante, ca creación do que denominaban a “Nova Economía”, baseada na alta tecnoloxía, que abría as portas, aseguraban, a un proceso de progreso que non ía ter fin.

Un simpático e transgresor Clinton ocupaba a Casa Branca e se consideraba que a xestión da súa equipa, era a que lle dera pulo a este proceso que aseguraría riqueza e innovación por un período sen final. Algo así como un “terceiro reich á americana”

Pero estaban a agromar algúns feitos ós que eses economistas, felices e propagandistas do seu país, non quixeron prestarlles atención; posiblemente decatáranse dos mesmos, pero as súas mente modeladas nas  escolas de economía das “mellores universidades do planeta”, pensaron, era o que lles ensinaran, que o mercado todo o arranxa, e preferiron calar á espera de solucións máxicas. Polo tanto non presentaron solución algunha ó que vían vir e que era consecuencia, como noutros tempos dun consumismo desatado, pero non baseado no aforro, o mesmo que aconteceu no estado español, senón en contraer débeda que se investía nunha burbulla bursatil, sobre todo nas empresas de carácter tecnolóxico, que subían e subían o que lles permitía ós compradores sobreinvestir e sobrendebedarse; como acontece moitas veces; souben as accións pero non o rendemento real da empresa.

jueves, 8 de abril de 2021

DEIXEMOS A UN LADO AS FALSAS DICOTOMÍAS E FALEMOS DA LIBERDADE

Carlos Dafonte.

Con motivo das eleccións para a Asemblea de Madrid, os máis ultras do PP que son os que gobernan hoxe ese organismo, formulan como unha cuestión fundamental dentro do seu programa, o tema da liberdade e a enfrontan, descoñezo se alguén lles pode facer caso e votalos por esa dicotomía, co socialismo, supoño se referirán ó tenebroso programa presentado polo señor Gabilondo, actor durante estes dous anos dunha enconada oposición a favor da nacionalización de todo o nacionalizable, de secuestrar ós fillos dos madrileñ@s e metelos en campos de adoutrinamento separados da familia ou o peche de todas as igrexas e centros de culto.

Outras veces a dicotomía é liberdade -comunismo, é de supoñer que un xiro táctico diante da presenza de Pablo Iglesias nunha candidatura. En calquera caso, como o todo o mundo coñece, para eles, socialismo e comunismo, e senón o saben Díaz Ayuso llo explica, son a mesma cousa.

viernes, 26 de marzo de 2021

A "XUDICIALIZACIÓN" DA POLÍTICA

Eusebio López

Aínda que non é un fenómeno exclusivamente español, senón que o atopamos en moitos outros estados, como o caso brasileiro e o enjuiciamiento do expresidente Lula, é no estado español onde a política está a ser sistematicamente substituída pola súa resolución vía xudicial, a súa “xudicialización”.

“A política é a guerra con palavras” dixo o filósofo grego; e as palabras dos discursos políticos convértense en armas de guerra cando se traducen a leis que aplican os “soldados” do poder xudicial, os xuíces e fiscais. Porque non falamos de meros consellos de actuación persoal, senón de sentenzas que afectan duramente ás persoas e as súas vidas enviándoos aos cárceres, desahuciándolos, despedíndoos ou multándoos.

jueves, 18 de marzo de 2021

Ó "NEOFRANQUISMO" HAI QUE PARALO AGORA. DESPOIS PODE SER TARDE.

Carlos Dafonte

    Poño por diante que critiquei a entrada no Goberno de Unidas Podemos, así está escrito neste blogue e agora sigo a pensar que si daquela, Psoe e Pp tiveran levado a cabo a “grande coalición”, así é como se lle chama en Alemaña ó pacto de Merkel cos “socialdemócratas” e si UP dende a sociedade e ca representación institucional que acadou, tivera xogado o papel que non xogou por atoparse no Goberno, como é traballar co movemento cidadá e toda unha serie de organizacións de esquerdas que nin se presentan ás elección e si o fan non acadan representantes, posiblemente se tivesen acadado resultados moi parecidos ós acadados dende o goberno, pero cunha diferencia, teríamos unha sociedade máis mobilizada e o neofranquismo non tería o campo aberto para ser parte da alternativa ó “Goberno social comunista bolivariano”, como acontece por exemplo en Madrid, onde dende o goberno da comunidade se tenta ser oposición ó Goberno do estado.

Digo o anterior sempre dentro do “de omnibus dubitando” que tantas veces repetía Marx. Non creo que a situación fose moi diferente da actual; o cambio radical non é que a Ministra de Traballo se entenda cos sindicatos e patronal, eso acontece dende hai moitos anos, o que resulta ser unha novidade é que o neofranquismo, sempre existiu e se lle denominaba “franquismo sociolóxico”, hai un tempo se organizou, se presenta ás eleccións, ten un importante grupo nas Cortes e noutros parlamentos autonómicos, onde se goberna o Pp con C's, é pola razón de que eles o permiten e “corrixiron” o “centrismo” de estes dous partidos, ata levar ó segundo case á súa desaparición e ó Pp a aceptar unha parte do seu discurso, e deixar a Pablo Casado como o grande derrotado despois do seu discurso de outubro nas Cortes, con motivo da moción de censura presentada por Vox contra Pedro Sánchez..

viernes, 12 de marzo de 2021

A DEREITA CONSERVADORA SEGUE A BRANQUEA-LO NEOFRANQUISMO.

Carlos Dafonte.

O Psoe se lanza a unha operación de pactos con Ciudadanos, que se traducen en determinadas mocións de censura, Murcia, Madrid e Castela León; proceso que pode ter varios significados; en primeiro lugar advertir ó seu aliado no Goberno de que o mellor é non seguir amosando as diferencias, lóxicas nun goberno de coalición sobre temas de calado, e se está a iniciar un proceso de reacomodo de Ciudadanos que o vai rescatar da foto da praza de Colón, para situalo no centro dereita e ese proceso pode ter resultado en votos para o Psoe, que levará a C's a súa desaparición, ou a unha nova capacidade para pactar no medio prazo prescindindo de Unidas Podemos; en segundo lugar mingua-la forza do PP a nivel autonómico, creándolle problemas cos seus socios, que pode ter como resultado a quebra da súa alianza con Ciudadanos o que pode levar a votantes de C's a votar Pp; en terceiro, deixa-lo Pp orfo de apoios como non sexa o de Vox para futuros gobernos autonómicos e municipais, que despois do discurso de Casado na moción de censura que Vox presentou contra o goberno, quebrando as pontes que tiña cos neofranquistas e reivindicando ó seu partido como o centro dereita, as relacións entre ambos partidos non se atopan no seu mellor momento, aínda que os políticos na dereita, como o que lles une é o capital, as súas diferencias son fáciles de amañar; basta con que quen os financie lles de un “toque de atención”.

miércoles, 3 de marzo de 2021

ÁS VOLTAS CO 23 F: CONSOLIDACIÓN DA DEMOCRACIA OU DO RÉXIME

Roberto Laxe

Todos os anos por estas datas de febreiro os medios de comunicación énchense de artigos, de opinións e reportaxes sobre o 23F, onde o mantra maioritario é o de que grazas ao “rei á fuga”, evitouse unha nova ditadura e consolidouse a democracia.


Dado que os documentos do 23 F que poderían desmentir, ou confirmar, esa interpretación son secretos até o dia do xuízo final, caben todas as interpretacións posibles; desde a oficial da consolidación da democracia até a que sostén unha xornalista non acusable de rupturista, Pilar Urbano, quen, citando a Suárez, opina que “o rei foi a alma” do 23F. Dito en prata, que o rei promocionou un autogolpe para consolidarse no poder.