A ONDA POLÍTICA REACCIONARIA

Carlos Dafonte.

Na terminoloxía marxista, cando falamos de temporalidade, se distinguen épocas, etapas, situacións e conxunturas. 

Coido que hoxe o máis acertado é caracterizar o momento actual como a etapa da crise capitalista que nos conduce a unha situación especifica que vivimos en cada país e a nivel planetario, que reciben despois dun análise  dende a perspectiva de clase, varias determinacións: Situación contrarrevolucionaria, reaccionaria, estable, prerrevolucionaria e revolucionaria. 

Debemos ter claro que ningunha das tres últimas concorda co que estamos a vivir, tampouco a primeira, pois de ser así estaríamos nunha etapa de importantes cambios estruturais levados adiante pola clase traballadora, como por exemplo a posibilidade de tomar o poder, ou os medios de produción xa nas mans da sociedade, e a burguesía e os seus aliados impoñendo o fascismo como método para poñer fin a esa situación.

Aínda que o fascismo comece en moitos lugares a “asomar a súa cacholiña”, aínda non temos chegado, polo menos no estado español a esa situación; polo tanto creo que a nivel dunha parte do planeta e no propio territorio, se debemos caracterizar un rasgo fundamental da situación política na que vivimos, é a de vivir mergullados nunha onda reaccionaria que é necesario  comprender as circunstancias que a producen.

Indico algunhas das características ao meu entender, da situación: a) derrota ideolóxica do pensamento de esquerdas resultado do combate da  burguesía contra do marxismo, desaparición de moitos partidos que tiñan este pensamento como guía para a acción, e imposición de dicotomías nas sociedades que non permiten centrar o enfrontamento entre burguesía e proletariado, explotadores-explotados e o desvía cara nacionais-emigrantes. b) ruptura total do consenso existente nos países europeos do centro do sistema imperialista, que permitiron crear o que chamamos estado de benestar. Os obxectivos das oligarquías se centran en conseguir a perda dos dereitos acadados pol@s traballador@s. A queda da URSS foi un elemento importante para esta ruptura. c) diante da crise económica estrutural, substitución do globalismo por un nacionalismo exacerbado cuxa máxima máis coñecida e o “América primeiro” pulado por Trump, que racha co libre comercio e tenta apoderarse dos recursos doutros países. d) enterro polo tanto da diplomacia e utilización da forza para conseguir os seus obxectivos.

Onde a influenza da cadea imperialista liderada polos USA é máis forte, consegue impor o seu dominio e loita por manter a hexemonía mundial, hai determinadas caracteristicas na política que merecen ser discutidas e axudan a comprender as razóns do avance da onda reaccionaria: En primeiro lugar a negativa a crear unha “Europa dende os Países Baixos ata os Uraís”, o proxecto de Gorbachov, e máis tarde asumido polo presidente da Federación Rusa Vladimir Putin, que chegou a solicitar a entrada na OTAN; propostas rexeitadas que van ter unhas consecuencias importantes. Entre outras, a consideración de Rusia como un inimigo ao que hai, senón destruír, cousa moi difícil por ser a principal potencia nuclear, si debilitar e para elo “todos os inimigos dos rusos “malos”, son os meus amigos”. E dentro deste amplo abano atópanse como aliados para este obxectivo, ata o importante movemento neonazi ucraíno que apoia decididamente o golpe do Maidán de 2013 e sostén ao presidente actual Zelenski.

Dentro dese apoio dado pola OTAN e a UE a movementos ou personalidades moi reaccionarias, podíamos inquirir, que fixeron cando Claudia Meloni gañou as eleccións en Italia e se tiña coñecemento da súa formación e estar encadrada nunha organización fascista e falaba de Benito Mussolini como o líder máis importante da Italia do século XX?. Ou do seu proxecto levado a cabo de construír cárceres para emigrantes en Albania?. E non esquezamos, Hitler foi o maior aliado da Italia fascista.

Ou cando nos países nórdicos comezaron a gañar eleccións, posto que a UE e a OTAN o permitían, líderes de partidos claramente de extrema dereita.

Todo estaba permitido con tal de que considerasen a Rusia e China como as forzas do mal que disputaban a hexemonía á cadea imperialista liderada polos USA.

Que isto é certo, valga como exemplo a actitude fronte a Orbán presidente de Hungria. Cal era a diferencia para todos os atrancos que impuñan a algunha das súas decisións? Só unha, que non consideraba a Rusia como un inimigo e era reticente a axudar a Ucraína pois a limpeza étnica tamén afectaba á minoría húngara. E non  falamos do candidato electo de Rumanía que mediante triquiñuelas xurídicas anularon a súa elección.

É dicir a OTAN-USA marca a axenda dunha UE que máis que unha asociación cuns obxectivos económicos moi claros, os sacrifica para converterse nun apéndice da organización militar sometida aos intereses dos USA, que apoia ás forzas políticas reaccionarias de Europa e que apoia de facto, que no leste do Mediterráneo os sionistas xudeus, leven a cabo un xenocidio sobre o pobo semita palestino e despois sigan falando do conxunto de valores humanos dos que a UE é portadora. Debíalles caer a cara de vergoña. Ata a aqueles como a dirixencia española que de cando en vez protestan, que está moi ben, pero non acaban de tomar e propor medidas que si danen os intereses dos xenocidas.

Cando esa extrema dereita que medrou por Europa grazas ao caldo de cultivo que a UE permitiu, despois de reflexionar e analizar a situación consideran importante para a marcha dun determinado país, tanto a nivel social como económico, volver, é o caso da “Alternativa por Alemaña”, aos antigos pactos enerxéticos con Rusia que favorecían o desenvolvemento industrial e económico e opóñense a esas barbaridades que dí o Canciller Merz de que no ano 2028 estaremos en guerra con Rusia, toda a propaganda mediática os cualifica de hitlerianos, etc, etc, sen que iso obvie que haxa personaxes que consideren, como Meloni en Italia no caso de Mussolini, que Hitler tomou medidas importantes e beneficiosas para Alemaña, cuestión que non acepto, e os resultados o explican todo. 

A extrema dereita avanza na Alemaña do leste, pero os cidadás da antiga República Democrática, primeiro organizáronse en Die Linke, (A Esquerda), que foi combatida dun xeito furibundo polas forzas políticas da Alemaña do oeste e a UE, ata convertela nunha forza case irrelevante, agás algúns estados ou a cidade de Berlín.

Tamén despois do trunfo de AfD nun estado alemán, destacan os críticos e combaten, que queiran facer escolas para emigrantes e outras para os nen@s e moz@s alemás; pero calaron cando o ministro do Ensino ucraíno en plena limpeza racial contra aos de cultura rusa, preto dun 40% en Ucraína, afirmou que “os nenos ucraínos recibirían clases no primeiro piso das escolas e os de cultura rusa no soto”.

A situación actual das dúas principais guerras da OTAN

Que a onda reaccionaria avanza por toda Europa e América Latina é unha realidade, moitas veces gañando eleccións dun xeito tramposo que os grandes medios en mans da oligarquía venden como democráticas; outra que a guerra que seguiu ao ataque dos USA e Israel a Irán e que os agresores consideraban que decapitando á cúpula, o réxime iraniano caería, acción  que puxo en xaque a economía mundial, atopase hoxe nunha nova etapa quizais máis destrutiva que as anteriores e polo tanto máis perigosa, pois os agresores son incapaces de atopar unha solución como non sexa a militar e polo que estamos a ver a vitoria militar é imposible.

Despois da guerra dos 40 días, iniciouse unha nova etapa, a de asedio onde os persas xogaron a carta do peche do estreito de Ormúz e os estadounidenses tentaron controlalo; como non o conseguiron volveron a actividade militar. Diante do fracaso entran en negociacións e asínase o chamado “Memorando de entendemento”, pero os USA que fixeron concesións importantes no mesmo, non están dispostos a cumprilo; é a segunda vez  que os USA utilizan acordos e negociacións para non cumprilos; a primeira cando negociaban sobre a actividade nuclear de Irán e aproveitaron a ocasión para atacar na coñecida como guerra dos 12 días, e agora esta, polo tanto é lóxico que non queiran os iranianos volver a sentarse a negociar e exixen que cumpran o xa acordado. Despois do fracaso do “memorando” novos ataques sobre Irán e as manifestacións de Bessent sobre estrangular definitivamente a economía con novas e máis contundentes sancións. 

Polo que podemos apreciar, despois da substitución do presidente do Consello de Seguridade, Irán cambia a súa actuación e ataca as bases USA en Jordania, aos barcos de guerra dos USA e petroleiros ligados aos estadounidenses, como resposta aos ataques norteamericanos nunha demostración de estar dispostos a devolver golpe por golpe. E como non poden impor sancións económicas aos USA, posiblemente ataquen todo tipo de empresas, edificios, etc nos países do Golfo Pérsico de propiedade estadounidense.

Tamén e importante incluír a actividade dos utíes no Iemen que tomaron cidades e illas próximas ás costas o que pode dificultar o paso de mercadorías e petróleo polo Canal de Suez. A guerra reactívase con consecuencias difíciles de precisar.

No que respecta a guerra da OTAN en territorio ucraíno contra a Federación Rusa, entrou tamén nunha nova fase, por ser “unha guerra de asedios máis que unha guerra de batallas” a lentitude é maior, e os rusos actuaban cunha certa moderación pois consideraban que a solución debía ser diplomática, aceptaron tres tratados que a OTAN desbaratou; hoxe comezan a se convencer que a solución debe ser militar e agora toman determinacións e pulan operacións militares que antes non tomaban.

Fronte a esta actitude máis agresiva e destrutiva, dende varias capitais europeas premen a Trump, segundo o analista Alexander Mercouris, para que negocien coa Federación Rusa pero con eles presentes. O cal indica un elemento curioso, os europeos non teñen diplomacia? Cansos de dicir que con Putin non se debía negociar, agora piden negociacións e estar presentes nas mesmas. De non ter uns dirixentes incapaces ao servizo dos EEUU, esta guerra podía estar terminada hai anos evitándose un número de baixas importante, pois Ucraína segue a resistir grazas ao apoio en armas, económico e político da UE.

A situación hoxe en Ucraina é deplorable cun desgaste moi importante no exército, a nivel político, de infraestruturas, na economía, non poden exportar os produtos, nin importar o que necesitan, a recadación de impostos moi baixa e o gasto de guerra hai que mantelo o que pode levar a un proceso hiperinflacionario que vai repercutir tamén no que cobran os miles de mercenarios, que verían minguar os seu salarios.

Fedorov o antigo asesor de Zelenski e exministro, pide eleccións que podía ser unha saída, e Italia, seguro coa anuencia da UE, ofrécelle un traballo para que cese o conflito político interno.

Espero que co empeoramento da situación en Ucraína, en algunhas Chancelerías europeas non se lles ocorra enviar tropas para evitar o colapso, pero dado o grao de incapacidade e independencia e rusofobia dos dirixentes europeos, calquera cousa é posible.

Cada vez máis a economía dos USA avanza na súa crise.

Os últimos datos indican que a débeda acadou os 40 billóns de dólares, débeda que no 2008 ascendía a 9 billóns. Cada vez minguan máis as operacións petroleiras en dólares e polo tanto o dólar perde forza; posiblemente as intervencións en Venezuela e Irán tiñan o obxectivo de parar este proceso, en Venezuela tiveron éxito en Irán fracasaron. 

China e outros países están a vender bonos do tesouro norteamericanos, ata algúns dos seus socios máis fieis como Xapón, Corea do Sul ou o Fondo Soberano de Noruega e o Fondo Fiduciario da Seguridade Social dos USA; se venden moito os bonos baixan e polo tanto ninguén os quere. Isto vai redundar  na perda de solvencia do dólar e maiores dificultades para facer fronte á débeda e polo tanto se os bonos a 10 anos que están a un interese do 4’ 9% e a 30 ao 5’30 deben subir para que sexan máis atractivos, aínda que vaia a aumentar a débeda; polo de agora a propia FED os merca nunha operación que se coñece cando un banco central a realiza, denominada “flexibilización cuantitativa”; neste caso fabrican dólares sen respaldo algún de creación de riqueza e con eles mercan os bonos que están en mans dos bancos e outras entidades privadas, co que lánzase ou mercado máis cartos co risco de inflación e pode aumentar tamén o risco de “burbullas”, pois os cartos no mercado buscan a máxima ganancia e coñecemos que moitas veces, dan a luz produtos como as célebres “subprimes”.

A esta altura do mandato de Trump, a maioría estamos convencidos que toda a política arancelaria levada pola súa Administración foi un fracaso, os países estranxeiros non son quen os pagan, sobre quen repercute os aranceis é sobre os consumidores dos USA que sofren unha importante inflación e que vai subir máis pois o petróleo sigue subindo, cando escribo estas liñas, o Brent atópase a 101’60 $.

Ademais os USA enfróntanse a outros problemas que non son independentes do xa dito, pero os máis importantes son en primeiro lugar que ter Bonos do Tesouro dos USA é un perigo xa que se tes enfrontamentos con esta Administración e te sanciona pode actuar contra os teus Bonos, polo tanto mitos países venden os bonos estadounidenses e mercan ouro que protexen dentro das súas fronteiras. En segundo lugar, países que non acepten as condicións leoninas que impoñen os USA, teñen hoxe hai alternativa, se queres enfróntante con eles, se un país non está disposto a someterse aos seus intereses, atópanse os BRICS e toda a rede de alianzas económicas e políticas que teceron nestes anos. E vas ter a seguridade que as condicións para comerciar con eles, son moi distintas ás que os USA impoñen e máis ventaxosas. 

Están próximas as eleccións de “metade de mandato”, e na Convención republicana Trump eloxiou a lei mediante a que se baixaron os impostos aos máis ricos e anunciou tamén darlle a cada norteamericano 5.000 $ no caso de vencer os republicanos nas mesmas. Baixada de impostos e regalar cartos é dicir, mercar votos e seguir aumentando o gasto público, habería que dispor de un billón trescentos mil dólares para cumprir esa promesa electoral e como o gasto público aumenta e os impostos aos ricos baixan, a débeda segue a aumentar.

Pois ben, nesa convención non falaron de tomar medida algunha para comezar a solucionar a situación actual, que pode levar ao país a suspender pagos.

Hai xente esperanzada que nestas eleccións de “medio mandato”, gañen os demócratas e xunto con algúns republicanos haxa un cambio de rumbo de acadar maioría no Congreso e no Senado. Son bastante escéptico, non hai máis que coñecer quen financia as campañas de congresistas e senadores, grandes empresas, capital sionista e ata Zelenski, para que lle sigan axudando a seguir  acumulando beneficios persoais. 

É certo, algo agroma no Partido Demócrata, algúns Gobernadores republicanos enfróntanse ás políticas de Trump, pero iso vaille levar a perder as eleccións? E se as perde, os que substitúen aos seus van modificar a súa política?. Veremos.

En Galicia no mes de setembro de 2026.

O CASO KITCHEN E O "ESTADO PROFUNDO"

Roberto Laxe

Mentres se tenta disolver a importancia política do caso Kitchen, presentado como se fose un caso de corrupción dos tantos que se dan no Estado Español, a realidade é que iso é falso.

O caso Kitchen enraíza na existencia dun “estado profundo” que na época de Felipe González, o dos GAL, chamábanse as “cloacas do estado” e unha Transición que respectou os poderes fundamentais do franquismo, a policía e o aparello represivo, o poder xudicial e a monarquía: era a concreción do “atado e ben atado” que dixera o ditador.

A desaparición dos GAL fixo que as actividades dos grupos para policiais reducíronse case totalmente; tras a disolución de ETA e a estabilidade social dos anos 90 e comezos do século XXI non facía necesaria a súa activación. Pero a profunda crise do 2007 / 8, que anunciaba o caos actual, salta o 15 M, a crise social e política do 2014 coas Marchas da Dignidade e a dimisión de Juan Carlos I, que deu un salto de calidade no 2017 e o proces catalán.

Nestas condicións de crises do rexime do 78 o “estado profundo” actívase de novo, primeiro para derrotar ao 15M e as súas consecuencias políticas coa entrada de Podemos no goberno, o capital español non pode admitir que o control de “o seu” estado este en mans duns “desfarrapados” fillos do 15M e das Marchas que provocaran a dimisión do seu amado, e consentido, Juan Carlos I.

Se a iso unímoslle a crise catalá, intimamente ligada ao proceso de loita social aberto o 15M, o réxime reactivou todas as forzas que os anos anteriores estiveron durmidas, incluídas as que están dentro do PSOE cos González e Guerra á cabeza. O odio a Pedro Sánchez non vén de que este sexa un transformador de nada, senón que é fillo da derrota do goberno “lexítimo” do réxime, o de Rajoy, que foi desaloxado por unha moción de censura encabezada por Sánchez.

O capital castizo que ten no réxime do 78 e o PP os seus principais portavoces, como herdeiros directos da ditadura que son, lanzou desde aquela unha feroz campaña contra o goberno de Sánchez, primeiro contra as súas aliado Iglesias e Podemos, e agora contra o propio PSOE, ao que consideran un advenedizo que traizoou ao PSOE orixinal, o de Felipe González e Alfonso Guerra.

Usaron, e usan, todos os medios á súa disposición para pechar definitivamente as gretas abertas o 15M; como dixo Aznar hai dous anos, “quen poida facer, que faga”, e a iso estiveron policías, xuíces, medios de comunicación, e demais aparellos do “estado profundo”.

A CORRUPCIÓN E A KITCHEN

Como en toda clase social desde o Plan de Estabilización do 58 a burguesía española está dividida dunha maneira vertical en faccións historicamente enfrontadas, entre os que sacan os seus beneficios directamente do saqueo dos orzamentos estatais, o que algúns coñecen como “capital castizo” ou “capitalismo de amigos”. Este sector agrúpase ao redor, principalmente, das grandes construtoras e empresas de servizos que teñen a súa sede en Madrid (o palco do Bernabéu como sede central), e o capital industrial que non precisa dunha maneira directa dos orzamentos estatais, senón de lexislación antiobrera que lle permita superexplotar á clase traballadora. Os seus intereses, aínda que comparten do réxime do 78 e a UE como marco da explotación e saqueo, son en ocasións contrapostos. O caso máis agudo destas contradicións é o catalán, o vasco e, en menor medida, o galego.

A corrupción vai ligada a esta estrutura do capital español, por iso é endémica; o réxime de Franco baseouse nese “capital castizo” e a estrutura centralista do Estado, que lle confire un poder que vai máis aló do seu peso económico. Por iso o PP e Vox están tan histéricos coa non aprobación dos Orzamentos Xerais do Estado, a facción do capital que eles representan viven do seu control, que constitúe a base da corrupción estrutural do réxime do 78, como puxo de manifesto a Gürtel e a condena do PP como “beneficiario” da corrupción.

Para protexerse diante da persecución dun sector da xudicatura progresista, o PP desde o goberno utilizou os medios do “estado profundo” que antes serviran para perseguir os movementos sociais co Batallón Vasco Español (asasinato de Yolanda González), os GAL, e recentemente a investigación de Podemos ou a infiltración de policías en organizacións sociais, de solidariedade, etc.

Tan arraigado está o PP, e o seu herdeiro Vox, como voceiro do aparello do estado, e principalmente no Poder Xudicial, que cada vez que queren defenderse, non precisan contratar avogado, cambian de xuíz; ou cando queren atacar a alguén, sempre teñen un xuíz que admitirá as súas historias máis estrambóticas.

O que se xulga na Kitchen é a existencia deste “estado profundo” que escapa ao control das institucións da democracia burguesa; por iso todos os medios, o goberno e mesmo as forzas da esquerda son tan coidadosos cando falan do tema, fano baixo consígnaa da defensa a independencia xudicial no Estado Español, o que é evidentemente falso: a dobre vara de medir en todos os xuízos e procesos abertos é notoria.

Cando se trata de xulgar a representantes directos do réxime e os seus voceiros, o PP e Vox, os procesos alárganse ata que en moitos casos, arquívanse porque prescriben. Pola contra, cando os imputados son as forzas independentistas, progresistas ou mesmo o PSOE, os xuízos son case sumarios, resólvense en poucos meses e sempre con sentenzas condenatorias xa prefixadas.

A Kitchen non é un caso máis de corrupción, é a expresión dun aparello do estado que o capital utiliza, non só para protexer os seus negocios turbios, senón tamén, e cando o precisan, contra os movementos sociais, como xa fixeron en moitas ocasións.

A corrupción endémica no Estado Español fai que a loita contra o “estado profundo”, que existe en todas as democracias burguesas, teña unhas características específicas, un punto en común: a depuración da xudicatura, da policía, etc., dos elementos neofranquistas lígado directamente á loita contra o Réxime do 78; non é posible esa depuración sen romper co réxime do que son unha das súas patas fundamentais.

A Kitchen é a manifestación dunha profunda crise no réxime do 78, onde Vox xoga ao papel do “rebelde” contra ese réxime para protexer a súa esencia antidemocrática. Fronte a esta crise unicamente cabe unha alternativa democrática, a convocatoria dunha Asemblea Constituínte que rompa abertamente coas herdanzas franquistas, acabando coa monarquía, separando a Igrexa católica do Estado, derrogando a Lei de Amnistía/Punto Final e depurando o Poder xudicial de elementos neofranquistas, que recoñeza o exercicio do dereito á autodeterminación das nacións. É dicir, facer xusto o que non se fixo na Transición, romper co franquismo.

A clase obreira non pode gardar silencio

O carácter de clase da xustiza foi definida por Carlos Lesmes, expresidente do TS e do CGPJ, cando afirmou que a Lei de Axuizamento Criminal estaba "pensada para o rouba galiñas" e non para o gran defraudador. O réxime do 78 non unicamente é herdeiro do franquismo cuns “administradores” antidemocráticos que non foron tocados na Transición: a monarquía, o poder xudicial e o aparello represivo, senón que ten un profundo carácter de clase: o 60% dos que sentan no IBEX 35 son herdeiros de fortunas construídas á calor do franquismo, e que tamén foron amnistiadas na lei de “punto final” do 77.

Máis claro, a auga; a sucesión de sentenzas condenatorias contra traballadores e traballadoras en loita, as “seis da Suíza”, activistas sindicais e populares, así como artistas ligados á clase obreira como Valtonic ou Hassel evidénciao. Mentres, os defraudadores, policías e políticos corruptos e demais, paséanse libremente polas rúas, eles cumpren até o final as condenas, ou, no mellor dos casos, son “indultados”. Un ?indulto? supón o recoñecemento de que se cometeu un delito, polo que non é a alternativa: só a amnistía éo.

Que o goberno do PSOE, burgués e imperialista, deféndase aludindo á “independencia do poder xudicial” e “deixar que os xuíces fagan o seu traballo” é lóxico, son unha institución do mesmo réxime que os une ao PP, e non van profundar na súa crise rompendo co poder xudicial.

O grave é que as organizacións progresistas e a maioría de organizacións da clase obreira manténse na mesma política de chamar a confiar nas institucións do réxime baixo o argumento de que “hai xuíces honestos”. O problema non é que haxa xuíces honestos, é que a institución está atravesada polo seu carácter de clase e herdeira do franquismo! Así, cando un Xuíz sáese do acordo da Transición, a “lei de amnistía/punto final” do 77, e tenta procesar a representantes do réxime ou ben é apartado da instrución ou directamente inhabilitado.

A política é a “guerra con palabras”, en forma de leis e sentenzas, e os seus executores do poder xudicial son os instrumentos da clase burguesa contra a clase obreira e os seus dereitos democráticos conquistados, hoxe en perigo de profundos recortes que os baleirarían de contido. O sucedido en Arxentina, EEUU, Italia, O Salvador, etc., móstranos o camiño que pretenden, recorte en todos os dereitos sociais e democráticos deixando só a formalidade do voto cada catro anos, que tamén suprimirían, se o consideren necesario para a defensa dos seus intereses de clase.

Por iso o PSOE é parte do problema; ningunha das súas promesas de derrogar a Lei Mordaza foron cumpridas. Da reforma que o goberno de Rajoy fixo do Código Penal, convertendo en delito os piquetes de folga, nin falar. As liberdades democráticas cínguense ao dereito a votar cada catro anos a xestores do sistema; a loita obreira e popular queda limitada polas diferentes leis e uns xuíces neofranquistas na súa maioría.

Salvo o dereito de folga, que todo goberno busca limitar como sexa a través dos servizos mínimos ou reformas do Código Penal, as liberdades burguesas non son un fin en si mesmo, senón que permiten un marco de organización para loitar contra o sistema capitalista e os seus réximes.

A clase obreira non pode quedar á marxe deste golpe de estado xudicial que se está levando a cabo: se condenaron e enviaron ao cárcere ou exilio a sectores da súa propia clase como a burguesía independentista catalá, ameazaron con ilegalizar partidos burgueses como o PNV, destruíron a través da “policía patriótica” (verdadeira policía política do réxime) un partido que institucionalizara a forza transformadora do 15 M procurando a destrución do actual PSOE, para reconstruír o “vello” e amigable PSOE de Felipe González, que non farán contra a clase obreira e os sectores oprimidos?.

A pasividade da maioría das organizacións da clase obreira, separando artificialmente as cuestións sociais e laborais dos retos políticos, é unha enorme debilidade da nosa clase que achanda o terreo para que nesta ofensiva todos os sectores da burguesía leven a iniciativa.

Non podemos separar o belicismo que atravesa as contradicións inter imperialistas e a ofensiva contra os dereitos dos pobos oprimidos, dos ataques contra a clase obreira; estamos a velo no día a día de algo tan cotián como a negociación colectiva: todos os sectores dos empresarios están a presentar propostas de convenios, desde o comercio até o metal, que de fraguar, significarían profundos retrocesos nos salarios e as condicións laborais dos traballadores e traballadoras. Non é ningunha casualidade que os ataques ás liberdades vaian da man con buscar impor retrocesos nas condicións de vida e nos dereitos sociais.

Por todo iso, as organizacións sindicais e políticas da clase obreira non poden permanecer en silencio e pasivas ante os ataques aos dereitos políticos que están a levar a cabo. É necesario construír desde a base unha Fronte das organizacións da clase obreira, que poña no centro a derrogación de toda a lexislación represiva da loita social (lei mordaza, reformas do Código Penal) e esixa a depuración do poder xudicial de xuíces neofranquistas, incorporando tamén as reivindicacións laborais e sociais da clase obreira e os pobos oprimidos polo Estado español.

As cúpulas de CCOO e UXT son un freo máis que evidente, posto que as súas ataduras financeiras e políticas ao réxime son moi profundas, pero tras eles hai miles de traballadores e traballadoras que sofren as consecuencias destes ataques aos dereitos políticos e sociais; ainda así, tamén hai que chamar ás direccións destes sindicatos a sumarse á construción desta Fronte, para pór en contradición o seu carácter de “brazo social” do réxime burgués do 78 coas reivindicacións da clase obreira e os pobos, co obxectivo de que estes miles de traballadores/as que lles seguen rompan abertamente cos que son unha das principais garantías de estabilidade do réxime e das súas institucións antidemocráticas como o poder xudicial, e sómense á loita unitaria. 

Neste sentido é necesario que as direccións dos sindicatos nacionalistas do Estado español (CIG, LAB, ELA, etc.) contribúan a construír esta Fronte, superando a lóxica do “marco nacional da loita de clases” que xoga en contra da imprescindible unidade da clase traballadora de todo o estado.

Galiza, no mes de xuño 2026

ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS SOBRE O CICLO ELECTORAL AUTONÓMICO RECÉN FINALIZADO

Carlos Dafonte.

As eleccións en Andalucía pecharon este ciclo electoral autonómico celebrado en catro Comunidades Autónomas, Estremadura, Castela-León, Aragón e Andalucía. No conxunto o Pp perdeu 4 deputados, o Psoe 15, os mesmos que gañou Vox e a esquerda, se consideramos á Chunta de Aragón como esquerda, gañou 11, acadando 27 deputados en total, un número ridículo que debe servir para abrir un fondo debate nestes sectores.

Se o que tentaba o PP era deixar a Vox ao marxe dos gobernos e conseguir maiorías absolutas que lle permitiran gobernar en solitario, hai que recoñecer que o partido que dirixe Feijoo ten fracasado e sobre todo este fracaso faise máis evidente cando a maioría absoluta que tiña en Andalucía perdeuna. 

Polo tanto o grande triunfador destas catro xornadas é o partido neofranquista Vox  que a pesares das divisións, das purgas internas e non ter un programa, resiste e vai seguir influenciando, non so as políticas nesas catro comunidades, senón seguir exercendo un control ideolóxico sobre o Pp a nivel de todo o estado, pois estes resultados indican que en caso de derrotar ao Psoe, cando sexan as próximas eleccións xenerais e non acadar unha maioría para gobernar como a que hai na actualidade, con toda seguridade haberá un goberno Pp-Vox; hai que recoñecer que esta situación é resultado da torpe política do Pp que foi asumindo ao longo destes últimos anos non só aspectos salientables das propostas, poucas, dos neofranquistas, senón permitíndolles entrar nos gobernos de Comunidades e dándolles postos de relevancia.

A TRANSICIÓN DA DITADURA FRANQUISTA Á DEMOCRACIA ACTUAL, DENDE O PUNTO DE VISTA DUN MILITANTE DA ÉPOCA (e II)

Carlos Dafonte

A creación de organismos de oposición unitarios.

O PSOE que non quixo participar en ningún organismo unitario no ano 1974, divide ás forzas democráticas e no mes de xuño de 1975 constitúe con Izquierda Democrática, Organización Revolucionaria de Trabajadores, Movimiento Comunista, Partido Carlista, Partido Nacionalista Vasco, Acción Nacionalista Vasca, Reagrupament Socialista i Democratic de Catalunya, Convergencia Democrática de Catalunya, Esquerra Republicana de Catalunya, Unión Democrática do País Valenciá, Federación Popular Democrática, Unión Socialdemócrata Española, Partido Galego Socialdemócrata, UGT, CNT e ELA-STV a Plataforma de Convergencia Democrática, que en marzo de 1976 fusiónase coa Junta Democrática creándose Coordinación Democrática, onde impoñen que todos os acordos tiñan que tomarse por unanimidade e rexeitan que nas futuras negociacións co Goberno, se celebren nun marco de mobilizacións. En novembro do mesmo ano constitúese a chamada “Comisión dos nove” encargada de negociar nun clima de paz social, que favoreceu os intereses da dereita e do goberno e tamén hai que ter en conta que trunfaron as teses do PSOE e os seus aliados da dereita, que foron evolucionando, da “ruptura” á “ruptura pactada” para terminar en “reforma negociada”. Era beneficioso para alguén ficar ao marxe de todo o proceso?

A TRANSICIÓN DA DITADURA FRANQUISTA Á DEMOCRACIA ACTUAL, DENDE O PUNTO DE VISTA DUN MILITÁNTE DA ÉPOCA. (I)

Carlos Dafonte.

A finais do ano pasado cumpríronse 50 anos da morte do ditador e como para moitas persoas esa data é do inicio da transición cara a democracia, o proceso volveu ser obxecto de debates e ata realizouse unha miniserie en TV sobre o mesmo.

Por outra banda,  moitos dos problemas que temos hoxe, buscamos a súa orixe  nunha transición da ditadura franquista á democracia na que non fomos capaces de impor a “ruptura democrática” e polo tanto ficaron importantes elementos do franquismo, como foi manter a monarquía, non limpar a fondo as forzas represivas e as máis altas instancias da xudicatura, entre outras.

A CLASE TRABALLADORA E A ACTUAL SITUACIÓN POLÍTICA MUNDIAL.

Carlos Dafonte.

Se algo debe preocupar aos sectores da esquerda, e cando digo esquerda non identificar cos sectores progresistas a quen os medios de comunicación dominados polas grandes empresas, cualifican de “esquerda” nun intento de confundir aos sectores populares e a propia clase traballadora, é que nunha situación tan complexa como a actual, derivada dun cambio na hexemonía e dunha guerra de agresión máis dos USA e os sionistas, no complexo taboleiro de oriente próximo e medio, a actitude da clase traballadora sexa non ter unha posición propia, non xa a nivel internacional, senón a niveis nacionais onde aparece completamente desdibullada  e apoiando aos sectores da pequena e media burguesías nacionais, que por moi progresistas que sexan, nunca defenderán os intereses estratéxicos d@s traballador@s.

As xentes de esquerda nunca deben esquecer o que esquecen a maioría dos progresistas, que atopámonos en sociedades capitalistas que non van durar para sempre, divididas en clases sociais onde o papel da clase traballadora que non é propietaria de medios de produción, que vende a súa forza de traballo a cambio dun salario no que non percibe o que lle correspondería polo producido, acción que permite o beneficio de quen a explota; clase traballadora que é mediante o seu traballo a única que crea a riqueza da que outros se apropian e debe  producir para soster a toda a sociedade nas súas necesidades materiais, culturais, de protección, etc.

NOTAS SOBRE A GUERRA EN IRÁN E ORIENTE PRÓXIMO: A GUERRA DO PETRODOLAR.

Roberto Laxe

Para entender umha guerra é preciso analizar, antes de nada, o contexto xeo político no que se produce, que forzas entran en loita, e o contexto histórico que levou o conflito baixo a pregunta de “porqué agora” é que desatouse a guerra de alta intensidade?.

O terceiro elemento, e decisivo para o desenvolvemento da guerra, é o interno, tanto na potencia agresora como na nazón agredida. Mas, se non ha forzas no terreo calquera afirmación que fagamos hai que colle-la con moito coidado. Son isos elementos da realidade interna, a loita de clases dentro do estado en cuestión, a que determina a orde do noso programa. Desde fóra é imposible medir “(…) as condicións actuais e a conciencia actual das amplas capas da clase obreira (...)”, que permita precisar o sistema de consignas transitorias que leven a “conquista do poder polo proletariado”, como marcaba Trotski para a elaboración do programa de transición.