A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

sábado, 14 de noviembre de 2026

A ONDA REACCIONARIA NO ESTADO ESPAÑOL E A UE (I)

Carlos Dafonte.

Tamén en Europa, como non podía ser doutro xeito, vivimos os resultados desta onda reaccionaria; hai causas exóxenas e endóxenas, considerando como endóxenas tamén as actitudes da Unión Europea que non fixo nada para illar os avances da dereita máis extrema, antidemocrática e autoritaria á que todo se lle permitiu con tal de apoiar a rusofobia existente, pulada polos USA, ata que a fascista Giorgia Meloni goberne en Italia sen que a UE tomara medidas para impedilo e unha vez elixida para illala; así o pobo italiano, que é soberano para elixir a quen queira, coñecería que elixir a figuras defensoras de ideoloxías fascistas, totalitarias, non sae gratis, ten os seus custos.

Aquí, os avances dos neofranquistas de Vox, non só se acepta con normalidade, senón que arrastra cara as súas políticas a un partido como o PP que lle permite co-gobernar en Comunidades Autónomas, sen que a dirección dos populares europeos digan absolutamente nada.

Tampouco debemos desbotar as causas esóxenas, como o trunfo de Trump e o emprego da forza contra aliados e inimigos, para impor ese dito tan claro dende sempre que orienta a política dos USA, “non temos aliados, só intereses” e que lles leva a apoiar dentro de cada país ás forzas máis reaccionarias que apoien cada paso que a administración trumpista da, tanto a nivel internacional, xenocidio en Gaza, guerra ilegal contra Irán, situar á fronte do goberno de Siria ao islamismo máis radical causante de miles de asasinatos, ata a quen hai pouco tempo consideraban imprescindible derrotar; que aconteceu na democrática UE, “defensora dos dereitos humanos” para este cambio de criterio?

E non esquezo as manipulacións electorais que os USA seguen a practicar no que consideran o seu “patio traseiro” para derrotar a gobernos que queren modificar estruturas e avanzar en darlles mellores condición de vida a toda a cidadanía, e cando poñen aranceis a determinados produtos, observamos como a nivel interno estas forzas, que alardean de patriotas,  non fan nin a menor crítica.

Tamén no interior son responsables quen podendo desarticular os grupos neonazis, se lles permite constantemente infrinxir a lei, tanto da Memoria Democrática, Constitución, etc como a ocupación de vías públicas dun xeito ilegal, sen que o Ministerio do Interior reprimise esas manifestacións, o que permitiu que estes grupos considerasen que tiñan conquistado espazos de liberdade para as súas ideas, o que redunda en avances organizativos e envelenar a nivel ideolóxico a sectores da mocidade que sen futuro, ven na crítica dende posicións autoritarias, fascistas, unha saída para a súa realidade sen que coñezan verdadeiramente o que o fascismo pode representar nun futuro e o que representou no pasado.

Hai un feito, a “rusofobia” oculta todo, que non merece información nin discusión algunha nos medios de comunicación nin nos parlamentos europeos; en Ucraína os neonazis atópanse no poder dende o golpe de “estado do Maidán”, poder que acrecentaron apoiando a Zalenski nas súas políticas de limpeza étnica, enfrontamentos coa Federación Rusa e intento de entrar na OTAN e nuclearizar o país. Pois ben dende o principio da “operación especial” iniciada por Rusia milleiros e milleiros de neonazis europeos e doutras partes do planeta, tamén debemos pensar que de España, estiveron en Ucraína e recibiron instrución de manexo de explosivos e outros coñecementos que é posible que despois utilicen nos seus países para crear atentados e confusión, e co apoio mediático necesario, sexan utilizados contra sectores que nada tiveron que ver co mesmo. É dicir cometer actos de “falsa bandeira”. Non esquezamos o que aconteceu despois da creación por parte de dos USA da Al Qaeda e toda unha serie de atentados realizados en Europa e aquí, por moitos dos que estiveran loitando en Afganistán contra a intervención soviética. Tampouco debemos esquecer que toda a serie de asaltos a comercios en Barcelona e Bilbao, os beneficiados polo feito, PP e Vox atribuírono “ á esquerda”. Hoxe coñecemos que non foi a esquerda quen realizou estes actos.

Nestas circunstancias de avance do pensamento da ultradereita e fascista, aparecen tres feitos salientables na política interior, o desbordamento da fronteira en Ceuta e a entrada de miles de persoas na cidade procedentes de Marrocos, que seguro, pois hai declaracións ao respecto, contou co apoio de Israel, os USA e está claro do propio Marrocos, feito que beneficiou en grande medida ao PP e VOX, pois lles daba “munición”, por haber abandonado, o PP hai tempo ser “partido de estado”, contra o goberno ao que acusaron de todo o acontecido, cando partidos que foran verdadeiros nacionalistas, “defensores de España” nunhas circunstancias como as vividas, debían facer piña co Goberno ata solucionar a situación e despois xa viría o tempo da crítica. 

Que razón teñen os USA e Israel para tratar así ao Goberno? O primeiro, non apoiar a guerra ilegal contra Irán e non permitir a utilización das bases dos USA no territorio. O segundo, polo recoñecemento ao Goberno palestino e cualificar a actividade dos sionistas en Gaza como un xenocidio. Ámbolos dous queren facerlle pagar ao Goberno polas súas actitudes.

Tampouco debemos esquecer que Marrocos é o máis fiel aliado dos USA e de Israel co que asinou o plano que leva o nome do profeta Abrahám, e por outra banda, sacar do seu territorio a miles de mozos, que sen traballo e perspectiva algunha dunha vida digna, podían ser un foco importante de problemas no futuro.

A morte dunha persoa maior despois de ser desafiunzada do piso onde vivía dende hai ducias de anos, provocou unha contundente mobilización en todo o territorio do estado e numerosas acampadas en prazas de cidades e vilas,  que coinciden coa mobilizacións do ensino, sanidade e estudantes en certos territorios, que obrigou á convocatoria por parte dos sindicatos  a unha folga xeral para o día 11 de novembro.

E en terceiro lugar a disolución das Cortes e convocatoria de eleccións para o día 29 do mes de novembro.


lunes, 2 de noviembre de 2026

O IMPERIALISMO ESPAÑOL EN ÁFRICA (III). CEUTA E MELILLA.

Terry Hada

Todos os partidos do Parlamento español, desde a dereita e a ultradereita, a “esquerda” do Gobierno PSOE-Sumar ou Podemos, e as formacións nacionalistas, defenden de xeito intransixente a “españolidade” de Ceuta e Melilla. Isto demostra que entre todos eles hai un acordo fundamental: a defensa dos intereses do Imperialismo capitalista español.

domingo, 18 de octubre de 2026

IMPERIALISMO ESPAÑOL EN ÁFRICA. GUINEA ECUATORIAL (II)

Terry Hada

A orixe formal da colonización española sobre o territorio da actual Guinea Ecuatorial, comeza en 1778 cos tratados de San Ildefonso e O Pardo – de intercambio colonial -, nos que o Imperio portugués cedeu as illas de Fernando Poo e Annobón ao Imperio español, quen quería unha base propia no Golfo de Guinea para comerciar con escravos - destinados ás súas plantacións en América - sen depender de barcos estranxeiros. Tras a abolición do comercio transatlántico de escravos, encabezada polo Imperio británico e Estados Unidos a principios do século XIX, o interese do Imperio español polo territorio cambiou radicalmente cara á explotación económica, sendo 1858 o ano no que comeza a colonización efectiva, coa anexión da zona continental do territorio (Río Muni) e o nomeamento do primeiro gobernador español. O chan volcánico da illa de Fernando Poo - ideal para monocultivos de alto rendemento -, e o réxime de traballo forzado que impuxo o Imperio español, convertérona nunha potencia mundial na exportación de cacao e café - alén de madeira tropical da zona continental -.

lunes, 5 de octubre de 2026

O IMPERIALISMO ESPAÑOL EN ÁFRICA (I)

Terry Hada

PRESENTACIÓN

Os seguintes artigos teñen o obxectivo de contribuír ao debate e a preparación política da vangarda da clase traballadora e os pobos do Estado español, para construír o programa da loita pola revolución socialista contra o noso propio imperialismo, o Imperialismo español hoxe representado polo Réxime capitalista e neofranquista do 78, como parte dun proceso revolucionario europeo e internacional.

Nun momento no que a disputa interimperialista pola hexemonía - entre o bloque liderado polos decadentes Estados Unidos e o bloque encabezado pola puxante China – é o “telón de fondo” tras as principais expresións da barbarie que nos impón o sistema capitalista (xenocidios, guerras, migración forzada de decenas de millóns de traballadores/as, destrución medioambiental,…), consideramos fundamental analizar o papel concreto que, neste escenario, xoga o Imperialismo español.

martes, 22 de septiembre de 2026

A ONDA POLÍTICA REACCIONARIA

Carlos Dafonte.

Na terminoloxía marxista, cando falamos de temporalidade, se distinguen épocas, etapas, situacións e conxunturas. 

Coido que hoxe o máis acertado é caracterizar o momento actual como a etapa da crise capitalista que nos conduce a unha situación especifica que vivimos en cada país e a nivel planetario, que reciben despois dun análise  dende a perspectiva de clase, varias determinacións: Situación contrarrevolucionaria, reaccionaria, estable, prerrevolucionaria e revolucionaria. 

Debemos ter claro que ningunha das tres últimas concorda co que estamos a vivir, tampouco a primeira, pois de ser así estaríamos nunha etapa de importantes cambios estruturais levados adiante pola clase traballadora, como por exemplo a posibilidade de tomar o poder, ou os medios de produción xa nas mans da sociedade, e a burguesía e os seus aliados impoñendo o fascismo como método para poñer fin a esa situación.

Aínda que o fascismo comece en moitos lugares a “asomar a súa cacholiña”, aínda non temos chegado, polo menos no estado español a esa situación; polo tanto creo que a nivel dunha parte do planeta e no propio territorio, se debemos caracterizar un rasgo fundamental da situación política na que vivimos, é a de vivir mergullados nunha onda reaccionaria que é necesario  comprender as circunstancias que a producen.

lunes, 22 de junio de 2026

O CASO KITCHEN E O "ESTADO PROFUNDO"

Roberto Laxe

Mentres se tenta disolver a importancia política do caso Kitchen, presentado como se fose un caso de corrupción dos tantos que se dan no Estado Español, a realidade é que iso é falso.

O caso Kitchen enraíza na existencia dun “estado profundo” que na época de Felipe González, o dos GAL, chamábanse as “cloacas do estado” e unha Transición que respectou os poderes fundamentais do franquismo, a policía e o aparello represivo, o poder xudicial e a monarquía: era a concreción do “atado e ben atado” que dixera o ditador.

A desaparición dos GAL fixo que as actividades dos grupos para policiais reducíronse case totalmente; tras a disolución de ETA e a estabilidade social dos anos 90 e comezos do século XXI non facía necesaria a súa activación. Pero a profunda crise do 2007 / 8, que anunciaba o caos actual, salta o 15 M, a crise social e política do 2014 coas Marchas da Dignidade e a dimisión de Juan Carlos I, que deu un salto de calidade no 2017 e o proces catalán.

martes, 2 de junio de 2026

ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS SOBRE O CICLO ELECTORAL AUTONÓMICO RECÉN FINALIZADO

Carlos Dafonte.

As eleccións en Andalucía pecharon este ciclo electoral autonómico celebrado en catro Comunidades Autónomas, Estremadura, Castela-León, Aragón e Andalucía. No conxunto o Pp perdeu 4 deputados, o Psoe 15, os mesmos que gañou Vox e a esquerda, se consideramos á Chunta de Aragón como esquerda, gañou 11, acadando 27 deputados en total, un número ridículo que debe servir para abrir un fondo debate nestes sectores.

Se o que tentaba o PP era deixar a Vox ao marxe dos gobernos e conseguir maiorías absolutas que lle permitiran gobernar en solitario, hai que recoñecer que o partido que dirixe Feijoo ten fracasado e sobre todo este fracaso faise máis evidente cando a maioría absoluta que tiña en Andalucía perdeuna. 

Polo tanto o grande triunfador destas catro xornadas é o partido neofranquista Vox  que a pesares das divisións, das purgas internas e non ter un programa, resiste e vai seguir influenciando, non so as políticas nesas catro comunidades, senón seguir exercendo un control ideolóxico sobre o Pp a nivel de todo o estado, pois estes resultados indican que en caso de derrotar ao Psoe, cando sexan as próximas eleccións xenerais e non acadar unha maioría para gobernar como a que hai na actualidade, con toda seguridade haberá un goberno Pp-Vox; hai que recoñecer que esta situación é resultado da torpe política do Pp que foi asumindo ao longo destes últimos anos non só aspectos salientables das propostas, poucas, dos neofranquistas, senón permitíndolles entrar nos gobernos de Comunidades e dándolles postos de relevancia.