ALGUNHAS REFLEXIÓNS SOBRE O ESTADO, O DOBRE PODER E A HEXEMONÍA (PARTE II)

Carlos Dafonte

OS ELEMENTOS CONSTITUTIVOS DA HEXEMONÍA

Gramsci foi abrindo perspectivas diversas, algunhas poden parecer contraditorias ó longo da súa reflexión, difícil reflexión na cárcere, sobre aspectos fundamentais do seu concepto de hexemonía e das relacións entre estado e sociedade civil.

Reflexións moi valiosas para axudarnos a comprender hoxe o xeito en que se produce o dominio dunhas clases sobre outras e que Anderson estudiou no seu libro “As antinomias de Gamsci”, destacando as contradicións que algunhas veces parecen existir no seu pensamento.

Por exemplo, noutro pasaxe dos “Cadernos” formula o problema da hexemonía non como  unicamente unha cuestión de consenso e centrada na sociedade civil, senón como unha suma de consenso máis coerción compartida entre a sociedade civil e o estado: O estado exerce a coerción e a sociedade civil o consenso. Formulación que pode inducir a equívocos e non permite comprende-la realidade.

Tamén, e posiblemente resultado da análise sobre o que acontecía na súa patria, do poder exercido polo totalitarismo fascista, da identificación estado- partido, da existencia de bandas de paramilitares, que acosaban e destruían as organizacións obreiras e partidarias, formula en determinado momento, a identificación total entre sociedade civil e estado, chegando case a negar a existencia da primeira, o que pode levar a interpretacións de carácter ultraesquerdistas, como  aquelas que consideran que toda democracia burguesa é fascismo. Di Gramsci: “ Por estado debe entenderse non só o aparello gobernamental, senón tamén o aparello privado da hexemonía ou sociedade civil” e sentencia “en realidade, sociedade civil e estado son unha e a mesma cousa”. “A sociedade civil é tamén parte do estado, en realidade é o estado mesmo”. Quen non distinga un réxime democrático-burgués do fascismo, aínda que ambas las dúas son formas da ditadura do capital, esta a caer nunha política sectaria como a do “terceiro período”, onde identificábase, mediante a teoría do social-fascismo, á socialdemocracia cos nazis e fascistas, de onde xurdiu a negativa da fronte obreiro para combater cos primeiros ós segundos. Na actualidade esta posición dificulta a comprensión das especificidades da democracia nas sociedades do noso entorno.

CORRUPCIÓN, A ESENCIA DO RÉXIME?

Roberto Laxe

Non hai día en que a poboación non esperte cun novo caso de corrupción, aos xa “históricos” Barcenas, Gurtel, EREs,... agora aparecen os cartóns “opacos” de Bankia, ou a operación Punica... Isto polo que fai ao Estado Español, pero cada nación ou rexión do estado ten os seus asuntos, como na Galicia a Pikachu, a Pokemon, e ducias de alcaldes e concelleiros “pringados” en subornos, prevaricacións, etc., etc.

A corrupción é parte estrutural dun réxime, o do 78, que se basea no esquecemento e perdón dos que ao longo de 40 anos de ditadura fixeron de “España” o seu casarío persoal; e así seguen considerándoa. É consustancial, estrutural ao tipo de capitalismo que se desenvolveu, o “capitalismo castizo” que nasce, cresce e desenvólvese nas proximidades do aparello do estado, das concesións en infraestruturas ou servizos privatizados, nas recualificacións do chan, nas subvencións para cursos ou para a venda de automóbiles (plan Prive).

ALGUNHAS REFLEXIÓNS SOBRE O ESTADO, A HEXEMONÍA E O DOBRE PODER (PARTE I)

Carlos Dafonte

As sublevacións populares de hai uns anos, en Ecuador, Bolivia e Arxentina, onde derrúbanse gobernos elixidos segundo as normas do parlamentarismo burgués, que levaban adiante políticas contrarias ós intereses da gran maioría da poboación, aínda que non conseguiran a instauración dun poder alternativo, quizais polo fetichismo que sobre as masas e determinadas forzas políticas exerce aínda a democracia burguesa, e as vitorias electorais de Chávez e Maduro en Venezuela, enfrontados ós intereses da oligarquía co apoio de sectores do exército, instrumento represor por antonomasia ó servizo das clases dominantes, de Evo Morales en Bolivia , Correa en Ecuador e Lugo en Paraguai, sitúan nun primeiro plano a necesidade do análise sobre o poder, o estado como órgano de dominación, e a sociedade civil, que sempre deben levar adiante as forzas revolucionarias.

Varias son as cuestións, relacionadas co anterior, sobre as que debemos reflexiona-los cidadáns dos países do centro do sistema capitalista.

PORQUE APOIAR O PROCESO SOBERANISTA CATALÁN "DESDE FORA"

 Roberto Laxe

Existe unha tendencia inducida a considerar o proceso soberanista catalán como unha cortina de fume para tapar os problemas fundamentais da sociedade, e teñen parte de razón: se o goberno central houbese deixado decidir, é dicir, con facer un referendo como acaban de facer os escoceses quitarían moita tensión ao proceso, situándoo na pregunta central: a soberanía dun pobo axuda ou non a saír da crise. O réxime a través do goberno e os seus partidos (PP, PSOE, UpyD), ao que agora súmanse sectores do exercito, negan o máis simple dos dereitos democráticos. E aquí é onde entra o porque “desde fóra” hai que apoiar o proceso catalán.

POLA CONCRECIÓN DUNHA ALTERNATIVA SOCIALISTA COMO ÚNICA SAÍDA DA CRISE, AXEITADA ÓS INTERESES DO POBO TRABALLADOR

(Convocatoria dun Encontro Aberto a tod@s cant@s activistas queiran participar)

LIMIAR

 O proxecto de sociedade que chamamos socialismo, onde as maiorías sociais podan vivir sen ser explotadas, organizando o traballo en base a principios igualitarios e de capacidade, asumindo un reparto xusto da riqueza que producen, impoñendo un sistema de participación e toma de decisións que se atope ó servizo da maioría e penetre en todos os eidos da actividade humana, respectando o medio ambiente e establecendo con firmeza a igualdade entre o home e a muller, foi sempre ó longo da historia, unha necesidade. Desde a aparición da propiedade privada ata a actualidade.

Pero hoxe en pleno século XXI, a construción da nova sociedade, é unha cuestión de supervivencia, analicemos a situación desde o centro ou desde a periferia do sistema capitalista; desde o centro do sistema capitalista, porque non queremos retroceder a décadas pretéritas, que nos fan lembrar como nos momentos de crise, o capitalismo recorreu a guerras e agresións intercapitalistas e a creación do fascismo, o nazismo e o franquismo nin que se carguen os custes da saída da crise, sobre as costas da grande maioría da poboación das zonas periféricas, pero tamén pola necesidade de preserva-lo planeta da agresión que significa o actual sistema.

O ISLAMISMO RADICAL Ó SERVIZO DOS INTERESES DO IMPERIALISMO DOS USA

Carlos Dafonte

O islamismo máis radical, que popularmente coñécese como “yihadismo”, practican a “yihad”, e tamén como “muxadíns”, os homes que están dispostos a morrer por Alá, non é un proceso endóxeno das sociedades musulmáns, responde o seu pulo case sempre, a uns determinados intereses hexemónicos mundiais.

Hai xa moitos anos que Samir Amín o coñecido economista, escritor e politólogo exipcio, contou como estando en presencia de Gamal Abdel Nasser presidente de Exipto, diante da nova que lle comunicaron da celebración dun evento que xuntaba a un numeroso grupo de musulmáns moi radicais, o analizou como a resposta dos EEUU ós acontecementos que se estaban a dar naquel momento.

O POTENCIAL PARA O CAMBIO QUE SE AMOSOU CO 15-M

Lorenzo (15-M da Ría, Oleiro, Culleredo e Cambre)

A resposta popular no estado español á situación de crise do capitalismo, do réxime e das institucións explicada no Manifesto polo Socialismo “POLA CONCRECIÓN DUNHA ALTERNATIVA SOCIALISTA COMO ÚNICA SAÍDA DA CRISE, AXEITADA ÓS INTERESES DO POBO TRABALLADOR" tivo lugar durante a campaña das eleccións municipais de 2011 (o manifesto está dispoñible en http://esquerdalternativa.blogspot.com.es/2014/08/pola-concrecion-dunha-alternativa.html).

O traballo de axitación previo de moitos colectivos (“Estado del Malestar”, “Juventud sin Futuro”, “DRY”, “No Les Votes”,...) conectou perfectamente co desencanto da sociedade en xeral no momento adecuado, de especial noxo e desconfianza da sociedade en xeral contra os políticos dos partidos tradicionais (e extrapolado a tódolos políticos en xeral plasmado no desinterese por aquela campaña). E deu no fenómeno do 15M.