BOICOTE ÁS ELECCIÓNS DO DÍA 12 DE XULLO?. UNHA POSIBILIDADE QUE SE DEBE ESTUDAR.

 Carlos Dafonte.

            Feijóo convocou eleccións para elixir un novo Parlamento. Era a súa idea, facelo cando nos atopamos en plena crise do Covid-19, entretidos cas medidas que permiten as diferentes fases polas que fomos pasando segundo evolucionaban os contaxios, mortes etc. Cos partidos e organizacións políticas “confinados”, agás o Pp que utilizou a RTVG a tope. Agora nos precipita nunha campaña electoral da que xa ten feita unha parte moi importante.

            As formacións progresistas que se presentan, todas teñen un nexo común, todas din que hai que bota-lo Pp do control das institucións galegas e deixalo no papel de oposición. Que Galicia non aguanta catro anos máis dun novo goberno dos conservadores, co que significaría para a maioría dos galeg@s de calquera condición e xeito de pensar, pola súa incapacidade de xestión en moitos aspectos, desindustrialización, medio ambiente, favorecer que caixas e banca Pastor se poñan ó servizo de intereses non galegos, política gandeira e os seus derivados, defensa do sector da pesca, etc, ou por levar unha política destrutora respecto por exemplo ós servizos públicos, como sanidade e a súa teima da privatización, ensino e os cativos orzamentos destinados, investigación, dependencia, necesidade de estruturar Galicia por medio do camiño de ferro, non loitar por novas transferencias o que indica que o seu proxecto está ligado a un proceso de recentralización,  etc.

           

A XENREIRA DE CLASE NO PANORAMA POLÍTICO

Carlos Dafonte.

            A xenreira sempre estivo presente nas nosas vidas, ata nas épocas da inocencia, nun maior ou menor grao; ó rapaz que me gañaba todas as bolas, pois iso, ou o que me daba o golpe máis forte no cu, cando xogábamos as apandas, ou ó simpático e agraciado que tiña éxito ca rapaza que te gustaba.

            Pero hoxe quero falar doutra xenreira que vexo moi presente e que ten moito que ver cas clase na que se divide a sociedade actual. É a que manifesta a clase explotadora, as veces non todas as súas fraccións, cando sospeitan que os de abaixo, cuxa misión segundo a visión da clase hexemónica é ser explotados no seu beneficio, nun momento determinado pensan que poden estar a perde-lo control de determinadas institución que sempre tiveron o obxectivo de protexelos a eles, e  consideran, que aínda que sexan esmolas, se levan a cabo determinadas reformas a favor dos de abaixo, e polo tanto xa non teñen tan claro estas institución o papel que deben xogar; están a perder de vista que nunha democracia burguesa é á burguesía a quen deben axudar, e hai indicios e acordos que levan a pensar, a dreterminados sectores da oligarquía, que o actual goberno perdeu esa perspectiva.

           

A PANDEMIA E O ESTADO.

Roberto Laxe 

A “máquina burocrática-militar” volveu

Non é que desaparecera de todo, senón que desde a II guerra mundial o conxunto de institucións burocráticas e militares que é o estado transmutaran no Estado do Benestar, de tal forma que o seu compoñente represivo quedaba oculto polo aspecto “benfeitor”. Posteriormente, o estado neoliberal xurdido coa contra revolución conservadora de Thatcher e Reagan difuminara as súas fronteiras de clase pola inercia do estado do ben-estar e a ideoloxia individualista pos moderna, que se creia invulnerable.

UNHA PANTASMA PERCORRE O TERRITORIO DO ESTADO ESPAÑOL: A PANTASMA DO ANTICOMUNISMO.

Carlos Dafonte.

            Toda esta etapa, longa etapa de crise económica, social e política, que entre outras consecuencias permitiu a aparición de organizacións reaccionarias nas institucións cun forte apoio popular, trouxo outra non menor como é a reacción diante deste feito de organizacións como o PP que radicalizou o seu discurso contra o feble goberno actual, pasando do típico discurso neoliberal ó constante insulto e descualificación do adversario; pero non só se produciu esta reacción nos organizacións políticas máis conservadoras e reaccionarias, tamén acontece na sociedade e reflíctese nas redes sociais dun xeito pouco crítico e apolítico, entendo estes termos por non utilizar argumentos para convencer  a maioría das veces; se pode dicir que parece se tivera producido unha consigna xeral de que en política “vale todo” con tal de gañar votos. Temen os conservadores e reaccionarios a consolidación dunha alianza de organizacións políticas, moi heteroxénea, que lles impida o acceso ó control de determinadas institucións durante un período  de tempo.

            E como non podía ser doutro xeito, algúns elementos de propaganda que estiveron moi presentes na etapa da ditadura, cando xa parecían superados após os anos da transición, volven a parecer de novo, como é a tentativa de descualificación ca verba “comunista”.

           

A "NOVA NORMALIDADE" DO SISTEMA CAPITALISTA

Roberto Laxe

A “nova normalidade” é un oximoron; se é nova, non pode ser normal, porque o normal só convértese nunha forma de vida co tempo, e se é "nova" é que non existía, e por tanto non tivo tempo de adquirir esa característica de “normalidade”. Está claro que con "nova normalidade" só expresan o seu desexo de “volver á normalidade”, baixo as novas condicións creadas pola pandemia de Covid 19.

DE NOVO, DE QUE DISCUTEN NA UNIÓN EUROPEA?

Roberto Laxe

Outra reunión da Comisión Europea para non discutir do Covid 19 e as medidas para frealo xa; senón para ver quen leva a parte do león da reconstrución tras o desastre económico xerado.

Se hai un mes o representante holandés fixo campaña eleitoral, con insultos xenófobos contra o sur europeo; todo para xustificar o seu rexeitamento ao plan español, italiano e francés, duns eurobonos que homoxeneizasen a carga da débeda; agora a batalla céntrase en se os fondos que se inxecten aos países que están a sufrir un maior impacto económico pola pandemia deben ser subvencións directas (sen obrigación de reembolsarse) ou préstamos, tal e como defende un grupo de países encabezado por Holanda e Alemaña.

O PROBLEMA DA "RECONSTRUCIÓN" APÓS DA PANDEMIA E A ACTITUDE FRONTE Ó GOBERNO.

 Carlos Dafonte.

           

Debemos ter claro que entre a crise que se nos viña enriba antes da pandemia e a que esta provocou, debemos reconstruír as relacións sociais de produción e a propia relación entre nós que o convid-19 vai deixar moi danadas; a gravidade da pandemia non só deixa sectores da sociedade convulsos, polo xeito no que se perderon familiares e amigos, senón polo medo a un repunte da enfermidade e volver de novo a vivir as duras experiencias pasadas.

           

As primeiras consideracións entendo, para ter un coñecemento de como actuar, é coñecer a que nos enfrontamos, quen pode soluciona-los problemas da maioría da xente que son traballadores asalariados e que dun xeito ou de outro venden a súa forza de traballo; e as “fabas son contadas”, a administración central, Goberno e Cortes, a Comunidade Autónoma, Xunta e Parlamento, os Concellos e o que chamarei a “estrutura económica”; nos catro planos a loita de clases sempre vai a estar presente e posiblemente aguzada após das secuelas do que ten acontecido.