UN NOVO 11 DE SETEMBRO

Carlos Dafonte

O pasado 11 de setembro converteuse nunha nova conmemoración da aflición do estado imperial norteamericano, polo derrubo das “torres xemelgas” en Nova Iorque no ano 2001. Aquel acontecemento serve hoxe para reafirmar a política imperialista de intervención constante contra todos aqueles estados, partidos, movementos, etc, que non acatan a hexemonía e a supremacía da primeira potencia militar do mundo.

Un capitalismo en bancarrota busca un “peche de filas” arredor dos seus cuestionados principios para acada-los seus obxectivos, e nada mellor que utilizar algúns centenares de vítimas sufridas pola grande potencia hexemónica mundial, as primeiras habidas no seu territorio, despois de máis de douscentos anos de constantes agresións contra os pobos do mundo, que produciron millóns de cadáveres.

O importante é reafirmar nas conciencias dos explotados que fora deste sistema non hai solución, para a grave situación na que viven miles de millóns de seres humanos deste planeta; que fora do sistema todo é “barbarie” e que enfrontarse ó sistema trae aparellado sufrir o “merecido castigo” que os cultos países do centro do mesmo, impoñen a quen non acepte as súas regras. E exemplos non faltan, Iraq, Palestina, Afganistán, Iugoslavia, Líbano, Libia ...e outro “merecido castigo” tamén comezado outro 11 de setembro, en Chile en 1973, levado a cabo coa sublevación do exército contra o goberno constitucional do presidente Allende, cun terrible balanzo de mortos, desaparecidos e exiliados. Un elo máis na interminable cadea de sanguentas ditaduras que os EEUU de Norteamérica impuxeron en América Latina.

Falar dos acontecementos do 2001, sen analiza-lo que representan os EEUU no mundo é un engano. O atentado contra as torres xemelgas e o Pentágono, aínda rodeado dunha nebulosa, permitiu e facilitoulle á potencia hexemónica, en plena decadencia, iniciar un proceso de recolonización de importantes áreas do planeta, de difícil aceptación a non ser polo atentado; pasou de ser verdugo a vítima, xogou ese papel a fondo e conseguiu un amplo consenso para actuar. Ademais, a nivel interno, por medio das chamadas Actas Patrióticas I e II, a oligarquía gobernante, conseguiu un férreo control da poboación, permitíndose a tortura, pódese deter a unha persoa e “facela desaparecer” durante un tempo ilimitado e toda outra serie de medidas que atentan contra a propia democracia burguesa e que de non ser polo atentado, serían contestadas con forza.

 A imposición da ditadura do exército en Chile, permitiulles ensaiar e ampliar a numerosos países as políticas, que coñecemos como neoliberais máis descarnadas, explotadoras, na sanidade, educación, pensións, etc.; Chile foi o laboratorio onde experimentar aquelas políticas que necesitaba o capitalismo polo inicio da queda da taxa de ganancia, unha vez finalizado o pulo que a segunda guerra mundial significou para a economía, e o inicio das protestas que a fin do ciclo trouxo consigo nos anos 68/69 do século pasado. A etapa expansiva chegara ó seu fin e con ela, no centro do sistema capitalista, o pacto que permitiu a “paz social” a cambio das concesións que coñecemos como o estado de benestar. Concesións, hai que aclarar, que foron arrancadas pola mobilización obreira e popular.

É difícil entender como sectores da esquerda deixan pasar o 11 de setembro e os acontecementos de Chile, sen tentar sacarlle as vergonzas ó imperialismo xenocida e permite que o recordo das “torres xemelgas” sexa hexemónico; que o caso de Chile non sexa utilizado para facer pedagoxía, en momentos en que tanto se necesita, pois permite poñer en evidencia algo que nesta etapa tamén é evidente: que o capitalismo non é democrático, que utiliza determinadas verbas para lograr consensos, pero se os pobos xogan a fondo coa democracia e elixen a quen os pode representar, a quen defende os seus intereses, a quen está contra da explotación do traballo e os beneficios empresariais por enriba de calquera outro obxectivo, o sistema capitalista recorre á violencia e o terror sistematicamente; só defenden a democracia se é aceptado o seu programa. Polo tanto democracia e explotación, asoballamento, no sistema capitalista están intimamente ligados e polo tanto a democracia capitalista, a democracia burguesa, non é liberadora.

Na actualidade, nesta época de derrotas para o movemento obreiro e popular, para a esquerda, xa non tenta o capitalismo tapa-la realidade; os votos non importan, os programas electorais tampouco, quen goberna son “os mercados”, ós que algúns inxenuos acusan de non presentarse ás eleccións, e se lles considera algo evanescente, inconcreto. Como que non se presentan ás eleccións? No estado español chámanse entre outros Rodriguez Zapatero, Mariano Rajoi, Rubalcaba, Aznar, Filipe Gonzalez e un longo etc., entre outr@s; os que durante todos estes anos facilitaron ós especuladores, ós ladróns de “pescozo duro” o marco político-xurídico para que exerzan o seu poder.

En Galicia no mes de setembro de 2011

LA OFENSIVA DEL CAPITAL SOBRE LA SANIDAD PÚBLICA

 

Ángeles Maestro. Red Roja

Cada vez más sectores de la clase obrera son conscientes de que, ante esta crisis general del capitalismo y con el objetivo imposible de intentar detenerla, la burguesía y los políticos que la representan están dispuestos a liquidar cualquier vestigio de derechos laborales y del sistema de protección social.

En sanidad  empezaron como las termitas, privatizando poco a poco todo lo rentable (cocinas, lavanderías, laboratorios, alta tecnología..,etc) a costa de reducir personal, condiciones de trabajo y deteriorando la calidad. Ahora pisan el acelerador y, como en Cataluña, entran como un elefante en una cacharrería, arrasando.

La privatización del sistema sanitario[1] se acopla como un guante al deterioro de la sanidad pública. He aquí algunos de los procedimientos fundamentales.

El capital privado, que huye en desbandada de otros sectores productivos que han dejado de producir beneficios, se va refugiando progresivamente en el sector público. En un primer momento el objetivo fueron los monopolios públicos de sectores estratégicos que se vendieron a precio de saldo: Telefónica, Repsol, Enagás, Iberdrola, Argentaria, etc. El negocio es redondo: se producen mercancías de primera necesidad a una “clientela”, por ello mismo, cautiva.

A continuación, y a media que la crisis se agrava, se va a por la gallina de los huevos de oro. Los servicios públicos en manos privadas aseguran no sólo la clientela, sino también la financiación. Hablando en propiedad, no se “dispara con la pólvora del rey” sino con el dinero del pueblo.

El negocio se hace, obviamente, reduciendo gastos, por dos procedimientos fundamentales. Uno de ellos es reducir costes (restringir plantillas, precarizar el trabajo, incentivar económicamente a los profesionales para que ahorren[2], etc). Al otro, lo llaman “seleccionar riesgos”, véase, quedarse con los pacientes “rentables” (jóvenes, con una sola patología sencilla, a poder ser quirúrgica..) y quitarse de encima a personas mayores, enfermos crónicos y casos complejos. En definitiva, capitalismo en estado puro, aplicando a la sanidad su ley sagrada: obtención de beneficios por el medio que sea.

¿Qué es el copago?

Es la exigencia de abonar una determinada cantidad para acceder a un servicio sanitario. En realidad es un “repago” porque la sanidad pública la financiamos l@s trabajador@s a través de nuestros impuestos. Aquí ya existe el “repago” en: recetas médicas para los no pensionistas, dentista, oculista y el uso de la sanidad privada como consecuencia de inadmisibles listas de espera.

Los ejemplos de copago son múltiples. El más reciente es el de Italia: se pagan 10 euros por consulta general, 25 euros por visita a urgencias sin ingreso, 25 euros por consulta a especialista y un % por analíticas y radiología. También valoran aumentar el 40% que pagan los activos por receta y que los pensionistas paguen el 10%. Los estudios realizados[3] sobre sus  consecuencias en países en los que se ha introducido son demoledores. Aunque la cantidad a pagar para la consulta de A. Primaria sea “pequeña” (2 euros) se produce una reducción de las consultas del 18% en el sector de población con menos ingresos e independientemente de la gravedad del padecimiento. La consulta se pospone y llega al médico cuando la enfermedad se ha agravado, incrementándose el coste de la asistencia, la sobrecarga de las urgencias y, sobre todo,  el riesgo para la persona. Por ejemplo, en Portugal, donde se introdujo recientemente un copago también de 10 euros en A. Primaria, se están viendo en primera consulta, casos de cáncer con una extensión y una gravedad desconocidas hasta ahora. La detección precoz desaparece para los más pobres.

¿Cómo justifican la introducción de unas medidas tan brutales?

Como estamos viendo con la Reforma de la Constitución[4] la crisis es una gigantesca arma ideológica para aniquilar derechos laborales y sociales. Dejar el déficit público en un 0,4% supondrá reducir el gasto social público, anualmente, en 70.000 millones de euros. Pero lo más grave, sin duda, es lo que dice textualmente el nuevo artículo introducido: “El pago de la deuda y de los intereses de la deuda tendrán prioridad absoluta sobre cualquier otra partida de gasto”. Es decir puede no haber dinero para sanidad, educación, para pagar el paro, para los transportes públicos..etc, pero antes que nada, pagaremos la deuda. Su deuda, la que ellos han contraído y pretenden que nosotr@s paguemos.

En caso del copago sus grandes argumentos –armas de manipulación masiva -  son: el abuso de los servicios sanitarios y la “insostenibilidad económica” del sistema sanitario. En el primer caso, Vicente Navarro ha demostrado[5] claramente que si se descuentan las consultas por causas administrativas y las que podrían realizarse por otros profesionales, la frecuentación de consultas médicas está claramente por debajo de la media de la UE. También es inferior el uso de las urgencias y la tasa de hospitalización.

La “sostenibilidad” es una opción política en función de los intereses de clase que se defiendan. Desde el punto de vista de los ingresos, la política fiscal de todos los gobiernos desde la Transición ha sido reducir los impuestos al capital y aumentar los que paga la clase obrera.

Además del brutal incremento del IVA que pagamos todos por igual y que introduce una enorme regresividad fiscal los datos son los siguientes:

- Desde 1988 se vienen aprobando sucesivas reformas del Impuesto sobre la Renta cada vez más regresivas: pagan más lo que menos tienen.
- Desde 2007 las rentas del capital y las del trabajo tributan a tipos diferentes, mucho más altos para las del trabajo.

- Desde 1991 se va reduciendo el Impuesto de Sociedades (sobre beneficios empresariales); la última reducción se hizo en 2008: del 35 al 30%. El escándalo más grande es el de las SICAV, utilizadas por las grandes fortunas, que tributan al 1%.
El Impuesto sobre el Patrimonio se eliminó totalmente en 2008.
El Impuesto sobre Sucesiones (sobre la herencia), incomprensiblemente transferido a las CC.AA, va disminuyendo progresivamente y ha sido eliminado totalmente en Cataluña, Madrid, País Valenciano y Canarias.
A este marco legal absolutamente injusto hay que añadir un fraude fiscal gigantesco: una cuarta parte de la riqueza generada (PIB) anualmente no paga los impuestos que le corresponden, dejando de ingresar 90.000 millones de euros. Esta cantidad es muy superior a lo que separa nuestro gasto social público de la media de la UE (un 6% del PIB menos).
Desde el punto de vista del gasto hay que sumar la cantidad de 180.000 millones de euros puestos en 2010 por el Gobierno a disposición de la gran banca y que equivale a tres veces el gasto sanitario total. Y el inútil y criminal gasto militar, con una deuda de 30.000 millones de euros por compra de armamento, destinado a asolar países como Afganistán o recientemente Libia. Y los 25 millones de euros que salen de las arcas públicas para gastos de la monarquía y los seis mil millones de euros para la financiación de la Iglesia Católica y de todas sus estructuras sociales y educativas, que no han recibido recorte alguno. Y el despilfarro y la corrupción en la construcción de infraestructuras...y el largo etcétera de unas clases dominantes y unos políticos que devoran  los recursos públicos mientras se proponen recortar las prestaciones sociales.

En este contexto, definido además por unas necesidades  crecientes derivadas del desempleo masivo y de todo su correlato de incremento de la enfermedad, de incapacidad de acceso a la vivienda para millones de personas y de desestructuración social, la reducción del gasto público, la privatización de la sanidad y la introducción de medidas como el copago es un crimen. Un crimen que sin embargo tiene una explicación sencilla: el capital no necesita el 30% de la mano de obra y considera un obstáculo para la realización de beneficios la satisfacción de sus necesidades sociales.

A las trabajadoras y a los trabajadores nos toca decidir si aceptamos que el capitalismo hunda nuestro futuro y el de las generaciones posteriores o buscamos una alternativa.

Lo decisivo no es qué partido gobierna, sino qué clase social tiene el poder.

Sólo nuestra conciencia organizada,  nuestra dignidad de trabajadoras y de pueblos, y nuestra capacidad insobornable de lucha (en tiempos de tanto soborno) podrá detener su maquinaria de barbarie y construir el único futuro posible: poner los recursos al servicio de las necesidades y devolver el poder al pueblo.

---

[1] Para un análisis de la privatización en Madrid, cuyos elementos se reproducen con distinta intensidad en todas las CC.AA. puede consultarse http://www.kaosenlared.net/noticia/privatizacion-sanidad-publica

[2] El análisis del soborno a las médicos en función del cumplimiento de objetivos de ahorro puede consultarse  aquí: http://www.casmadrid.org/docStatic/nnhh.pdf

[3] Pueden consultarse en: “Inequalities in access to medical care by income in developed countries”. Hedí van Doorslaer, Cristina Masseria, Xander Colman for de OECD Health Equito Research Group. Can. Med. Assoc. J. 2006 174 (29. pags 177 – 183.

[4] La Reforma de la Constitución se analiza con más detalle en http://www.redroja.net/node/18

[5] http://es.groups.yahoo.com/group/trabajosanidad/message/242

DA INDIGNACIÓN Á REVOLUCIÓN (I). RECONSTRUINDO O PROXETO SOCIALISTA.

Roberto Laxe 
 

O 15 M expresou o desacougo da maioria da poboacion coa situación económica e política do Estado Español, como parte dun proceso moito máis amplo, internacional, de rexeitamento de que a crise paguen os pobres, os traballadores e traballadoras, a xuventude. Foron, e son parte das revolucions árabes, das folgas xerais gregas, das loitas nos EE UU, e, á sua maneira, da expresion de ódio das xornadas de agosto em Grande Bretaña.

Tuda esta reaccion social á crise, e á xestion que todos os gobernos estan facendo dela, sintetizouse nunha palabra: indignacion, como primeiro paso de oposicion a umha realidade cada vez mais dura. 

Como todo primeiro paso de algo que esta a nascer é titubeante, dubidoso, mesmo confuso, que incorpora a todos os elementos golpeados pola crise. Mas á hora de comezar a avanzar máis alo da primiera “indignacion”, do “non” a que a crise a paguen os pobres, é preciso comezar a clarificar o que significa isso, que supoen as alternativas que se estan propoñendo.

Desde os marxenes do sistema, a través dos seus médios, e desde os movimentos sociais que incorporan o movimento de indignacion contra o sistema, estanse a levantar alternativas sociais presentadas como novidosas, e cada umha dela respostan ás necesidades particulares dos sectores que o defenden; desde o consumo xusto ate as loitas contra os transxenicos, desde a reivindicacion de alternativas culturais ate a soberania alimentar. Todos os sectores golpeados pola crise presentan as suas elaboracions e proxectos sociais, que desde fai anos veñen discutindose nos círculos mais pechados.

O movimento internacional de “indignacion” pon sobre a mesa, saca á luz a existência de todos estos proxectos. Mas, por expresar sectores particulares com xustas reivindicaciones, non apuntan o corazon de quen xerou a crise, senon ás expresions mais evidentes do sistema capitalista.

Por isso, para reconstruir un proxecto social alternativo ó capitalismo, o primeiro que há que clarexar entre todos é que demo significa isso de “capitalismo”, porque, teño para min, que existen tantas concepcions de capitalismo como alternativas sociais existen. Alem mais, nun alarde de ahistoricidade, alguns misturan o capitalismo com outros modos de produccion, como se todos foran iguais. Como veremos nada mais lonxe da realidade.

Que é o capital?

Na fala normal, capital asociase ó diñeiro. Ista é umha Idea falsa que se transmite conscientemente desde os médios, como un xeito de despersonalizar o sistema capitalista, persoalizando o capital. Deste xeito, o responsable da crise non é o sistema, senon as persoas, os capitalistas, facendo umha subliminal distinción entre capitalistas “bos” e capitalistas “malos”, como se non existiran condicions obxectivas que obrigaran a facer o que se fai. Asi, as alternativas que admiten esta distincion, sempre estan á procura do capitalista “bo”, “productivo”, frente ao mal capitalista, o especulador na actualidade.

Em realidade o Capital é umha relacion social que se expresa nas ligazons entre os capitalistas e os asalariados/as. O capital é a relacion de explotacion do traballo asalariado, e non se concibe capitalistas sem explotacion, mais alo das suas conviccions persoais e morais. Capitalista é un Sr que tem diñeiro, empresas, bancos ou comércios, no que emprega traballadores e traballadoras. É dicer é umha relacion entre persoas, ainda que para o capitalista o asalariado/a apareza como um factor de produccion mais.

A reconstruccion dun proxecto social alternativo o capitalismo, exixe esta perspectiva xeral, totalizadora das relacions sociais. A sociedade capitalista non é umha suma aritmética de relacions sociais, todas em termos de igualdade; o invés, o capitalismo tem umha columna vertebral que o define, o traballo asalariado, sin él non séria capitalismo.

Diferenzas com outros modos de produccion

Para non cair no que moitos críticos do capitalismo caen, que é na consideracion de que “calquer tempo pasado foi mellor” e as suas alternativas fican nunha visaxen nostalxica dun pasado de Autoconsumo e pequena propriedade, é preciso diferencialos do capitalismo.

As crises econômicas dos modos de produccion anteriores o capitalismo resumianse nunha palabra: sub produccion. Ainda tendo umha base no autoconsumo do campesino libre, tiñan como relacion de produccion dominante o escravismo ou o servo da gleba, e os limites que xeraban a subproducion eran pola sua incapacidade para controlar as leis da natureza e o caracter brutal da dominacion.

A crise da idade media, a queda o Imperio Romano, producironse pola queda brutal da producitividade do traballo. O escravo ou o servo da gleba, pola sua situacion de dominacion “total” polo amo ou señor feudal, non tiña o menor interesse por aumentar a produccion, mesmo no caso do escravismo, a expresion do ódio ao amo e á sua brutalidade expresabase na destruccion de médios de produccion (Kautski, O Cristianismo). Por outra banda, a acumulacion de riqueza non viña das leis da economia, senon do saqueo, do expansionismo militar, dos tributos.

O capitalismo expresa as suas crise em todo o contrario, na sobre produccion. É un sistema de produccion de mercadorias para a venda, e cada capitalista individual esta na obriga do “camiña ou estoupa”. O caracter “libre” da relacion asalariada na que se basea, admite a superacion na formacion do traballador e a traballadora, alen mais, a competência inter capitalista no mercado impon essa formacion que favoreza a producción de mercadorias. De feito, esta competência é a que xera a tendência decrescente da taxa de lucro, motor da atual crise.

A acumulacion de capital que vai xerar as crises veñen do aumento da explotacion directa da clase traballadora, do aumento constante da sua productividade. Tanto este aumento, como a queda da taxa de lucro son os que provocan a aparicion das burbullas especulativas, primeiro porque os sectores mais productivos xeran mais plus valia, e provocan un efecto “chamada” desde os sectores menos productivos na procura dumha boa remuneracion dos seus investimentos, e cando a taxa cai, os capitais buscan refuxio na especulacion pura e dura (desde obxectos de arte ate a debeda dos estados, pasando pólas matérias primas ou todo o que sexa carne de “xogo” monetário).

Obviamente, se as condicions sociais que xeran umhas e outras crises son distintas, as alternativas son diferentes. Da quebra do escravismo, xunto côas invasions xermanicas, apareceu o feudalismo. Nos marxenes do feudalismo apareceu umha clase, a burguesia, que xerou a alternativa social o feudalismo, o sistema capitalista.

O proxecto socialista, a “administracion das cousas”

Há tempo xá que o capitalismo demonstrou os seus limites para favorecer o desenvolvimento social. O control sobre a natureza e o desenvolvimento da capacidade productiva do traballo asalariado, desde anos, estanse transformando non so num freo obxectivo á mellora das condicions de vida da sociedade, senon numha verdadeira ameaza para a supervivência como espécie.

Ninguen dubida que a maioria dos inventos e dos descubrimentos científicos dos dous últimos séculos (que superan por moito, os de toda a Humanidade desde os seus orixes), poen á sociedade nas condicions materiais para que se libere da inmensa maioria das lacras que hoxe a golpean. Enfermidades, fame, pobreza e miséria resolverianse co que os EE UU gastan em aramamento e guerras. Mas a sua forza vem da debilidade e crise do proxecto social global alternativo ao que é un proxecto social global, o capitalismo.

A victoria politica e ideoloxica da restauracion do capitalismo nos chamados estados “do socialismo real” foi precisamente esa, que  co stalinismo desprestixouse a alternativa social revolucionaria, o socialismo e o comunismo, e ficaron vivas as solucions particulares dos sectores urbanos e rurais, golpeados pola decrepitude do capitalismo. Socialismo igual á dexeneracion burocrática da URSS, dictadura dunha casta social frente á maioira da poboacion; esta é a conclusion de miles de persoas que se incluen nesse movimento de “indignacion” contra o sistema capitalista.

Reconstruir o termo “socialismo” comeza pola retomada do seu concepto orixinal: o socialismo, e na sua fase superior, o comunismo, é a sustitucion da “goberno das persoas, pola administracion” das cousas.

O capitalismo, como sociedade de clases que é, é a máxima expresion de esse “goberno das persoas”. Desde a empresa ate os gobernos, pasando pólos organismo internacionais como a ONU ou o FMI, “gobernan” a vida das persoas, deciden desde lonxe quen traballa e quen non, quen vive e quen no, que nacion é atacable cal non.

O socialismo, como sociedade sem clases, disolve este goberno das persoas, e grazas a inmensa capacidade productiva do ser humano - este é un dos logros do capitalismo-, abre as portas a umha “administracion das cousas”, que deixan de seren mercadorias para a venda, para se converter em obxectos para resolver as necesidades sociais, das persoas.

Esto é socialismo, a sociedade no seu conxunto, “administra” as cousas, os obxectos e é ela quen decide como e canto se fai algo, non forzas obscuras, como os chamados “mercados”, que ninguen semella coñecer, mas todo o mundo sabe quen son.

Quen pode avanzar neste camiño

A recuperacion dun proxecto social totalizador (que non totalitário, non confundamos) frente a un sistema global como é o capitalismo fai imprescindible a delimitacion dos suxetos sociais em conflito; a forza de calquer proxecto esta em que exprese as necesidades e os anceios dun sector da sociedade. Sem el, calquer alternativa social non deixa de ser umha declaracion de boas intencions (“os filósofos, ate o de agora, adicarónse a interpreta-lo mundo, a tarefa é mudalo”, Tesis sobre Feuerbach, Marx).

O capitalismo como relacion social basease na dominacion da sociedade por un sector dela, a burguesia, os capitalistas; é dicer, os proprietários directos e indirectos dos médios de produccion e distribucion, dos aparellos financeiros e os seus axentes (altos executivos, políticos burgueses, altos militares, etc). Frente a eles ubicanse, como vimos o comezo, a clase asalariada/traballadora, aqueles que como din o seu nome, venden a sua forza de traballo por un salário e constituen a maioria da poboacion mundial (o 70% da poboacion urbana e o 50% da rural).

Xunto a eles existen toda umha morea de sectores sociais heteroxeneos, desde o pequeno productor rural ate o autonomo (pequeno productor urbano), pasando pólos expulsos do mercado laboral dun xeito permanente, que atingen a cada vez mais sectores da sociedade, ou os que pola idade xá saíron dese mercado.  Sectores todos eles que se moven nas fronteiras do asalariado e da marxinalidade, mas todos teñen um elemento comum, viven, ou viviron, do seu traballo non do traballo dos demais.

Dentro deles, os pequenos productores, teñen unha diferenza obxectiva cós asalariados/as, desempregados ou non; estos venden a sua forza de traballo a un proprietário, que em moitas ocasions é un pequeno empresário, e os pequenos productores venden por definicion o producto do seu traballo. Isto condiciona os diferentes xeitos de enfrentar a crise capitalista. Asi, mentras un asalariado/a loita, para mellorar as suas condicions de vida, por un aumento de salários, pola reduccion da xornada, o pequeno productor exixe un aumento dos precios das matérias primas, a rebaixa dos costos de produccion (incluídos os salários dos seus asalariados), dos impostos, etc. etc.

Obviamente, o capitalismo, as grandes corporacions, atacan a todos, e isso une no “non” a este capitalismo. Mas, a perspectiva para uns é o de acabar co capitalismo, fonte da sua explotacion, e para outros chega com melloralo.

Poren, a clase traballadora é a única interesada em ir ate o final contra o capital, acabar coa relacion social que a explota e comezar a construir umha nova sociedade baixo outros parâmetros sociais, o socialismo. Neste camiño precisa de toda a claridade posible no obxectivo; mas tamen debe gañar para esse proxecto a todos eses sectores que chegarialles com mellorar o capitalismo; pois calquer mellora no capitalismo é transitória. É un sistema que nasceu destruindo ate as raices todos os modos de produccion prévios, e agora ameaza com destruir a humanidade.

Galiza, agosto de 2011

MOBILIZARSE CONTRA O ATAQUE Ó ESTADO SOCIAL E DE DEREITO

Carlos Dafonte

O título pode parecer un pouco “rimbombante”, pero no fondo os cambios que a dereita estatal española, PSOE e PP, queren introducir na Constitución vixente, poñendo límite o déficit público teñen, na miña opinión, ese obxectivo: proseguir no camiño de debilitar o xa cativo estado social e dar unha nova “volta de torca”, na rebaixa dos dereitos democráticos.

PSOE e PP e supoño que nesta aventura contarán con algún grupo parlamentar máis como compañeiro de viaxe, queren levar a cabo, por medio dunhas Cortes que chegaron ó final do seu mandato, sen debate social e sen participación cidadá, modificacións constitucionais que van ter unha forte repercusión en aspectos que afectan a vida da maioría dos habitantes do estado, como son o ensino e a sanidade.

Pois de aprobarse a modificación anunciada, eses dous servizos básicos da sociedade son os que se verán máis afectados; servizos imprescindibles para os sectores sociais máis febles.

E cando PSOE e PP aceptaban despois do 15-M, que temos chatas na nosa democracia que hai que solucionar, e que é necesario un marco de maior participación, o xeito como queren levar adiante esta modificación constitucional pon ben as claras que as verbas do recoñecemento de problemas no sistema, non eran máis que verbas sen contido para contentar a algúns dos descontentos; o xeito como queren tramitar agora a reforma constitucional é un retroceso democrático sen precedentes que ademais vulnera o que establece a propia constitución para a súa modificación.

Cando as modificacións afecten ó Título Preliminar, onde se establece o Estado Social e de Dereito, e que ninguén dubide que se vai ver afectado, ó trámite debe ser, aprobación polas Cortes ca maioría establecida para o caso, disolución das mesmas, eleccións, aprobación ca mesma maioría polas novas Cortes e despois Referendo, consulta a cidadanía.

De obstinarse en levar a cabo esa reforma, da que non explicaron as razóns que lles leva a facela, a que esixencias responde, de quen, dos mercados?, da Merkel?, do Banco Central Europeo?, cos trámites que anunciaron, creo se pode considerar como un golpe, civil, pero un golpe, contra os dereitos de todos os habitantes do estado.

Aínda que a época e o tempo para dar unha resposta sexa moi limitado, hai que organizar a resposta unitaria. Pasadas as vacacións este é o primeiro chanzo de toda unha serie de novas reformas que os capitalistas esixen, para seguir garantindo os seus beneficios; detrás do deterioro que van sufrir determinados servizos coa limitación do déficit, viran as privatizacións dos mesmos, e os beneficios para unha minoría e o deterioro na prestación, para a maioría.

O estado social esta en perigo, o desenvolvemento da loita de clases inexorablemente indica que o capital leva vantaxe; pero os traballador@s asalariad@s somos máis e garantimos o funcionamento da sociedade, sen nós todo se paralizaría, nin os capitalistas poderían revaloriza-las súas inversións, sen eles monopolizando os medios de produción, os beneficios e malgastando a riqueza que producimos tod@s, viviríamos mellor. O problema esta en tomar conciencia diso.

En Galicia no mes de agosto de 2011.

EL MADRID DIGNO Y REBELDE SE ECHÓ A LA CALLE

Ángeles Maestro. Red Roja.

Madrid está recuperando a pasos agigantados su vitalidad de pueblo. La respuesta de más de 20.000 personas – según las agencias – en plena canícula veraniega al avasallamiento que está suponiendo la parafernalia y el despilfarro de dinero público con ocasión de la visita del Papa convertirán al 17 de agosto de 2011 en una jornada histórica.

La rabia, la alegría, el cachondeo y la rebeldía de pueblo anticlerical inundaron ayer las calles del centro de Madrid. Ya decía Quevedo que la pobreza “aún siendo toda cristiana, tiene la cara de hereje”. Y ese pueblo con medio millón de parados y paradas, que trabaja jornadas interminables por salarios de miseria, que ha visto recortar los presupuestos de educación la mitad de lo que se va a gastar en la visita de Benedicto, que ve desmoronarse la sanidad y los pocos servicios sociales públicos, de mujeres y hombres de todas las opciones sexuales excepto la de pederastia, estalló ayer.

Los dineros públicos, los que salen y los que no van a entrar por impuestos desgravados, el boato, la ciudad ocupada por los peregrinos “invitados” a costa nuestra “¡Esa mochila la he pagado yo!”, se fue poco a poco percibiendo como un insulto insoportable para la dignidad de las trabajadoras y trabajadores que quedamos este agosto asfixiante en Madrid. Con el convencimiento de que, una vez,  más la Constitución de 1978 y su aconfesionalismo, es papel mojado y de que el Nacional-Catolicismo de Franco no lo habría hecho mejor.

Fue la primera gran manifestación contra la iglesia católica y los poderes  - públicos y privados  - que la amamantan, que recordamos las generaciones actuales. El derroche de imaginación y de gracia es imposible de reflejar. Las pintadas en las paredes en los días previos, sobre todo en las proximidades de los edificios públicos destinados al alojamiento de los “peregrinos”, gritaban: “No Paparán!, ¡Papa, go home!, la cifra “diabólica” 666, o simplemente “Puto Papa”.

Las miles y miles de pancartas, todas hechas en casa, no había ni una impresa – ni particular ni de organización - , rezumaban ingenio: ¡Predicáis pobreza y vivís como dios!, ¡Si lo pagáis vosotros, iros al cuerno…de África!, ¡Cuidado, miles de socerdotes sueltos!, ¡Más vale perroflauta que pastor alemán!..

Muchas se transformaban en gritos variados, seguidos y celebrados por todas las gargantas: ¡Ni dios, ni dios, ni dios nos representa!, ¡Gastos clericales para escuelas y hospitales!, ¡Menos curas y más cultura!,. Algunos, ya tradicionales,  resonaban por primera vez en las voces de la juventud: ¡Vamos a quemar la conferencia episcopal por machista y patriarcal!

No convocaban los autodenominados “grandes sindicatos” y ni una bandera, ni una pegatina, les recordaba. Hace tiempo ya que la gente pasa de ellos y que se convocan importantes manifestaciones sin sus siglas.

Siento la impotencia de no poder reflejar tanta vida, tanta rabia y tanto pueblo en estas líneas, pero aún así es preciso destacar que la realidad que decenas de miles construimos ayer en las calles ahonda una percepción cada vez más clara: los dominados y las dominadas estamos despertando ya no son impunes la humillación, la prepotencia y los atropellos. Ni los navajazos de los feligreses, ni las noticias de la preparación de ataques químicos, ni la enésima represión anoche por parte de la policía, disuaden a la gente. Sólo contribuyen a arrancar la máscara y desvelar el verdadero rostro de los papistas, de los poderosos que les protegen y de sus poderes fácticos.

También las incógnitas del 15 M se van despejando. Del movimiento apolítico, ni de izquierdas, ni de derechas, va quedando cada vez menos. En la misma medida en la que la atención y las alabanzas de los medios de comunicación oficiales, van dejando paso a la represión. Las marchas del 19 de junio, preñadas de reivindicaciones de clase; las del 24 de julio cuyo lema era “no es una crisis, es el sistema”; las movilizaciones de agosto por recuperar la Puerta del Sol y la de ayer van acuñando el perfil de un pueblo, de unos pueblos, que aquí y ahora van preparándose para hacer frente a los tiempos duros que vienen y para ocupar su lugar en la historia.

Ellos, los banqueros, los grandes empresarios, los políticos de todos los colores, el Papa, los obispos y la policía reprimiendo, se han colocado todos juntos – como en tantas otras ocasiones – para la foto. La diferencia es que la lucha y la conciencia del pueblo, por primera vez en mucho tiempo expresamente anticlerical, ha descorrido el telón.

CATRO ANOS DESPOIS.UMHA CRISE SEM FONDO?

Roberto Laxe

Despois de que trás as hipotecas subprime, a economia capitalista descubrira que o fin da historia, e das crises, estaba lonxe, o mundo volve á montaña rusa da especulacion, agora a conta das “apostas” sobre a debeda e o déficit dos estados, que alcanzou o seu momento mais rechamante côa rebaixa, histórica, da cualifiacion dos EEUU. Para evitalo, xurden todo tipo de propostas de control dos supostos responsebéis, os “especuladores”, os “mercados”, como se istos fosen entes “imaxinarios” sem nengunha conexion côas persoas e a vida.

Se non queremos ficar atrapados nas saídas socialdemocratas á crise (ou nin tan siquer iso, keinesianas), temos que retomar cal é o motor da crise, que non é a debeda nin o deficit, é a queda da taxa de lucro e a crise do modelo de acumulacion, o que está a xerar conflitos interburgueses brutais (ha umha viaxe "segreda" de H Clinton á China e Extremo Oriente, pois China ven de constituir um mercado libre por fora do ASEAN, e sen control ianqui), verdadeiras guerras financieras onde xogase  o futuro da moeda que vai ser o referente (dolar, euro, yuan, ou a moeda que propon o goberno chines), e poren a que permitirá absover o capital mundial á sua burguesia, como aconteceu coa libra no seu momento ou co dolar ate o de agora.

A debeda e o deficit son a propaganda para impor algo pior. Son as palabras de orde actuais como foron as hipotecas subprime no seu momento . Mas son conceptos contabéis modificables por lei, como no debate ianqui sobre o "limite" da debeda e o deficit, non realidades economicas

Por exemplo, no Estado Español. Se realmente fose um problema o deficit e a debeda, con sacar á luz a economia sumerxida, que constitue o 24% da economia, o PIB español estaría fora da recesion. ¡FORA DA RECESION!. Mas, no E Español iso supon tomar umha medida anticapitalista, pois 24% da economia supon tocar, con ollos e cara, aos empresarios que manteñen a economia sumerxida, que beneficia non só o pequeno ou o autonomo, senon aos grandes, comezando polos que controlan a 2 de cada 5 obras publicas mundiais (si, mundiais), as grandes constructoras (FCC, ACCIONA, Ferrovial).

Se o problema fose a debeda ou o deficit, chega con subir os ingresos; a isto chamase keynesianismo. Mas... o problema é mais de fondo, porque na situacion actual de caida da taxa de lucro e a crisis do modelo de acumulacion (petroleo, etc.), a unica maneira que os capitalistas coñecen para subir os ingresos, da produccion de bens non pode facelo (este é o significado da queda da tasa de ganancia), é incrementando a explotacion dos traballadores e especulando.

O capitalismo esta atrapado na vella  contradiccion entre os capitalistas e politicos atados aos "vellos" modelos de acumulacion de capital, que concretase nun sistema de produccion de mercancias obsoletas, e a incapacidade para que un novo modelo de acumulacion de capital alumbre, e xenere umha nova onda expansiva da economia: é a concretizacion da contradiccion da Critica da Economia Politica de Marx, cando din que do choque entre o desenvolvimento das forzas productivas que baten coas relacions sociais de produccion, xurde umha "era de revolucion social". Esta contradiccion é irresoluble... salvo un retroceso salvaxe nas condiciones de vida da poblacion en xeral, e no concreto da clase obrera.

Esto é o que significa a destruccion masiva de forzas productivas. Destruir para construir. O capitalismo ten saídas á crisis, e a debeda/deficit non é mais que unha xustificacion para facelo sin tocar aos propietarios dos medios de produccion.

Galiza, a 12 de agosto de 2011

 

A ECONOMÍA MUNDIAL UN ANO DESPOIS DO RESCATE DE GRECIA

Carlos Dafonte

 

Transcurrido máis dun ano do chamado “rescate de Grecia” e uns meses do de Portugal e Irlanda, pódese ca perspectiva que da o paso do tempo, analizar se as medidas anunciadas, impostas por organismos internacionais ás clases explotadas de estes países, cumpriron cos obxectivos de revitaliza- la economía. No caso grego hai que dicir que non; a situación empeorou respecto a hai un ano, tanto a nivel de cifras macro como na microeconomía, no conxunto da sociedade; @s greg@s son hoxe máis pobres que no momento do rescate e perderon toda unha serie de dereitos; en xullo deste ano, os mesmos organismos internacionais, tiveron que “diseñar” un novo plan de rescate para facer fronte a incapacidade de cumprir cos compromisos da débeda. É preciso lembrar nestes momentos que en marzo de 2010 Strauss Khan, naquel momento director do FMI dixo que Grecia non necesitaba ningún plano de rescate e que non habería ningunha outra economía que fora afectada. O FMI nunca destacou polas súas previsións e non pasa de ser un grupo de economistas encargados de drenar riqueza da maioría dos países cara ós imperialistas.

E falando de declaracións, hai que destacar as da vicepresidenta Elena Salgado, que o 27 de xuño “quitáballe ferro” o tema da escalada da prima de riscos e amosábase confiada “en que a calma volva ós mercados”; o sucedido estes días de agosto debíanlle indicar que debe ser máis prudente nas súas declaracións e xa que non entende nada do que esta a pasar, non facer o ridículo como o ministro de Fomento, que “tiña previsto” que o diferencial co bono alemán superase o 400. Se xa estaba previsto, como se explica as xuntanzas de urxencia, as consultas ó resto dos partidos, e a interrupción das vacacións?.

Pouco tempo despois do “rescate portugués”, rebaixouse a cualificación da débeda pública, quedando coa consideración de lixo; analistas do Banco de Basilea falaron da banca española, en particular BBVA, Santander e Popular como os máis expostos por máis de 113.000 millóns de dólares.

Quen poden estar en mellor situación, despois do “rescate grego” son os bancos franceses e alemáns, principais obxectivos do rescate, e seguro que tamén numerosos especuladores que controlan importantes fondos e grandes empresarios e banqueiros gregos, que ademais de pagar mínimas cantidades en concepto de impostos, no 2010 só 15.000 gregos declararon ingresos superiores a 100.000 euros, o “rescate” representa unha táboa de salvación para saír a flote.

Escribín hai máis dun ano que Grecia ía se-lo laboratorio para ensaiar medidas conducentes a paliar as consecuencias de aplicar medidas neoliberais durante as tres últimas décadas; isto é algo que non debemos esquecer: son as políticas neoliberais, sobre as que se edifica por exemplo, a Unión Europea, as que conducen a unha crise como a actual; outras políticas dentro do marco capitalista, tamén conducirían á crise, o capitalismo necesita da crise, pero con outras características; crise que sempre a pagan os asalariad@s en primeiro lugar e sectores da pequena burguesía e do campesiñado, en segundo.

Grecia foi o laboratorio, e aínda que o experimento non saíu moi ben, no estado español, non nos enganemos, aplícanse por parte do presidente Rodríguez e do PSOE, co apoio do PP, medidas similares ás gregas, como se nos tiveran “rescatado” e organismos internacionais incitan ós poderes públicos, a seguir por esa senda, continuar con novas medidas, que traerán máis paro, menos dereitos e maior depresión ás economías familiares.

Grecia, un ano despois do rescate ten unha economía que se contraeu un 4'5%, as pensións foron rebaixadas nun 20% e os salarios un 15 %; a débeda pública que antes do rescate se estimaba entre o 85 e o 110% do PIB, hoxe supera o 160%. E no ano pasado retiráronse dos seus bancos máis de 30.000 millóns de euros, o 12 % do total dos aforros. Deben chegar a conclusión, os dirixentes da UE e do FMI, que non deu resultado o seu plano. Pois ben, polo que coñecemos deste segundo plano de rescate, van seguir afondando nas medidas establecidas no primeiro o que garante o seu fracaso; parece que o máis lóxico, se marcas un camiño e non conduce ó fin que tes previsto é cambiar de camiño, pero na economía non funciona a lóxica, se as medidas neoliberais son as que conducen á crise, non se decatan estes políticos que seguindo coa receita neoliberal afondan máis nela?; que é o que lles impide un cambio de rumbo? .Pois moi claro, que non están o servizo de quen lles vota, gobernan para as grandes empresas transnacionais, os grandes bancos e pouco máis.

Se hai paraísos fiscais, se hai liberdade de movementos para os capitais, se os organismos da U.E., como o Banco Central ten unhas competencias e non outras, é resultado de determinadas políticas e no estado español PSOE, PP, CiU, PNV, C.C., entre outros, pero sobre todo PSOE e PP, son os responsables máximos de aprobar e pular estas políticas, tanto na UE, como desde a administración central e as autonomías.

Parece que se nos esquece o célebre Informe Delors, para transformar a CE na Unión Económica e Monetaria, onde se aprobaba entre outras cousas, liberaliza-los movementos de capital, é dicir, non regula-las transaccións de diñeiro entre distintos países e que estas teñan lugar segundo os mercados. Nin o dano que fixo na economía española, o mercado único, permitindo que os países máis potentes puideran operar sen atrancos en todo o territorio.

Agora estamos a constatar e a sufrir as consecuencias de todas estas medidas, de como se construíu Europa; pero non só son culpables determinados políticos e os seus partidos, tamén a grande maioría dos medios de comunicación do estado español e os seus “periodistas estrela”, que aplaudiron esta construción europea e a globalización capitalista, o imperialismo, e condenaban constantemente á marxinación, chegando moitas veces ó insulto, ás poucas organizacións políticas que se opoñían á mesma. Os políticos non estiveron ó servizo dos electores e da maioría do pobo, pero a grande maioría dos periodistas, tampouco; en vez de informar fixeron apoloxía do que as empresas propietarias dos medios querían; hoxe atopámonos cunha cidadanía desinformada e así haberá calquera cousa, pero non democracia.

Nun artigo publicado na revista “Socialismo21”, Pedro Montes, co que coincidín na dirección de Izquierda Unida, hai xa moitos anos, concreta toda unha serie de cuestións que paréceme importante resaltar sobre a situación da economía española; antes de aparece-lo euro, a débeda española, a que podíamos considerar histórica, cifrábase en 540.000 millóns de euros; nos doce anos seguintes desde a aparición do euro, esa débeda incrementouse en 748.000 millóns; ademais na década dos 90, os habitantes do estado, as administracións públicas, bancos, caixas, empresas, etc endebedáronse en outros 995.000 millóns.

Polo tanto no 2010 os pasivos exteriores da economía española elevábanse a 2,28 billóns de euros, o equivalente ó 215 % do PIB dese mesmo ano. Ata aquí un resumo do que Pedro Montes afirma. Como podemos aprecia-la catástrofe económica que estamos a padecer é inabarcable, ó tempo que dous sectores básicos sobre os que se alicerzou, o “milagre español” dos anos 90, a nosa participación na “champión” do presidente Rodríguez, e o célebre “España vai ben” do seu antecesor Aznar, o consumo interno e a construción, atópanse en franco retroceso, e o turismo, por moitos máis turistas que veñan, se consumen menos, que é a realidade incontestable, presaxian como escribín neste blog en 2006, dificultades enormes.

Só con confianza imos poder saír desta situación? A convocatoria electoral vai se-lo “bálsamo de fierabrás” que todo o cura? Debémoslles facer caso a eses dous patéticos personaxes da política estatal, Rajoi e Rubalcaba, que queren dar a entender que o seu trunfo solucionaría todos os problemas?

Os sacrificios para remontar esta situación van ser enormes, a clase traballadora do estado debe asumir esta situación, que é de emerxencia e decatarse de que sobre as súas costas se esta facendo recaer, proceso que cada vez máis vai ser evidente, o peso da crise. Polo tanto como clase maioritaria do estado, e a única que crea a riqueza que os demais malgastan, debe ter un protagonismo fundamental; en primeiro lugar creando un instrumento político propio e en segundo recuperando a soberanía económica, que a temos transferida á Unión Europea en grande parte; sen ela as clases populares do estado non poderán artellar unha alternativa desde unha perspectiva de clase.

Para finalizar algunhas consideracións sobre os EEUU e China; do primeiro dicir que os que esperaban que se convertera no motor para saír da actual recesión , que non sigan esperando, acudir o rescate dos especuladores os custos da guerra e o militarismo a redución dos impostos ás grandes fortunas e os costos “fora de control” que representa o pago a compañías farmacéuticas e aseguradoras, imposibilitan esa posibilidade.

O Presuposto militar para 2011 representa o monto de máis de 708.000 millóns de dólares, o 42, 8 % do gasto militar do mundo e algo máis de 4 millóns diarios representa o ataque a Libia; o endebedamento superou os 14 billóns de dólares sendo a débeda pública o 99% do PIB do presente ano e representará o 103% para o ano que ven.; o paro ronda o 10%, aínda que de utilizar os mesmos parámetros que na U.E., sería máis alto; no que vai de ano afundiuse a demanda interna, a liña de creto dos bancos caeu en máis de 400.000 millóns de dólares e tamén o índice de produción industrial; unha axencia de cualificación fixo perder a EEUU a tripla A e o día 8 do presente mes o prezo das accións do Bank of América derrubáronse un 20,32 %; as perdas no segundo semestre son as maiores na historia do banco.

Pois ben nesta situación o 21 de xullo pasado, coñeceuse o resultado da auditoría realizada ó organismo privado da Reserva Federal e descubriuse que fixo préstamos secretos por valor de 16 billóns de dólares para “rescatar” bancos e negocios dos EEUU pero tamén de Europa e Asia; o texto da auditoría pódese consultar en www.gao.gov/new.items/d11696.pdf Mentres se carga sobre as costas dos traballadores a crise, se expulsa a decenas de miles de funcionarios, son moitos os millóns de persoas que perderon o seu fogar, que pasan fame, que viven no albor da pobreza, unha minoría reparte os cartos xerados pola sociedade, secretamente e entre quen xerou a crise e...nin se informa nos medios nin se abre un debate nacional e a economía da primeira potencia mundial esta estancada.

Para finalizar unha pincelada sobre China, o fondo de inversións de Singapur, Temasek, o maior inversor institucional no Banco de China, vendeu o 49% das súas accións e o 8% das que posúe no China Construction Bank; ámbolos dous parece teñen problemas cas débedas das administracións locais. O que é verificable e que as accións dos dous bancos caeron no mes de xuño por enriba do 13 e o 14 %.

Desde 2008 0 goberno chino leva a cabo unha política de investimentos e creto fácil que trouxo consigo inversións non rendibles e moitos cretos impagables.

Hai posibilidade dunha crise financeira en China? Iso parece que é o que os inversores detectan. Se verá afectada a demanda mundial?. Cando EEUU e a U.E., non tiran, China era unha alternativa....

En Galicia no mes de agosto de 2011