CHEGA CO "TODOS CONTRA O PP"?

Roberto Laxe

Esta é a palabra de orde para chamar á unidade de todos e todas, ... e loxicamente, Feijoo que é un vello raposo, o utiliza para reforzar a unidade da base social do PP, ben disciplinada ela, para garantir o triunfo nas vindeiras eleccións.

Ese "todos contra o PP" é o mantra que desde todos os sectores progresistas e de esquerdas repítese para criticar aos que non acreditamos que ese sexa o centro do problema.

Ha un ano escribíamos nun artigo titulado, "a política no posto de mando". "Alguén concibe que é posible rexeitar as políticas austericidas e de recortes da UE e dos gobernos, sen romper con eles? Alguén cre que é posible o dereito a decidir das nacións baixo unha constitución que o rexeita explicitamente? Alguén cre que é posible unha mellora das condicións de traballo baixo a lóxica infame do pacto social sistemático, inaugurado polos Pactos da Moncloa?."

O PANORAMA POLÍTICO POSTELECTORAL

Carlos Dafonte

As segundas eleccións seguen a poñer de manifesto a febleza do réxime.

Rematada a batalla das eleccións, o panorama político a nivel de estado continúa marcado pola guerra do neoliberalismo contra todo intento de que apareza outra política, sobre todo no aspecto económico, que poña en entredito as marcadas pola "troika", aínda que sexa neokeynesiana. Este labor o van ter que levar a cabo nunhas circunstancias de extrema debilidade, tanto do réxime e do futuro goberno do estado, como da propia Unión Euopea. Vai ser a primeira vez que nas Cortes, senón se celebran unhas terceiras eleccións,  teña o partido maioritario nas mesmas, o menor número de deputados de todo o período dende que desapareceu a ditadura, o que posiblemente vai a obrigar a unha lexislatura curta. Sobre a febleza desta UE, e o “Brexit”, falaremos máis adiante.

SUSPENDIDOS EN POLITOLOXÍA

Roberto Laxe

Se non se decataron de que a esquerda só ten opcións do chegar ao goberno, e xa non digamos ao Poder, coa sociedade mobilizada, é que non entenderon nada da historia política. A desmobilización social e o culto ao voto como ferramenta do cambio, é patrimonio da dereita.
Á fin e ao cabo, o voto segue sendo relativamente censitario. As revolucións burguesas impuxeron, non o sufraxio universal, senón o censitario, como unha maneira "civilizada" de resolver os problemas entre as fraccións da clase dominante, fronte ao guerrerismo da aristocracia; só podían votar os homes libres e propietarios. A clase obreira, as mulleres e por suposto os escravos, non tiñan dereito ao voto, e só foi tras durísimas loitas que se conseguiu o sufraxio universal.

ANÁLISE DOS RESULTADOS ELECTORAIS DO 26 X 2016.GALICIA (II).

Carlos Dafonte

Ten razón o candidato de En Marea pola provincia de Lugo, Fernán Vello no senso de que se só se celebrase unha volta no proceso electoral, a do 20 de decembro e os resultados foran os do día 26 de xuño do presente ano, calquera analista político afirmaría que foron un éxito; máis de 340.000 votos cinco deputad@s e un senador. Pero a realidade é moi outra, nas fileiras dos compoñentes de En Marea se ten, como debe ser a pesares dos resultados, unha sensación de derrota; tod@s son conscientes que perder en seis meses preto de 70.000 votos e un posto no Senado, necesita dunha explicación, para non permitir que a explicación que reciba a maioría da sociedade sexa só de quen ten interese en que En Marea desapareza.

Tómase como unha cuestión normal, que dende o día seguinte numeros@s dirixentes saían a facer valoracións do acontecido; estimo importante que primeiro se fagan todo tipo de xuntanzas dos compoñentes do movemento, abertas para chegar a albisca-las causas do retroceso e buscar, se é posible, solucións.

ANÁLISE DOS RESULTADOS ELECTORAIS DO 20 X DE 2016 (I)

Carlos Dafonte

Un contexto internacional desfavorable para as políticas progresistas

O proceso electoral no estado español, cuxos resultados tentaremos analizar, deuse nun contexto internacional dominado, en primeiro lugar, por non haber unha saída clara da crise e polo tanto unha realidade que degrada cada vez máis a situación de moit@s traballador@s, que se traduce na conformación do voto nun senso conservador; todas as noticias producidas a nivel económico foron nestes meses anunciadoras de novos recortes e exixencias da UE para unha vez pasadas as eleccións; situación que creo se aguzou cos resultados do referendo en Gran Bretaña e as incertezas e as catástrofes que a grande maioría dos medios de comunicación hexemónicos, anunciaban, tentando esconde-la realidade das verdadeiras razóns do voto. En calquera caso o descrito leva ó inmobilismo e a non cambiar.

FRANCIA, OS APAGAMENTOS INFORMATIVOS E OS FIDALGOS ESPAÑOIS.

Roberto Laxe 

Hai un tremendo apagamento informativo sobre o que está a pasar en Francia, coa loita de clases manifestándose como é, clase obreira contra capital, e as clases medias, aí, no medio, como o houbo cando na Arxentina varias organizacións trotskistas agrupábanse no FIT e sacaban 1.200.000, e facían actos baixo a faixa do "goberno dos traballadores", desmentindo a Laclau na súa patria.

Da mesma maneira que mentres a Podemos e os seus 1.200.000 votos daquela dedicábanlle todos os informativos, ao FIT, non. Os primeiros era "nova política", os segundos, "vella política". Agora co que sucede en Francia tres cuartos do mesmo, a "nuit debout" á que dedicaron paxinas, era a "nova política", as folgas e cortes de estrada, a "vella"; e a sociedade española, pequeno burguesa até a medula -aínda non superou o fidalguismo, iso de ocultar que un é pobre tras unha capa e un sombreiro de á ancha-, mirando para outro lado.

PROCESO ELECTORAL E MEDIOS DE INFORMACIÓN

PROCESO ELECTORAL E MEDIOS DE INFORMACIÓN.

Carlos Dafonte

En poucos días @s galeg@s votaremos para elixi-l@s nos@s representantes provinciais nas Cortes do estado. Para o outono elixiremos a quen nos represente no Parlamento de Galicia; se di de ese momento, cando introducimos o voto na urna, que é o momento culminante nunha sociedade democrática xa que co noso acto estamos en disposición de cambia-lo rumbo da actividade política, modifica-las estruturas de poder, a situación persoal, premiando a quen durante o tempo do seu mandato levou a cabo políticas segundo o prometeu na campaña electoral e beneficiou cas mesmas á maioría da sociedade, e castigando a quen enganou ós seus electores. Pero non nos enganemos, para a grande maioría dos que votan, son as informacións dadas polos medios os que lle crean a necesidade de votar a uns ou a outros. O longo da miña vida política teño observado como moit@s votantes argumentaban a favor ou en contra dunha opción política, segundo a liña editorial de determinados medios, en grande medida son os responsables do voto emitido, aínda que cada vez teñen menos influenza.

Os medios de información están ó servizo da sociedade?

Polo tanto volve a estar de actualidade a información que durante o período de tempo que vai dunha elección a outra teñamos recibido, pois só con información honesta, non manipulada, ó servizo de crear cidadáns capaces de decidir con liberdade, poderemos ter a capacidade de elixir  libremente.

Senón é así, a democracia, como analizaron hai algúns anos  sociólogos norteamericanos, convértese en poliarquía.

Neste país existe o paradoxo de que un mesmo propietario teña dous medios de comunicación, un considerado de “esquerdas” e outro de “dereitas”, pero os límites da información sitúanse na defensa, en ámbolos dous, do capitalismo; dentro do capitalismo se poden facer algunhas críticas, como facelo máis “eficaz”, como máis “beneficioso” para quen o sofre, si debemos defender o keynesianismo ou o neoliberalismo, pero defender dun xeito reiterado outro sistema que sexa alternativa, non ten oco dentro de calquera dos medios.

Temos no estado español verdadeiramente liberdade de prensa?. Parto da afirmación de que en ningún país existe, que esta como toda outra serie de liberdades que se consagran nas Constitucións, está limitada pola defensa do modo de produción que é hexemónico na formación social existente, neste caso pola defensa do capitalismo e aínda máis, no caso español pola defensa dun modelo capitalista particular, o neoliberal: a saída que o poder económico impón, dende hai moitos anos, da crise que afectou a moitas partes do planeta ata chegar a partires de 2007 ó centro do sistema. A liberdade de prensa está en función da loita de clases e cal teña a hexemonía.

Hai pois elementos que limitan dun xeito moi determinante a liberdade de prensa. En principio todos os cidadás podemos ser propietarios dun medio de comunicación, pero os custos para materializar este feito son tan importantes que só os economicamente moi poderosos os poden posuír. Ademais dende o inicio da crise, así como o capital se concentra e centraliza, este proceso tamén se ten producido nos medios de comunicación do estado e non é difícil atopar algúns cuxo propietario é unha empresa transnacional.