¡¡¡UNHA NOVA CRISE E VAN...!!!

    Escribín no ano 2003, publicado con posterioridade en ALTERNATIVA baixo o título “Reflexións sobre a crise do sistema capitalista”, que o capitalismo na actualidade, no seu conxunto estaba sometido a crises cada vez máis fondas e longas seguidas de recuperacións cada vez máis curtas.

    Nos derradeiros vinte anos temos probas moi salientables da anterior afirmación: en 1987 o descalabro bolsístico, de proporcións superiores ó de 1929; en 1990 o afundimento dos “bonos lixo”, algún asesorado por un eminente premio Nobel de economía e a crise das Caixas de Aforro dos EEUU, onde un Bush andaba implicado; 1997 crise financeira dos chamados “tigres asiáticos”, Tailandia, Korea, Hong Kong; 1998 crise financeira en Rusia e Brasil; tres anos máis tarde “picada da burbulla tecnolóxica” e fin da chamada “nova economía” que tanto dera para falar e escribir e parecía instala-lo sistema ó marxe das crises. E agora atopámonos con este novo “acontecemento” de carácter financeiro especulativo do que parece que ningún responsable político quere falar en profundidade, tentando botar un manto de silencio e desinformación sobre o tema.

    Debemos destacar que non é un acontecemento illado, algo novo e polo tanto imprevisible.

    O que está a acontecer é resultado das políticas que na esquerda cualificamos como neoliberais que se levan adiante tanto na Unión Europea como nos EEUU, e os seus resultados son en primeiro lugar previsibles, hai responsables políticos aínda que miren cara a outro lado, perdedores e gañadores.

    A crise non chega doutra galaxia; nos EEUU prodúcense síntomas desde hai anos da existencia dunha burbulla inmobiliaria e da súa parálise; pero como é un sector básico da maltreita economía norteamericana, o mesmo que no estado español, para atrasar o derrube do sector, iniciouse o proceso de “hipotecas lixo” sen garantías de cobro. Para evitar os riscos por parte dos bancos que as aceptaban, convertéronse os cretos hipotecarios en títulos financeiros, un activo para o banco, que comercia co mesmo; neste caso vendéndoos, por todo o mundo a grandes bancos, e por ter moito risco, producindo altos rendementos. Os problemas xorden cando as familias deixan de pagar polas subas dos tipos de interese ou cando por esta mesma razón xa non hai clientes a quen lles dar unha hipoteca, todo o castelo de naipes vai parar ó chan.

    Pero é importante subliñar que en teoría o capitalismo crea organismos para controlar e corrixir este tipo de actuación de alto risco, pero por estar ó servizo do capital, nin actuaron nin deron a voz de alarma.

    E pois unha crise xerada polas políticas neoliberais que permiten a liberdade absoluta dos capitais, sobre todo dos especulativos, e a creación de todo canto produto financeiro se poda crear co obxectivo de gañar cartos. Alguén chamoulle a esta situación economía-casino.

    En segundo lugar hai responsables políticos aínda que miren para outro lado e fagan como que a cousa non vai con eles; son os partidos e os individuos que levan adiante as políticas económicas neoliberais; en particular na Unión Europea unhas veces como conservadores e outras disfrazados de socialistas, todos os que nestes anos aprobaron tratados como o de Maastricht, Lisboa, Niza, que despois refundiron no chamado Tratado Constitucional Europeo, votado afirmativamente no estado español, aínda que só fora polo 34% dos posibles votantes, grazas as campañas de PP e PSOE que coincidían punto por punto no mesmo. Estes partidos xunto con outros que se atopan nos grupos Popular e Socialista do Parlamento europeo, son os que deseñan institucións como os Bancos Centrais, din que ó marxe da política, que teñen, entre outras atribucións controla-los bancos privados e non o fan, e só actúan a favor e en beneficio do capital financeiro e dos grandes emporios económicos. Estes partidos e políticos non se poden agachar debaixo das institucións que eles mesmos crearon, cando a cidadanía no exercicio dos dereitos democráticos lles pidan contas pola permisividade co capital financeiro, coa especulación e o latrocinio que significan moitas operacións levadas a cabo no planeta.

    Hai que pedirlles contas, pois esta crise á que tentan restarlle importancia vai golpear moi duramente, tamén no estado español, sobre todo á clase traballadora e a sectores da pequena burguesía a quen lles vai seguir subindo os intereses dos préstamos, porque vai aumenta-lo paro e a precariedade, porque son os que máis sofren a suba dos prezos, as reformas das pensións e unha política fiscal que sube os impostos indirectos, sobre o consumo, e baixa os directos ás rendas máis altas.

    Se crecendo como dicían a economía española cerca dun 4% nos últimos anos, os índices de precariedade e os contratos lixo eran dos máis elevados da Unión Europea dos 15 e os salarios e as prestacións sociais dos máis baixos, o que levou ás familias do estado español a un endebedamento límite, as correccións sobre o crecemento que introducen os organismos internacionais por causa da actual crise, van golpear sen dúbida algunha, en maior medida, a quen neste tempo non se beneficiou “das vacas gordas” e ademais padeceu un índice de inflación alto que sempre actúa como un imposto contra das rendas do traballo.

    Como os bancos centrais sacaron cartos ó mercado pero subindo os intereses, esto significa un transvase de cartos do bolso dos traballadores ós bancos e se a esto lle engadimos que hai sectores da clase obreira, dos de máis renda, que as veces meten os seus aforros en bolsa, as caídas das mesmas en todo o mundo seguro que os van facer perder parte dos mesmos.

    Por último, quen van gañar son os grandes capitalistas e os bancos, beneficiándose dos altos tipos de interese, das caídas nas bolsas, mercarán barato, acrecentarán o seu patrimonio inmobiliario a conta dos particulares e das pequenas empresas, faranse co control doutras entidades máis febles.

    Esta nova crise do capitalismo debería servir para que @s traballador@s aprenderan a realidade na que viven, o que significa este sistema de explotación, e sacaran as conclusións pertinentes de ver ós voceiros da liberdade e da desregulación dos mercados de capitais e da economía, clamando agora pola intervención e por poñer regras ós mercados financeiros.

    Tamén é preciso lembrar o debate do chamado Estado da Nación, onde o presidente Rodríguez e o chamado xefe da oposición Rajoy, non foron capaces de dicir nada dunha crise que xa daquelas estaba en marcha e que está a afectar a unha parte importante da cidadanía.

En Galicia setembro 2007

Carlos Dafonte

ELEMENTOS PARA INTREPRETA-LA ACTUAL CRISE FINANCIEIRA

 

1.- A crise financeira e monetaria nos EEUU é o colmo do carácter especulativo do sistema capitalista (D-D'), chegando ao extremo de facer préstamos que saben incobrables. Mais é expresion tamén dunha crise social interna de gran calibre, expresado nos límites de consumo da clase obreira ianqui pola súa caída da renda de xeito absoluto.

Se centos de miles de traballadores ianquis xa tiñan que escoller entre pagar os alugueres da vivenda e comer; e a sanidade converteuse nun luxo, as hipotecas subprime son, directamente, o remate para esa clase obreira, que se vai quedar directamente sen casa, ao non poder pagar a hipoteca.

2.- Fronte a ela saíron todos os bancos centrais, comezando polo Europeo, ao resgate de especuladores e financeiros, inxectando no sistema miles de millóns euros.

3.- A gravidade da crise non vén só polas hipotecas “lixo”, que afectan a unha pequena porcentaxe de prestámos, senón pola conxuncion de diversos factores, algúns ligados ao mercado hipotecario, a chamada “burbulla inmobiliaria” que nos EEUU levaba máis dun ano á baixa.

A crise estructural do imperialismo ianqui é a que esta no fondo da crise, a desindustrializacion masiva do capitalismo norteamericano, converténdolle nunha economia absoluamente dependente do resto do mundo.

EE UU hoxe son o país máis debedor do mundo, o funcionamento da súa economía dependen de prestámos que desde Europa e Asia fánselle constantemente, para alimentar un capital cada vez máis parasito, baseado na especulacion e no gasto militar.

A iso hai que unirlle a derrota economica e politica que supón a invasion de Iraq, que é un buraco sen fondo alimentando o deficit orzamentario que sofre xa de xeito crónico.

4.- Ata a data, o imperialismo yanki tiña un mecanismo infalible para exportar a crise: a hexemonia monetaria; todos querían dolares, todos os pagamentos de materias primas efectuábanse en dolares, o dólar era o refuxio en caso de crise, financiando o endebedamento interno ianqui e exportando as crises e a inflacion.

Con “darlle á maquinita” modificábanse os prezos das materias primas, devaluábanse moedas desde a Reserva Fedaral, etc.

Pero o dólar esta perdendo ese carácter hexemonico, que ligado ao carácter debedor da economia ianqui, pon a esta contra as cordas en canto aparecen os primeiros signos de crise.

5.- A aparicion do euro supón xa máis do 20% das reservas de divisas do mundo, e cada vez é máis utilizada nas transaccions, paises como Rusia, China, Venezuela, etc., efectúan unha parte importante dos seus pagamentos de petroleo e gas en euros.

A pesar da vontade politica dos dirixentes europeos, de “non competir co dólar”, a realidade é que calquera capitalista, banqueiro ou especulador que ve como o dólar non esta apoiado por unha economia forte, senón por unha economia basicamente endebeda, ve no euro (como o yen ou o franco suízo) unha alternativa, limitando de xeito obxectivo a capacidade de reaccion do imperialismo ianqui ante as crises.

Deste xeito, a exportacion que facia antes das crises, agora vólvense contra eles mesmos, contra o interior, convirtindo-lle no eslabon débil da cadea imperialista, cunha polarizacion social interna só comparable aos países chamados “terceiro mundistas”: a porcentaxe na diferenza entre os ricos e os pobres en EEUU é moi superior a cualquera outro país imperialista. O desenvolvemento desta polarizacion dependerá do comportamento das forzas sociais en conflito, da actitude da clase obreira e da capacidade para xerar unha alternativa a un capitalismo que vai, como o xogo da Oca, de crise en crise.

6.- Acabouse o recurso o dólar para resolver as crises á conta de exportalas, agora a endebedada economia ianqui ten que enfrontar as súas crises como cualqueir outro, a pelo; ou, polo peso político e militar que ten aínda a nivel mundial, na procura do apoio dos outros dous grandes eixos imperialistas, Europa e Xapon (e “confiando” en que China e Asia non decidan pasar a euros as súas reservas). A súa dependencia é financeira, comercial e social, por moito que o seu cine -feito e producido maioritariamente por non norteamaricanos- propagandice o “modo de vida ianqui”, e o “seculo americano” dos neocons de Bush.

A crise financieira recente non foi parcheada pola Reserva Federal que achegou aos mercados financeiros a metade que o BCE, senón pola UE, que viu aos bancos franceses e alemáns en perigo, e metiu grandes cantidades de diñeiro nos mercados.

E isto, en economia e en politica, págase. Ningun capitalista, por pequeno que sexa, dá duros por pesetas; o xudeo de Venecia quixo cobrar en carne e sangue o que non podía cobrar en diñeiro, e era “xudeo”, é dicer, un marxinal da sociedade medieval.

7.- E nisto, pariu a avoa. Rusia, co aval de China e o grupo de Shangai (países centroasiaticos da ex URSS) vai e pon a súa bandeira no Ártico e renova os voos militares intercontinentais.

Os intentos do imperialismo occidental, con Alemaña á cabeza, de semicolonizar Rusia e China chocan cunha realidade obxectiva, as clases burguesas xurdidas nestes países coa restauracion do capitalismo teñen tres ferramentas craves herdadas do estado obreiro para oporse, unha, uns potentes exércitos, con armamento nuclear, capaces de golpear ao imperialismo nos seus centros de poder sen necesidade de acudir ao terrorismo, dous, unha man de obra moi barata e moi cualificada, tres, unhas reservas de materias primas intactas por haber estado alleas durante anos ao malgasto que supón o capitalismo.

Se a iso unímoslle a acumulación primitiva de capital efectuada polas mafias ao longo destes anos, e a máis que evidente debilidade do imperialismo hexemonico ata a data, o ianqui, atopamos unha resposta á agresividade de Rusia e China hoxe, que piden a súa parte na torta e pon as súas cartas nucleares sobre a mesa da negociacion.

8.- Unha das primeiras consecuencias da crise financeira deste verán, é que pon de manifesto que o caos da a OMC de Seattle a comezos de século é a norma, por moito que a guerra contra o terrorismo desatada tralos atentados do 11 de setembro quera arranxalo: caos que hoxe redunda no aumento das contradicións interimperialistas e o incremente do “desorde mundial”, acelerada pola decadencia do imperialismo ianqui.

O que parecía un verán anodino e sen grandes acontecementos mundiais, resolveuse ao final : a economía ianqui esta tocando fondo aumentando de xeito exponencial a polarizacion social e politica que xa se vive desde os atentados do 11 de setembro.

 

Galiza, 27 de agosto do 2007

 

Roberto Laxe

UN NOVO PULO NEOLIBERAL PARA SEGUIR CONSTRUINDO UNHA EUROPA CONTRA D@S TRABALLADOR@S

Como derradeiro acto da presidencia alemá da U.E., celebrouse a finais de xuño a Conferencia de Xefes de Estado e de Goberno, co único obxectivo de salvar o que se puidese do naufraxio do Tratado Constitucional, despois do NON holandés e francés. A estas negativas hai que engadir, “sen data de caducidade”, a conxelación das consultas ou aprobación parlamentaria, en outros nove países membros.

A estas circunstancias de dificultade para aprobar o Tratado Constitucional, engádese que a devandita xuntanza celébrase nun momento de “sálvese o que poida” como resultado dun panorama económico difícil, coas grandes locomotoras económicas europeas, Alemaña, Francia, Italia e Reino Unido, sen remonta-la recesión de comezos de século, e no horizonte os negros nubarróns da situación económica nos EEUU de Norteamérica.

O asunto a tratar era importante, pero a información como sempre cativa e moitas veces distorsionada. Teñen medo a que os pobos coñezan o que aproban. ¡É vergoñento que os políticos que representan a varios centos de millóns de europeos e atrévense acotío a dar leccións de democracia no mundo, actúen dun xeito tan escurantista! Sen información non hai democracia, e unha vez máis hai que denunciar o xeito en que as grandes multinacionais e os grandes emporios económicos tentan construír Europa valéndose da axuda cómplice de a quen os cidadáns votan. Ponse cada día máis en evidencia a imposibilidade de harmonizar democracia con neoliberalismo e que a política exterior reflicte a que se practica no interior de cada estado. A unha política exterior autoritaria, antidemocrática, violenta e agresiva co resto dos pobos, corresponde unha política interior do mesmo carácter, aínda que a interior sempre vaia nos seus contidos uns pasos por detrás.

Diante das críticas recibidas pola presidencia por esta actuación, a señora Merkel saíu publicamente a defenderse e comparou o sucedido, coa falla de transparencia e información de 1957 cando se firmou o Tratado de Roma; como se esa constatación fora un argumento de peso; hai que saca-la conclusión que o sistema democrático burgués en cinco ducias de anos non avanzou nada.¡¡ Pensamos que foi tempo suficiente para que a saúde da democracia tivera mellorado!!.

Sábese que se reduciu o número de artigos de máis de catrocentos a poucos máis de setenta e que os debates centráronse en cuestións que podemos chamar “técnicas”, que non digo que non teñan importancia, pero que para a grande maioría d@s traballador@s, o núcleo fundamental d@s cidad@s da U.E. a 27, non as podemos considerar prioritarias: se vamos ter ou non un himno e unha bandeira, se vai haber un persoeiro que se chame ministro de exteriores, se nas votacións a maioría de bloqueo das decisións, vai ter en conta o número de habitantes de cada estado, etc..

Estes son os temas que transcenderon da xuntanza de finais de xuño e das realizadas con anterioridade preparatorias da mesma, as que ocuparon algúns espazos nos medios de comunicación; pero do substancial do Tratado Constitucional, daquelas partes que se poden considerar decisivas para inclinarte por un si ou un non, volveu suceder como na campaña do referendum, que PSOE e PP e polo tanto as empresas mediáticas que os apoian, non teñen intención de informar, de debater e polo tanto, de dar unha explicación ó chaman “pobo soberano” de como vai quedar definitivamente o antigo Tratado Constitucional.

Debo facer unha lembranza dos elementos máis salientables do mesmo. Todo el, e por iso o PP e PSOE chamaron a votalo afirmativamente, respondía como xa dixemos ós intereses dos grandes emporios capitalistas europeos e recollía, polo tanto, os elementos definitorios, os máis salientables, das políticas chamadas neoliberais que estes dous partidos aplican desde o goberno e apoian dende a oposición. Políticas que no estado español tiveron como resposta varias folgas xerais.

Un dos seus obxectivos era garanti-lo mercado, situación que chegaba a límites traxicómicos cando establecía que tamén debía respectarse en tempos de guerra, situación, non debemos esquecer, na que os capitalistas fan importantes negocios. Establecía a circulación ceibe de capitais, a supresión das axudas públicas o que levaría a desaparición dos servizos públicos; fálase de “servizos económicos de interese xeral” que deben cumpli-las normas da competencia e os “principios económicos xerais”. A bo entendedor sobran as verbas.

Outros dous elementos eran, a obsesión por poñer fin o déficit público e a estabilidade dos prezos, o que traducido á linguaxe vulgar significa redución dos gastos sociais e moderación salarial.

O Banco Central Europeo fica ó marxe de calquera control político o que ten como consecuencia a imposibilidade da loita contra do fraude fiscal das grandes empresas e por unha fiscalidade progresista sobre a circulación de capitais.

Había toda unha serie de aspectos no Tratado Constitucional que eran unha agresión @s traballador@s. Non garantindo o dereito o traballo como se expresa, por exemplo, na constitución española; nin prestacións por desemprego, nin xornada laboral máxima, nin a idade mínima para traballar. Establecía pola contra que non habería “harmonización algunha nas disposicións legais e regulamentarias dos estados membros”, é dicir, o mercado laboral da UE rexeríase por unha especie de “lei da selva” que entre outras consecuencias fomenta a deslocalización de empresas, pois buscarán e se lles permitirá, trasladarse a aqueles países que garantan menores salarios e dereitos sindicais e unha máis feble lexislación en defensa do medio ambiente.

Non establecía nin o dereito á folga nin á negociación colectiva a nivel da UE, furtándolles @s traballador@s a súa mellor arma de presión, mentres favorecese a desestruturación do mercado de traballo e a precarización. Pero si aceptaba o peche patronal.

E por enriba deste panorama planeaba daquela e o segue a facer, a chamada directiva Bolkestein, que establece como principio para aplicación das leis laborais “o país de orixe”; e dicir unha empresa polaca ou letona que traballe no estado español aplica a súa lexislación laboral. Do mesmo xeito que unha empresa do estado español que se asente en Polonia ou Letonia, que cambia o seu domicilio, tamén pode aplica-las leis laborais deses países no estado español.

Nas cuestións de política exterior, avanzábase cara a construción dunha Unión Europea imperialista, militarista e agresiva, subordinada á OTAN e polo tanto ós EEUU de Norteamérica, con independencia das contradicións interimperialistas que poidan xurdir.

Un Tratado que establece a utilización de medios militares para “previr conflitos” e dicir, a teoría da “guerra preventiva” que aplica o presidente Bush e que xa aplicaron os nazis nos anos 30 do século pasado e que foi condenada expresamente no xuízo de Núremberg; o respecto ás obrigas derivadas a pertenza a OTAN e o obxectivo para todos os estados membros de “mellorar progresivamente as súas capacidades militares”; circunstancia esta última que en caso de non cumprir algún estado, establécese a posibilidade de sanción.

Estaba tamén a chamada carta de dereitos sociais, que agora suprímese, e aínda que non tiña efecto algún, pois o propio Tratado Constitucional deixaba claro que non era vinculante, serviulles as direccións burocratizadas e neoliberais de numerosos sindicatos europeos, entre eles os dous maioritarios do estado español, pera pedir o si nos referendum, facendo bloque coas patronais. Diante da desaparición desta carta de dereitos, ¿modificarán os sindicatos as súas posicións?. Creo que é un deber de todos @s afiliad@s sindicais levar a discusión ó interior da organización e esixirlles unha modificación da súa posición.

Por último algunhas consideracións tamén moi importantes sobre o Tratado Constitucional; non garante a igualdade entre muller e home, fala de fomentar esta igualdade, pero o papel dunha constitución é garantir; non dicía nin verba sobre o dereito ó divorcio e ó aborto, o cal é moi grave tratándose dun texto que debe, como xa dixemos, garantir dereitos e liberdades. Tampouco se recoñece o dereito de autodeterminación dos pobos sen estado.

Como vemos, e só destaquei algúns aspectos, o chamado Tratado Constitucional Europeo é un documento de moito calado respecto ós dereitos políticos, sociais, liberdades, economía, papel das institucións etc., do que se vai configurando como a U.E.; por iso é inaceptable que as modificacións, seguro que para peor, introducidas no mes de xuño pasado, non reciban unha resposta, cando menos solicitando información a fondo por parte de organizacións políticas, sindicais e os sectores cidadás que pediron o non o 20 de febreiro de 2005.

Na axenda da modificación do Tratado aínda hai prazos e xuntanzas, ata o mes de decembro, para concretar o aprobado en xuño; espero que a esquerda do estado leve adiante as accións necesarias para tentar corrixir o déficit informativo e gañar apoio para a construción dunha Europa ó servizo dos pobos e d@s traballador@s.

Galicia no mes de agosto de 2007

Carlos Dafonte

ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS SOBRE O DEBATE DO ESTADO DA NACIÓN

 

            Un ano máis celebrouse o chamado “debate sobre o estado da nación”, que permitiu constatar variadas evidencias:

            En primeiro lugar que foi un debate onde os voceiros do neoliberalismo estiveron en grande maioría, e como non podía ser doutro xeito, cando se xuntan e debaten, o fan sobre elementos, que sendo importantes, o terrorismo por exemplo, esquecen os problemas que máis preocupan á xente, a economía familiar, a microeconomía. Rodríguez e Rajoi non discutiron pois as grandes liñas económicas do modelo español e as repercusións sobre as familias, o teñen perfectamente asumido, estan de acordo e non consideran que nada se deba cambiar; para iso xa esta o mercado, o sacrosanto mercado.

            Pero cando falan de terrorismo, seguindo as consinias do “imperio”, falan en abstracto, chamando terrorismo a todo o que se enfronte con violencia á violencia que o neoliberalismo practica contra a maioría dos pobos do planeta.

            Non hai distincións entre a violencia que emprega un grupo kurdo contra o estado e a poboación de Turquía, que estragou nos últimos anos máis de tres milleiros das súas aldeas e non lles permite accede-lo dereito de autodeterminación ou a violencia empregada polos grupos da resistencia iraquí contra as tropas de ocupación  ou a que poden emprega-los palestinos contra quen practica o terror contra da poboación, non compre ningunha resolución da ONU e detén, asasina e tortura con impunidade internacional desde hai sesenta anos, ou a dos narcotraficantes mexicanos ou os paramilitares colombianos apoiados polo goberno. Todo é terrorismo excepto a violencia exercida polos estados “amigos” contra outros estados que non o son,  ou contra os seus propios pobos. Todo depende do lado no que te atopes neste mundo, para eles sen matices, ou estas xunto de min ou contra de min,  que os nosos neoliberais queren facernos tragar. Se aceptas as receitas económicas e permites que as grandes empresas trasnacionais exploten os recursos e a man de obra a moi baixo prezo, podes cometer todo tipo de tropelías e atentados ós dereitos máis elementais, que a comunidade internacional permanecerá impasible

            Según eles, toda a violencia que se xenera acotío no planeta, non ten causas de carácter social, político ou económico. É a resposta dun conxunto de mentes enfermizas, cheas de envexa que queren destrui-lo noso paraíso. Todo obedece no fondo, a unha conxura internacional contra o mercado e a sacrosanta democracia representativa.

            Sobre este tema a diferencia que se manifestou no debate, son moitas veces cuestións tácticas, sobre a importancia de dar hoxe pasos ou non, por parte do goberno, que algúns xa deron no pasado e non os levou a ningures.

            En terceiro non se falou dos problemas cotiás que sofren as xentes, do endebedamento brutal da maioría das familias, da cada vez maior presión fiscal sobre @s traballador@s, nin das deslocalización de empresas, ou o xeito de mellora-la sanidade e outros servizos fundamentais, que aínda que estean transferidos, a administración central debe garantir, a precariedade laboral, os salarios ridículos das mozas e mozos, os prezos moi elevados das vivendas, que para acceder a unha endebédaste para toda a vida e parte da dos teus fillos. Nin se falou das tres importantes reformas levadas adiante por este goberno que lesionan á maioría da poboación, a laboral a fiscal e a de pensións. E cando se fixo, foi de pasada e sen entrar a debater a fondo.

            En cuarto lugar non houbo unha voz no Congreso dos Deputados, nesta conxuntura, e hai anos que non ocorre, capaz de facer unha crítica de calado a política neoliberal española en todos os aspectos, económico, internacional, etc e “poñer sobre a mesa” unha alternativa, que permita comprender a moitos cidadáns que é posible loitar por obxectivos concretos e saír da situación de resiñación na que se atopa a maioría da poboación.

            O grupo ecosocialista, ou Izquierda Unida, ou como se chame o liderado por Llamazares, esbozou unha leve crítica ó goberno dentro dun discurso claro de apuntalar a política levada adiante nestes anos. Crítica que despois de tres anos de apoio ó goberno perde o seu valor pois vese como unha necesidade oportunista de resitua-lo discurso diante das inminentes eleccións xerais e os deficientes resultados obtidos nas eleccións municipais e autonómicas, que foi onde sempre IU conseguía os maiores apoios e representación institucional.

            Nestas circunstancias non é estrano que o día seguinte do “debate”, unha grande parte dos medios de comunicación, propiedade dos grupos oligárquicos que apoian ós dous partidos maioritarios, saíron á rúa non para preguntar se en opinión dos cidadáns tratáranse os temas que lles afectan ou non e se deran solucións, senón que para banalizar aínda máis o debate, como se dunha competición deportiva se tratara, a pregunta fundamental era ¿quen gañou?. ¿Pero a quen carallo lle importa iso?.

 

            Galicia mes de xullo de 2007

 

            C. Dafonte

 

COMENTARIO A UN COMENTARIO SOBRE "BREVE ANÁLISE..."

 

         O, chamemoslle artigo, breve, sen moitas matizacións, sobre os resultados das eleccións Autonómicas e Municipais pasadas, induce a un comentario no que se require a clarificación sobre determinados aspectos do mesmo, de conceptos, o seu alcance e contidos.

         Escomencemos polo planteamento da existencia dun espazo para a acción dunha forza da esquerda transformadora “capaz de conxugar gobernabilidade con antagonismo”. Estou de acordo co final do comentario, de que cando algúns planteamos o concepto de gobernabilidade, non ten nada que ver coa “necesidade” de acadar gobernos estables das institucións do estado burgués a calquera prezo. Eu utilizo o termo unido ó de “antagonismo”, que siñifica a imposibilidade de conciliar intereses. É un xeito de dicir que no sistema capitalista as organizacións da clase obreira deben estar dispostas a utiliza-las institucións do sistema, participar nas mesmas para tentar levar adiante aquelas políticas que beneficien a maioría explotada da sociedade; e se estas políticas non é posible plasmalas en algo concreto, desa incapacidade @s traballador@s deben sacar ensinanzas e conclusións. Non debe servir só a participación para axuda-la mobilización, senón tamén como altavoz de políticas e posicións transformadoras, amosar outra política social, outro concepto de democracia na que a participación e o control d@s elixid@spol@scidadáns sexa unha realidade, amosar dende un “microcosmos” como pode ser un Concello, un retazo do que debe se-lo estado nunha sociedade socialista. E dito esto, que ninguén se trabuque, non creo posible “a vía parlamentar ó socialismo”.

         Polo tanto a miña idea de participación da esquerda nas institucións, esta moi lonxe da “componenda” para acadar, como xa dixen, postos a calquera prezo; menos para que serva para levar adiante políticas neoliberais; pactar só cando, por unha conxuntura moi determinada, haxa posibilidades de aprobar políticas transformadoras. E entendo que hai que ser moi rigoroso, e de non facelo así leva de inmediato ó “todos son iguais” e o desánimo dos votantes da esquerda. E cando falo da esquerda non falo do PSOE, aínda que acepto que haxa votantes que considerándose de esquerdas voten por ese partido.

         É preciso engadir que a clase dominante fai perdurar o seu dominio grazas o consenso e a coerción, e estou convencido que un elemento básico de consenso na sociedade capitalista, é o proipio estado, que xoga ademáis o papel coercitivo; polo tanto todo o que sirva a estabilidade do estado, servirá de axuda ó seu papel “consensual” e a que a clase dominante sega a exerce-la hexemonía sobre o resto da sociedade.

         Pero tampouco debemos esquecer o papel que poden xogar as institucións en mans da esquerda, cando xurda unha crise sistémica e se establece un dobre poder.

         Todos estes elementos só esbozados, deben levarnos a unha fonda reflexión e estudo sobre a natureza mesma do estado, as súas particularidades nunha determinada conxuntura, etc., polo tanto entramos na segunda reflexión sobre a que se pide aclaración.

Escribín, “a democracia representativa española non funciona dun xeito estable e consolidado”. É a constatación dun feito sobre o que as xentes que queren transforma-la sociedade deben operar. Se ó estado lle presupoñemos ademáis do poder coercitivo o de compartir coa sociedade civil a creación de consenso, é importante analizar a perda deste papel, as razóns do feito, para que o siga a perder e o que hai que facer para que non o recupere. Algo ten que ver co papel consensual do estado, esa idea machaconamente repetida de que a xente co seu voto pode cambiar a súa realidade; como se as desigualdades sociais, de clase, desapareceran no momento de emiti-lo voto e tod@s ficaramos igualad@s; as diferencias de riqueza esfúmanse e se convirte en igualdade xurídica no seo do estado. Non analizar esto en profundidade pode levar ó “voto útil”, que é o máis inútil de todos para @s traballador@s, e pensar que estamos máis protexidos fronte a agresión neoliberal votando a Rodríguez en vez de a Raxoi, e que podemos facer fronte a esta agresión, que podemos cambia-lo curso das políticas económicas, determinadas en lugares nada democráticos, por medio do noso voto. Creo polo tanto que a cuestión e máis complexa que o que se formula no comentario, en que derrota-lo PP e derrota-lo réxime, como se o PSOE non fora parte e un dos piares fundamentais do mesmo. Manter esa posición desde o meu ponto de vista, leva a consagra-lo PSOE como a forza aglutinadora do voto de esquerda no país, e sitúa o necesario proceso de reconstrución do movemento obreiro nas súas dúas facetas, política e sindical, sen obxectivos claros e como un elemento secundario; o fundamental, e algunha persoa así indicoumo despois de lelo, chamémoslle artigo, foi da necesidade imperiosa de aglutinar todos as forzas da esquerda arredor do PSOE nas próximas elecións xerais. ¿Con ese pensamento de sectores progresistas e mesmo de esquerdas, alimentado polos medios de comunicación dun sector da oligarquía española da que o PSOE é representante, é posible avanzar na reconstrución necesaria?. Dificulta moito o proceso.

As pasadas eleccións plantean un tema crucial, o bipartidismo, campo escollido polos dous sectores da oligarquía española como o mais favorable para os seus intereses. Téntase construír, e Maragall deixouno moi claro hai anos nunha entrevista no diario Mundo, e agora o vai tentar a nivel europeo, fundando algo parecido ó Partido Demócrata, construír, dicía, un escenario moi parecido ó norteamericano, onde existindo un só partido na practica, dous sectores do mesmo, son capaces de mante-lo engano, grazas ós medios de comunicación creadores de opinión, e as liortas nas que se enfrontan, e así de parecer dúas organizacións que defenden distintos intereses, e as veces antagónicos. O mesmo “ruxido” que fan no estado español os partidos maioritarios. Pero se a monarquía e a explotación capitalista estiveran en perigo, veríamolos actuar unidos contra das forzas que levaran adiante o proceso. Nese reparto de papeis, para que pareza máis verdadeiro, nun estado onde aínda as secuelas dunha guerra civil e unha longa ditadura terrorista están moi presentes, diversos medios de comunicación, dos que crean opinión, dos que converten en “senso común”, o pensamento da clase dominante, reparten os papeis do enfrontamento civil, entre as forzas políticas maioritarias, para como atinadamente se di no comentario, mante-la ficción esquerda-dereita que lles permite un control sobre a maioría da poboación e truncar calquera tentativa de reconstrución.

¿Con quen se vai face-lo reagrupamento? Esa é a última cuestión que se plantea no comentario. Opino que non hai receitas; o que se necesita é como xa dixen reconstrui-lo movemento obreiro en Galicia, e a nivel de estado, nos seus dous piares, a nivel político e a nivel sindical. O reagrupamento debe ter ese obxectivo.

No primeiro nivel, o reagrupamento débese concretar arredor da teoría revolucionaria, o marxismo, o que debe conducir á construción, o de menos é o nome, dun partido marxista-revolucionario, dotado dun programa científico que responda ás necesidades d@s traballador@s. A coxuntura fará explícita as políticas de alianzas e o xeito en que a clase obreira exerce a súa hexemonía sobre outras clases e capas explotadas da sociedade; a criación dun amplo movemento, unha fronte electoral, etc.

Xuño 2007

C. Dafonte

BREVE ANÁLISE DAS ELECCIÓNS DO 27 DE MAIO

 

 

O señor Rodríguez, presidente do goberno, hai uns meses calculou mal o alcance que podía ter o reto lanzado sobre a opinión pública estatal cando afirmou que gañaría as eleccións aquel partido que conseguira, a nivel do estado, un voto máis que o seu opoñente. Erro groso que si tivera o talante que dí ter, deberíalle levar a aceptar que o PP gañou o pasado 27 de Maio, cando non é verdade.

         Considero que analizando o conxunto do estado, os resultados nos dín que todos perderon; uns, xa que sacaron menor número de votos que o seu opoñente, o outro por perde-lo control de autonomías e alcaldías importantes, casi todos, por perder maiorías absolutas, concelleiros e deputados en lugares politicamente moi relevantes.

         Esta consulta electoral confirma sinais inequívocas, manifestas, de que  a democracia representativa española non funciona dun xeito estable e consolidado, xa que produce unha alta taxa de abstención. Non esquezamos as ridículas cifras de participación no referéndum da Constitución europea, e os estatutarios de Cataluña e Andalucía. E non me veñan con que a xente cánsase de tantas eleccións ¡¡nin que fora tanto traballo votar!!. Do que a xente esta farta é das promesas incumplidas e de que non se recollan os seus debezos e tenten dar solución os seus problemas, os cotiás. A xente abstense por non haber alternativa, despois de cada elección prodúcese no caso de cambiar o partido da maioría, a alternancia; despois dun partido neoliberal ven outro neoliberal, unha política económica neoliberal dañina para os intereses d@s traballador@s, sustitue a outra política económica neoliberal do mesmo perfil, e así ata as próximas eleccións.

         O PSOE conseguiu menor número de votos que o PP, cando todo, según os seus razonamentos, estaba o seu favor: a economía “vai moi ben”, “estamos a ponto de acada-lo pleno emprego”,dicía hai uns días o señor Rodríguez, o que debía encher de satisfación a tod@s,  e foron aprobadas toda unha serie de leis de carácter social, matrimonios gais-lesbianas, de dependencia, contra o maltrato ás mulleres, ponse “orde no estado” coa modificación estatutaria, e o PP atopase aillado social e políticamente.

¿Por qué non acadou entón máis votos o PSOE que o PP? Creo que no fundamental, porque para a grande maioría d@s  español@s, @s que cobramos por nómina, non é certo que a economía “vaia ben” e os beneficios e obxectivos dalgunhas das leis aprobadas, as que afectan a grande maioría da sociedade, aínda non comenzaron a poñerse de manifesto, e moit@s dubidan que só con elas se acaden. Pero non deben esquecer que se leva adiante a intervención de tropas españolas en Haití, Afganistán e Líbano, que o goberno coloca ó país dun xeito descarado ó servizo dos EEUU, utilización das bases para agredir a outros pobos, voós segredos da CIA, etc.; lévanse adiante nestes tres anos as reformas laboral, para facilita-lo despido, de pensións, que fai máis difícil cobralas e fiscal para beneficio dos máis ricos; apróbase a lei de defensa, na que se establece a guerra preventiva, que tanto criticaron a Bush e Aznar, pero que tamén aprobaron no Tratado Constitucional Europeo.

¿Verdadeiramente este resultado é indicativo? Posiblemente dunha tendencia de voto, como se confirmou nas eleccións xerais de 2004 en que sorpresivamente o PSOE derrotou ó PP cando con anterioridade, nas municipais, conseguira máis votos. O PP consegue o froito da súa política de confrontación sobre aspectos conflictivos para importantes sectores da sociedade; a estrutura do estado e a cuestión da fin de ETA. É previsible que ata a celebración das próximas eleccións xerais, vexamos aumenta-la confrontación entre os dous partidos burgueses maioritarios.

Como resumo, podemos dicir que o presidente Rodriguez e o PSOE non estan consolidados no goberno, pois parte da masa social que lles votou no 2004, non lles deu nesta ocasión apoio. ¿Está castigando ó goberno, mandándolle un aviso, cando non esta en xogo a gobernabilidade do estado? É posible. Pero é un aviso amplo, pois IU e ERC, os seus aliados nas Cortes, tampouco saen moi airosos desta consulta electoral. A segunda gaña en número de concelleiros, pero os perde nos lugares politicamente máis relevantes. Para a primeira, excepto en Madrid, a perda de apoio social e institucional é alarmante, e confirma o descalabro das últimas elecións xerais, froito de impoñe-la direción, un proxecto deturpado do que debe ser unha forza-movemento da esquerda transformadora e poñerse ó servizo da forza neoliberal que detenta o goberno do estado.

 

En Galicia o relevante era confirmar se o “cambio” xerado polas elección autonómicas se vai consolidando. Desde o meu ponto de vista os resultados do 27-M, non permiten esta afirmación.

O PP segue a se-lo partido máis votado, o cal non ten importancia se non fora acompañado doutro dato máis preocupante para o goberno da Xunta, que avanza nas zonas urbáns mentres PSOE e BNG retroceden.

O BNG, despois do descalabro electoral nas eleccións autonómicas, suma agora a perda de concelleiros en Vigo, Ferrol, Pontevedra, Ourense e o estancamento en Coruña e Santiago. Nada rentabilizaron da súa presencia na Xunta e de tantos pasodobles de Quintana cos maiores, emulando a Fraga; prosegue a súa viaxe “cara o centro” iniciado por Beiras, e  perde votos, entendo eu,  pola súa esquerda. Viaxe que siñifica gaña-lo espacio social, político e electoral que pertenceu nalgún momento a Coalición Galega, representante de sectores da burguesía e pequena burguesía, absorvida, sen demasiada oposición todo hai que decilo, pola “maioría natural” de Fraga, nunha versión actual do bonapartismo do século XIX. O que tamén explica que o PP non teña con quen pactar.

E o PP aguanta en circunstancias difíciles, cando todo estaba na súa contra, desplazado de concellos importantes no ano 2003, da Xunta e en plena renovación do equipo diretivo.

Outro aspecto salientable, resultado de analizar un conxunto de eleccións, é que hai un número de votos que cambian de organización cunha certa facilidade; algúns apontanse a opcións “novidosas”, outros fuxen cara a abstención,  das opcións que se consideran de “esquerdas” diante da súa obsesión por “centrarse”.

Pódese dicir en conclusión, que a pesares de que o panorama electoral galego parece estabilizado en tres forzas políticas, hai espacio para a acción social dunha forza da esquerda transformadora, capaz de conxugar gobernabilidade con antagonismo, que recolla e organice politicamente, toda a mobilización social, todas as contradicións que en Galicia se producen e que ninguén quere asumir.

 

Galicia Maio 2007

C. Dafonte

ESTATUTO DE GALICIA E LOITA DE CLASES

 

A partires do trunfo do PSOE nas eleccións xerais de 2004 o tema da reforma dos Estatutos de Autonomía convertiuse nun dos principias temas de debate político no estado e de controversia entre as dúas forzas políticas maioritarias.

            Unha explicación pode ser a debilidade parlamentaria do PSOE e a necesidade de contar co voto das forzas nacionalistas burguesas, catalana e vasca, con representación propia, para levar adiante as tarefas de goberno; a cambio dese apoio parlamentar, estas burguesías consiguen maiores concesións da administración central ás autonomías a traveso dos estatutos. 

            A pesares do proceso evidente de transnacionalización das burguesías nacionais de Cataluña, País Vasco e Galicia, sobre todo nas dúas primeiras nacións, existen contradiccións evidentes, coa burguesía que segue a utiliza-lo estado centralista, consolidado no franquismo, no seu beneficio exclusivo. Neste proceso o nacionalismo burgués abandoa aspectos concretos do que foi o seu pensamento tradicional, a autodeterminación, por exemplo, pero segue a defender outros que lle son característicos ó longo da historia, como o monopolio do mercado interno e conseguir ventaxes para os interses que representan.

            PSOE e PP defenden un modelo económico neoliberal e globalizador e os movementos tácticos que levan adiante coas burguesías perifericas, según os resultados acadados nas eleccións, non deben levarnos a engano. Hoxe o PSOE aparece como o defensor dun capitalismo cunha “faciana máis humana”, xa que así é como se interpreta o que PNV e CiU  representan; pero non esquezamos que as dúas organizacións foron as sostenedoras do primeiro goberno do PP cando non acadou a maioría absoluta.

            En Galicia as forzas políticas parlamentarias, con certa indiferencia da sociedade, levaban desde hai meses discutindo a redacción dun novo estatuto que por falta de consenso ficou en suspenso.

            Á sociedade galega informóuselle de moi pouco, só de dous aspectos, e dun xeito moi parcial, e a través de consignas, sen argumentos; a financiación, é dicir como conseguir máis cartos da administración central para xestionar por parte da  administración galega, e o que foi a estrela destes derradeiros meses: se o novo documento debe recoller ben no limiar, ben no articulado, a definición de Galicia como nación. Do que se trata, entendo eu, é que o conxunto de “nacionalidades e rexións”  ó que se denomina España que constitue hoxe un estado, recoñeza dalgún xeito, distinto ó camiño da modificación constitucional, que no seu interior non hai só unha nación senón que é un “estado plurinacional”.

            ¿Ó proletariado de Galicia que é a gran maioría da poboación, beneficialles en algo a introduccións deste concepto ó marxe e sen levar aparellado  o conseguir un dereito como é o de autodeterminación?. ¿Non estará o debate actual, que seguro vai ter continuación a pesares do “parón” na redacción do estatuto, escondendo os temas que verdadeiramente lles interesan @s traballador@s, e sobre os que debía levarse a cabo un debate en profundidade, temas como a defensa dos servizos públicos, democratización da política galega e as súas institucións, control e novo papel das Caixas de Aforros, loita contra a deslocalización das empresas e contra da precarización do mercado laboral, fiscalidade, xornada laboral de 35 horas, e un longo etcetra?. Sentar no fondo as bases para avanzar cara a un novo tipo de sociedade

            Ë curioso observar como as forzas políticas parlamentarias cando discuten sobre o estatuto, todas falan do que “Galicia precisa”, cando a realidade da actuación da administración autonómica en todos estes anos foi moi sensible ó que as empresas precisan, a banca precisa, en resumo, ó que o capital precisa. Nos 16 anos de xestión do PP e nos meses que leva o bipartito, pódese albisca-la idea de que facilitándolles ás empresas e empresarios, a quen agora se lles chama “os emprendedores”, que consigan os beneficios mais cuantiosos posibles, Galicia vai prosperar, converxer, modernizarse e toda outra serie de conceptos que tanto lles gustan ós neoliberais de toda caste. A dura realidade nos dí, que a pesares dos inxentes beneficios das empresas, recollidos grazas ós grandes sacrificios impostor desde as diferentes administracións @s traballador@s, Galicia non converxe e cada vez atópase maís alonxada das medias do estado español e da Unión Europea a 15.

            No fondo aceptan a vella máxima de que o que interesa ás empresas interesa ó país, facendonos lembrar aquel eslogan mendaz, nado nos EEUU de Norteamérica de “o que beneficia a Xeneral Motors beneficia ós EEUU”.

            A estratexia de discusión dos tres partidos parlamentarios, e dalgunha outra forza que se lles agregue, esta clara, non entrar no debate sobre a base económica na que se sustenta a autonomía, cuxo obxectivo é asentar e afortala-lo capitalismo en Galicia, e convencer a grande maioría da población galega de que é imprescindible un estatuto para tod@s @s galeg@s, un estatuto de conciliación de clases, pero que  recollerá, sen lugar a dúbidas  os fundamentos do neoliberalismo. E non pode ser doutro xeito cando temos o antecedente do Proxecto de Constitución Europea, o seu carácter, e a defensa a ultranza que do texto fixeron PP e PSOE.

            Como se ten amosado nestes anos de democracia representativa, nin a constitución é para todos, nin o estatuto tampouco o foi. A primeira serviu, ainda que cando se elaborou parecía ía facilitar outras políticas, asenta-lo capitalismo transnacional e financieiro, enfrontado a unha crise permanente, producto das contradiccións internas. Crise cuxa solución aséntase nas políticas de todo tipo ás que denominamos globalización neoliberal, e os estatutos para facer concesións ás burguesías periféricas, para que as contradiccións interburguesas dentro do estado español, que se aguzan en tempos de crise, non sobrepasen determiñados límites.

            No século XIX, a loita pola constitución dos estados-nación, dentro dos grandes imperios, austro-húngaro, ruso ou otomán, tiña unha base económica clara, impoñe-la hexemonía dentro da formación social existente, do modo de producción capitalista. E decir,  son resultado das contradiccións interburguesas unhas veces, ou entre burguesía e aristocracia, en outras.

            As nacións sen estado dentro dos grandes imperios, enfrontábanse, lideradas polas burguesías nacionais, á clase dominante opresora centralista, arrastrando tras dela a sectores do proletariado. ¿Qué posición tiñan que defender nesa circunstancia @s traballador@s? A resposta de Lenin foi nidia, no senso de que o proletariado tiña que defende-lo dereito de autodeterminación, o dereito a separación, para non ser complice das clases dominantes da nación opresora, pero tiña que ser neutral na liorta entre os explotadores e non debía apoiar á burguesía da súa nación, na consecución de ningún dos privilexios que tentaba conseguir coa separación.

                        Polo tanto a base económica hoxe do dereito de autodeterminación, para a grande maioría da población galega, para o proletariado galego,  non pode ser ós intereses do capital senón o interés de avanzar cara o socialismo, que precisa para ser posible, nun estado como o español, da unidade da clase obreira.

            O dereito de autodeterminación, que é unha consigna transicional,  hoxe debe ser recollido polo proletariado, por dúas razóns fundamentais; a primeira por non ser razonable renunciar a ningún dereito que amplie o marco democrático e en segundo lugar, porque siñifica situarse mellor no proceso de loita de clases, para debilita- la burguesía de todo o estado.

            O estado español, a nivel económico,  arrastra un subdesenvolvemento secular por non terse dado unha revolución burguesa e manter a aristocracia ó longo do século XIX, posicións moi consolidadas no poder político, economico e social. Foron burguesías nacionais, catalana e vasca, as que primeiro plantearon a contradicción co réximen estatal, facendo boa a tese de que nun estado cunha economía  subdesenvolvida aquelas rexións onde máis forte sexa o desenvolvemento, antes entrarán en contradicción coa estructura estatal. Se engadimos que as contradiccións capital traballo de principios de século, xunto coas xeneradas polo intento de levar adiante tarefas pendentes da revolución democratico-burguesa, desenbocan nunha guerra civil e nunha dictadura de corte fascista, que non deu solución algunha ó particular desenvolvemento histórico do estado, é facil comprender toda unha serie de reivindicacións que son planteadas desde as dúas autonomías máis desenvolvidas económicamente.

            En Galicia, algunha organización  diante da ausencia dunha burguesía  defensora dos intereses nacionais, considerou, e a súa política tomou ese camiño nos últimos anos, a posibilidade de xogar ese papel, de cubrir ese oco, desde unha organización que dicía defende-los intereses dos sectores populares. Acabou caendo nunha contradicción de difícil avenencia cunha postura de esquerdas, defendendo a base económica  capitalista, para atraerse a unha burguesía non transnacional, cativa, mal organizada, feble,  que só se mobilizará polos intereses nacionais, cando Galicia teña un grao de desenvolvemento superior o resto do estado, abandone a súa posición parasitaria pois obteña maiores beneficios doutro xeito, deixe en suma de vivir das subvencións e do erario público, e defenda uns intereses propios sen medo a estimula-las contradiccións coa burguesía centralista,  como ocurriu nas outras dúas nacións do estado español.

            ¿Pero a onde leva esta política? A poñe-los intereses d@s traballador@s @s que dí representar, ó servizo da burguesía, e cooptar a sectores populares a un consenso co sistema , e a poñerlle atrancos ó pulo da loita de clases.

            Nesta perspectiva, colectivos de índole diversa, para establecer “distancias” interróganse sobre a necesidade da separación de Galicia do resto do estado. Eso, como dixo Lenin, é pura metafísica; a contestación como xa dixemos, esta en función do desenvolvemento da loita de clases. En calqueira caso, para dar unha resposta axeitada, é preciso facer unha análise do marco histórico e das particularidades do país, e ter moi claro que mentres a burguesía coloca nun primeiro plano as súas reivindicacións nacionais, o proletariado debe subordinalas ós intereses da loita de clases e o desenvolvemento de todos os ordes da súa clase.

            Hoxe para o proletariado galego o exercicio do dereito de autodeterminación, para que non seña un engano maís, debe ir cinguido á mellora das condicións de vida, en todos os seus aspectos, á loita polo socialismo e ó fortalecemento da solidariedade internacionalista da clase obreira.

            @s asalariad@s que teñan adquirida conciencia dos intereses da súa clase non deben distinguir entre un explotador español ou un explotador galego. A explotación da súa clase seguirá existindo tanto nun estado centralista como nun estado independente galego, e para loitar contra da explotación é preciso que os traballadores señan independentes do nacionalismo e que manteñan, como xa sinalamos a independencia nas liortas entre as diferentes burguesías.

            Hai aberto, aínda que de momento paralizado, un proceso de discusión sobre a reforma do Estuto de Autonomía, e o proletariado galego ten que plantear dun xeito nidio cales son as posicións que benefician á clase e que deben ser recollidas no estatuto; e si non hai sindicatos ou organizacións políticas que o fagan xa que defenden outros intereses distintos, hai que artella-los mecanismos para que ese debate non quede nos arredores do parlamento e os tecnócratas de turno, e se faga nas fábricas, nos centros de traballo, nas barriadas, nos concellos e chegar, se hai posibilidades, a apresentar unha Iniciativa Lexislativa Popular, recollendo as sinaturas necesarias, para que a voz do proletariado se escoite no Parlamento Galego. 

           

Galicia Abril 2007

 

C.Dafonte