GALICIA HOXE

Hai, entre outros, tres procesos sobre os que é necesario reflexionar: a mobilización levada a cabo por milleiros de galeg@s o 17 de febreiro, a constitución e perspectivas de Causa Galiza e os resultados electorais do 9 de marzo.

A mobilización efectuada o día 17 en Compostela baixo o lema GALIZA NON SE VENDE, abre un proceso político-social novo, complexo, que é necesario analizar a fondo, pois de non ser así, pode ocorrer que non sexamos capaces de atinar cos novos elementos do mesmo.

O primeiro obxectivo político de quen apoiou a mobilización, debe ser poñerlle nome ó que se criticou, as políticas neoliberais, e os beneficiarios das mesmas, os emporios capitalistas galegos en primeiro lugar, foráneos en segundo e quen perde e esta a ser enganado pola Xunta bipartita nestes anos que culminan na mobilización GALICIA NON SE VENDE, os traballadores e traballadoras asalariados e sectores da pequena burguesía galega.

Pódese afirmar, sen medo a trabucarse, que foi unha mobilización interclasista, na que participaron traballadores industriais e de servizos, traballadores autónomos do mar e labregos, empregados públicos, profesións liberais, etc., é dicir sectores estes últimos que podemos identificar como pequena burguesía. Estaban presente os compoñentes básicos do que debe se-lo bloque social de avance cara ó socialismo.

A mobilización expresa un elemento central da situación de Galicia, a frustración, despois de tantos anos de goberno do PP, do entusiasmo de numerosos galegos e galegas pola chegada á Xunta do PSOE e BNG; frustración coas políticas, coas actitudes destas dúas formacións políticas e non dunha elite, dunha vangarda, senón dunha parte importante da poboación, que se decata que as políticas neoliberais seguen a dominar e o aguzamento da crise económica vailles endurecer as condicións de vida, sen que os que gobernan tomen medida algunha.

As declaracións de Paco Rodríguez nun diario ourensán, tentan desvia-los obxectivos da mobilización, reconvertela; de ser unha protesta contra da Xunta do bipartito, transformala nunha protesta contra as políticas das Consellerías do PSOE, cousa que non é verdade; o BNG recibiu o día 17, unha dura crítica pola súa actuación na Xunta e dende sectores moi próximos. A mobilización pon de manifesto as contradicións existentes no seo do sector maioritario do nacionalismo, que por primeira vez fanse explícitas na rúa. Contradicións que deben aumentar despois da campaña electoral última, e a renuncia expresa a presentar un programa, substituído pola proposta de liga-lo futuro do BNG no Congreso á vitoria do PSOE e a necesidade que poda ter dos seus votos.

Esta manobra “dialéctica” do dirixente nacionalista, indica o dano que produce a mobilización nas fileiras do BNG e o papel que tenta xogar Paco Rodríguez coa súa volta a Galicia. Disciplinar á UPG e adecuala á nova situación de controlar algunhas institucións do “poder galego”, para poñelas ó servizo de articular unha burguesía nacional. A miña opinión é que non volve para tentar cambia-lo rumbo á política do BNG e da Xunta, senón para cohesionar a organización da que é secretario, para poñer atrancos á crítica interna.

 

Pero esta mobilización é moi difícil que se traduza, transforme, en conciencia política que relance o proceso de loita de clases por causa da incapacidade da esquerda tradicional conectada a nivel estatal, para levar adiante este labor; sen dirección política o seu destino é o de ser unha expresión máis de cabreo, das moitas que se dan en Galicia, para finar diluíndose.

Por iso penso que Causa Galiza, como colectivo de forzas políticas galegas, onde concorren numerosos activistas, unha especie de vangarda política, ten unha enorme responsabilidade no momento de analiza-las contradicións que percorren a sociedade galega e establece-los obxectivos estratéxicos.

Hai que estudar o seu papel hoxe en Galicia, se acepta o reto de encabeza-lo movemento de frustración e darlle contido político e perspectiva, tamén orgánica, ou se mantén ó marxe do mesmo con posicións políticas que a maioría da cidadanía non comprende, que están lonxe das súas necesidades inmediatas, e nin lle levan, como colectivo de activistas, a participar nos conflitos sociais, nin axudan a facer avanzar a conciencia política.

Causa Galicia ten o risco de consolidar o que cada un dos seus compoñentes é: formacións grupusculares en moitos casos sectarias, homoxeneizadas por unha ideoloxía determinada, pero incapaces de ter influenza social; naceu con ese risco e hai que facer esforzos para que non aconteza. Como recorda sempre alguén, en política non hai ocos, non hai espazos baleiros, axiña son ocupados, por outras forzas políticas. Se Causa Galicia perde a oportunidade, de darlle a todo este movemento dirección política e estrutura orgánica é dificil que se poda atopar cunha conxuntura parecida en tempo.

Por iso creo que a determinación de constituír Causa Galiza ó redor do dereito de autodeterminación, pode chegar a ser un erro. A loita por este dereito, debe estar ligada ás necesidades da loita de clases. Introducilo coma se fixo, sen unha conciencia social, produto da loita, ligado á mesma é facelo dun xeito ó marxe da cidadanía. Ademais hoxe, nas situación de crise económica, nas que se manifestan máis descarnadamente as contradicións interburguesas, a loita polo dereito de autodeterminación, para que teña un senso proletario, debe ir ligado á loita pola superación do capitalismo e o avance cara o socialismo. De non ser así pode ser utilizado por sectores burgueses como expresión das devanditas contradicións. A loita polo control do mercado interno.

A loita polo dereito de autodeterminación hoxe é, en Galicia, un obxectivo estratéxico, a longo prazo; pero é necesario expoñer con claridade os obxectivos tácticos, a curto prazo, que nos van permitir avanzar.

Gústenos ou non, a xente entende a necesidade dun Estatuto, forma parte da súa cultura política e a pouco que se traballe politicamente, explíquese, se espalle un contido alternativo, que recolla as necesidades do pobo asalariado, que recolla o que se denunciaba o día 17, pódense abrir perspectivas de traballo político moi ligado ós devezos da maioría da poboación ca bandeira dun Estatuto para o pobo traballador. Que sería un avance incuestionable.

¿Pero enténdese do mesmo xeito a loita polo dereito de autodeterminación, entre os sectores populares? ¿Por que os traballadores asalariados galegos, os labregos, etc., precisan deste dereito hoxe e se teñen que mobilizar ata acadalo?. Sexamos realistas, na situación actual é moi dificil que os traballadores da industria, da construción, servizos, mariscadores, labregos, etc., entendan como obxectivo fundamental, central, da súa loita o dereito de autodeterminación, cando en Galicia non hai un proceso de loita de clases, só loitas espontáneas.

Por iso, o xeito como Causa Galiza fai a proposta pola autodeterminación paréceme vangardista e que a sitúa ó marxe das loitas, das inquedas e devezos do pobo traballador.

Dende o meu punto de vista Causa Galiza non debe ser unha forza autodeterminista que antepón os intereses da construción da nación ós intereses de clase; debe ser unha opción da clase traballadora asalariada. O seu obxectivo non debe ser “facer xirar á Xunta cara a esquerda”, senón construír unha forza de esquerdas. Polo tanto Causa Galiza non debe se-lo lugar de encontro de todas as forzas que loitan pola autodeterminación, senón onde conflúan todos os que loitan contra as políticas neoliberais e loiten contra do capitalismo e polo socialismo. Loitar polo socialismo é loitar polo dereito de autodeterminación dos pobos. Pero loitar polo dereito de autodeterminación, non leva indefectiblemente á superación do capitalismo e a loita polo socialismo.

E aínda que non sexa determinante, a loita dos traballadores galegos polo dereito de autodeterminación, para trunfar, debe contar co apoio das traballadoras e traballadores do estado español.

AS ELECCIÓNS DO 9-M EN GALICIA.

Se fora periodista e tivera que facer un titular co acontecido o 9 de Marzo, probablemente sería “O PSOE avanza, o PP baixa pero segue a ser maioría, o BNG mantense respecto as anteriores e EU-IU segue a perder votos”. Pero despois de contrastado o que pasou é necesario analiza-las causas e as consecuencias das devanditas afirmacións, aínda que o faga dun xeito resumido.

Unha primeira conclusión é que a esquerda, como forza que tenta un cambio de estruturas e avanzar cara a un novo tipo de sociedade superando a capitalista, ten desaparecido do panorama político galego. Os seus restos, EU-IU, non foi quen de aproveitar unha conxuntura favorable como é que o BNG deixe grandes espazos pola súa esquerda, mergullado no proceso de fabricación polo sistema da esquerda que precisa, tamén nas nacionalidades, para reafirma-lo consenso ó redor do estado capitalista, a monarquía e a “electocracia”, que non democracia, existente.

A perda de votos de EU-IU, nunha etapa sen crise interna e nunha deriva cara a dereita do BNG só se explica pola falla de dirección política que organice o traballo na sociedade, nas organizacións de base, carencia que leva a un proceso acelerado de seitarización, de pecharse sobre se mesmo.

O único traballo visible é o que se leva a cabo nos poucos concellos nos que se ten presenza. Algunhas veces preferindo gobernar, aínda que as políticas dende os equipos de goberno sexan moi dereitizadas, emprégase o argumento xustificatorio de “forzar un xiro á esquerda”, que facer unha oposición ligada ós problemas da sociedade, percorrendo os barrios, dando alternativas, facendo propostas, recollendo os problemas da maioría, forzando a participación cidadá, amosando “que hai políticas municipais de esquerda”.

Un segundo aspecto é que non se discute sobre os problemas de Galicia, que sitúe os intereses dos traballadores no centro do debate político, que chegue a conclusións e homoxenice a toda a organización.

A impresión é dunha perda de soberanía, séguense as directrices de Madrid e cando o que destila a dirección federal é seguidismo respecto á política do goberno central, en Galicia non hai política de oposición, como non sexa co tema de pedir que se abra a man para participar nas institucións; unha democracia burguesa nunca vai favorecer a presenza das forzas de esquerda nas súas institucións, só se lles permitirá participar dun xeito restrinxido, para que non se diga. E cando favoreza esta presenza dun xeito proporcional ós votos acadados, será por non representar un perigo para o sistema; indicará que esa forza política forma xa parte do propio sistema.

O BNG fixo unha aposta perigosa; centrar a súa proposta política na vitoria do PSOE sen maioría absoluta e converterse nunha “organización conseguidora” de fondos a cambio dos seus votos no Congreso. Unha proposta que lle deu en tempos, certa preponderancia a CiU de Cataluña durante uns anos. Pero conseguidora de fondos ¿para que políticas?. O autogoberno galego non permite ser impermeable ás políticas implementadas dende o centro e en segundo lugar é o partido minoritario dunha coalición no que o máximo poder o ten o mesmo partido que goberna en Madrid. Non ten nada que ver coa situación de CiU que gobernaba con maioría absoluta e a necesitaban tanto PSOE como PP, para darlle estabilidade ó goberno do estado, cando non acadaban maioría absoluta. Se o PSOE prescinde dos seus “servizos” e vai cara a un pacto que lle de maior estabilidade, co PNV por exemplo, vaise apreciar a falsidade do planteamento.

Pódese afirmar que aínda que o BNG conseguiu non perder representatividade e votos, entrou definitivamente nunha nova etapa do seu quefacer político que é a culminación dun proceso iniciado por Beiras, de abandono do campo da esquerda alternativa e aceptar ser unha “esquerda dentro do sistema”; se o diagnóstico non esta errado, nos próximos tempos, aínda que o poder homoxeneiza, veremos que as contradicións internas fanse máis evidentes.

Outro aspecto a subliñar é a perda de votos nas zonas urbanas, a ruralización da súa base electoral, continuando o proceso constatado nas eleccións municipais.

O PSOE non conseguiu despraza-lo PP do primeiro posto a pesares da perda importante de votos e da mingua constante nas áreas urbanas. Iso pon en evidencia a dificultade para derrotar un bloque de poder como o configurado nos anos en que o PP dominou a Xunta e a maior parte das institucións galegas, con fortes alicerces sociais, institucionais, culturais e orgánicos. Se a isto engadímoslle que non hai unha política alternativa, só perspectivas de alternancia, que sectores populares non atopan na actual Xunta solución ós seus problemas, a cuestión de votar PSOE ou PP, para unha grande parte dos electores, aínda non esta tanto en función do programa político como no costume, fidelidades personais, a amizade, a dependencia da rede caciquil, etc. Para derrota-lo PP é condición necesaria a súa derrota electoral, pero non é suficiente; é preciso derrota-las políticas que o PP asentou en Galicia nos anos en que controlou as institucións e para iso é imprescindible a reconstrución da esquerda galega.

Galicia marzo 2008

Carlos Dafonte

SOBRE LOS RESULTADOS ELECTORALES DEL 9-M

De los resultados del 9-M sacaría dos  conclusiones fundamentales; la primera que certifican  la culminación de la derrota de la izquierda  iniciada en la transición política y la segunda y muy unido a la anterior,  y que políticamente se expresa en el bipartidismo, el dominio  absoluto de la oligarquía financiero –industrial en las próximas Cortes. La clase dominante española por medio de los dos partidos estatales que la representan, PSOE y PP, acumulan mas del 83 % del número de votos y se encuentra en una situación privilegiada  para hacer frente a la agudización de la crisis estructural del modelo de explotación español,  que coincide con una nueva etapa recesiva a nivel mundial.

El triunfo del PSOE va a permitir que la recomposición del modelo de explotación se haga sobre las espaldas de los trabajadores asalariados, con una oposición pequeña por parte de los afectados. Si “el partido de la izquierda” toma determinadas medidas con un marcado carácter antisocial, serán menos contestadas que si las aprueba  “el partido de la derecha”; el típico juego en el sistema bipartidista. Si a esto le unimos la estrategia de calma social llevada a cabo por las cúpulas sindicales, completamos el cuadro a corto plazo.

Sólo la lucha espontánea de los trabajadores, repito espontánea, puede introducir hoy, alguna piedra en el mecanismo de dominación diseñado para el período próximo.

El descalabro electoral de IU estaba anunciado; es el resultado de una trayectoria política deplorable, de apoyo a las políticas neoliberales del PSOE y no hacer nada por defender un espacio electoral propio, de centrar toda su actividad en la acción institucional, de abandono de la movilización social e instrumentalización de los movimientos, de pérdida de identidad fagocitada por Iniciativa per Cataluña,  la organización que más hizo por destruir IU cuando sí tenía un proyecto de sociedad, un programa electoral y un discurso nítidamente diferenciado del PSOE. La izquierda solo puede avanzar electoralmente si se confronta con la derecha, pero también con la organización diseñada y financiada por la clase dominante para jugar ese papel. Que susto se llevó la oligarquía, cuando en un determinado congreso, el PSOE se negó a abandonar el marxismo; que espectáculo más deprimente el ofrecido por  sus medios informativos y sus intelectuales orgánicos, funcionando a plena máquina, hasta conseguir revocar el acuerdo y la resurrección de Felipe González cual ave fénix, de entre las cenizas de la traición al proletariado español. Ya estaba preparado para el pacto con los poderes fácticos, Iglesia, dinero y ejército y el camino allanado para el triunfo de 1982.

Aunque parezca una afirmación derrotista, de la izquierda del estado español solo quedan escombros; las causas hunden sus raíces en la derrota de las clases populares frente a la sublevación militar y en los años de dictadura; no es fácil reconstruir las organizaciones en una situación de carencia de libertades y aquellas que durante la dictadura encabezaron y lucharon  durante muchos años en solitario por las libertades y el socialismo, iniciaron el periodo de la transición política hacia la democracia burguesa, lastrados por una honda crisis, que lleva a su desmoronamiento político y organizativo en muy pocos años.

Las causas de esta situación hay que buscarlas, entre otros aspectos,  en primer lugar en su desarme ideológico durante los años de la dictadura, mal endémico de la izquierda española, que carece de elaboraciones teóricas, de análisis de la realidad desde un punto de vista revolucionario, marxista; quizá por las condiciones de clandestinidad, pero la realidad es que  no hay izquierda europea que tenga teorizado menos, escrito menos, que menos tenga elaborado políticamente. Estas circunstancias se agigantan cuando la democracia interna es débil, la discusión y la información restringida y el concepto piramidal del partido crece.

En segundo lugar y muy unido a lo anterior, se encuentra la deriva que se le va a dar a la llamada “política de reconciliación nacional”; planteada en un principio como la necesidad de unir sectores populares, con independencia del bando con el que participaran en la guerra civil, para hacer frente a las políticas franquistas que golpeaban a todos ellos, se convierte en un acercamiento a sectores de la burguesía y del gran capital, que comenzaba a considerar al franquismo como un obstáculo para su integración plena en el capitalismo internacional. Una política que buscaba en principio, el fortalecimiento de la lucha de clases, se convierte en una política de conciliación de clases y sitúa al PC, como un elemento más, y en ciertos aspectos clave, del sistema político nacido en la transición.

Un tercer aspecto, tiene que ver con la transformación del PC en un frente antifranquista que lo llevó a la quiebra de la necesaria cohesión ideológica y la sustitución de cuadros obreros por “intelectuales y profesionales de prestigio”, que solo buscaban un cauce para expresarse políticamente. En este frente antifranquista se produjo un solapado proceso de luchas internas donde sectores radicales, antimarxistas,  alcanzaron importantes posiciones en la dirección y que más tarde abandonaron la organización para buscar amparo bajo las siglas del PSOE. La mayoría de las veces produciendo hondas crisis y divisiones internas.

Un cuarto aspecto, que tiene mucho que ver con la falta de elaboración teórica, la discusión y la debilidad de las posiciones marxistas, es una visión de la estrategia de la toma del poder, del análisis del estado capitalista y de la “vía hacia el socialismo” basada en una visión parcial y tergiversada del pensamiento gramsciano, para justificar la posibilidad de una vía exclusivamente parlamentaria, colofón de la política de conciliación de clases y aceptación de la neutralidad del estado capitalista.

En las circunstancias de crisis comunista, nace en 1986 IU; para una parte de sus fundadores, como la nueva fuerza política  que sustituya al PC, avance en la colaboración con el PSOE y cuando este objetivo no lo consiguen, e IU inicia una política de confrontación con el PSOE que permite que en 1996 se alcance el mayor número de votos y superar el 10%, algo inaudito en una fuerza de la izquierda alternativa, que se confronta con el sistema y sitúa la necesidad del combate político cultural contra el pensamiento único y el neoliberalismo, sectores de la organización, con fuerte apoyo mediático, la conducen hacia  una nueva crisis a partir de 1997, de la que ya no fue capaz de recuperarse.

Es indispensable la reconstrucción de la izquierda en el estado español, para hacer frente a la clase dominante y avanzar hacia una sociedad más justa,  pero sobre todo de la pieza básica de la misma, el movimiento obrero, en sus dos acepciones, política y sindical. Pero para ello hay que romper con viejas inercias, sectarismos, infantilismos varios.

Es posible la revolución en los países del centro del sistema, pero se necesita estudio, debate, organizar, unir, imbricarse en los problemas y conseguir que la teoría revolucionaria sea asumida por amplias capas de la sociedad.

 

Carlos Dafonte

 

 

O DEBATE

¿Serven para algo os debates na campaña electoral? Mellor dito ¿Serve para informa-los electores sentar a dúas persoas diante das cámaras de televisión para facer un debate do que previamente se pactaron tantas circunstancias que é imposible que a cidadanía teña elementos de xuízo para determina-lo seu voto?.

Observando o que esta a pasar na presente campaña, lémbrome das verbas de Anthony Howard, escritas en 1968 sobre os dous líderes que aspiraban á presidencia norteamericana, recollidas polo profesor da Universidade de Pricenton Freed Greenstein, que consideraba que “calquera europeo ten que aprender acerca da política norteamericana...que a división existente entre eles non é ideolóxica, nin filosófica, é só persoal. É unha discusión entre dous homes para ver quen deles esta mellor capacitado para ir a Casa Branca”. Pois ben, á vista do contemplado no debate entre Rodríguez e Rajoy, teño a impresión de que do que se trata nas campañas actuais é de ofrecer personaxes que transmitan confianza ós electores; confianza que está ó marxe dun proxecto de sociedade, dun programa e polo tanto da busca das políticas adecuadas para solucionar os problemas que a sociedade padece. Era estremecedor escoitar a un asesor de imaxe falando nos prolegómenos do impacto que podía ter que o candidato suara, que o colleran coa mirada perdida e toda outra serie de sandeces. ¿Pero será certo que hai electores que deciden o seu voto en función do funcionamento dunha glándula sudorípara?

Coñecemos a capacidade do capitalismo para transformalo todo en mercadoría, os candidatos non deben escapar a esta lei; o marketing encárgase do resto, pero os “consumidores” xa comezamos a estar fartos das mercadorías falsificadas, e o debate entre os dous candidatos situou en primeiro plano a falsificación política que significa o bipartidismo.

Rajoy situou algúns problemas sobre a mesa, suba dos prezos, das hipotecas, aumento do paro, inmigración, terrorismo, informe Pisa sobre a educación, memoria histórica, creba de España a causa da tramitación do estatuto catalán e do referendum anunciado polo presidente Ibarreche, etc.. Os temas que veu expoñendo nos últimos catro anos nas Cortes, engadíndolle o da suba dos prezos e a posible entrada en “desaceleración” da economía española. Fixo de periodista, non de político, constatou uns feitos, pero non expuxo as razóns dos feitos nin as alternativas para modificalos. O presidente Rodríguez fronte a aquela avalancha contestou sacando cifras e estadísticas da época de cando o seu vehemente opoñente era ministro. Reproduciron os debates que tiveron ó longo da lexislatura, e os que somos espectadores atentos do que acontece, a cada intervención dun, coñecíamos a resposta do outro, todo previsible e aburrido; e así rematou.

No tinteiro quedaron as reformas laborais, a precariedade dos empregos, a enorme taxa de temporalidade, a maior da U.E., en 2007, 9 de cada 10 contratos foron de carácter temporal, saen a 5 contratos ano por traballador; os baixos salarios mentres os empresarios acadan fabulosos beneficios; ¿que vai pasar coas pensións diante da suba xeneralizada dos prezos?; os enormes gastos militares que se comen case a totalidade presupostaria da investigación; os miles e miles de millóns de euros que os contribuíntes do estado temos que poñer para “salvar” as trampas dos bancos; a nosa presenza militar en numerosos países en apoio da política imperialista dos EEUU, a represión desmesurada contra o movemento obreiro e popular nos últimos meses, a necesidade de mellora-los servizos, a presión fiscal sobre os traballadores asalariados que subiu 3 puntos do PIB mentres que o número de millonarios medra ó maior ritmo de Europa, despois da Rusia de Putin; que van facer para sacarnos da cola da U.E. en gasto social?; o tema do Imposto de Patrimonio; que a illa de Aruba que pertence a Holanda, sexa un paraíso fiscal ou que o Banco de España vai conceder autorización a oito entidades bancarias españolas para que fixen elas as “normas de control” ¡¡¡en plena crise financeira!!!. E podíamos seguir poñendo sobre a táboa, toda unha serie de problemas que non queren tocar, que afecta á cidadanía e sobre os que nada teñen que dicir pois están de acordo.

Senteime diante do televisor con papel e lapis cun obxectivo tripla, constatar a existencia de dous proxectos económicos en confrontación, ese foi o remate de Solbes no seu cara a cara con Pizarro, se analizaban os problemas dos cidadáns e por último se lles daban solucións. Teño que recoñecer que non acabei frustrado, pois nada esperaba, só confirmaron o que veño dicindo dende hai anos.

Creo ademais, que os debates deben ter outra dimensión; se todo indica que non vai conseguir ningún dos dous partidos maioritarios, maioría absoluta, é lóxico que os que van decidi-lo goberno, IU, ERC, BNG, CiU, etc., estiveran presentes para coñece-los puntos de encontro e de disenso. Creo é o máis democrático.

Unha vez finado o debate, entrouse no “mellor do espectáculo”, a intervención de numerosas mesas en diferentes medios, constituídas por comentaristas e periodistas e nalgúns casos o espectáculo foi bochornoso. Algúns, máis que periodistas, condición que debe levar a un compromiso coa verdade, amosaron que son “hooligans” ó servizo dos intereses empresariais que representan cada un dos dous partidos maioritarios e tentaron por todos os medios, as veces rachando coas normas máis elementais de educación, convencernos de algo distinto do que todos vimos.

Esa actitude é resultado dos intentos de implanta-lo bipartidismo, o que leva á deriva de determinados medios e periodistas a actuar como verdadeiros “intelectuais orgánicos”, dispostos a conculcar calquera verdade co obxectivo de “leva-la auga o seu muíño”, neste caso da empresa, defende-los intereses do seu patrón.

Non debemos esquecer que na democracia, aínda que sexa burguesa, a información e o papel dos medios de comunicación é fundamental. Na súa ausencia o sistema convértese nunha poliarquía.

En Galicia Febreiro de 2008

Carlos Dafonte

 

CAMPAÑA ELECTORAL E CRISE ECONÓMICA E POLÍTICA

            Lenin afirmaba que nas crises revolucionarias era cando máis estupideces se escoitaban. Pois ben, facendo un simil, podemos dicir que nas campañas electorais e cando maior número de falsedades e parvadas se airean.

            A campaña electoral discorre nun marco dominado por dous procesos moi determinantes; en primeiro lugar nun contexto de deterioro sistemático do estado de dereito, froito do pacto entre os dous grandes partidos como consecuencia do que xa denunciamos hai anos, da necesidade do sistema e dos partidos que o garanten, de reducir o marco democrático para afogar as manifestacións de repudio a unha situación económica que cada vez se deteriora máis e que se carga sobre as costas dos asalariados, e en segundo lugar, por  celebrarse coincidindo cun repunte moi fondo da crise económica que sacude ata os alicerces do sistema capitalista. Situación esta última que debe permitir a aquelas forzas alternativas, facer unha análise fonda da realidade do sistema capitalista, das súas crises, e tentar levar a una parte dos traballadores galegos a posición da esquerda, ausente da campaña electoral.

Estas peculiaridades acrecentan o triste espectáculo, que as veces lindaría ca comicidade  senon fora porque afecta a millóns de traballadores, dos políticos neoliberais que ocupan as tribunas, pasándose a bola duns a outros, como nenos a quen collíches facendo una falcatruada; incapaces de facer unha análise  da grave situación. Actuando como se o problema non fora con eles. Como se en todos estes anos non tomaran decisión alguna que poidera influir na situación actual. Como se a crise fora xenerada polas hipotecas con risco dos EEUU ou pola suba dos prezos. Esa é a febre, algúns dos síntomas dunha grave enfermidade, consecuencias da crise, pero non a xénese da mesma.

            Os mesmos políticos que hai medio ano, no debate do “Estado da Nación”,  cando xa se tiña coñecemento do que estaba a ocurrir no outro lado do Atlántico coas hipotecas sen garantías, e o setor da construcción do estado desacelerándose a marchas forzadas, repitían machaconamente que a economía marchaba a toda máquina dende as bancadas do  goberno e os seus aliados, e a oposición matizaba que si a economía ía tan ben, era grazas  ós gobernos de Aznar. E con esta cantinela seguiron uns meses máis.

¿E agora que, inútiles? ¿Pero podemos chamarlles inútiles a quen garantiron nestos últimos 20 anos,  grazas ás medidas tomadas dende o goberno, de carácter económico, laboral, social, e de todo tipo, a sobreexplotación dos traballadores para que as grandes empresas e emporios económicos, acadaran enormes beneficios?. Hai que recoñecer que fixeron un bo traballo a favor dos inimigos dos traballadores. E as campañas electorais serven  para que as crases sociais expresen por medio do seu voto, o acordó ou desacordo coas políticas realizadas. E dende o punto de vista dos asalariados non debe darse ningún voto a quen fixo todo o posible para que banqueiros, especuladores e grandes empresarios fixeran “o agosto” nestes anos. E tampouco á oposición, que contemplou complacida nestes catro anos como o goberno levaba adiante políticas económicas e reformas sociais que eles planearon cando foron goberno.

Confírmase nesta campaña a inexistencia dunha confrontación de programas; só hai confrontación de consinias, anécdotas e como dixen ó principio, un relatorio entusiasta de parvadas acollidas con entusiasmo por uns futuros votantes cada vez máis despolitizados.

Pero cando falamos de crise ¿de que crise estamos a falar e padecer e que sen remedio se vai a extender polo planeta nos próximos anos?. A crise é xerada pola caída da taxa de ganancia do capital produtivo dende hai anos, a súa marcha cara á especulación financieira, concretada en numerosos “produtos” e propiciada polas medidas tomadas polos políticos que nos gobernan tanto na Unión Europea, os EEUU e outros centros económicos, a falla de controis da, como alguén chamou, “economía casino”, ata chegar á situación actual, resultado de todo tipo de irregularidades consentidas por Bancos Centrais, Ministerios de Economía, etc. E agora hai que recurrir a inxecta-lo sistema millóns e millóns de millerios de euros de todos os contribuíntes, para defender os intereses duns poucos, a iso chámanlle protexe-la liquidez, que se apropiaron e dilapidaron a enorme cantidade de riqueza producida nestes anos polos traballadores.

            O capitalismo atópase na encrucillada de estar exposto a constantes crises cada vez máis fondas, seguidas de recuperacións cada vez máis curtas. Xa non poden recurrir a unha guerra xeneralizada para destruir forzas produtivas e iniciar un periodo expansionista, como ocurriu dende o final da segunda guerra mundial ata finais  da década dos sesenta do século pasado.

Esta crise financieira ten como nó central á gran potencia mundial, os EEUU, que se unen a Xapón, que aínda non superou o estalido da súa burbulla financieira de principio dos anos 90 e o desastre dos chamados “tigres asiáticos”, nos  anos finais da mesma década. Salvo no caso xaponés a periferia do sistema foi onde se produciron as crises, Brasil por dúas veces, México, Rusia, Sureste de Ásia, pero agora afecta a outro país central.

Unha potencia mundial que ven dando síntomas de febleza dende hai anos; non debemos esquece-la desaceleración da súa economía dende principios de século, estoupido da “burbulla das punto.com” e o comezo da recesión dos anos 2000-2001,   que o seu déficit comercial, aínda que pareza un paradoxo, o maior do mundo,  é un dos  motores da economía mundial. Dicir como dixo o comisario europeo Almunia, nunha entrevista televisada, que os problemas económicos afectan só ós EEUU, é ter un desprezo absoluto pola intelixencia dos demáis e o sentido común. A crise xa é global e se vai aguzar.

            PSOE e PP, en plena precampaña amosan a súa cobardía para dirixirse ós afectados e explicarlles a verdade sobre a situación e as previsibles consecuencias; síntense cómplices da realidade e tentan distrae-la atención con outros temas, se ó non ir Gallardón representa un “xiro á dereita” do PP ou o debate ca Igrexa …,  acompañadas estas falsas polémicas de medidas absurdas, como dar 400 euros que non se aclara como se vai facer nin a quen beneficiar, para sair da crise, caso do PSOE, ou fichar a un tal Pizarro, apresentado como un “gurú” das finanzas, con fortes ligazóns co capital financiero, para garantirlles, supoño,  ós que se enriqueceron fraudulentamente nestes anos, que a “festa vai continuar” e que a crise, coma sempre a pagarán os asalariados, e repitir machaconamente que os prezos aumentan e cada vez hai máis paro, no caso do PP, algo que é obvio, pero incapaz este partido de dar solución alguna, ou que se van plantar 500 millóns de árbores en catro anos. ¿Alguén pode pensar que a suba dos prezos, das hipotecas e o aumento do paro pódese solucionar con entregar 400 euros; ou que os temas medioambientais coa plantación dun número desorbitado de árbores?

            E o BNG ó seu, a converterse nun “grupo conseguidor” nas Cortes do Estado, cunha mensaxe neutra, “conseguir para Galiza”, esquecendo un principio básico de todo o que se quera considerar de esquerdas, que a sociedade esta dividida en crases sociais, que hai explotados e explotadores e os que dende o goberno controlan a administración central do estado, fan políticas a favor dos explotadores e o seu socio na Xunta tamén. O voto afirmativo ós Orzamentos Xerais do Estado, nos que se plasma una política económica  de carácter neoliberal,  foi un paso máis que alonxa ó BNG do campo da esquerda. E os cartos conseguidos non van ir a beneficiar ós traballadores asalariados, á maioría dos galegos, senón para pagar obras que serven para que algúns empresarios sigan a recibir prevendas pola construcción de megaproxectos, que non solucionan a carencia das infraestruturas necesarias.

            As cifras que afectan os bolsos da maioría dos galegos como do resto dos habitantes do estado, son inecuestionables, enormes subas dos prezos dos artigos de primeira necesidade, tasa de inflación moi alta, aumento do paro, gran número de contratos lixo e de traballadores con salarios inferiores ós mil euros ó mes, enorme déficit comercial, o segundo con relación ó PIB dempois dos EEUU, o índice de produción industrial descendeu nestes anos, pinchazo da burbulla inmobiliaria, un proceso acelerado de deslocalización de empresas, o turismo, o segundo gran vector do crecemento do PIB afectado por este repunte da crise mundial; redución do consumo interno; o estado español é o único país da OCDE onde nos últimos dez anos os salarios perderon poder adquisitivo, a renda media do 20% dos fogares con menores ingresos reduciuse nun 23,6%, mentres a do 10% máis rico aumentou nun 15 %. Mentres na última década os beneficios empresariais aumentaron un 73 % , os salarios baixaron un 4 %. Según o Banco de España no 2005 o 70,9 % das familias adicaban o 40 % da súa renda a pagar as débedas contraídas pola compra da vivenda…E podíamos seguir dando datos, cifras e tantos por cento ¿Pero estase a falar destes temas con fondura na campaña?

Nestas circunstancias bótase en falla que na campaña non haxa una voz que plantee una política alternativa, dende o punto de vista dos asalariados, que formule una política económica dende a esquerda, que sirva de enganche para os millóns de mulleres e homes que levan anos soportando as medidas neoliberais e sobre os que a crise se vai abatir con maior virulencia. Se cando dicían que estabamos nunha economía de “primeira división”, os asalariados tivemos que apreta-lo cinto, perdendo poder adquisitivo, sufrindo reformas laborais que precarizaban o emprego e toda outra serie de medidas por todos coñecidas,  o que nos espera na época de “vacas fracas” só poderemos enfrontalo se nos aprestamos ó combate e reconstruimos o tecido social e as organización propias dos traballadores.

            E para poñer atrancos a esta necesidade, dende o poder, coa axuda da oposición e a complicidade  silenciosa doutros, empréndese una campaña contra os movementos populares, reprimindo, multando e tentando aillar todo o que poña en cuestión a situación actual. Para evitar que as mobilizacións, polo de agora espontáneas dos traballadores, cristalicen en conciencia política.

            A nivel político, o malestar exprésase poñendo en cuestión a monarquía, en principio por capas de traballadores novos que observan como o “sistema democrático”, a pesares de manterse sobre a base do propagandístico “un home una muller un voto”, e ser na sociedade maioría os traballadores asalariados, nunca se levan adiante por parte dos elixidos políticas que verdadeiramente lles favorezan.

E os partidos do sistema teñen que pechar filas á redor da monarquía, dun xeito moi similar ó que se levaba a cabo nos tempos da ditadura. Pero todo esto amosa a febleza do sistema que non pode soportar a queima dunha ducia de fotos e catro críticas, moitas veces mal orientadas e un incipiente movemento de masas pola III ª República.

A dureza da represión actual indica que o sistema  prefire curarse en saúde e poñerlle atrancos ó movemento popular cando está no comenzó da súa reconstrución, que ter que enfrontarse ó mesmo cando sexa máis poderoso. E faino sen importarlle conculcar os máis elementais principios do estado de dereito.

            Por iso, para as xentes da esquerda, a campaña electoral é o momento de dicir con claridade que NON NOS REPRESENTADES e que é preciso iniciar a RECONSTRUCIÓN e o xeito activo de amosar este obxectivo, e o VOTO EN BRANCO.

Galicia febrero de 2008

Carlos Dafonte

           

           

A QUEDA DO GOBERNO PRODI. DECLARACIÓN DO PARTIDO DE ACCIÓN COMUNISTA

 

 

 

1. Logo de case dous anos de ataques sen precedentes aos traballadores, aos xovenes, aos parados, aos inmigrados, o goberno Prodi quizas chegou o final do seu percorrido. A causa do fin deste goberno o choque intestino entre grupos politicos, sectores e aparellos do Estado burgues (maxistrados e parlamentarios), un choque entre bandoleiros alimentado pola falta de acordo ao redor dun mecanismo electoral diferente, capaz de garantir, de xeito máis eficaz, a estabilidade parlamentaria das coalicións de alternancia burguesa. A incriminacion do ministro da Xustiza Mastella, e de toda a súa familia parental e politica (faísca que levou ao actual estalido), saca a luz, por enesima vez, o entrelazamento inextricable entre negocios licitos e ilicitos nun sistema social, o capitalismo, baseado pola súa natureza sobre a explotacion do traballo asalariado e sobre a corrupcion que florece nos aparellos politicos e estatais destinados a administrar os beneficios da burguesia. Esta crise politica colócase no escenario da crise financeira mundial e no cadro máis xeral da podremia deste sistema que, para aumentar os lucros dun puñado de persoas continua producindo matanzas, tanto nas fábricas como nas frontes das guerras coloniais.

 

2. Varias son as hipotesis da conclusion desta crise: a adquisicion dalgun senador para sosten do goberno, na usual compravenda parlamentaria; un goberno "tecnico" ou "institucional" para sancionar unha nova, e todavia mais estafadora, lei electoral; novas eleccións dentro de poucos meses. A conclusion dependera do resultado do choque en curso no parlamento, hoxe mais que nunca acorde coa definicion feita por Rosa Luxemburg de "galiñeiro da democracia burguesa”.

 

Ningunha destas conclusións é vantaxosa para os traballadores. A continuidade deste goberno permitiria a Prodi levar adiante aquelas medidas de guerra social e guerra militar (deica pouco sera votado a refinanciacion das misións militares) que o imperialismo italiano impón ao goberno. Un goberno de transicion continuaria con estas politicas e só serviria para preparar novos mecanismos electorais para garantir ao proximo goberno burgues unha mais adoitada base parlamentaria para evitar contratempos e asi poder concentrarse mellor no seu traballo anti-obreiro. Novas eleccións levarian á vitoria dun dos dous polos da alternancia burguesa e á constitucion dun executivo que, prescindindo de quen o dirixa, recolleria o "exemplo" de Prodi e desenvolvería as politicas solicitadas pola patronal para facer pagar a crise economica do capitalismo aos traballadores.

 

3. Neste marco, resultan grotescas as declaracións dos dirixentes de Refundacion Comunista. Despois de votar e apoiado cada medida anti-popular de Prodi, mesmo as medidas racistas e a persecucion dos inmigrados, os dirixentes de Refundacion declararon hoxe que a interrupcion prematura da lexislatura impediria aquela "gran redistribucion social" que anuncian como " inminente ", de dous anos a esta parte, para facer tragarlles aos traballadores os sacrificios. Giordano[1] tamen dixo que a posible caida de Prodi seria debido á conspiracion de presuntos sectores " reaccionarios" da burguesia, asustados pola influencia exercida por Refundacion sobre este goberno.

 

A realidade é ben diferente: a burguesia, os seus sectores principais, non conxuraron contra o goberno. Hoxe en coro toda a gran prensa burguesa (da Repubblica ao Correr della Sera, da Stampa a Il Sole 24 Ore), definen "irresponsable" o paso de Mastella[2]. A gran burguesia apoiou desde o principio a este goberno porque sabia que levaría adiante un violento ataque aos traballadores sen producir unha adecuada reaccion social, por medio do papel de colchon desenvolvido polas burocracias sindicais (Cgil á cabeza) e das burocracias socialdemocratas (Prc, Sd, Pdci, Verdi[3]). O que prefire hoxe a gran burguesia non é, polo tanto, unha volta de Berlusconi (ao cal, con todo, aceptaria, se é necesario, como fixo nos anos pasados), senón mais ben un menor espiritu pendenciero no “galiñeiro parlamentario”, (conseguido por unha lei electoral diferente) e, se é posible, o relanzamento desta mesma formula de goberno, eventualmente cunha nova coalicion entre o recien nado Partido Democrata[4] de Veltroni e o futuro partido socialdemocrata para cuxa fundacion traballan os catro partidos da esquerda, o Arcoiris[5].

 

Todos os gobernos son bos para a patronal sempre que sexan capaces de tutelar os lucros das empresas: e a formúla do centroesquerda revelouse, ata agora, a mais eficaz en tal sentido, pois é aquela preferible no xogo da alternancia entre os dous polos. Xogo que, en todo caso, garante á burguesia vencer sexa como sexa, como un xogador de ruleta que apunta ao mesmo tempo sobre o vermello e sobre o negro, sobre o par e sobre o impar.

 

4. Os feitos destes meses e os desenvolvementos destes dias confirman a leccion de toda a historia do movemento obreiro; leccion que recuperamos e defendimos desde o nacemento da nosa organizacion, a partir dunha escision de Refundacion Comunista, en abril de 2006 (saímos mentres outros dirixentes daquel partido preparáronse para a reparticion dos cargos): non hai goberno amigo dos traballadores no capitalismo, non hai posibilidade de "condicionar" os gobernos da burguesia, o papel dos comunistas é desenvolver a oposicion a cada un destes gobernos para preparar as relacións de forza necesarias para derrocar este sistema social e os seus gobernos e abrir paso a un goberno dos obreiros para os obreiros. É un camiño longo e dificil pero, como se ve, non hai atallos.

 

Poren, hoxe corroboramos que ningunha das solucións que pode saír do galiñeiro do parlamentarismo burgues pode satisfacer as esixencias, tamen inmediatas, das masas populares. O epicentro do choque non esta entre as cadeiras de brazos aterciopelados de Mastella, Dini e D´Alema: o epicentro esta na loita de clases nas rúas e nos lugares de traballo, na reanudacion da conflitividade obreira que foi afogada nestes dous anos (cunha disminucion historica das horas de folga) pola ausencia dun gran sindicato de clase e un partido comunista con influencia de masas.

 

Fai falta entón partir das loitas e das experiencias xa en curso de oposicion de clase ao goberno, para construír un gran sindicado combativo e non pactista, e un partido comunista revolucionario. Fai falta unir aos traballadores, os precarios, os parados, os traballadores inmigrados, ao redor dunha plataforma reivindicativa que derroque todas as politicas sociais e militares dos gobernos de centrodereita e centroesquerda que se alternaron nestes anos. E, sobre estas bases, tambien construír, onde sexa posible, unha representacion do mundo do traballo nas institucións burguesas, para utilizalas como tribuna das loitas. Aquela tribuna que ata agora falta non só pola responsabilidade das burocracias socialdemocratas, senón tambien polas oscilacións daquelas organizacións como Esquerda Critica de Turigliatto[6] (que se define non ao azar "tendencialmente á oposicion") ou como as minorias do PRC que, cos seus parlamentarios, ata hoxe apoiaron as principais medidas do goberno ou non avanzaron mais aló dunha loxica de abstencións, non participacións ao voto. Ou, como máximo, mais aló dalgun raro voto contrario (pero só cando foi irrelevante na aritmetica parlamentaria).

 

5. O epicentro da loita de clases esta fora do parlamento e dos seus choques interiores, esta no desenvolvemento das mobilizacións dos traballadores. En canto ás eleccións, case indubidablemente anticipadas (a proxima primavera ou, no caso de gobernos de transicion, á seguinte), constituiran, neste marco, un momento secundario pero en todo caso posible de batallar polos comunistas. Como PdAC estamos dispostos, na autonomia do noso proxecto revolucionario global, á constitucion de bloques electorais con todas as forzas que se colocasen estratexicamente fora dos dous polos da alternancia burguesa e estaran listas a construír unha firme e real oposicion de clase á burguesia nos lugares de traballo, nas rúas e tamen no parlamento.

 

 

 

Roma, o 22 de xaneiro de 2008.

 

 

 

[1] O secretario de Refundacion Comunista.

 

[2] Cuxo partido - Udeur - quitoulle a confianza ao goberno.

 

[3] Partido da Refundacion Comunista, Esquerda Democrata, Partido dos Comunistas Italianos, Verdes.

 

[4] Resultado da unificacion dos herdeiros do vello Partido Comunista e da vella Democracia Cristiá.

 

[5] Ver nota 3.

 

[6] Franco Turigliatto é un senador do O seu elixido por Refundacion Comunista

 

 

SOBRE O REFERENDUM CONSTITUCIONAL EN VENEZUELA

Se o debate producido e as informacións dadas no estado español sobre o referendum celebrado en Venezuela o día 2 de decembro, serviran de termómetro para establece-lo grao de saúde do sistema democrático, habería que chegar a conclusión de que se atopa enfermo, en situación agónica.

O mesmo diagnóstico que se puido facer con ocasión do golpe de estado de 2002, que contou , segundo dixo o actual ministro de asuntos exteriores señor Moratinos, co apoio do goberno do PP e foi recibido con alborozo pola maior parte dos medios de comunicación e partidos políticos, que presentaron aquela asonada de corte fascista, como un trunfo da democracia no país sudamericano.

A Chávez, aínda que non guste a súa personalidade, a política que pula, ou o xeito de expresarse, haille que recoñecer que é posiblemente o presidente do mundo que gañou máis votacións, dentro do marco do estado democrático burgués,  dun xeito limpo e transparente e someteuse a un referendum de carácter revogatorio. É certo que tentou dar un golpe de estado pero non contra un sistema democrático, senón contra un sistema de poder corrupto en todas as súas institucións, que mantiña a máis do 70% da poboación na pobreza e excluida da participación política.

Desde meses antes do referéndum, os medios de comunicación acrecentaron a campaña de desinformación permanente, sobre o que acontece en Venezuela e a figura de Chávez. Os insultos son norma en diferentes medios, “gorila vermello” o máis común, e nun programa deportivo referíronse ó presidente venezolano coa expresión “ ese homínido”, o que deixa ver o racismo e a xenofobia existente, pois tamén son comúns expresións vexatorias e insultos cando se refiren a Evo Morales. Decenas de periodistas, personaxes coñecidos da literatura e todo canto necesita para vivir estar no “pesebre” dos grandes medios de comunicación, escribiron, escreben e seguirán escribindo barbaridades, infamias e todo tipo de acusacións contra de Chávez, mentres esquecen os fraudes electorais en EEUU, o de México, Marrocos ou a recente elección de Musharraf en Pakistán que nin pasou polas urnas e os nosos democráticos dirixentes non dixeron “nin pío”, sobre un país que conta co arma nuclear. Sen esquecer o golpe militar en Tailandia, de hai poucos meses, ante a indiferenza mundial.

Tamén é costume facelo culpable, a mesma estratexia que con Fidel Castro, de todo canto acontece en calquera lugar do seu país; como se non houbera división de poderes e todo un conxunto de leis que forman parte da superestrutura xurídico-política do réxime bolivariano; nese senso, hai poucos meses culparon a Chávez de que un cantante de “tres ó cuarto” español, manexado polos círculos de Miami, non puidera dar un concerto en Caracas. Pero eses mesmos medios, non culparon ó rei ou ó presidente Rodríguez, de que Manu Chao e Muguruza non puideran cantar en Murcia, Madrid ou Valencia.  Nin a Esperanza Aguirre ou Rajoi, Aznar ou outro calquera dirixente do PP, posto que nesas comunidades goberna ese partido.

Pero o momento culminante desta campaña chegou á redor do exabrupto proferido polo xefe do estado español no recen clausurado cumio latinoamericano celebrado en Chile. Calquera demócrata sentiríase avergoñado pola actitude do rei. Calquera cargo político ou institucional que levara a cabo unha acción como a do rei, sería obrigado a dimitir de inmediato, pero a nosa constitución exime de toda responsabilidade política ó monarca e os medios, como bos súbditos, adicáronse a aplaudir unha intervención irresponsable, impropia dun personaxe que ocupa a máis alta representación do país e que se lle supón, pola súa traxectoria política, que debe ter certa experiencia.¡¡Canta necesidade temos da República!!

Neste cumio ó marxe da actuación do rei, que descualifícase por se mesma, púxose en evidencia que algo cambiou en Latinoamérica e xa non se pode ir, como fixo o presidente Rodríguez, co vello discurso neocolonialista dando leccións de democracia, cando desde altas instancias do estado español apoiase un golpe de estado de corte fascista, nin a encomiar e apoiar ás empresas transnacionais de matriz hispana, pois te podes atopar con determinados mandatarios elixidos polo pobo, que expresan a realidade do que pensan os seus electores: que non se pode ser demócrata no propio país e inducir fora ó fascismo, iso é unha contradición insuperable, e que as empresas de matriz española en Latinoamérica van a facer negocio, aumenta-los seus beneficios a calquera prezo, non a realizar un labor social, e polo tanto nada hai que agradecerlles, e a maioría das veces, os servizos que teñen contratados, nos os levan a cabo coa dilixencia que deberían.

Teño a impresión de que tamén a campaña contra Chávez é unha cortiña de fume, para non falar, e manter @s habitantes do estado español ó marxe dos problemas reais que si lles afectan, a suba dos prezos, o endebedamentos das familias, a precariedade laboral, e sobre todo algo que queren aprobar sen que se saiba nada dos seus contidos, cando nos vai afectar a tod@s: o novo texto de Constitución Europea, ou Tratado, ou o que sexa, aprobado en Lisboa hai uns meses e do que tanto o presidente Rodriguez, como o seu opositor Rajoi, non queren dicir nin verba e están disposto a seguir neste mutismo coa complicidade de todos os medios de comunicación da oligarquía económica que domina este país. É curioso, preocupante e antidemocrático, falar máis de Chávez e Venezuela que da Constitución Europea, de cuxo texto dixo o antigo presidente do Parlamento Europeo e destacado membro do PSOE, Enrique Barón, que era incapaz de entender nada. ¡¡¡Pois figúrese a xente de a pe!!!

Pero a campaña contra a chamada revolución bolivariana, ten un cerebro e uns obxectivo claros, os imperialistas, xenófobos e practicantes do terror cotiá contra numerosos pobos do planeta, que dirixen a administración dos EEUU de Norteamérica que consideran ameazado o seu control no “seu patio traseiro”, pola política do presidente Chávez.

E hai varios vectores desa política bolivariana que deben preocupar ós imperialistas. En primeiro lugar o rexeite do ALCA, un tratado de “libre comercio” proposto polos EEUU que, entre outros beneficios permitiría “ós do norte” vender produtos no sur e impedir que os producidos no sur foran vendidos no norte. Que os gobernos tanto dun estado como dunha provincia ou municipio non poderían esixir a un inversor estranxeiro, ianqui por suposto, transferencia de tecnoloxía, nin que cree postos de traballo, ou que utilice insumos ou servizos de produción nacional, nin que poda poñer límites á repatriación de capitais ou remesa de utilidades e dividendos, e ademais concede ós inversionistas, de EEUU esta claro, a facultade para demandar diante de tribunais estranxeiros ós gobernos dos estados, provinciais ou municipais que aproben normas que rebaixen as súas ganancias, por exemplo se tentan impoñer o salario mínimo.

Estes son algúns dos aspectos leoninos que os EEUU de Norteamérica tentaban impoñer a centro América e o cono sur. Pois ben Chávez conseguiu liderar a oposición ó ALCA e que algúns países non o asinaran, máis que nada porque moitos pobos coñeceron grazas a Chávez o que os seus gobernos estaban dispostos a aceptar. E entre Cuba e Venezuela lanzaron o ALBA, Alternativa Bolivariana para Las Américas, que representa un exemplo de comercio xusto. En abril de 2006 sumouse Bolivia, no 2007 Nicaragua e Ecuador esta en tratos para tamén incorporarse.

Comeza a establecerse unha liña divisoria entre os países que firmaron acordos cos EEUU, hipotecando o seu futuro, e calquera posibilidade de controlar a economía, México, Perú, Chile e Colombia e aqueles outros que potencian unha integración rexional e que se opoñen ás políticas neoliberais, debilitando a hexemonía dos imperialistas.

Un segundo aspecto e o intento de rachar coa hexemonía informativa da que gozan os EEUU, por medio das súas “empresas de desinformación” e a busca dunha información alternativa. Nesta idea xurde TELESUR como alternativa ás empresas neoliberais que dominan os canles informativos. Por iso a campaña pola non renovación da concesión administrativa á emisora golpista venezolana Radio Caracas Televisión, foi tan dura e global. Do que se trata e de crear estruturas informativas ó servizo dos diferentes pobos, liberadoras, capaces de mantelos alerta e informados, a verdade segue a ser revolucionaria, transmisores de cultura popular. Tanto os EEUU como a Unión Europea saben o que se xogan, os intereses económicos son moi importantes, habería que falar por exemplo das alianzas económicas de PRISA co grupo de Cisneros, un dos principais opositores a Chávez e o control sobre numerosos medios de comunicación de América Latina, o papel de Filipe Gonzalez como asesor de Slim e outros magnates latinoamericanos das comunicacións, a venda, en tempos do seu goberno a Cisneros de Galerias Preciados.

Outros proxectos preocupantes para os imperialistas son o Banco do Sur, que se fixo realidade o 9 de decembro en Bós Aires, o Gasoduto do Sur, Petrosur ou o ingreso de Venezuela en Mercosur. Demasiados proxectos que poñen en cuestión a hexemonía dos EEUU como para que non intenten, xunto cos gobernos subordinados a súa política, poñer fin ó único goberno democrático, aínda que non socialista, que tivo Venezuela nos últimos anos. Xa o dixen hai tempo, o neoliberalismo e o mercado, non soportan a democracia.

Tampouco hai que esquecer que Venezuela asinou 11 convenios con China nos últimos tempos, en materia financeira, enerxética e tecnolóxica. É sintomático que aqueles países que manteñen relacións amigables con China, en África, Asia ou América, teñen problemas interno e acusacións dos que reparten os papeis de demócratas no mundo. Tampouco estan ben visto polos “amos do mundo” que Venezuela manteña relacións amigables con Irán.

Pero falemos do referendum celebrado o día 2. En primeiro lugar salientar a manipulación informativa a que se someteu @s cidadáns do estado español. Grazas a mesma, a idea máis estendida era que Chávez como presidente quería modifica-la constitución de xeito que podería perpetuarse no cargo, sen volver a ser elixido, sen someterse a novas eleccións. Dicíase, quérese converter en presidente vitalicio.

Pero a realidade do referendum, que non era único, tentaba modificar 69 artigos da constitución, aspecto sobre o que ningún medio informou en profundidade. Entre eles o 230, que ficaría: “O período presidencial é de sete anos. O Presidente ou Presidenta da República pode ser reelixido ou reelixida”. Nada contrario á democracia; o mesmo que pode facer o presidente do estado español, coa única diferencia de que en Venezuela ó presidente elíxeno directamente @s cidadáns e aquí, o Congreso dos Deputados, pois non é unha elección directa.

Pero ademais no referendum do día 2, entre outras cuestións, segundo as informacións que atopei en diferentes portais de internet, @s venezolan@s debían decidir sobre:

• 
  

  Que todos os mozos e mozas podan exerce-lo dereito de voto a partir dos 16 anos.

  
  


• 
  

  Que 5 millóns de traballador@s, ata o de agora desprotexidos, podan acceder á seguridade social.

  
  


• 
  

  Un salario mínimo para traballador@s independentes e un bono de vacacións de 22 días, con cargo a un fondo estatal.

  
  


• 
  

  Que máis de medio millón de traballador@s maiores de 75 anos que traballan na economía mergullada, podan ter unha pensión.

  
  


• 
  

  A redución da xornada diaria a 6 horas, o que permitiría a cerca de 300.000 traballadores da economía mergullada, ter un novo emprego.

  
  


• 
  

  Unha nova estrutura do estado que permita un maior control do poder por parte da sociedade civil.

  
  


• 
  

  Prohibición da especulación inmobiliaria, artigo 18.

  
  


• 
  

  Que a vivenda de cada cidadán non poda ser ameazada por medidas de carácter xudicial.

  
  


• 
  

  Prohibición do latifundio, artigo 307

  
  


• 
  

  A existencia de cinco tipos de propiedade: pública, social, colectiva, privada e mixta

  
  


• 
  

  Modificación do artigo 158 no senso de falar de Democracia Socialista onde antes se falaba de Democracia Participativa.

  
  


• 
  

  Modificación do artigo 318 no senso de falar de Estado Socialista onde antes só facíase referencia a estado Democrático e Social de Dereito.

  
  


• 
  

  O Banco Central deixaba de ser autónomo, artigo 318.

  
  

Só destaco algunhas modificacións, para que se vexa a heteroxeneidade das propostas, que teño entendido votábanse en dous bloques.

A realidade dos datos acadados polas dúas posturas, permiten dicir que a oposición, partidaria do NON, obtén un curto avance respecto ás eleccións presidenciais últimas, un 7% aproximadamente, e prodúcese unha perda considerable dos apoios ó bolivarianismo, que non se van ó bando do NON, que se quedan en casa, que van a engorda-la abstención.

¿Cales son as razóns da derrota?. Dende o meu punto de vista hai varios aspectos que poden explicala.

En primeiro lugar que o bloque bolivariano rachou; sectores posiblemente moi minoritarios mantiveron unha postura crítica e non chamaron a votar SI. Pero calquera creba é importante cando a situación é de enfrontamento e bipolaridade. No Chile de Allende, esta situación dentro da U.P. era unha realidade e hai que aprender do pasado, para non comete-los mesmos erros. Por outra banda, a construción do partido do presidente, o Partido Socialista Unificado de Venezuela, é tamén motivo de liortas e desencontros.

En segundo, creo que hai sectores sociais que non consideraban necesaria unha reforma constitucional; para levar adiante algúns aspectos propostos a consulta, podíanse modificar por medio de leis aprobadas no parlamento.

Sospeito que outros aspectos da reforma, os que teñen relación coas novas formas de propiedade, nova definición e estrutura do estado, o tema do socialismo, etc., non estan aínda maduros en sectores da sociedade venezolana, que non ten dificultade en apoia-lo bolivarianismo cotiá, pero senten certa prevención a “unha nova declaración da Habana”, nuns momentos de forte acoso internacional do imperialismo contra o proxecto, que tentaba consolidarse e dar un avance, a partires do día 2 de decembro. E é razoable habida conta de que hai prevención polas experiencias levadas a cabo na URSS e outros países, e as dificultades económicas e intentos involucionistas na próxima Cuba.

Sería importante, neste senso, coñecer socioloxicamente a abstención, a que capas do bolivarianismo afectou, se a sectores populares que consideran que nunca chegan as promesas, ou a aqueles outros máis partidarios dun “capitalismo con faciana humana”. En todo caso, polo que sigo de Venezuela nos medios que desexan informar, teño a impresión de que non houbo o debate necesario, en profundidade, na sociedade civil, sobre aqueles aspectos que afectan a estrutura e que ó meu entender poden ser os que decidiron a moita xente bolivariana, máis de tres millóns, a ficar na casa.

¿Houbo interferencias exteriores? Seguro. O diario The Washinton Post, revelou que unha axencia gobernamental dos EEUU, financiaba numerosas accións dos estudantes venezolanos co obxectivo de crear problemas ó goberno. Falouse tamén dunha chamada “operación tenazas” que aparecía nun memorandum da CIA para desestabilizar o país. Se os imperialistas son capaces de montar unha campaña de desinformación tan poderosa, a nivel mundial, a desestabilización é a segunda parte. Os EEUU son mestres neste tipo de accións. O problema é “o silencio dos cordeiros”; case todo o resto do mundo mirando para outro lado,

Pero nada esta perdido en Venezuela se hai unha análise fonda do que pasou, recoñécense os erros cometidos, e tómanse as medidas necesarias para soluciona-los, recomponse e amplíase a unidade sobre o programa de reformas e avance cara ó socialismo, e sobre todo se a xente beneficiada polo proxecto bolivariano, decátase dos límites do capitalismo e ven o socialismo como unha perspectiva necesaria.

E os que nos consideramos internacionalistas e revolucionarios, a poñer o noso saber e esforzo o servizo da loita dos pobos, que a loita do bolivarianismo tamén é a nosa loita.

Galicia Decembro 2007

Carlos Dafonte

 

NO 90 ANIVERSARIO DA REVOLUCIÓN SOVIÉTICA DE 1917 EN RUSIA(i)

 

            O 24 de Outubro  polo calendario ruso daquela época, o 7 de Novembro polo que utilizamos nós, de hai 90 anos, entre lusco e fusco, obreiros e campesiños moitos uniformados por pertence-lo exército, xentes das clases explotadas do Imperio Ruso, case todos encadrados nos diferentes soviets que se constituirán, ou na Garda Vermella formada polos obreiros con maior conciencia de clase, todos dirixidos polo Comité Militar Revolucionario establecido polos bolxeviques, asaltan o Pazo de Inverno, sé do Goberno Provisorio que presidía Kerenski, completando deste xeito o control das institucións do estado.

            Os días anteriores, coa complicidade dos soldados e mariñeiros, detivérase a toda a oficialidade contraria a aceptar a autoridade do Comité Militar, ocupáranse os edificios oficiais, as imprentas, as pontes, as oficinas de telégrafos e teléfonos; o dobre poder que se fora estruturando nestes meses, contraposto ó da burguesía, exercía a súa forza.

            Os acontecementos producíanse en Petrogrado, a capital do imperio máis extenso do planeta. Naquelas datas un imperio sen emperador, o tsar, pois a presión popular obrigara en febreiro a abdica-lo autócrata Nicolás II, da familia dos Romanoff que levaban desde o século XVI explotando dun xeito inmisericorde ós pobos, ás nacionalidades, ós obreiros e campesiños, dende unha estrutura estatal coñecida na época como “o cárcere dos pobos”. O tsar era un autócrata de”orixe divina” que mantiña o seu poder absoluto grazas a un exército moi numeroso pero mal pertrechado e peor dirixido, moi capaz na misión de manter sometido ó pobo, pero inútil fronte ó doutros países; nunha igrexa ortodoxa, principal valedora ideolóxica da situación, dona de numerosos latifundios e transmisora entre os campesiños pobres da mentalidade sumisa; unha activa e brutal policía política a Ojrana e unha administración ineficaz e corrupta.

            Como di un manual de historia, “o territorio do imperio era enorme, cun grande peso da economía agraria de carácter latifundista, onde a nobreza tiña un papel prepondrante fronte a unha masa de campesiños, os mujiks, que ata o ano 1861 estiveron sometidos ó sistema de servidume. Podían ser castigados co látego, enviados ás minas de Siberia, vendidos polos seus amos como gando ou incorporados ó exército por 25 anos.”

            Dende os derradeiros anos do século XIX iniciárase un proceso de industrialización, serodio, pulado polo capital estranxeiro, cuxos centros máis importantes eran San Petersburgo e Moscova.

            Sobre a formación social do imperio, Vladimir Illich Ulianov, máis coñecido polo alcume de Lenin, escribiu “O desenvolvemento do capitalismo en Rusia” amosando que a realidade económica rusa era a capitalista e levando a contra a todos os que expuñan a imposibilidade de levar a cabo unha revolución socialista no Imperio Ruso, como consecuencia do feble desenvolvemento das forzas produtivas. Dende a época de Marx, considerábase a Alemaña e Gran Bretaña os países onde era posible levar a bo termo un proceso revolucionario.

Antonio Gramsci escribiu en 1918 un artigo que titulou A revolución contra “O Capital” no que expuña que a revolución era “...contra O Capital de Carlos Marx. O Capital, de Marx, era en Rusia o libro dos burgueses máis que o dos proletarios. Era a demostración crítica da fatal necesidade de que en Rusia se formara unha burguesía, se iniciara unha era capitalista, se instaurara unha civilización de tipo occidental, antes que o proletariado puidera pensar na súa ofensiva, nas súas reivindicacións de crase, na súa revolución.”

O proceso revolucionario foi longo, asentou os seus alicerces nas mobilizacións campesiñas de meados do século XIX dirixidas polos “populistas”, narodnikins, que durante moitos anos tiveron un grande ascendente e consideraban a comuna rural campesiña, como o núcleo sobre o que se debía asentar este proceso. Que vai consumindo numerosas etapas e creando e destruíndo diferentes organizacións. Un ano importante é o de 1898, cando se constitúe o Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia (POSDR), no que o marxismo se convirte no instrumento de análise da realidade e a guía para a acción.

A guerra ruso-xaponesa de 1904-05, pon en evidencia entre outros aspectos, o atraso do país fronte a unha incipiente potencia industrial. Pero a guerra e a derrota non foron o desencadéante da chamada “revolución de 1905”, senón as deficientes condicións de vida das crases populares as que fixeron cambalearse ó tsarismo e produciron un importante movemento popular. A burguesía liberal tentou aproveitalo para acadar espazos de poder fronte ó absolutismo.

Aparecerán os primeiros soviets, comités, que naceran dentro do propio movemento popular e lle darán dirección e coordinación.

Para Lenin, principal dirixente da maioría do POSDR, bolxevique, 1905 “foi un ensaio xeral” e a pegada da insurrección de decembro da crase obreira moscovita, duradeira. Como escribiu en 1920 “Despois de decembro foi outro pobo. Un pobo rexenerado, que recibira o bautismo do fogo e o tempero da insurrección. Un pobo que preparou as filas dos combatentes que vencerían en 1917”.

No congreso de unidade do POSDR de 1906, dividírase en 1903 en dúas fraccións, na discusión sobre as perspectivas da revolución van aparecer tres posicións: A de Plejanov, teórico do ala menchevique, que afirmaba que a revolución ía ser burguesa e polo tanto o poder tiña que pasar da nobreza á burguesía, sendo esta quen dirixira a revolución coa axuda da crase obreira. A de Lenin que aceptando o carácter burgués da revolución negáballe á burguesía a súa capacidade para enfrontarse á nobreza e polo tanto só unha alianza dos obreiros cos campesiños pobres podía levar o proceso a bo porto e fortalece-lo proletariado, ata o momento que permitira inicia-la marcha cara ó socialismo. E a posición de Trotski que discrepaba de Lenin no que facer tra-la toma do poder; a súa posición era que a revolución debíase facer “permanente” e converterse de inmediato de revolución burguesa en socialista.

Os ecos de 1905 non se desvanecerán nunca; ata o comezo da guerra europea en 1914, as insurreccións e os balbordos son a constante pola basta extensión do imperio e papel mollado as promesas do tsar contidas no chamado Manifesto de Outubro.

O estoupido da guerra pon de manifesto, en primeiro lugar, a traizón dos Partidos Socialistas ós traballador@s, pois existindo un acordo da II Internacional no que se establecía que a futura guerra tiña un carácter interimperialista, contraria ós intereses populares e que polo tanto os partidos obreiros debíanse mante-lo marxe da mesma, agás algunhas excepcións, cando os partidos burgueses solicitaron, nos parlamentos dos seus países, a aprobación dos cretos para a guerra, os socialistas secundaron esta medida. Para Rusia evidenciou que a unha guerra, o único que podía aportar eran masas inxentes de homes, chegou a mobilizar doce millóns, como xa apuntei mal pertrechados e peor dirixidos.

Dende o primeiro momento Lenin o tivo moi claro: era preciso consegui-la paz ó prezo que fose e en todo caso converter a guerra contra os alemáns nunha guerra revolucionaria contra quen reinaba e gobernaba o país; só derrubando o capitalismo, dicía, teremos asegurada a paz. Pero esta posición non sería compartida pola maioría da dirección bolxevique ata ben entrado o ano de 1917.

O 23 de febreiro do calendario ruso, celebrábase o día da Muller Traballadora. As obreiras do barrio de Viborg, de Petrogrado, convocaron unha manifestación baixo o lema “Paz, Pan e Liberdade”. Tres anos de guerra deixaran patente a “carnicería” na que se converteran as frontes de guerra, o desabastecemento e a fame eran cotiás nas cidades e a propaganda bolxevique e a dos partidarios da paz, facían mella en numerosas unidades militares; a moitas foran incorporados á forza, multitude de axitadores que realizaban o seu labor político nas fábricas e nas barriadas, e a continuaron a facer na fronte de guerra. O clamor contra da guerra, e a idea de que os mortos eran dos pobres, nunha guerra entre ricos, gañaba adeptos en todos os currunchos do imperio. Por iso non e estraño que os cosacos utilizados para reprimi-las mobilizacións das mulleres e as insurreccións posteriores, se neguen a disparar contra os manifestantes e se o fagan contra a policía ou que se subleve a propia garda persoal do tsar. Diante desta situación a burguesía liberal convence ó tsar da necesidade de abdicar, antes de que as masas obreiras se fagan co poder. Proclámase a república, cuxas institucións son controladas polo Partido Democrático Constitucionalista, Socialistas e a fracción minoritaria, menchevique, do POSDR. O goberno provisorio aproba a continuación da guerra e convocar unha Asemblea que elabore unha Constitución.

As crises revolucionarias teñen determinadas características que aparecen dun xeito nidio no proceso ruso; en primeiro lugar son acontecementos cunha ampla participación das masas, en segundo que é un proceso no que se producen cambios e alternativas continuas, en terceiro que se vai avanzando cara a concreción de diferentes agrupamentos sociais ata quedar dous enfrontados que todo o mundo pode recoñecer; a sociedade agrúpase en dous polos antagónicos.

Nun curto espazo de tempo Lenin e os bolxeviques van conseguir modificar unha situación que parecía favorable á consolidación dunha democracia burguesa en outra onde a toma do poder polos obreiros e campesiños pobres parece a única saída á situación.

A dirección bolxevique, na que Stalin, Zinoviev e Kamenev tiñan sen dúbida moito peso político, en ausencia de Lenin, apoian a convocatoria da Asemblea Constituinte e a continuación da guerra, baseándose no “defensismo revolucionario”.

O mesmo tempo, os soviets, que non deixaran de actuar desde 1905, coordinan e dirixen a loita das masas; ilegalizan á policía política, legalizan ós sindicatos, e outras medidas que o goberno ten que ratificar. Se van constituíndo, aínda que na maioría dos casos son os partidarios da revolución burguesa quen os dominan, nun dobre poder, elemento fundamental para o trunfo de calquera proceso que pule cambios estruturais fondos.

Nestas circunstancias Lenin envía os textos de catro cartas coa intención de que fosen publicadas no diario Pravda, dirixido por Stalin e Kamenev, onde explicaba a posición que debían defende-los bolxeviques; só unha será publicada e coa aclaración de que é a posición dunha persoa a que se expresa na mesma.

En Abril, Lenin regresa a Petrogrado. Chjeidze, presidente do soviet da cidade o sauda noa plataforma dunha abarrotada estación ”Camarada Lenin, dámosche a benvida a Rusia en nome do soviet de Petrogrado e da revolución...creemos que a tarefa fundamental da democracia revolucionaria, hoxe, é a defensa da nosa revolución de calquera clase de ataques, veñan de dentro ou de fora...esperamos te unas a nós no esforzo por logralo...”. A resposta de Lenin dirixíndose ó xentío: “Queridos camaradas, soldados, mariñeiros e traballadores: síntome feliz de saudarvos en nome da vitoriosa revolucións rusa; de saudar en vos a vangarda do exército proletario internacional...non esta lonxe a hora en que, ó chamamento do noso camarada Karl Liebknecht, o pobo volverá as armas contra dos capitalistas que os explotan...a revolución rusa feita por vos, abriu unha nova era. ¡¡Viva a revolución socialista mundial!!”. Despois dirixiuse á sé do partido bolxevique dende cuxo balcón volveulle a falar ás masas afervoadas e unha vez no interior iniciouse un debate no que Lenin, rachou coa liña moderada encarnada pola dirección de Pravda, os camaradas Stalin e Kamenev. Raskolnikov, dirixente bolxevique dos mariños de Kronstandt dixo con rotundidade despois de escoitar a Lenin: “entre as tácticas de onte e hoxe, había un Rubicón”.

O día seguinte da súa chegada, celebrase no Pazo Tauride unha xuntanza para tentar unificar a todos os grupos da socialdemocracia rusa, Lenin e os seus partidarios conseguen quebrar toda esperanza de unificación, delimitando con claridade o campo da burguesía e o do proletariado en alianza co campesiño pobre.

Días máis tarde Pravda publicaba as coñecidas como “Teses de Abril” elaboradas por Lenin: 1 Non a guerra; 2. é o momento do paso da primeira etapa da revolución que lle deu o poder á burguesía, á segunda etapa que debe poñe-lo poder en mans do proletariado e dos sectores pobres do campesiñado. 3. Ningún apoio ó goberno provisorio. 4. Por estar os bolxevique en minoría na maior parte dos soviets e atoparse influenciados polos sectores burgueses e pequenoburgueses, e ser estes o instrumento fundamental do goberno revolucionario, debemos iniciar unha campaña de explicación dos erros da súa táctica ó mesmo tempo da necesidade “de que todo o poder pase ós soviets de deputados obreiros, para que sobre a base da experiencia as masas superen os seus erros”. 5. “non a unha república parlamentaria, senón a unha república de deputados obreiros...”. 6. confiscación de todas as terras dos terratenentes. 7. fusión de todos os bancos do país nun banco nacional único. 8. poñer toda a produción social e a distribución dos produtos baixo o control dos soviets. 9. sinalaba diferentes tarefas para o partido, entre outras a de cambia-lo nome polo de Partido Comunista, e a 10 estimulaba a renova-la Internacional.

Stalin e Kamenev escribirán en Pravda comentando as Teses de Abril: “En canto á formulación xeral de Lenin, nos parece inaceptable por partir do suposto de que a revolución burguesa xa foi consumada e contar cunha transformación inmediata desta revolución en outra de carácter socialista”.

Na Conferencia do Partido Bolxevique de maio o trunfo das “Teses de Abril” é esmagador e prodúcese a unificación co grupo de Trotski, que tiña certa influencia entre os obreiros da capital. Pero aínda que Lenin ratificou o seu liderado, as voces discordantes foron numerosas e tiñan peso político, Dzerzhinski, Kamenev, Kalinin, Smidovich e outros dirixentes. Stalin permaneceu calado.

Os acontecementos precipítanse; en xullo prodúcese unha insurrección popular en apoio dos soldados sublevados cando os enviaban á fronte, os bolxeviques disentindo da oportunidade, póñense á cabeza da mesma para evitar unha derrota irreversible. Iníciase unha campaña contra dos bolxeviques que leva a moitos á cadea e a Lenin ó exilio. As forzas da reacción consideran chegado o seu momento, o xeneral Kornilov sublévase para reinstaura-la monarquía, conta con apoios entre os sectores burgueses e os aliados na guerra. Os bolxeviques chaman á folga xeral e paralizan o país, o pobo ruso derrota o intento; os bolxeviques detidos son liberados, Trotski recupera a presidencia do Soviet de Petrogrado e créase o Comité Militar Revolucionario que dirixe os sectores do exército que aceptan as posicións políticas bolxeviques.

Entre agosto e o 24 de outubro do calendario ruso, co que comezabamos a nosa reflexión, so subliñarei dous elementos que poñen en evidencia a ampla democracia e o concepto aberto que se tiña da militancia no partido bolxevique, que ata nas circunstancias máis extremas, o debate era fluído, sen ningún tipo de seguidismo nin de represalias para os disidentes.

O primeiro é a constatación de que Lenin tiña que gaña-lo liderado todos os días; tiña que argumentar, convencer, debater a fondo cada unha das cuestións, para que a dirección aceptara as súas propostas que nunca foron aprobadas por unanimidade. Cando Lenin propón por primeira vez a insurrección armada, só é favorable á mesma o seu voto.

Unha segunda tamén importante, cando a insurrección ía adiante, Kamenev e Zinoviev, dous líderes bolxeviques, denuncian o feito publicamente e non se toma medida algunha contra dos mesmos.

Nestes anos, cando o normal nos partidos é que “ o que se mova non sae na foto”, cando a discusión en termos políticos esta ausente, cando as consignas substitúen ós argumentos, cando o discurso baleiro de contido é o normal, non esta de máis recordar a democracia dos bolxeviques que debe ser un exemplo para as organizacións da esquerda.

E finalizo cun parágrafo do final do devandito artigo de Gramsci: “Será en principio o colectivismo da miseria, do sufrimento. Pero as mesmas condicións de miseria e sufrimento, serían herdadas por un réxime burgués. O capitalismo non podería facer máis en Rusia que o que poderá facer o colectivismo, porque tería deseguido en contra un proletariado descontento, frenético, incapaz de soportar en beneficio doutros as dores e as amarguras que traerían consigo a mala situación e o atraso de Rusia. O sufrimento que seguirá á paz só poderá ser soportado en tanto en canto o proletariado sinta que esta na súa vontade, na súa teima polo traballo, o suprimilo no menor tempo posible.”

Despois de outubro do 17 prodúcese a intervención imperialista enmascarada na guerra civil e o comunismo de guerra, a etapa da nova política económica, o gran debate sobre a orientación da URSS, que fora creada en 1922, o período stalinista, a tímida apertura da época de Kruschev, o estancamento con Bresniev, a perestroika da etapa gorvachoviana e o derrube, desmembramento e espolio das propiedades do pobo soviético. A revolución soviética significou a luz para millóns de traballador@s do planeta, con sombras, que os ideólogos do capitalismos queren engrandecer; pero a pesares das mesmas, algúns cualificaron ó século XX como o século do comunismo, pois non serían comprensibles os avances sociais, incluídos os levados a cabo nas sociedades capitalistas, a derrota do nazismo, as loitas contra o colonialismo, as de liberacións popular, os avances en grandes áreas do planeta vítimas dun atraso secular, sen a existencia da URSS.

En Galicia no mes de Novembro de 2007

Carlos Dafonte.