A CLASE TRABALLADORA E A ACTUAL SITUACIÓN POLÍTICA MUNDIAL.

Carlos Dafonte.

Se algo debe preocupar aos sectores da esquerda, e cando digo esquerda non identificar cos sectores progresistas a quen os medios de comunicación dominados polas grandes empresas, cualifican de “esquerda” nun intento de confundir aos sectores populares e a propia clase traballadora, é que nunha situación tan complexa como a actual, derivada dun cambio na hexemonía e dunha guerra de agresión máis dos USA e os sionistas, no complexo taboleiro de oriente próximo e medio, a actitude da clase traballadora sexa non ter unha posición propia, non xa a nivel internacional, senón a niveis nacionais onde aparece completamente desdibullada  e apoiando aos sectores da pequena e media burguesías nacionais, que por moi progresistas que sexan, nunca defenderán os intereses estratéxicos d@s traballador@s.

As xentes de esquerda nunca deben esquecer o que esquecen a maioría dos progresistas, que atopámonos en sociedades capitalistas que non van durar para sempre, divididas en clases sociais onde o papel da clase traballadora que non é propietaria de medios de produción, que vende a súa forza de traballo a cambio dun salario no que non percibe o que lle correspondería polo producido, acción que permite o beneficio de quen a explota; clase traballadora que é mediante o seu traballo a única que crea a riqueza da que outros se apropian e debe  producir para soster a toda a sociedade nas súas necesidades materiais, culturais, de protección, etc.

NOTAS SOBRE A GUERRA EN IRÁN E ORIENTE PRÓXIMO: A GUERRA DO PETRODOLAR.

Roberto Laxe

Para entender umha guerra é preciso analizar, antes de nada, o contexto xeo político no que se produce, que forzas entran en loita, e o contexto histórico que levou o conflito baixo a pregunta de “porqué agora” é que desatouse a guerra de alta intensidade?.

O terceiro elemento, e decisivo para o desenvolvemento da guerra, é o interno, tanto na potencia agresora como na nazón agredida. Mas, se non ha forzas no terreo calquera afirmación que fagamos hai que colle-la con moito coidado. Son isos elementos da realidade interna, a loita de clases dentro do estado en cuestión, a que determina a orde do noso programa. Desde fóra é imposible medir “(…) as condicións actuais e a conciencia actual das amplas capas da clase obreira (...)”, que permita precisar o sistema de consignas transitorias que leven a “conquista do poder polo proletariado”, como marcaba Trotski para a elaboración do programa de transición.

OS USA NON ACEPTA DEIXAR DE SER O HEXEMÓN E ACTÚAN PARA IMPEDILO (e V)

Non albisco como pode acabar todo o complexo conflito desatado polo ataque dos USA e Israel, contra o pobo de Irán.

Pero teño, segundo avanza o proceso algunha certeza: a primeira, que os USA non teñen unha estratexia clara sobre a propia guerra que provocaron e da que non teñen idea de como saír. Está moi claro nas narrativas que chegan dende o outro lado do Atlántico, cambio de réxime, despois de descabezalo dos seus dirixentes e da sublevación do pobo; poñer fin ao programa nuclear que segundo Trump xa estaba completamente destruído polos bombardeos de xuño pasado; defender ás mulleres e o pobo iraní da ditadura á que estaba sometido; provocar a guerra pois Israel atacaba e eles serían atacados, etc. Non existe na propia administración republicana unha narrativa unitaria.

Sen unha estratexia clara aprobada dende antes da intervención, vai ser moi difícil ter unha saída, hai que destacar que non segue o aprobado no documento sobre Estratexia Nacional a finais de 2025; os USA non son fiables. Todo está centrado en provocar o caos na rexión que é o planeado por Israel, o que certifica que é o sionismo quen dirixe e “leva do narigón” á administración republicana.

OS USA NON ACEPTAN DEIXAR DE SER O HEXEMÓN E ACTÚAN PARA IMPEDILO (IV)

Que é previsible no futuro?

Depende en grande medida de varios acontecementos posibles; en primeiro lugar das intencións dos USA e Israel respecto a Irán, pero hoxe 28 de febreiro todo ficou claro, atacaron a Irán conxuntamente, agora co obxectivo dun cambio de réxime. Xa non hai a desculpa do programa nuclear ou, despois do fracaso do intento de golpe con persoas infiltradas, que aproveitaron manifestacións pacíficas de hai dous meses, hai a posibilidade de que os dous agresores sacaran conclusións erradas deses feitos e os levaron a pensar que un ataque sobre o cumio político e relixioso do réxime, eliminando parte da súa cabeza, precipitaría a situación e o réxime caería. 

Aínda que se o pensas ben, moita esperanza os agresores non teñen, pois non presentan alternativa algunha, sólida, fiable, como non sexa a monárquica na figura do fillo do Sha, o ditador que sumiu Irán en 27 anos de saqueo das súas riquezas e nunha das etapas máis negras da súa historia.

OS USA NON ACEPTAN DEIXAR DE SER O HEXEMÓN E ACTÚAN PARA IMPEDILO (III)

Carlos Dafonte

O chamado “arco de crise ou de conflitos” que os USA promoven contra Rusia e China.

As diferentes administracións dos USA consideraron sempre que teñen dereito a intervir en calquera parte do planeta e teñen establecido o que o antigo xefe de gabinete do secretario de Estado Collin Powell, Lawrence Wilkerson, definiu como “arco de crise” que eu prefiro chamarlle de “conflictos”, que están dispostas a crear aos seus inimigos e que abrangue un conxunto de territorios, que de crebar a súa estabilidade nos eidos da política e sociedade, representan importantes problemas para a Federación Rusa e China, aínda que máis para a primeira aínda que un obxectivo moi importante sexa tamén frear a “franxa e o roteiro”, promovido por China e na que participan máis de 60 países. Os dous países fundamentais nesta xeopolítica de crise, son Ucraína e Irán. O primeiro por onde debían pasar parte dos subministros de enerxía a Europa e o segundo, a entrada desde China do camiño de ferro. Non debemos esquecer que este xa chegou dende Beijin a Teherán e este país é un punto nodal no seu desenvolvemento.

OS USA NON VAN ACEPTAR DEIXAR DE SER O HEXEMÓN E ACTÚAN PARA IMPEDILO (II).

Carlos Dafonte

A posición da Unión Europea.

Esta organización supranacional parece actuar sen conciencia de atoparse nunha nova etapa política a nivel planetario, a da multilateralidade e superación  da hexemonía que dende a queda da URSS exerceron os USA. E parece tamén, estar disposta a seguir aos USA no camiño emprendido, a pesares de todos os análises negativos que a administración norteamericana fai da UE e ao trato denigrante ao que somete aos representantes das súas institucións, actitude   belixerante con todos os países que non acepten as súas normas, que pode levarnos a unha guerra nuclear.

OS USA NON ACEPTAN DEIXAR DE SER O HEXEMÓN E ACTÚAN PARA IMPEDILO. (I)

Carlos Dafonte

En primeiro lugar, debemos destacar que todas as actuacións levadas a cabo pola administración norteamericana actual,  non sei se dicir republicana, “trumpista”, “maga” ou “neocon”, son resultado de dous vectores,  a desesperada situación económica na que se atopa hoxe a ata hai uns anos a primeira potencia mundial, o hexemón que gobernou ao seu antollo o planeta dende o final da II ª Guerra Mundial, e os avances de China en todos os ámbitos, comercial, político, tecnolóxico, militar, etc. Hoxe China e o maior socio comercial do planeta, mantén relacións comerciais coa maioría dos países sen utilizar métodos coercitivos, pola razón de que ambas partes sacan beneficio do intercambio.

Entender como os USA chegaron á situación actual require facer unha análise aínda que sexa superficial dos últimos oitenta anos. 

Cando finalizou a IIª Guerra Mundial, estableceuse o patrón ouro, é dicir o dólar tiña un equivalente  en ouro, a Reserva Federal tiña que darlle ao país que o pedira o ouro que correspondera polos dólares que quixeras cambiar.