GALIZA NON AGUANTA OUTROS CATRO ANOS DO PP

Roberto Laxe

Ha umha frase que Lenin utilizaba para expresar graficamente a atitude dos soldados rusos ante a decepción da revolución de febreiro. Dicia que, visto o incumprimento por parte do goberno Kerenski da promesa de “sacar a Rusia da I Guerra”, que dera orixe á revolución, os soldados “votaban cos pés”, é dicer, desertaban masivamente deixando baleiras as trincheiras en mans do exercito aleman: estaban fartos de promesas incrumpridas, mas na sua mente ainda non estaba a revolución nin a toma do poder.

EN GALICIA GAÑOU O XESTOR MÁIS EFICIENTE DO CAPITAL.

Carlos Dafonte

Hai tres resultados salientables por enriba de todos os demais: a cuarta maioría absoluta do PP con Feijóo, o que pode consolida-la súa posición como candidato a ririxi-lo partido; o avance moi importante do BNG que se consolida como a segunda forza do arco parlamentar e a desaparición do que hai catro anos era En Marea.

A maioría absoluta do PP

É a realidade, aínda que a moit@s dos seus votantes non lles pareza ben o titular do artigo, pero é a realidade nestes 12 anos de xestión do PP a cuxa fronte se atopa Feijóo. Posiblemente moit@s d@s seus votantes o fixeron pola súa talante moderada, por non dicir unha verba máis alta que outra, ata por algo que é mentira, que moit@s comentaristas proclaman como é o de saber conxugar o seu xeito de gobernar co galeguismo, ou por rachar en certa medida co discurso radical próximo ó da dereita máis extrema da dirección da sede de Génova; todo o anterior pode ser unha realidade para cada un dos seus votantes, pero por enriba de todo elo destaco algo sobre o que ninguén parece ter reparado, nestes anos Feijóo e un gran xestor do capital en Galicia; para calquera persoa que se considere de esquerdas, penso, debe ser a súa caracterización máis salientable.

"RECONSTRUÍR" E "VOLVER Á NORMALIDADE" INDICA QUE O PODER, O CAPITAL, NON SE ATOPA DISPOSTO A FACER NINGUNHA CESIÓN.

Carlos Dafonte.

            O marco político e social das eleccións en Galicia.

            Ademais da crise económica que se nos botaba enriba, a pandemia do covid-19 veu a  aguzala dende principios do ano en curso, ata extremos insospeitados facéndoa planetaria. Hai moito interese que acubillar esa situación anterior á pandemia, pero por exemplo no mes de agosto de 2019, os índices da actividade manufactureira estaban por debaixo de 50 en EEUU por primeira vez dende o ano 2009, e o mesmo acontecía ca zona euro e Xapón, o que indicaba que unha parte do “centro” do capitalismo mundial entraba nunha recesión manufactureira real. Italia xa se atopaba instalada na mesma e Alemaña, se revisamos os tres primeiros trimestres do ano 2019, estaba a entrar tamén en recesión. Hai moito interese en culpar da crise a pandemia, eles, os gobernantes, parece non foron responsables, pero a realidade é que se non tiveramos sufrido a pandemia de covid-19 atoparíamonos en medio dunha crise, cecáis menos potente, pero crise de difícil solución.

COMO VAN FINANCIAR A SAÍDA DA CRISE?

Roberto Laxe.

Na “cume” que a CEOE está a facer entre os grandes empresarios españois escoitáronse tres eixos, un, en boca do representante de Inditex, “a reforma laboral non se toca”, dous, en boca de Botin e outros, os dereitos dos traballadores e traballadoras, cotizan á baixa, hai que controlar os salarios e as vacacións, “teranas se se pode e o que poida” dixo un, e tres, o representante de Ebro Foods, ademais de cargar contra a “paguita” do IVM, afirmou que “os impostos non deben ter un carácter distributivo” e que “non se poden subir aos empresários”.

Este millonario, fillo de millonarios, que fixeron a súa fortuna con centos de presos políticos do franquismo, puxo branco sobre negro como eles ven que se debe financiar a saída da crise: menos “ociosidade” e que os impostos o paguen os de sempre, os traballadores e as traballadoras.

A COMISIÓN PARA A RECONSTRUCIÓN DA ECONOMÍA, PARA QUEN?

Roberto Laxe

O pasado mes de maio cando as consecuencias da pandemia do Covid 19 xa demostraran a súa profundidade en todo o mundo, coa caída xeral do PIB e o desemprego masivo, o goberno impulso a constitución dunha “comisión para a reconstrucción” que recuperase o espírito de consenso dos Pactos da Moncloa.

O contido deses pactos xa está clarificado noutro artigo, “Que significaron os Pactos da Moncloa”. Sintetizando, foron “un pacto social e político entre as forzas obreiras, a patronal e o partido do réxime, para canalizar unha situación que ameazaba con saírse de nai”. Tiveron principalmente un sentido político, santificar a paz social como mecanismo de saída da crise.

BOICOTE ÁS ELECCIÓNS DO DÍA 12 DE XULLO?. UNHA POSIBILIDADE QUE SE DEBE ESTUDAR.

 Carlos Dafonte.

            Feijóo convocou eleccións para elixir un novo Parlamento. Era a súa idea, facelo cando nos atopamos en plena crise do Covid-19, entretidos cas medidas que permiten as diferentes fases polas que fomos pasando segundo evolucionaban os contaxios, mortes etc. Cos partidos e organizacións políticas “confinados”, agás o Pp que utilizou a RTVG a tope. Agora nos precipita nunha campaña electoral da que xa ten feita unha parte moi importante.

            As formacións progresistas que se presentan, todas teñen un nexo común, todas din que hai que bota-lo Pp do control das institucións galegas e deixalo no papel de oposición. Que Galicia non aguanta catro anos máis dun novo goberno dos conservadores, co que significaría para a maioría dos galeg@s de calquera condición e xeito de pensar, pola súa incapacidade de xestión en moitos aspectos, desindustrialización, medio ambiente, favorecer que caixas e banca Pastor se poñan ó servizo de intereses non galegos, política gandeira e os seus derivados, defensa do sector da pesca, etc, ou por levar unha política destrutora respecto por exemplo ós servizos públicos, como sanidade e a súa teima da privatización, ensino e os cativos orzamentos destinados, investigación, dependencia, necesidade de estruturar Galicia por medio do camiño de ferro, non loitar por novas transferencias o que indica que o seu proxecto está ligado a un proceso de recentralización,  etc.

           

A XENREIRA DE CLASE NO PANORAMA POLÍTICO

Carlos Dafonte.

            A xenreira sempre estivo presente nas nosas vidas, ata nas épocas da inocencia, nun maior ou menor grao; ó rapaz que me gañaba todas as bolas, pois iso, ou o que me daba o golpe máis forte no cu, cando xogábamos as apandas, ou ó simpático e agraciado que tiña éxito ca rapaza que te gustaba.

            Pero hoxe quero falar doutra xenreira que vexo moi presente e que ten moito que ver cas clase na que se divide a sociedade actual. É a que manifesta a clase explotadora, as veces non todas as súas fraccións, cando sospeitan que os de abaixo, cuxa misión segundo a visión da clase hexemónica é ser explotados no seu beneficio, nun momento determinado pensan que poden estar a perde-lo control de determinadas institución que sempre tiveron o obxectivo de protexelos a eles, e  consideran, que aínda que sexan esmolas, se levan a cabo determinadas reformas a favor dos de abaixo, e polo tanto xa non teñen tan claro estas institución o papel que deben xogar; están a perder de vista que nunha democracia burguesa é á burguesía a quen deben axudar, e hai indicios e acordos que levan a pensar, a dreterminados sectores da oligarquía, que o actual goberno perdeu esa perspectiva.