CARA A UN MUNDO MULTIPOLAR. HÁ TAMBORES DE GUERRA?

Roberto Laxe

Obama, que levantara tantas expectativas nos sectores “progresistas” de todo o mundo, demonstra e demonstrou que non tem outro proxecto que a continuidade nas políticas imperialistas dos USA. Esos sectores confiaron em que a sua figura serviria para que o capitalismo mundial recuperase o liderazgo que precisa para sair da crise, despois do desastre da administracion Bush.

NA MORTE DE FRAGA

Carlos Dafonte

Para os da miña xeración, os que estamos na sexta década, Fraga e franquismo están intimamente unidos. Non houbo ademais, nos anos transcorridos desde que morreu o ditador, nada que Fraga fixera que nos axudara a cambiar de opinión.
Escoitando agora, unha vez morto, algunhas valoracións que se fan sobre a súa persoa, a súa actividade política e demais aspectos da súa vida por parte de políticos, periodistas e xentes da rúa, algunhas de carácter laudatorio, non me queda máis que pensar na fraxilidade que ten a memoria humana ou a incapacidade, o medo de moit@s a saír do rebaño, a singularizarse, a ir contracorrente. ¿Ou se trata dunha campaña perfectamente orquestrada para, unha vez máis, falsificar a nosa historia pasada?

NOVO GOBERNO, NOVAS AGRESIÓNS CONTRA OS TRABALLADORES

Carlos Dafonte

Leváronse a cabo o debate de investidura e a creación do goberno do PP,. nun momento difícil para @s traballador@s do estado, posto que todo indica que nos atopamos no comezo dunha nova etapa recesiva, dentro do contexto de crise, froito das políticas de austeridade levadas a cabo polo presidente Rodríguez e esixidas pola U.E; políticas que frean o consumo interno e o investimento público. A entrada de novo en recesión vai significar máis paro e polo tanto maior sufrimento para a clase traballadora.
No debate non se resolveu ningún dos baleiros deixados na campaña electoral, que foron moitos, respecto, non as intencións do PP, tod@s as coñecemos por moito que as agachen, senón ós prazos nos que as van levar adiante.

TUNES, SIRIA, LIBIA. ENTREVISTA CON SANTIAGO ALBA RICO

Corrente Vermella: Coa caída de Ben Ali e o recente proceso electoral consideras que se pechou o proceso revolucionario en Tunes?
Santiago Alba Rico: Ao contrario. A caída de Ben Alí abriu o proceso revolucionario, que tivo os seus dous momentos fundamentais nas dúas ocupacións da Qasba (a finais de xaneiro e a finais de febreiro). A segunda levou ao recoñecemento dalgunhas das reivindicacións políticas das mobilizacións populares -entre elas as eleccións para unha Constituínte- pero dalgún modo transformou polo seu propio éxito, o curso das protestas. O impulso popular espontáneo entrou parcialmente así no molde dunha politización convencional guiada por un sistema de partidos; e digo parcialmente porque as demandas sociais e económicas mantivéronse insatisfeitas e unha boa parte do malestar organizado durante o levantamento quedou fóra das urnas. A abstención do 23 de outubro -en torno ao 40%- hai que relacionala con sectores xuvenís que sentiron traizoada a revolución e seguen pensando en emigrar a Italia e con sectores radicais que viviron como un gran fracaso a incapacidade da esquerda para presentar unha candidatura unitaria (tras a disolución da Fronte 14 de Xaneiro). Non se poden menosprezar os logros, pero a vitoria política da segunda Qasba foi acompañada de dúas derrotas decisivas en termos rupturistas: a do ministerio do Interior, cuxo aparello segue intacto, e a dos tribunais, que permanecen sen cambios. Perdeuse unha oportunidade de ir máis lonxe, pero boa parte das causas da revolución seguen vivas e a acumulación de forzas e de conciencia foi moi grande.

ALGUNHAS ENSINANZAS DA CRISE SISTÉMICA

Carlos Dafonte

Hai xa varios anos, ó comezo da crise actual, cando se afundiu parte da estrutura bancaria dos EEUU e da U.E., discutiuse en círculos de activistas sociais, nos partidos e medios de información, sobre as características da mesma, as causas, elemento fundamental cavilábamos algúns, que permitiría coñecer con anterioridade, que medidas ían tomar os grandes emporios económico financeiros a traveso dos políticos que os representan, para tentar saír da mesma. A solución á mesma está moi cinguida ás causas que a orixinaron. E a discusión foi ardua e as veces non se chegou a acordos ou se pensaba que era un debate inútil.

Apareceron varios tipos de argumentacións. Unha primeira defendía que a xénese da crise era a sobreprodución; un enorme desenvolvemento das forzas produtivas que levaba a producir moito máis do que se podía consumir o que traía consigo que moitas pequenas e medianas empresas fosen desprazadas do mercado e polo tanto ó peche de fábricas e ó aumento do paro, a pauperización da clase obreira, a caída do consumo e a rebaixa de salarios. Na maioría dos países con anterioridade a entrar na nova situación, nos momentos de euforia, se xeraba unha burbulla no sector inmobiliario que afectaba a sectores moi diversos da poboación, pois os encadeaba a créditos hipotecarios de moitos anos de duración Era polo tanto unha crise tipicamente cíclica do sistema capitalista que estalaba nunha economía moi globalizada e se resolvería sen o recurso a unha grande guerra, como se fixo en épocas anteriores.

AS ELECCIÓNS DO 20-N, BALANZO E PERSPECTIVAS

Carlos Dafonte

Como estaba previsto o PSOE é derrotado e o PP acada a maioría absoluta. Certifícase nas urnas o que as enquisas dicían antes da campaña, e se pon en evidencia que cada vez menos estas teñen influenza na opinión dos futuros votantes.

Pensaba que visto que nestes últimos anos quedou claro que quen goberna, sobre todo no referente ós temas económicos son os mercados, os burócratas da Unión Europea, o Fondo Monetario Internacional e Alemaña e Francia, que a abstención e o voto en branco ou nulo subirían bastante; pero non foi así; a suba da abstención en dous puntos e dos votos en branco e nulos, non reflicten as verdadeiras circunstancias de crise e deslixitimación das organizacións políticas, que hai poucos meses afirmábase nas rúas. Os resultados indican que para unha parte importante do corpo electoral, dos votantes, o exercicio do voto aínda o seguen a vincular a soluciona-los seus problemas. Neste senso, un dos aspectos do xeito de exerce-la hexemonía a clase dominante, o consenso e neste campo, o dereito a voto, a pesares da crise e das evidencias que esta descubriu, aínda non sufriu unha degradación importante.

DA INDIGNACIÓN Á REVOLUCIÓN (II). O PROGRAMA DA TRANSFORMACIÓN SOCIALISTA DA SOCIEDADE

Roberto Laxe

A crise que atinxe ó conxunto do sistema capitalista fai parte dun proceso de crises cíclicas que parecían desaparecidas trás a queda do Muro do Berlin e a restauración do capitalismo nos chamados “estados do socialismo real”. Os feitos son mais duros que as “ideoloxias”, e a realidade de hoxe demostra que o capitalismo é un sistema que chegou o seu limite, que todo o que fai transformase en destruccion. Nestas condicions, a sociedade atopase diante da escolla entre a barbarie dun sistema que ten demonstrado o seu fracaso para garantir as mais elementais necesidades, e un novo sistema de se organizar.

A sociedade ten nas súas entrañas as precondicions para resolver a inmesa maioria das suas necesidades fundamentais, desde as enfermidades ate a vivenda ou a alimentacion. Mas, a acumulacion do capital en cada vez menos mans é o freo para esta resolucion. A tarefa que ten a clase traballadora e a sociedade diante de si é a de expropiar as propietarios do capital, e poñer a riqueza xerada polo traballo ao servizo do desenvolvimento do ser humano.