OS USA DESPOIS DAS ELECCIÓNS

Carlos Dafonte

Para os que afirmamos dende hai moitos anos que a “democracia” establecida pola oligarquía americana é unha “ditadura perfecta”, os acontecementos que se sucederon despois das últimas eleccións, co intento de golpe de estado levado a cabo por miles de partidarios de Donald Trump, tamén nos indica que algo está a pasar nesta ditadura para que se teña chegado a eses extremos.

Ninguén me pode quitar do pensamento que o asalto a un Capitolio sen defensa, cando se coñecía o que ía acontecer, unha manifestación de partidarios do perdedor, forma parte dunha conxura, que comezou negando antes de celebrarse as eleccións os resultados das mesmas, continuou negando o resultado a pesares de máis de sesenta sentencias xudiciais contra das reclamacións interpostas e numerosos recontos dos votos e culmina cunha concentración convocada en apoio das teses de Trump e o espectáculo por todos coñecido: “o templo da democracia mundial” asaltado por turbas variopintas, moit@s dos participantes consideran que o fraude electoral foi unha realidade incontestable e que a súa actuación se leva a cabo en defensa dos “valores” que a oligarquía impuxo dende a creación do pais, sen decatarse que esa oligarquía, unha parte da mesma é contra a quen agora se enfrontan. Moi mal ten que ir ese país a todos os niveis, para atoparnos con ese enfrontamento. A todos os niveis, politico, ideolóxico, social, cultural, económico, etc. Posiblemente como país que sufriu unha guerra civil, aínda non teña superado os efectos da derrota dunha das partes e quen teña ganas, si indaga onde Trump conseguiu máis votos, e que estados formaron parte da Confederación sudista, posiblemente teñamos un mapa moi exacto.. Na guerra civil nos EEUU se enfrontaron dúas oligarquías, a dos ricos empresarios cuxo proceso de acumulación estaba orientado ó mercado de produtos do campo cunha man de obra moi barata e a dalgúns estados do norte nun proceso de industrialización desbocado. Reducir isa fenda, o paso dos anos o amosa, vai ser moi difícil. E cantas maiores contradicións haxa no interior do elo máis forte do imperialismo, entendo que mellor.

A COLABORACIÓN "PÚBLICA PRIVADA", O REAL DECRETO DO 30/12/ 2020

Roberto Laxe

Na lei 15/97 sobre habilitación de “novas formas de xestión na sanidade” abriu-se a porta á privatización de todo o sistema público de saúde do Estado. A política de concesións para a realización de servizos públicos a través da xestión privada, é unha práctica xeneralizada na administración. Así, servizos básicos tanto a escala estatal ou local, están en mans de empresas, grandes, medianas e pequenas, de tal forma que a administración é en realidade unha gran fonte de beneficios privados que só alimenta a corrupción.

Para iso crean unha figura chamada pomposamente Proxectos Estratéxicos para a Recuperación e a Transformación Económica (PERTES), que levarán adiante o que na economía 4.0 deuse en chamar “proxectos tractores”; é dicir, investimentos produtivos que teñan un efecto de arrastre sobre o conxunto da economía. Unha figura, que o mesmo decreto recoñece que ten “vocación de permanencia”; é dicir, que veu para quedar como núcleo fundamental da economía do futuro.

UN ANO DE GOBERNO SOCIAL COMUNISTA E BOLIVARIANO

Carlos Dafonte.

Despois dun ano de goberno de coalición, todas as calamidades previstas polos partidos da oposición, que se abatían dun xeito inequívoco sobre o territorio no que o  Estado Español exerce as súas competencias, onde cohabitamos tres nacións sen estado e unha cantas rexións e dúas cidades, todas baixo un proxecto autonómico constitucional, nada ten acontecido; a non ser que padezamos un “goberno asasino”, asi o cualificaron en varias intervencións os opositores, que se adicou a dar morte, supoño que aliado cun virus chinés, ademais de con etarras e independentistas, a cifras descoñecidas de homes e mulleres, ocultando o número dos seus actos criminais.

Un ano cunha crise económica que se nos viña enriba, as previsións feitas dende meados do ano anterior así o indicaban, previsións que se consolidaron a principios do ano 2020 e que se complicou moito ca aparición dun virus, unha especie de “gripe española” do ano 1918, que asola a case todo o planeta, que obriga a pechar empresas, a recluír á maioría da poboación nas súas casas, que produce un enorme deterioro económico e ducias de miles de mortos, que pon en evidencia como as políticas neoliberais practicadas sobre a natureza, na sanidade e outros servizos, deteriorou o sistema de protección, pero non foi quen de deteriorar a alta profesionalidade dos sanitarios en todas as escalas; nembargantes, a pesares da pandemia, da crise e do capitalismo, aquí seguimos sen que se cumpran os agoiros de moit@s.

O VOTO E A DEFENSA DAS LIBERDADES DEMOCRÁTICAS

Roberto Laxe

“Non se valora unha cousa ata que se perde” (do refraneiro popular)

As cartas dirixidas por decenas de militares retirados ao rei e á UE, xunto coa ameaza dalgúns de que hai que fusilar a “26 millóns de persoas”, para “salvar España”, debería provocar un verdadeiro terremoto social. Porque non son unha saída de ton as ideas de ex altos cargos do exército que non fai moito tiñan mando sobre unidades militares, xunto co silencio do que é o seu Xefe, o rei; son unha ameaza en toda regra ás liberdades democráticas que contan con portavoces políticos (Vox).

Pois ben, ese terremoto social non se produciu; as organizacións que son parte deses “26 millóns”, é dicir, as da clase obreira e os pobos do estado, salvo excepcións, miraron para outro lado coma se non fóra con eles. E nada máis lonxe da realidade; a universalización das liberdades democráticas son unha conquista dos pobos que lle arrincou á burguesía, tras moitos anos de loita e sufrimento.

UNHA TENSA SITUACIÓN POLÍTICO-SOCIAL Ó REDOR DA APROBACIÓN DOS ORZAMENTOS.

Carlos Dafonte.

O Goberno central conseguiu a aprobación dos Orzamentos Xerais no Congreso dos Deputados para o ano que ven, nos que se incorporarán as axudas que imos recibir da Unións Europea, como elemento motor dese cambio de política que se ten producido: da política de austeridade que se mantivo perante estes anos, a unha política de gasto público, neokeynesiana, con obxectivos concretos como son entre outros, modificar o noso sistema produtivo.

En principio parece unha boa noticia, após de estar xestionando estes anos os orzamentos prorrogados elaborados en tempos do PP, con algunhas modificacións. Orzamentos que non facían fronte a “nova situación”, a pandemia, que afecta a todos os aspectos da vida d@s traballador@s e tamén o tecido empresarial, dende a pequena e media empresa ata a grande e ó número considerable dos coñecidos como autónomos.

O "DESTINO MANIFESTO" E TRUMP.

Carlos Dafonte.

A primeira potencia imperialista do mundo actual, leva moitos anos creando mitos para colonizar as nosas mentes e facernos crer que son dignos de imitación. Dende que se constituíron como os EEUU de Norteamérica, son diversos os intentos de aparecer como unha nación exemplar, loitadora contra o colonialismo das potencias europeas, impulsora da democracia fronte as monarquías absolutas e capaz de entrar en guerra civil, que lles custou máis mortos  que todas as guerras que ían vir xuntas, por unha causa xusta, poñer fin á escravitude.

Hai moitos anos que un presidente dos Estados Unidos de Norteamérica formulou, ó principio da etapa imperialista dos estados que constituían a nación e o formulou baixo obxectivo estratéxico, como non podía ser doutro xeito cunha frase, “América para os americanos”, e dicir os americanos do norte, en concreto a nación que se formara agregando diferentes estado que loitaran contra Inglaterra e constituíran un país dotado dunha constitución, por uns individuos a quen se lles considera os “pais fundadores” a grande maioría escravistas sen escrúpulos, tentaban expulsar ós países colonialistas de todo o continente americano para facelos máis ceibos, pero a razón fundamental era aproveitarse en exclusiva das inmensa riquezas do territorio, como quedou amosado en toda unha serie de ditaduras salvaxes que os USA fomentaron en determinados países e en diferentes épocas para asegurar os negocios das súas empresas.  

QUE POLÍTICA FISCAL HAI QUE FACER?

Roberto Laxe

Nunha sociedade sem clases, sen propiedade privada dos medios de produción, distribución e financeiros, baseada na súa propiedade colectiva, con planificación democrática da economía en función das necesidades sociais, o financiamento non será necesaria, porque o diñeiro como medio de acumulación de capital e de intercambio desaparecería.

As relacións sociais basearanse no principio de equidade, “de cada cal segundo as súas capacidades, a cada cal segundo as súas necessidades”, nunha sociedade onde non se repartirán entre os pobres as migallas que caen das mesas dos ricos, porque non existirán nin pobres nin ricos.

Unha sociedade onde o estado non será necesario, nin fonte de gastos como até agora, senón que a produción será social, e repartida entre ela en termos de equidade, non de igualdade. Este é un concepto burgués, que presupón igualdade entre todos os seres humanos, cando en realidade somos todos distintos e diferentes, cada un ten as súas capacidades e necesidades individuais.