A CADEA IMPERIALISTA LIDERADA POLOS USA ABANDOA, DERROTADA, AFGANISTÁ

Carlos Dafonte.

Como resultado da queda dos edificios das “torres xemelgas”, o presidente Bush jr. lle declarou a guerra ó terrorismo e invadiu Afaganistán; utilizando a terminoloxía imperialista, un “estado fallido” produto da imaxinación colonial dos británicos que mesturaron dentro das fronteiras do novo territorio pashtúnes sunitas, hazaras budistas e chiitas, iranies chiitas, turkmenos, uzbekos, tayicos, baluchis, aimaqs e algunha outra outras etnia menores, onde os pashtunes, aínda que moi divididos, son a minoría maioritaria.

A intención era poñer fin a Al Qeda e deter ó que se consideraba o seu máximo dirixente, Osama ben Laden, membro dunha familia próxima á casa real saudita que facía múltiples negocios cos norteamericanos e en particular con importantes membros da administración Bush. Segundo o análise feito pola administración dos USA, era o responsable do atentado de Nova Iorque, aínda que a grande maioría dos que participaron cos avións foran saudíes e con pouca ou ningunha relación con Afganistán. De cara ó exterior, así se vendeu na UE, e a idea para “asaltar” Afganistán era a de “reconstrui-lo país e instaurar unha democracia”.

O PAPEL DO TRIBUNAL CONSTITUCIONAL

Eusebio López

Cando o goberno de Rajoy aplicou o 155 en Catalunya descobriu-se a utilidade do Senado, esa cámara parlamentaria elixida de maneira antidemocrática que parecía non servir para nada, onde a dereita garante-se sempre unha maioría e que era obxecto de bromas. Pois non, a burguesia non dá pontada sen fio, e o Senado que normalmente é bastante inútil xurde como a principal ferramenta para garantir a “unidade de España”, pois é el e non o Congreso dos Deputados, o que está capacitado para suspender os dereitos autonómicos e aplicar o 155.

Agora, coa sentenza contra o Estado de Alarma ante a pandemia por vulnerar o dereito á libre circulación, descobriu-se definitivamente a utilización do Tribunal Constitucional como unha "terceira cámara" que sustenta o réxime do 78.

PAISAXE TRAS A PANDEMIA

Roberto Laxe

O pasado 8 de xullo unha rolda de prensa entre o presidente Sánchez e o seu homólogo lituano, nunha base militar onde está o continxente militar español, foi suspendida por unha alarma. Un avión descoñecido había entrado no espazo aéreo lituano, o que provocou o despegamento inmediato de avións de combate españois para a interceptación do “agresor”.

A suspensión en directo da rolda de prensa puxo á opinión pública diante do que están a ocultar, que a tensión militar é un feito no Báltico, na fronteira con Rusia onde hai 40 000 soldados da OTAN, españois incluídos, coas súas correspondentes forzas aéreas e navais.

A DEREITA NEOFRANQUISTA Á QUE SE TEN INCORPORADO O PP, TÍRASE Ó MONTE

Carlos Dafonte.

A situación política comezaba a non “pintar mal” para o goberno de coalición no último mes despois do trunfo do PP nas eleccións de Madrid; trunfo que a dereita tenta vender como un proceso en vías de producirse en todo o estado: o pacto para afastar “os liquidadores de España” das tarefas de goberno mediante unha nova maioría “conservadora-neofranquista”, aínda que polas declaracións dos dirixentes do PP, a realidade é que o “franquismo sociolóxico” sería quen gobernase pois o Pp abandonou hai un tempo a busca do centro-dereita, si é que ese espazo político  existe. 

As razóns deste xiro estratéxico é o que acontece fora pero tamén dentro do propio partido; é dicir endóxenas e exóxenas, as primeiras a intervención do “azanarismo” polo intermedio da presidenta da Comunidade de Madrid; as segunda o grande avance dos neofranquistas de Vox e a necesidade que ten o PP para darlle estabilidade a algún dos gobernos autonómicos que preside de contar con esa forza política. En calquera dos casos dentro do partido existe confusión que o seu presidente Pablo Casado non é capaz de solucionar marcando unha liña determinada. E nesas circunstancias o seu posto pode estar en perigo.

PARA PREPARAR O 25 DE XULLO.

Roberto Laxe

Nestes meses están a se producir na Galiza umha sucesión de mobilizacións na defensa dos servizos públicos. Foi a manifestación na defensa da Universidade Pública ou a folga no Consorcio de Igualdade e na Administración contra a precariedade e en defensa dos servizos públicos, son as mobilizacións contra o desmantelamento da Atención Primaria e da Sanidade Pública; están as loitas contra a privatización das pensións publicas e o Pacto de Toledo, etc.

Co pano de fondo das loitas dos traballadores e traballadoras de Alcoa/AluIberica, que na defensa dos seus postos de traballo están a esixir a intervención/nacionalización da empresa. Son moitos os sectores que están en loita contra un novo retroceso en direitos sociais e laborais como o metal de Vigo a sanidade privada da Coruña, a limpeza.

O TARIFAZO ELÉCTRICO DO GOBERNO PSOE-UP. UN NOVO SAQUEO ÁS NÓMINAS DA CLASE OBREIRA

Roberto Laxe

Cando en Galiza o PSOE gobernou co BNG na Xunta Bipartita, constantemente escoitáronse xustificacións de por que non se ía máis aló nas políticas da Xunta que tiñan un eixo: o problema é que non somos maioría e gobernamos co PSOE.

O BNG tentou aparecer como algo diferente ao PSOE na Xunta, coma se fosen «dous gobernos». Pero non foi así como percibírono 120 000 galegos e galegas, que ás seguintes eleccións abstivéronse, levando ao BNG case á desaparición, e abríronse as portas ao dominio do PP desde fai xa 12 longos anos.

A COVID, OS GOVERNOS DA UE E AS MULTINACIONAIS FARMACÉUTICAS

Ángeles Maestro *

Num cenário de profunda crise geral, de hegemonia capitalista na luta de classes e quando o espaço para as reformas já se esgotou há muito tempo, constata-se que, apesar de a pandemia ter revelado as dramáticas insuficiências da saúde pública, os recursos públicos têm sido exclusivamente destinados às companhias privadas. […] O trágico paradoxo é que foram precisamente as dúvidas das próprias multinacionais farmacêuticas sobre a segurança dos seus fármacos que levaram ao escandaloso acordo destas empresas com a UE. São os respetivos governos, com dinheiro público, que pagarão as indemnizações por efeitos adversos das vacinas.

 O desenvolvimento da pandemia de Covid 19 caracterizou-se, do ponto de vista mediático, por uma estratégia destinada a gerar confusão, medo e impotência. O procedimento é o de um avassalador bombardeamento de notícias sem o mais elementar rigor científico – por exemplo, usam-se números absolutos e não taxas (relação entre o número de casos e a população) para avaliar a incidência, de modo que qualquer comparação é absurda – e por um encobrimento sistemático de informações que suscitem algumas dúvidas sobre a versão oficial, incluindo as provenientes das fontes mais conceituadas.