A XERACIÓN DAS ÚLTIMAS CRISES ECONÓMICAS E A SAÍDA DA QUE A PANDEMIA TEN AGRAVADO

Carlos Dafonte.

Para entende-lo que hoxe acontece non debemos esquecer que na década dos anos 90 do século pasado, todos os economistas defensores do capitalismo, dos intereses da oligarquía mundial, consideraban á economía dos EEUU como o motor do crecemento global e paradigma do capitalismo triunfante, ca creación do que denominaban a “Nova Economía”, baseada na alta tecnoloxía, que abría as portas, aseguraban, a un proceso de progreso que non ía ter fin.

Un simpático e transgresor Clinton ocupaba a Casa Branca e se consideraba que a xestión da súa equipa, era a que lle dera pulo a este proceso que aseguraría riqueza e innovación por un período sen final. Algo así como un “terceiro reich á americana”

Pero estaban a agromar algúns feitos ós que eses economistas, felices e propagandistas do seu país, non quixeron prestarlles atención; posiblemente decatáranse dos mesmos, pero as súas mente modeladas nas  escolas de economía das “mellores universidades do planeta”, pensaron, era o que lles ensinaran, que o mercado todo o arranxa, e preferiron calar á espera de solucións máxicas. Polo tanto non presentaron solución algunha ó que vían vir e que era consecuencia, como noutros tempos dun consumismo desatado, pero non baseado no aforro, o mesmo que aconteceu no estado español, senón en contraer débeda que se investía nunha burbulla bursatil, sobre todo nas empresas de carácter tecnolóxico, que subían e subían o que lles permitía ós compradores sobreinvestir e sobrendebedarse; como acontece moitas veces; souben as accións pero non o rendemento real da empresa.

DEIXEMOS A UN LADO AS FALSAS DICOTOMÍAS E FALEMOS DA LIBERDADE

Carlos Dafonte.

Con motivo das eleccións para a Asemblea de Madrid, os máis ultras do PP que son os que gobernan hoxe ese organismo, formulan como unha cuestión fundamental dentro do seu programa, o tema da liberdade e a enfrontan, descoñezo se alguén lles pode facer caso e votalos por esa dicotomía, co socialismo, supoño se referirán ó tenebroso programa presentado polo señor Gabilondo, actor durante estes dous anos dunha enconada oposición a favor da nacionalización de todo o nacionalizable, de secuestrar ós fillos dos madrileñ@s e metelos en campos de adoutrinamento separados da familia ou o peche de todas as igrexas e centros de culto.

Outras veces a dicotomía é liberdade -comunismo, é de supoñer que un xiro táctico diante da presenza de Pablo Iglesias nunha candidatura. En calquera caso, como o todo o mundo coñece, para eles, socialismo e comunismo, e senón o saben Díaz Ayuso llo explica, son a mesma cousa.

A "XUDICIALIZACIÓN" DA POLÍTICA

Eusebio López

Aínda que non é un fenómeno exclusivamente español, senón que o atopamos en moitos outros estados, como o caso brasileiro e o enjuiciamiento do expresidente Lula, é no estado español onde a política está a ser sistematicamente substituída pola súa resolución vía xudicial, a súa “xudicialización”.

“A política é a guerra con palavras” dixo o filósofo grego; e as palabras dos discursos políticos convértense en armas de guerra cando se traducen a leis que aplican os “soldados” do poder xudicial, os xuíces e fiscais. Porque non falamos de meros consellos de actuación persoal, senón de sentenzas que afectan duramente ás persoas e as súas vidas enviándoos aos cárceres, desahuciándolos, despedíndoos ou multándoos.

Ó "NEOFRANQUISMO" HAI QUE PARALO AGORA. DESPOIS PODE SER TARDE.

Carlos Dafonte

    Poño por diante que critiquei a entrada no Goberno de Unidas Podemos, así está escrito neste blogue e agora sigo a pensar que si daquela, Psoe e Pp tiveran levado a cabo a “grande coalición”, así é como se lle chama en Alemaña ó pacto de Merkel cos “socialdemócratas” e si UP dende a sociedade e ca representación institucional que acadou, tivera xogado o papel que non xogou por atoparse no Goberno, como é traballar co movemento cidadá e toda unha serie de organizacións de esquerdas que nin se presentan ás elección e si o fan non acadan representantes, posiblemente se tivesen acadado resultados moi parecidos ós acadados dende o goberno, pero cunha diferencia, teríamos unha sociedade máis mobilizada e o neofranquismo non tería o campo aberto para ser parte da alternativa ó “Goberno social comunista bolivariano”, como acontece por exemplo en Madrid, onde dende o goberno da comunidade se tenta ser oposición ó Goberno do estado.

Digo o anterior sempre dentro do “de omnibus dubitando” que tantas veces repetía Marx. Non creo que a situación fose moi diferente da actual; o cambio radical non é que a Ministra de Traballo se entenda cos sindicatos e patronal, eso acontece dende hai moitos anos, o que resulta ser unha novidade é que o neofranquismo, sempre existiu e se lle denominaba “franquismo sociolóxico”, hai un tempo se organizou, se presenta ás eleccións, ten un importante grupo nas Cortes e noutros parlamentos autonómicos, onde se goberna o Pp con C's, é pola razón de que eles o permiten e “corrixiron” o “centrismo” de estes dous partidos, ata levar ó segundo case á súa desaparición e ó Pp a aceptar unha parte do seu discurso, e deixar a Pablo Casado como o grande derrotado despois do seu discurso de outubro nas Cortes, con motivo da moción de censura presentada por Vox contra Pedro Sánchez..

A DEREITA CONSERVADORA SEGUE A BRANQUEA-LO NEOFRANQUISMO.

Carlos Dafonte.

O Psoe se lanza a unha operación de pactos con Ciudadanos, que se traducen en determinadas mocións de censura, Murcia, Madrid e Castela León; proceso que pode ter varios significados; en primeiro lugar advertir ó seu aliado no Goberno de que o mellor é non seguir amosando as diferencias, lóxicas nun goberno de coalición sobre temas de calado, e se está a iniciar un proceso de reacomodo de Ciudadanos que o vai rescatar da foto da praza de Colón, para situalo no centro dereita e ese proceso pode ter resultado en votos para o Psoe, que levará a C's a súa desaparición, ou a unha nova capacidade para pactar no medio prazo prescindindo de Unidas Podemos; en segundo lugar mingua-la forza do PP a nivel autonómico, creándolle problemas cos seus socios, que pode ter como resultado a quebra da súa alianza con Ciudadanos o que pode levar a votantes de C's a votar Pp; en terceiro, deixa-lo Pp orfo de apoios como non sexa o de Vox para futuros gobernos autonómicos e municipais, que despois do discurso de Casado na moción de censura que Vox presentou contra o goberno, quebrando as pontes que tiña cos neofranquistas e reivindicando ó seu partido como o centro dereita, as relacións entre ambos partidos non se atopan no seu mellor momento, aínda que os políticos na dereita, como o que lles une é o capital, as súas diferencias son fáciles de amañar; basta con que quen os financie lles de un “toque de atención”.

ÁS VOLTAS CO 23 F: CONSOLIDACIÓN DA DEMOCRACIA OU DO RÉXIME

Roberto Laxe

Todos os anos por estas datas de febreiro os medios de comunicación énchense de artigos, de opinións e reportaxes sobre o 23F, onde o mantra maioritario é o de que grazas ao “rei á fuga”, evitouse unha nova ditadura e consolidouse a democracia.

Dado que os documentos do 23 F que poderían desmentir, ou confirmar, esa interpretación son secretos até o dia do xuízo final, caben todas as interpretacións posibles; desde a oficial da consolidación da democracia até a que sostén unha xornalista non acusable de rupturista, Pilar Urbano, quen, citando a Suárez, opina que “o rei foi a alma” do 23F. Dito en prata, que o rei promocionou un autogolpe para consolidarse no poder.

A TRANSICIÓN POLÍTICA DA DITADURA Á DEMOCRACIA BURGUESA. ESTADO DA CUESTIÓN HOXE.

Carlos Dafonte.

Antecedentes que é necesario lembrar.

Levamos algúns anos, sobre todo dende a abdicación do anterior xefe do estado, cun prolongado debate sobre a a chamada “transición política española”, que se acentuou despois da fuga do anteriormente abdicado a causa da aparición de toda unha serie de actuacións a todas luces incorrectas. 

Pero estes feitos son un motivo para manter a discusión ou as distintas posicións ó respecto, pero non son verdadeiramente o motivo; máis importante foi a crise económica-social que comeza nos anos 2006-2007, que trouxo unha forte oposición á realidade que se estaba a vivir e a sufrir, como impactou nos diferentes sectores da sociedade, aínda que con anterioridade ó malestar co que estaba a acontecer no Estado español púxose de manifesto cando a dirección do PCE por boca do seu secretario xeral Julio Anguita, afirmou no discurso da festa do partido de 1996, que a organización se “saía do pacto constitucional”. Este feito mereceu moitas críticas e explicacións variadas por parte dos medios a cada cal máis ponzoñosa, sempre na idea de descualificar ó voceiro e a organización; despois do tumulto o silencio; ninguén quixo entrar nas razóns de por que unha organización como o PCE, que moita xente considerou un dos alicerces fundamentais da transición, tomaba esa determinación tan rupturista; non houbo na sociedade española, por parte de quen o podía facer, interese algún para abrir un debate das razóns de que a democracia burguesa española estaba a perder pulo. Con posterioridade nunha entrevista en TVE, pasados os anos declarou: "Me arrepiento del consenso de la Constitución, lo lamento todos los días. Nos equivocamos, pero veníamos de donde veníamos y salir de una dictadura es entrar en un espacio donde había un poco de oxígeno, pero lo que hubo fue un pacto donde se trajo una pobre democracia que para defenderse tiene que compararse con quien la negó. Es una democracia demediada"..