ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS SOBRE A SITUACIÓN ACTUAL.

Carlos Dafonte.

Atopámonos nun bo momento para facer un balanzo do que esta a acontecer e que tamén explica o que acontece no territorio do Estado español. Destacaría varias cuestións:

1ª. Atopámonos no medio dunha fonda crise planetaria, resultado da perda da hexemonía de quen a estivo exercendo dende o final da IIª G.M, os EEUU de Norteamérica. John Mearsheimer afirma que o elo máis forte da cadea imperialista comeza a entrar verdadeiramente en crise, non pode manter esa posición, se os seus aliados poñen en cuestión o costo da súa lealtade. E dende que China fixo acto de presenza superando a hexemonía de área, para aparecer como unha potencia planetaria, a perda de hexemonía económica, política, militar, pero tamén tecnolóxica dos USA, é unha realidade. 

Hoxe non é posible manter a súa hexemonía facendo fronte ao costo das preto de 800 bases militares no planeta, cunha débeda de  38 billóns de dólares que co proceso de desdolarización que se está a producir nas relacións comerciais pode aumentar moito, a entrada de China en mercados importantes que antes eran de actividade dos países chamados occidentais, e algunhas outras cuestións que fan difícil a saída e indica o fracaso do modelo neoliberal globalista. 

LAS CONTRADICCIONES ENTRE LA UE Y EEUU, Y EL PLAN DE PAZ DE TRUMP PARA UCRANIA.

Ángeles Maestro

A las 24 horas de hacerse público el Plan de Paz de Trump para Ucrania, Zelenski dirige un mensaje a su pueblo en el que prácticamente anuncia que EE.UU. le ha dado un ultimátum: “o la pérdida de dignidad o el riesgo de perder un socio clave; 28 puntos complicados o un invierno extremadamente duro”1. Del conjunto del mensaje se deduce que “por duro que sea”, peor sería no aceptarlo.

En este sentido la difusión de las informaciones, precisamente ahora, sobre la corrupción de la cúpula de poder en Ucrania, Zelenski incluido, cuando es un hecho bien conocido desde hace años, ha servido de chantaje político para volcar las voluntades de la cúpula de Kiev hacia el acuerdo.

A CLASE OBREIRA EUROPEA E A SITUACIÓN ACTUAL.

Carlos Dafonte.

A guerra entre a OTAN e a Federación Rusa no territorio de Ucraína, e as consecuencias que teñen para a clase obreira as posicións da Unión Europea respecto ao conflito, a quen só lle interesa como acadar os seus intereses oligárquicos, debe levarnos @s traballador@s europeos a un fondo debate e rachar coa censura imposta.

Intereses oligárquicos  definidos en como continuar co enfrontamento con Rusia e segundo varios testemuñas entre elas as de Robert Fico, Primeiro Ministro de Eslovaquia, que afirma que nas xuntanzas da UE, iso é o único a discutir, como continuar a guerra, como imporlle máis sancións a Rusia, como roubar os fondos e os intereses da Federación Rusa depositados na UE, en que e quen os vai gastar, como axudar ao goberno ucraíno a gañar unha guerra que xa ten perdida, esquecéndose, parece que non ten importancia, da situación de desindustrialización actual nas principais potencias europeas, o problema de ter que mercar unha enerxía máis cara e máis contaminante, a falla de competitividade das economías, a paralización do proceso tecnolóxico e o afondamento da dependencia dos USA e as consecuencias de converternos, despois da entrevista da Comisión Europea con Trump en Escocia onde a presidenta da Comisión Úrsula von der Leyen cedeu a todas as propostas do presidente dos USA, nun apéndice dos USA, sen relevancia no panorama internacional, etc.

O "LAWFARE", A NOVA POLÍTICA DO IMPERIALISMO EURO AMERICANO?

Eusebio López

O proceso a Lula e a Dilma en Brasil foron a punta do iceberg dunha política que se está estendendo como un regueiro de pólvora en moitos países, a partir do control dun dos poderes fundamentais dun estado, o poder xudicial.

Este mecanismo de “controlar” a xudicatura definiuna moi ben o portavoz do PP no Senado, no 2018, cando dixo que "Controlaremos a Sala Segunda desde detrás", é a sala que instrúe os casos contra os políticos que teñan inmunidade parlamentaria, e engadía, "foi unha xogada estupenda que vivín desde a primeira liña. Xogabámosnos as renovacións futuras de 2/3 do TS e centenares de nomeamentos no Poder Xudicial, vitais para o PP e para o futuro de España".

SOBRE A POSIBLE CONFRONTACIÓN CHINA-USA (y II)

Carlos Dafonte.

A perda da hexemonía dos USA e os seus intentos para manter a hexemonía unipolar.

Os USA teñen moi claro que o inimigo fundamental, quen compite con eles en todos os campos, político, económico, militar, tecnolóxico, etc é a República Popular de China, a quen din algúns analistas como John Mearsheimer,  os USA axudaron no seu desenvolvemento para que así chegara a aceptar os beneficios da democracia liberal, e visto o fracaso do intento, entraron na etapa de “contención” na primeira administración de Trump e atopámonos na etapa actual que esperemos non sexa de claro enfrontamento, que pódenos levar á terceira guerra mundial.

Para entender o que acontece é necesario destacar que a maioría dos políticos do G-7, formado polos USA e algúns dos seus vasalos europeos, británicos, franceses, alemás, italianos, canadianos e xaponeses, que cada vez teñen menos peso na política, a economía e a demografía planetaria, formáronse na etapa posterior á guerra fría, á dinámica de bloques, o mundo bipolar, é dicir, na etapa unipolar onde os USA era a potencia hexemónica. E parece que lles é moi difícil aceptar que hoxe hai tres grandes potencia USA, China e a Federación Rusa, cousa xa aceptada por Trump na súa anterior etapa na presidencia, e outras potencias menores pero tamén moi importantes, como India, Brasil, Irán e Turquía, que a pesares de estar na OTAN, actúa como un “verso ceibo”. Non son capaces de recoñecer que todo cambiou e pasamos da unipolaridade á multipolaridade.

SOBRE UNHA POSIBLE CONFRONTACIÓN CHINA-USA (I)

Carlos Dafonte.

Cando Trump chegou á presidencia e falou de conseguir axiña unha paz en Ucraína, en 24 horas, pensei que quería ter as mans ceibes para permitir que a súa administración e as posteriores, puideran seguir traballando en establecer unha nova estratexia para o enfrontamento verdadeiramente importante a nivel planetario, que é o que enfronta aos USA con China. Non só pola súa capacidade económica, tecnolóxica e sobre todo a de aglutinar ao seu redor a toda unha serie de nacións, en Asia, Latinoamérica e África que non están moi dispostas a seguir sendo explotadas polos EEUU e os seus vasalos europeos. Pero non teño nada claro que os chinos queiran enfrontamento MILITAR algún cos estadounidenses. Sen ser moi intelixente, calquera pode ver que a guerra da OTAN contra Rusia en Ucrania, para os USA estratexicamente é un desastre, pois afianza o pato ruso-chinés que nunca pensaron que podería ser tan forte.

A XUNTANZA DA ORGANIZACIÓN DE COOPERACIÓN DE SANGHAI (OCS), ANUNCIA UNHA NOVA FASE POLÍTICA.

Carlos Dafonte.

Atopámonos ao inicio dunha nova fase política que permita superar o unilateralismo hexemónico dos USA, que conta co beneplácito da UE, e entrar nunha fase baseada no multilateralismo, que permita unha nova visión das relacións internacionais e, con seguridade, vai beneficiar á  maioría da poboación. Unha primeira pregunta que podiámonos facer é, como vai a estar organizado o novo orde mundial?

A maioría dos medios de comunicación sobre todo europeos e norteamericanos, consideraron a xuntanza como un ataque a “occidente”, cando a realidade nada do que trataron tiña que ver con “occidente” directamente; trataron sobre cales son os obxectivos dos compoñentes da OCS, como organizarse, como traballar en conxunto, como atraer a novos países, etc.; e neste senso se tentas organizar o multilateralismo, está claro que rexeitas o orde mundial unipolar de hexemonía liberal que ata hai uns anos era o dominante, pois como afirma Glenn Diesen, “quedou claro que o sistema hexemónico non logrou axustarse as novas realidades e que os excesos de liberalismo non conseguiron xerar orde. Xurdiron novos centros de poder que loitan por restaurar a multipolaridade e rexeitan o universalismo liberal”.

ENTREVISTA NINES MAESTRO A ANDRÉ FADDA (TERCEIRA PARTE)

Nines Maestro. Lo que quería preguntarte  André es que evidentemente la situación a nivel de la Unión Europea es muy parecida. Es decir, la burguesía, la Comisión Europea, la OTAN, toman decisiones que son una auténtica declaración de guerra a la clase trabajadora y a los pueblos de la Unión Europea. En Francia, la CGT o alguna instancia se plantea dirigirse, a otras fuerzas sindicales aunque no sea, no tenemos ni una internacional, ni siquiera a nivel sindical existe algo, porque lo que existe  va en sentido contrario de promover la coordinación en las luchas. La pregunta es, ¿se plantea la clase obrera francesa dirigirse a otros pueblos para que de alguna manera puedan coordinarse las luchas y que esos planes que no son solamente del gobierno Macron, son los planes generales de los gobiernos de la burguesía, tengan el color que tengan, sean derrotados. Por ejemplo, en Madrid vamos a convocar eh para el día el mismo día 10 de septiembre una concentración no de solidaridad con el pueblo francés, sino entendiendo que la clase obrera francesa está abriendo un camino de lucha que con unos objetivos y con unos enemigos que son los mismos para toda la clase trabajadora europea. ¿Hay alguna posibilidad? ¿Ves tú, André? ¿Algún camino para poder establecer vínculos, coordinar luchas con unos objetivos y con unos enemigos que son los mismos?

ENTREVISTA NINES MAESTRO A ANDRÉ FADDA SINDICALISTA FRANCES DA CGT (SEGUNDA PARTE)

Nines Maestro. Una cosa, André, ¿y se plantea como huelga, o sea, como huelga indefinida o es el día 10 y luego se verá?, o cómo qué se espera que suceda el día 10 y  si la huelga indefinida está en el horizonte, como supongo con el objetivo de que la presión de la calle pueda derrotar los planes y al primer ministro, que los propone. 

ENTREVISTA REALIZADA POR NINES MAESTRO A ANDRÉ FADDA DO SINDICATO FRANCÉS CGT SOBRE A CONVOCATORIA PARA PARALIZAR FRANCIA O DÍA 10 DE SETEMBRO (PRIMEIRA PARTE)

NINES MAESTRO: Desde hace tiempo se hablaba  en los bares, en familia, en encuentros con los trabajadores de la situación, de cómo está hoy en día. Hacía tiempo que no se hablaba  con un entusiasmo  y una rabia, como estamos viendo estos días, O sea, desde hace meses ya  se discute, se habla, etcétera, pero ya lo que es la gota que desbordó el vaso tienen que ver sobre todo, bueno, él nos contará en concreto  de qué se trata, en qué medida eso tiene que  ver con  los planes de la OTAN, con los planes de la Comisión Europea, con un capitalismo agonizante que da sus zarpazos más fuertes de la manera que él sabe y es contra los explotados, contra las personas oprimidas. En fin, muchas gracias, André. Bienvenido.

AS CONVERSAS DE ALASKA. NO CAMIÑO DA PAZ EN EUROPA?

Carlos Dafonte.

O encontro entre Trump e Putin en Alaska onde recoñeceuse a provocación da OTAN que levou a Rusia a intervir en Ucraína coa chamada “operación especial”, realizada ao amparo do artigo 51 da Carta da ONU, o mesmo artigo que utilizou a OTAN para intervir en Serbia e independizar Kosovo, debe permitir chegar á paz en Europa. Sempre que os USA e o Reino Unido abandonen a postura dunha “paz hexemónica” e acepten unha baseada na “seguridade inclusiva e indivisible”, onde fiquen resoltas tamén, as necesidades da Federación Rusa.

Comentando a xuntanza de Alaska, un dos moitos que o fixeron cuxas opinións teñen peso a nivel internacional,  afirmou que o tema da “paz hexemónica” é un concepto acuñado polo Reino Unido que foi aceptado polos USA, e fixo un símil sobre esa nociva parella para o planeta dende hai ducias de anos, cunha que aparece nunha película, “Max Mad”, onde un ser enorme de grande forza e cativo cerebro, leva sobre o seu ombreiro a un pequeno e vello ser decrépito que é o que lle da ordes, sempre para destruír aos demais, o dúo Master-Blaster.

Os obxectivos estratéxicos do imperio británico.

A IRRELEVANCIA DA UNIÓN EUROPEA.

Carlos Dafonte

Irrelevancia, é a verba que mellor define hoxe a situación da Unión Europea nun planeta cheo de conflitos. A culpa desta situación non é dos traballadores e dunha cidadanía que en xeral non teñen, dada a magnitude da falla de democracia, instrumentos para modificar a actualidade que debe pasar por botar fora das institucións a quen durante estes anos fixeron posible chegar a esta situación, os membros do Consello e da Comisión.

Como se chegou a esta situación de non ter presenza diplomática en ningún  lugar?, sen posicións estratéxicas de cara aos cambios que se producen e que conleva o paso do unilateralismo, cos USA como hexemón,  ao multilateralismo actual, con China, Rusia, India e Brasil como os elementos máis importantes dentro dos BRICS; non me esquezo de Suráfrica e dos que engadíronse con posterioridade, pero non xogan o papel relevante que xogan os citados. O que hoxe é unha contradición constante  entre os USA apoiados por una UE decadente e Gran Bretaña, algúns deles forman o que se coñece como G-7, que pensan seguen a ser o centro do planeta, e os países emerxentes que agrúpanse nos BRICS e non están moi dispostos a seguir aguantando o “imperialismo de cañonera”  que tentan impor os USA e os seus aliados.

A UNIÓN EUROPEA RÉNDESE SEN LOITA ÁS PROPOSTAS ECONÓMICAS DE TRUMP

Carlos Dafonte.

Cando Trump hai pouco tempo afirmou que coas súas propostas arancelarias conseguiría “que todos os países farían cola para bicarlle o cu”, tiña algunha razón, pois agás os BRICS que opuxéronse as súas propostas e buscaron novos mercados para os seus produtos, outros si o fixeron, os últimos en facelo os representantes da UE, en cuxa delegación presidida pola da Comisión, Úrsula von der Leyen,  tamén formaban parte ata o que coñezo, o “socialista” portugués Antonio Costa presidente do “Consello Europeo”, a responsable das relacións internacionais, Kaja Kallas, a que ostenta como únicos atributos para o cargo, a sumisión a Von der Leyen e ser unha belicosa que con reiteración, quizais pola súa ineptitude,  fala da necesidade de ir a unha confrontación militar con Rusia, e o Comisario de Comercio Maros Sefcovic

O CASO MONTORO: ASÍ FUNCIONA O CAPITALISMO

A GUERRA CONTINÚA. OS USA ATACARON IRÁN

Carlos Dafonte.

Pasado un tempo dos ataques de Israel e os USA a Irán, podemos ter hoxe unha mellor perspectiva para analizar o que aconteceu e como vai ser a continuación destes graves incidentes.

Cando afirmaba no anterior artigo que ninguén lle pode facer caso aos “occidentais”, non se pode confiar no que din, e baixo este termo agrupo aos que levan dende a queda da URSS impoñendo os seus criterios, pois menten e enganan constantemente, o ataque a Irán por parte dos USA ven a facer boa a miña afirmación. 

Donald Trump o día anterior ao ataque, afirmou que en dúas semanas tomaría a decisión, cando segundo o coronel norteamericano Douglas McGregor a decisión estaba tomada dende había tempo. O cinismo é algo consubstancial coa carencia de diplomacia entre os partidarios do mundo unipolar, rexido polo seu xefe os USA, e eles actuando como palmeiros, como vasalos, como sipaios do grande xefe, que impón normas que establece e cambia ao seu gusto, pero conculca dun xeito alevoso o Dereito Internacional e tamén o Dereito  polo que se rexe o propio país. Os USA atacan a un estado, Irán, que nada fixo para que este feito se producira, non houbo provocación algunha e sen discutirse nas cámaras onde atópanse os representantes do pobo norteamericano, aínda que máis acertado era dicir, das grandes empresas e os lobbys sionistas que financian as campañas dos “representantes” no Congreso e no Senado. 

CORRUPCIÓN E/ 0U GOLPE DE ESTADO.

Eusebio López

A clase obreira non pode ser espectador pasivo: están en xogo os seus dereitos

É certo que as imaxes da Garda Civil entrando en ministerios e sedes do PSOE son moi graves, por dous motivos, un, pola sensación de corrupción xeralizada que dan, dúas, porque é a Garda Civil, a institución que o 23F entrou no Parlamento a punta de pistola. Agora parece máis legal posto que no canto de armas de fogo levan “autos” e “requirimentos”. Pero, lembremos o que dixo o filosofo grego, “a política é a guerra con palabras”, e cando estas toman a aparencia de resolucións xudiciais ou bulos xornalísticos son case de “armas de destrución masiva”.

Por iso, resulta patético a miopia e o localismo enfermizo dos medios de comunicación progresistas, cando abren todos as súas noticiarios coas “escoitas” que personaxes como Koldo, Villarejo e demais teñen no seu poder, sen sinalar a previa, a consígna do ínclito Aznar o dos Azores, “o que poida facer, que faga”.

ALGUMAS LIÇOES DOS RECENTES ACONTECEMENTOS: ORIENTE PRÓXIMO E O REARMAMENTO DA OTAN. SABER APROVEITAR AS FRAQUEZAS E CONTRADIÇÔES DO INIMIGO.

Ángeles Maestro [*]

Tigre de papel.

Apesar de termos à nossa disposição as ferramentas do materialismo dialético para compreender os processos sociais, grande parte das organizações e analistas que se dizem marxistas ou utilizam clichés preconcebidos – tentando impô-los repetidamente a uma realidade em mudança – ou se deixam guiar pela imediatez das notícias, sem avaliar os elementos subjacentes. O resultado não é apenas a falta de credibilidade que enfrentam quando a realidade não se ajusta às suas previsões. O mais grave é que tendem a considerar que o imperialismo é todo-poderoso, sem perceber e aproveitar os seus enfrentamentos e fraquezas, precisamente os que o convertem num «tigre de papel».

Dois exemplos recentes ilustram suficientemente estas posições.

O primeiro é a guerra entre o Irão e Israel e a intervenção dos EUA. A grande maioria dos «especialistas» dava como certo que o imperialismo agiria com todo o seu poder e que o lobby sionista imporia os seus interesses, desencadeando «a terceira guerra mundial». A realidade seguiu outros caminhos.

ATAQUE DE ISRAEL A IRÁN CONCULCANDO O DEREITO INTERNACIONAL.

Carlos Dafonte.

O grupo de dirixentes da OTAN e da UE, sempre plantean, como alternativa a quen lles disputa a hexemonía, que eles queren un planeta con normas, unha especie de paraíso, fronte a quen plantea un mundo multipolar, cando a realidade é que durante todos os anos dende a queda da URSS, xa non digamos se ampliamos máis o período, á finalización da IIª Guerra Mundial, os golpes de estado, a imposición de ditaduras, as intervencións contra os dirixentes que querían zafarse do xugo colonial e recuperar a soberanía para beneficiar ao seu pobo, foron constantes, sanguentas e produciron un atraso moi importante na cantidade de estados nos que os colonialistas europeos pousaron as súas poutas.

CARA A ONDE CAMIÑAN OS USA?

Carlos Dafonte

Levo uns días recompilando datos de economistas e xornalistas norteamericanos para facerme unha idea de cal pode ser a saída da súa economía despois do baile de aranceis a que ten sometido Trump ao planeta. A realidade coa que me atopo é que todos eses aranceis por moito que diga Trump o contrario, quen os vai a pagar non é China ou Xapón ou Alemaña. Eses países non van pagar nada; cada vez que un empresario xaponés, chinés ou alemán, no caso de China a maioría das veces norteamericanos, queiran vender un produto en USA, terá que pagar o arancel que inmediatamente repercutirá unha parte no prezo do produto, é dicir que os consumidores norteamericanos van pagar máis polo mesmo, nunha situación das súas economías con débedas por todos os lados, da tarxeta de crédito, pola falta de pagamento do coche ou da hipoteca pola casa. Economistas como Wolf e Hudson e algún xornalista alternativo é o que destacan cando falan do seu país, que a unha parte importante están a bloquearlles as tarxetas, quítanlles os coches e as casas e crece como non podía ser doutro xeito, o enfado contra o seu presidente que hai poucos meses recibiu un apoio moi importante. Tamén pódese destacar que o Partido Republicano, sempre loitando contra dos impostos, agora por medio dos aranceis os impón ao pobo norteamericano.

A UE VIVE UNHA CRISE EXISTENCIAL.

Roberto Laxe

Se alguén quedou en evidencia tras o xiro de 180º dado polo imperialismo estadounidense na súa política internacional ao pór a Trump á fronte, abrindo negociacións co imperialismo ruso para repartirse Ucraína a cambio de deixarlle mans libres para facer o que queira en Oriente Próximo, esa é a Unión Europea. Quedouse composta e sen noivo.

O seu aliado “estratéxico”, ese que non ten “amigos” senón só “intereses”, deixoulle de lado fronte ao suposto inimigo histórico de Europa, que, por certo, tamén é Europa, Rusia. Coma se dun pesadelo tratásese, están a volver as obsesións do século XIX cando a Rusia zarista era o reduto reaccionario no continente, e fronte a el levantábanse as potencias europeas, garantes da “democracia”.

Ao final, tería razón o SPD alemán de 1914 -o actual vai pola mesma liña-, cando para xustificar o seu apoio aos orzamentos de guerra que permitiron a I Guerra Mundial, dixeron:

SOBRE AS MEDIDAS ECONÓMICAS TOMADAS POLO GABINETE DE TRUMP

Carlos Dafonte

Escribía Michael Roberts no ano 2019 na revista Sin Permiso: “No momento xusto, cando tiña lugar o cume dos líderes das principais economías capitalistas (G7) en Biarritz, China anunciou unha nova rolda de aranceis por valor de 75.000 millóns de dólares para as mercadorías importadas de Estados Unidos. Unha represalia ante a nova rolda de aranceis aos produtos chineses que os EE.UU. teñen prevista para decembro. O presidente de EE.UU. Trump reaccionou con anoxo e inmediatamente anunciou que ía aumentar os aranceis xa existentes en 250.000 millóns de dólares para os produtos chineses e impoñer máis aranceis por valor de 350.000 millóns de dólares ás importacións de China. O presidente de Estados Unidos tamén dixo que ordenaba ás compañías de Estados Unidos buscar a maneira de abandonar as súas operacións en China. «Non necesitamos a China e, francamente, sería moito mellor sen ela», escribiu Trump. «Ordeno, por tanto, ás nosas grandes empresas estadounidenses comezar inmediatamente a buscar unha alternativa a China, incluíndo como traer de volta a casa as súas empresas e fabricar os seus produtos nos EE.UU.»”.

Esto dos aranceis é un tema vello, a ninguén debía tomarnos por sorpresa e como sinalaba nun artigo recente no xornal El País Mark Blyth, os dous partidos que se turnan no poder e representan á oligarquía dos USA, levan tempo que actúan contra a liberdade de comercio. Moitos aranceis que Trump impuxo no seu primeiro mandato, foron ratificados ou aumentados por Biden. Como podemos aprezar o tema da volta das empresas a territorio norteamericano temén estaba nun primeiro plano. Pouco ten cambiado a situación, só que pasaron 26 anos e a economía dos USA cada vez vai a peor.

A PROPOSTA DECOLONIAL (II)

A teoría da revolución permanente nas semicolonias e nacións oprimidas

Trotski, cando desenvolveu a teoría da revolución permanente, partiu dunha consideración histórica básica, a lei do desenvolvemento desigual e combinado dos procesos sociais, que teñen “un carácter dual ou, mellor devandito, é unha fusión de dúas leis intimamente relacionadas. O seu primeiro aspecto refírese ás distintas proporcións no crecemento da vida social. O segundo, á correlación concreta destes factores desigualmente desenvolvidos no proceso histórico” (George Novack, A lei do desenvolvemento desigual e combinado da sociedade).

O seu descubrimento e formulación non cae do ceo, senón que é os resultado anos de estudos da realidade. Así, Marx facía énfase no primeiro aspecto da lei, o desenvolvemento desigual da sociedade, e dividía o mundo entre os países “civilizados” (capitalistas) e “atrasados” (o resto, fosen feudais, esclavistas, o que chamaba “sociedades asiáticas” ou os cazadores recolectores que na súa época aínda existían en moitas partes do mundo) concluíndo co esquema de que os primeiros eran o “espello” onde se debían mirar os segundos; esquema que empeza a modificar cando se autocrítica da súa posición ante a cuestión irlandesa.

VEÑEN OS RUSOS!!!!!

Carlos Dafonte.

Unha vergoñenta campaña manipuladora

A histeria entre os dirixentes da oligarquía europea, tanto os agrupados na U.E como na OTAN, veñen ser os mesmos, é manifesta e ficticia e tenta enganar aos traballadores europeos. Por unha razón: USA dí non estar disposta a seguir gastando o que gasta na defensa europea e esixe aos seus socios que os orzamentos militares suban dun xeito importante. E os vasalos europeos lanzanse a unha carreira armamentista valorada en 800.000 millóns de euros para construír unha defensa conxunta; cos USA ou sen eles?. De aumentar os orzamentos de defensa, os USA seguirán con nós, e as súas bases non serán desmanteladas, polo tanto esa suposta ameaza rusa esváese. Ou é que despois de gastar os 800.000 millóns imos pedirlles que pechen as súas bases en Europa?

Ao servizo desa peregrina idea de que os rusos van a invadir e van destruír o “xardín borrelliano”, a enorme maioría de prensa e medios de comunicación de toda caste, levan tempo e así van seguir durante moito máis, con campañas manipuladoras da opinión pública para tentar convencernos de que o “oso ruso” ten esas intencións. 

A PROPOSTA DECOLONIAL, O IMPERIALISMO CAPITALISTA E A TEORÍA DA REVOLUCIÓN PERMANENTE (I)

Roberto Laxe

Tese 11 Sobre Feuerbach de K Marx

Os filósofos non fixeron máis que interpretar de diversos modos o mundo, pero do que se trata é de transformalo.

O decolonialismo unha concepción estática da historia

A proposta “decolonial”, que é unha escola de pensamento xurdida en América Latina, co obxectivo de romper coas xerarquías do coñecemento e das formas de estar no mundo eurocéntricas, sitúase nunha fase do coñecemento previo ás Teses sobre Feuerbach. 

Levan tres decenios tentando explicarse, “interpretando” a realidade para, aparentemente, situarse entre o capitalismo e o socialismo creando unha “nova teoría” (outra máis!) que “non pode responder os supostos da modernidade capitalista e colonialista dos 500 anos. Non pode partir dos postulados burgueses, pero tampouco dos do socialismo real (coa súa imposible planificación perfecta, co círculo cadrado do centralismo democrático, coa irresponsabilidade ecolóxica, coa burocratización dos seus cadros, co dogmatismo vangardista da súa teoría e estratexia, etc.)”.

A "ADMINISTRACIÓN TRUMP" COMEZA A SÚ ANDAINA.

Carlos Dafonte.

Trump e a súa equipa tentan facerlle unha “enmemnda á totalidade” a determinadas políticas que a administración demócrata implantou e que dificultan o futuro enfrontamento coa potencia que lle disputa a hexemonía planetaria, China; non para exercela como os USA a exerceron dende o final da IIª Guerra Mundial, senón para que a partir da perda da hexemonía dos USA non haxa unha potencia hexemónica no planeta e avanzar cara a multipolaridade. Tamén amosa como veremos máis adiante, o cinismo dos USA neste caso, da guerra en Ucraina.

Nos tempos da administración de Obama, a cegueira política propiciou o acordo estratéxico entre China e Rusia, cuxas relacións non eran moi boas, acordo que a administración Biden seguindo na mesma dinámica, fixo cada vez máis forte. 

Agora, cando van tres anos de “operación especial” en moitos faladoiros esquecen o contexto no que se produciu e parece que foi resultado dunha mala noite de Vladimir Putin e non existir razón algunha para levala adiante.

A TENDENCIA AO CAOS DA SITUACIÓN MUNDIAL

OS MÁIS RICOS DO PLANETA NON SE FÍA, NO PROCESO DE CRISE ESTRUCTURAL DO CAPITALISMO, DE PERSONAXES INTERPOSTOS.

Carlos Dafonte.

    Hai xa moitos anos a un dos maiores especuladores do planeta, amigo e votante de Trump, preguntáronlle sobre a existencia de clases sociais e a loita de clase e como parecía que o peridista dubidaba da súa existencia, contestou afirmando que existían as clases, a loita de clase e que eran eles, os ricos, quen a estaban a gañar. Esta contestación debemola ter sempre presente cando facemos análise sobre o que acontece no planeta e as razóns de determinados movementos que producíronse nos USA coas últimas eleccións presidenciais.

Parece que algúns comentaristas despois das mesmas e da formación do goberno por parte de Donald Trump, “descubriron América”. Que pasa, que cando Clintón, Obama ou Biden estaban na cima do goberno non gobernaban algúns dos mesmos que hoxe o queren facer directamente?. Quen leva financiando todas as campañas nos USA dende tempo inmemorial?, os máis ricos; os que non o son, axudan cos seus votos a que o grande negocio que é ese país pareza unha democracia. Pero é só unha apariencia.

TRÁS A XVII ASEMBLEA. O BNG, CARA A UN PARTIDO-POBO?

Roberto Laxe

No PP, trás a defenestración en plena crise do Prestige e Nunca Mais do eterno herdeiro o “trono”, Cuiña, o que estaba na “fronteira do direito de autodeterminación”, e a morte do “caudillo” Fraga, véu o xiro ultracentralista de Feijoo e a sua banda. Isto está a romper as amarras coa súa base social da pequena burguesía, especialmente no rural, como demonstra a sua fanática aposta polo proxecto de Altri.

Pola sua banda, o PSOE renunciou desde os anos de Paco Vázquez a ter unha proposta propria para Galiza. Para eles é terreo perdido e importa tres comiños o seu futuro; chega con ter as alcaldías de A Coruña e Vigo, algumha deputación en pacto co BNG e tan contentos.

Neste cadro, o BNG, tras o seu rexurdimento despois de asomarse ao abismo da súa desaparición no 2015, cando non se presentaron ás eleccións baixo as suas siglas e non convocaron ese 25 X, aparece como a única forza política que ten unha proposta para Galiza.