A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

miércoles, 7 de febrero de 2007

PERANTE O FRACASO DA REFORMA ESTATUTARIA

AS BASES DEMOCRÁTICAS GALEGAS



A Xunta do bipartido tiña como un dos seus obxectivos centrais nesta lexislatura o de conseguir a reforma do Estatuto de Autonomía, reforma negada rotundamente pola Xunta de Fraga e o PP. Ao longo deste ano puxéronse na tarefa, as negociacións e as reunións; mesmo chamaron a determinadas forzas sociais, políticas e sindicais para lle dar un aspecto “democrático” ao proceso, excluíndo a maioría das entidades soberanistas.


O seu obxectivo era o de adecuar a relación da Galiza co resto do estado, sen tocar as bases e os marcos da Constitución do 78. Esta, e non outra, é a razon do fracaso da negociación do Estatuto.


Fronte á firmeza do PP, representante “lexítimo” e administrador dos intereses do aparello do Estado –da xudicatura, do exército, etc.- na Galiza, presentáronse duas opcións, cada cal máis feble, a do PSOE que, no fondo representa o mesmo cá do PP, e ten a mesma política cara á Galiza que o PP só que co “talante”, e a do BNG, que presentou a súa oferta de Estatuto de Nación evitando calquera referencia ao dereito de autodeterminación.


O que escondía esta proposta, é que unha nación só pode considerarse como tal, se exerce o seu lexítimo dereito á decisión, o contrario é converter o termo “nación” nun saúdo á bandeira. Nos feitos, a mesma reforma do Estatuto é unha negación da autodeterminación, ao substituír o dereito do pobo a decidir por unha negociación. O máis que faria o pobo sería ratificar, ou non, o negociado en segredo polas forzas políticas institucionais.


O PP entrou na negociación coa forza de quen sabe que no outro lado da mesa non hai firmeza, mais aceptación dos mesmos criterios que lles confiren forza: a prohibición constitucional do dereito a autodeterminación, e que, por iso, non tiñan a menor intención de sacar a poboación á rúa, para esixilo.


Ademais, os defensores da reforma, como poderían apelar á poboación se negocian ás súas costas, e, ademais, non ten que ver cos problemas que teñen. Na negociación falábase de moitas cousas, dos subsidios, das obras de infraestrutura prometidas, da parte de investimentos do estado na Galiza, da parte dos impostos que ficarían na Galiza, etc., falábase de como a burguesía “galega” apañaría un pedazo dos orzamentos estatais que cuantificaron en 8%.


E este diñeiro ía a obxectivos concretos: a grande polémica do transporte non eran os servizos de proximidades ou intercomarcais, mais o AVE; as deslocalizacións e a precariedade resolvíanse con declaracións xenéricas, para logo dicir que non podian facer nada “contra as leis do mercado”; na reindustrialización só se lles ocorre privatizar o estaleiro ferrolán de ASTANO; na saúde só saben manter a mesma política de precariedade e infrautilización dos servizos, fomentando desta maneira a saúde privada; no terreo impositivo, pelexan polas cotas que van ficar na Galiza dos impostos indirectos, IVE incluído, e non se lles ocorría propor a prohibición expresa da imposición indirecta e o estabelecemento dun imposto directo e progresivo (“que pague quen máis ten”).


Nestas condicións, o debate “nación si ou non” era nominalista, e non tiña nada a ver con intereses da poboación traballadora, que a vían lonxe da súa vida privada.



O fracaso do Estatuto pode parecer un retroceso no “autogoberno” da Galiza, pero nada máis lonxe da realidade. O fracaso da negociación do Estatuto é o fracaso de quen pretende vender a negociación cos PP e o aparello do estado como a maneira de alcanzar un maior “autogoberno”. Mais, chegar a 8% dos orzamentos non resolve os problemas centrais da pobacion traballadora galega e non resolve o problema da dependencia da Galiza dun estado centralista.


Escoller a suposta vía de menor resistencia, é dicir, a negociación cos inimigos mortais dos pobos, dos mesmos que petardearon o proceso basco, dos mesmos que envían tropas a medio mundo, dos que insultaron e desprezaron a Galiza cando a crise do Prestige, os que representan o estado herdado do franquismo, é escoller a vía do fracaso.


O verdadeiro “autogoberno” da Galiza, e dicir, o dereito á autodeterminación que lle permita escoller libremente o seu destino, depende de que a poboación traballadora sinta que é parte da súa loita contra a explotación e a opresión, que a faga súa e a defenda coa mobilizacion social, única maneira de romper a “firmeza” dos inimigos da liberdade dos pobos.


As BDG pensan que todos/as aqueles/as que defenden o carácter de nación da Galiza, e polo tanto o seu irrenunciábel dereito á autodeterminación, estean debaixo das siglas que estiveren, teñen que reagruparse e traballar neste camiño.



Galiza 29 de Febreiro de 2007



No hay comentarios:

Publicar un comentario