A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

jueves, 11 de mayo de 2017

OS RESULTADOS DAS PRESIDENCIAIS DE FRANCIA 2017



Carlos Dafonte.

Celebradas as eleccións en Francia, as dúas notas destacables segundo os medios de comunicación hexemónicos á vista dos resultados, son en primeiro lugar que gañase un candidato sen partido e a caracterización do inimigo derrotado, que foi para algúns o fascismo  ou o novo fascismo, e para outros, segundo o grao de xenreira que lle teñan a Unidos Podemos, o populismo, facendo unha groseira comparación do partido que lideran Iglesias e Garzón  ca Fronte Nacional.
O que acubillan é que Macron pertence a un grande partido, que é invisible pero que exerce o poder dun xeito despótico sobre todo nos tempos de crise, que é o poder económico, o capital financeiro, que é propietario da maioría dos medios de comunicación e coñecen perfectamente como facer que un candidato a quen a maioría da poboación ten xenreira polas medidas que tomou cando dirixiu por exemplo, o Ministerio de Economía, apareza como un home impoluto que se mantivo ó marxe da política; e tamén necesítanse cartos e a banca nese aspecto non ten problemas, aínda que en realidade foran @s traballador@s quen financiaron a vitoria do candidato-banqueiro e a  creación da súa nova imaxe, por medio dos recortes sufridos, para trasvasar cartos e así reflotar a quen verdadeiramente se vai beneficiar ca presidencia de Macron: o capital financeiro que foi un dos principais causantes da crise que con periodicidade sofre o sistema capitalista.
Xa teñen ó “seu home” no Elíseo e agora a continuar o iniciado desde os gobernos que presidía Hollande: recortes salariais e perda de dereitos dos traballadores, é dicir unha nova “reforma laboral” que permita maiores posibilidades de acción ó capital, a súa concentración e centralización e indefensión para o proletariado, nun modelo de acumulación do capital cada vez máis violento e antidemocrático. Trátase tamén de limpa-lo mercado para que os máis grandes fagan desaparece-los máis pequenos e aumenta-la súa cota de ganancia, continuar co proceso de privatizacións de servizos e empresas públicas e sobre todo como remarcou unha e outra vez o novo presidente, a defensa da actual construción da Unión Europea, do euro e a OTAN. Macron é un destacado imperialista que considera que en momentos como os actuais se debe seguir avanzando nun novo reparto do mundo onde se lle poñan os maiores atrancos posibles a China, Rusia e o resto dos chamados BRICS e tamén a aqueles outros países que non seguen o “camiño marcado” polos países centrais capitalistas.
Si a primeira condición para gañar era ter importantes apoios e os tivo, a segunda era ter un adversario moi vulnerable e a Fronte Nacional de Le Pen o é. A pesares da súa fortaleza orgánica, de ser hoxe o maior partido de Francia pero condenado grazas á lei electoral, a non ser ninguén nas institucións, cuestión que posiblemente cambie nas próximas lexislativas do mes de xuño, aínda que eu non o queira.
Hai que recoñecer que a xénese da F.N. non permite terlle moita confianza; ten as súas raíces asentadas en numerosos colaboracionistas do goberno establecido en Vichy e presidido polo mariscal Pétain despois da ocupación nazi do país, sectores ultracatólicos moi conservadores e nacionalistas xenófobos moi radicais que configuran unha especie de “Francia firts” ó estilo trumpiano.
Pero tamén Mitterand, a figura do socialismo durante dúas décadas, sendo moi novo, foi colaboracionista e ninguén lle sacou o seu pasado; e a Alianza Nacional en Italia dirixida por Gianfranco Fini, que tivo moito poder institucional con Berlusconi era herdeira directa do Movemento Social Italiano, liderado en tempos  por Giorgio Almirante, fascista declarado, admirador de Mussolini e cuxo partido participaba en cantos actos violentos contra a esquerda comunista se produciron en Italia durante décadas, pero estes que se definen contra a FN con virulencia, nunca criticaron a Berlusconi como xefe de goberno e os seus apoios parlamentarios, nin á AN polo seu pasado e algúns aspectos do seu programa.
Pero a Le Pen e o seu FN se lle acusa de fascista, aínda que non inclúe no seu programa contidos característicos do fascismo, do nazismo ou da variante española, o franquismo, como son a fe cega no liderado, a ilegalización dos partidos de esquerda e a transformación dos sindicatos de clase en corporativos, é dicir, organizacións que inclúan traballadores e patróns nun mesmo sindicato; nin a entrada no partido único de todas as formacións da dereita, nin o papel secundario da muller; por que do que se trata cando o capitalismo adopta a forma de ditadura permanente que iso é o fascismo, é co obxectivo de defende-lo capital do intento por parte do movemento obreiro de disputarlle a hexemonía, e ou estou moi cego ou iso non acontece en Francia; ó revés, nunca as organizacións obreiras tiveron menos votos e afiliados e máis afastadas que hoxe, atópanse do poder.
Que a Fronte Nacional é xenófobo e incluso racista, pois si, pero non moito máis que algúns sectores que se atopan encadrados nas fileiras do partido da dereita conservadora española, o Pp, que non acepta os cupos de refuxiados establecidos pola UE, ou responsable das mortes de inmigrantes en Melilla e de manter campos de concentración na península onde telos recluídos ou que ten responsables políticos do máis alto nivel que fixeron en tempos campaña para ser alcalde defendendo que ía limpa-lo seu municipio dos emigrantes chegados do norte de África. A Fronte Nacional parécese máis ó PP que ten ademais fondas raíces no franquismo,  que a un partido fascista.
E quero dicir, para que ninguén se trabuque, que nunca votaría a FN, aínda que teña incluído no seu programa, como sinalou un sindicalista francés, elementos copiados do programa do Partido Comunista; eu defendo poñer fin ó sistema capitalista e avanzar cara ó socialismo e o comunismo e a formación que lidera Le Pen é un partido que defende o capitalismo, é anticomunista ten xenreira ós traballadores asalariados, defende a sectores da pequena e a media burguesía que sempre son aliados do capital, e é imperialista.
Do que se trata é de utilizar verbas moi determinadas, como fascismo, novo fascismo ou populismo, para cualificar todo intento de opoñerse ós planos imperialistas de dominación do planeta.
Para os ideólogos do capital, e os seus medios de comunicación encargados de transmiti-las súas elaboracións, a grande maioría dos existentes en Francia, condenan a quen se non podes ser o elo forte da cadea imperialista e polo tanto te refuxias nun certo nacionalismo, como fixo o xeral De Gaulle en tempos, se non estas de acordo ca construción europea actual que relega ó teu país a un segundo nivel, rompeuse o eixo franco-alemá en beneficio da segunda; se polas anteriores razóns non te atopas cómodo na OTAN que a traveso da cal se manifesta a hexemonía dos EEUU, te podes converter para os medios hexemónicos en “fascista” ou “populista”, tanto ten, nun inimigo en calquera caso. O perigo para os poderes económicos en Francia é que a F.N recolle os votos dunha parte importante dos sacrificados pola crise, que un partido socialista non é capaz de recoller por se ter convertido nun partido de corte neoliberal, e a incapacidade do Partido Comunista sepultado baixo os refugallos da queda da URSS. Pero a pesares da dureza dos ataques da FN á UE, non se lles debe crer, é unha organización demagóxica que busca votos en calquera lugar e presenta un programa que non vai cumprir. Os seus intereses son os do capital.
Do caso francés debemos aprender o que nos espera se a crise do réxime e o seu sistema político se seguen debilitando.  A todos os que pensamos que hai que poñer fin á construción europea actual, pero somos europeístas  non partidarios da hexemonía da oligarquía no proceso, e queremos unha Europa para os pobos, non construída en beneficio das empresas multinacionais, democrática non burocrática; pensamos que o euro son unhas tenaces sobre @s traballador@s e polo tanto debemos saír do mesmo; que estamos contra a OTAN pola razón de que é un instrumento fundamental do imperialismo e somos antiimperialistas; que pensamos que o capitalismo debe ser superado e avanzar cara outro proxecto no que o fundamental non sexa o beneficio, a explotación da forza de traballo e o consumismo a destrución da natureza e a marxinación da muller... axiña nos converteremos para os inimigos de clase, aínda que manteñamos en alto a bandeira do comunismo, do marxismo, do leninismo,...e teñamos loitado denodadamente contra o fascismo, en populistas e no peor dos casos en fascistas.
Ver moitos titulares da prensa no estado español despois da segunda volta das eleccións en Francia, causan desacougo, pero tamén me leva á necesidade de analizar o miserable papel que xogan os medios hexemónicos, a súa influenza sobre os que non o son e como utilizan a seu poder, que o conseguen por ter detrás ó capital, para construír na maioría da xente, unha visión, a visión que necesitan para prevalecer, distorsionada da realidade pois non transmiten información senón que fan propaganda.
Unha nova época en Francia e na UE pasa pola reconstrución da esquerda, tanto no eido político como no sindical; parecía impensable hai uns anos que @s traballador@s franceses tiveran que optar na eleccións presidenciais entre dous especímenes como son Macron ou LePen. O antecedente foi entre o corrupto Chirac e Le Pen pai.  Pensei que entón se aprendería da experiencia, o que aconteceu nesta nova campaña indícanos que hai moito camiño por recorrer e pouco se ten reflexionado.

En Galicia no mes de Maio de 2017.



miércoles, 3 de mayo de 2017

ALGÚNS ELEMENTOS PARA DEBATE DA SITUACIÓN POLÍTICA NO ESTADO ESPAÑOL E GALICIA


Carlos Dafonte

A situación política no estado español.

A nivel político podemos afirmar sen medo a trabucarnos que a característica fundamental do momento ben determinada pola debilidade do réxime e os seus intentos de supera-la súa crise.

Crise polo retroceso do bipartidismo, dos dous grandes partidos que monopolizaron o control institucional desde a creación do novo réxime, cando nas diferentes consultas electorais realizadas nun curto espazo de tempo apareceron con forza novos actores no panorama político, Podemos e Ciudadanos e o debilitamento da única esquerda existente ata o momento nas institucións, a ligada ó PCE, a que monopolizou ese campo en todos estes anos, pero tamén , como se pode ver polos resultados acadados nestas décadas, moi susceptible de ser atacada e desprestixiada polos medios hexemónicos pola súa traxectoria histórica de defensa da revolución soviética e como acabaron os intentos de construír novas sociedades expropiando os medios de produción á burguesía; aínda que a realidade é que desde hai moitos anos esta esquerda se desvinculara e fora moi crítica ca “nova sociedade” que se construíu na URSS e os países do leste de Europa. Cun PCE ou unha IU con moi pouca representación no Congreso e Senado, os defensores do réxime podían facer pasar por boa a mercadoría deturpada do voto útil, e inclina-lo voto de esquerda cara ó Psoe; hoxe senón cambian moito as circunstancias políticas, é posible que esa manobra teña rematado.


sábado, 29 de abril de 2017

UMHA OUTRA AVALIACIÓN DAS ELECCIÓNS FRANCESAS

Roberto Laxe
Hai unha máxima que di: "canto máis vello, máis pelello"... Pois como bo tópico ten un elemento de verdade. A experiencia que dá o tempo permite diferenciar o que é "novo" de verdade do que non é máis que um "reciclado" de vellas teorías.
Para o prol Melenchon en Francia perderon as organizacións políticas "tradicionais", seguindo o ronsel de cando o ascenso de Podemos afirmouse que a "nova" política desbancara á "vella" política das organizacións tradicionais, ou na Grecia con Syriza.
Que é a "vella" política; pois o neoliberalismo, porque que eu saiba desde 1991 no mundo non hai outra alternativa que políticas neoliberais nas súas máis diversas variantes; neo liberalismo puro ou a súa variante progresista, o social liberalismo. Así que en todo caso, os que perderon son as vellas políticas "neoliberais", sexan a través da dereita ou da "esquerda" (admitindo o PS como animais de compañía).

viernes, 21 de abril de 2017

RENDA BÁSICA, SEMENTEIRO DE SUBVERSIÓN?




Roberto Laxe
É un feito indiscutible que o desenvolvemento do capitalismo xerou un nivel tecnolóxico e capacidade produtiva que pon en perigo, non só à natureza, senón à base de sustentación do ser humano, o posto de traballo; afectando a todo tipo de nivel de cualificación profesional. As dúas forzas produtivas fundamentais que Marx sinalaba,a terra e o ser humano, están en perigo pola supervivencia das relacións sociais de produción capitalistas.
Ante esta ameaza máis que real, coas consecuencias de aumento das desigualdades sociais, distúrbios e crises sociais, púxose na axenda política o debate sobre a necesidade de estabelecer unha Renda Básica, presentada, por certo, polos seus sectores máis progresivos, comosementeiro de subversióne que xera ilusións en sectores sociais de que é posible unha saídapacificaá crise do sistema.

Dúas visións da Renda Básica
Neste cadro xurdiron voces expondo que a sociedade xera riqueza suficiente como para que exista unharenda básica, igualitaria e incondicional para todos os cidadáns /as, independentemente dos seus ingresos ou de se teñen traballo ou non. Neste camiño, países como Finlandia cun goberno de centro dereita, xa comezaron a experimentar cunha renda básica, universal, de 560 euros, para pasar nun segundo momento, aos 800; independentemente da situación laboral do cidadán / a.
Pola súa banda, grandes empresas do Silicon Valley e sectores do capital, están a estudar introducir propostas semellantes e introducen unha variante, que modifica o carácterincondicionalda proposta, transformándoa nun Ingreso Mínimo, condicionado ao cumprimento duns requisitos, a que se cumpran unhas condicións de pobreza, traballo,... , como fan agora as Rendas de Inserción.
Esta concepción non deixa de ser a caridade cristiá elevada á categoría de política de estado. Os pobres, os ameazados deexclusión socialcomo se di agora, non terían que mendigar unha esmola na porta dunha igrexa, fariam na porta dunha institución do estado (ou dunha ONG subvencionada para tal fin) para recibir esa esmola. O drama social é que aexclusión social, a pobreza, este camiño de deixar de converter-se nun feito marxinal e ser a forma de vida de máis da metade da clase obreira. Hoxe,ter traballo xa non é garantía de non ser pobre.

domingo, 16 de abril de 2017

UNHA ANÁLISE DA SITUACIÓN POLÍTICA INTERNACIONAL NA PRIMAVERA DE 2017



Carlos Dafonte.

Algúns dos seus elementos.

Os “novos EEUU” da era Trump
O elemento político máis novidoso e o afondamento das contradicións, que cada vez máis se poñen de manifesto entre as potencias imperialistas centrais e a viraxe na estratexia deseñada por Obama e os demócratas introducida pola administracións republicana, respecto ás relacións con Rusia e China.
A pesares de ter dado “marcha atrás“ na súa posición inicial respecto a China, parece que a ofensiva levada a acabo por Obama, simultánea contra China e Rusia, se vai centrar máis sobre a primeira, pois os resultados da política anterior, potenciaron o acercamento ruso-chino, aspecto que se quere debilitar.
Pero de ser así, esta nova política vai deixar un flanco aberto na UE, que da man de Obama tomou medidas contra os perdedores da revolta inducida polos EEUU, en Ucraína, é dicir contra Rusia, e agora o acercamento Trump-Putin deixa á UE en “fora de xogo”.
Esta situación tamén es percibida polo goberno de ultradereita-nazi de este país que nos últimos meses, posiblemente para concitar a axuda dos EEUU está a lanzar ataques militares contra a zona que se declarou independente, o Donbass, e bloqueando todas as vías de comunicación para os produtos industriais da zona, cuxos medios de produción son propiedade de capitalistas ucraínos, que teñen visto como as súas empresas como resultado desta nova presión realizada polo goberno ucraíno, lles son ocupadas e  arrebatadas polos independentistas. Esta reactivación do conflito busca que Rusia reaccione dun xeito que obrigue ós EEUU a volver á política de enfrontamento levada a cabo por Obama. Non hai que esquecer que volver ó enfrontamento armado é un xeito de libera-la presión, busca-lo patrioterismo, en momentos nos que o FMI exixe, rebaixa de pensións e salarios, e privatización de terras e servizos para facer efectivo a última parte do préstamo concedido. A poboación en Ucraína atópase ó límite; o presidente do Consello da Asociación Empresarial Europea, fixo unhas declaracións, nas que aseguraba que o ucraíno era o mercado de traballo máis barato, que se pagaba a hora a mitade do que se paga en China.

lunes, 10 de abril de 2017

GALICIA: A CLASE OBREIRA EN ESCENA, CONSTRUÍNDO A UNIDADE DESDE A BASE



Xulia Mirón
Algúns poderían esperar que a maioría absoluta do PP nas últimas eleccións galegas ían garantir paz social, e nada máis lonxe da realidade. Desde que as gañou, as mobilizacións sociais non deixaron de crecer en extensión e cantidade de xente mobilizada, cunha dinámica de aumento de resistencia aos plans da Xunta de Feijóo.
Comezaron en decembro as traballadoras de política social contra a perda dos seus postos de traballo, como persoal laboral da Xunta, folgas en Ferroatlántica contra as ameazas sobre os postos de traballo, traballadoras do téxtil e Pescanova, traballadores/as de Correos, que se sumaron ás folgas nacionais e estatais no ensino, Telemarketing e a conflitividade nos Portos.
Pola súa banda, as Marchas da Dignidade convocaron unha importante manifestación que foi aproveitada por sectores sociais para expresar a súa unidade fronte aos ataques, cos e as pensionistas á cabeza, mentres o domingo 5 e o 8 de marzo, miles de mulleres saían á rúa para esixir os seus dereitos, continuou o 10 de Marzo, Dia da Clase Obreira Galega e seguiu o 16 de marzo coa manifestación unitaria de varios sectores, en Santiago contra a precariedade laboral do persoal das administracións públicas, convocada desde a base.

domingo, 2 de abril de 2017

O BLOQUE NACIONALISTA GALEGO E A "NOVA" POLÍTICA.

Roberto Laxe

Ana Ponton, no discurso final da XVII Asemblea do BNG na Coruña, fixo un chamado a loitar por "un governo nacionalista", num mar de críticas à "nova" política, defendendo o caráter rupturista do programa do BNG. Partindo dum acordo com essas críticas à "nova" política -por certo, falta umha referencia non ao militar de Podemos, senón ás declaracións mais perto de nós, de Villares e a relixión-, está claro que xurdem questiones que fan dubidar do verdadeiro caráter desse "governo nacionalista".

lunes, 27 de marzo de 2017

LENIN, A SÚA IMPORTANTE CONTRIBUCIÓN Ó PENSAMENTO REVOLUCIONARIO (II)



Carlos Dafonte.

En quinto lugar a defensa do Dereito de Autodeterminación dos pobos.
Este foi un tema moi controvertido no seo da Socialdemocracia mundial; é certo que no Congreso celebrado en Londres en 1896 pola II Internacional aprobouse unha resolución en favor da autodeterminación nacional, pero tamén que dentro da mesma e na súa á esquerda xurdiron importantes discrepancias por exemplo entre Rosa Luxemburgo e Lenin que foron aproveitadas por sectores rusófilos, bundistas e ucraínos para atacar o epígrafe “9” do programa dos bolxeviques, que trataba sobre esta cuestión.

lunes, 20 de marzo de 2017

O SUXEITO SOCIAL DO CAMBIO


Roberto Laxe

Só en nome dos dereitos universais da sociedade pode unha clase determinada arrogarse o dominio universal. A enerxía revolucionaria e a conciencia moral do propio valor non bastan soamente para tomar por asalto esta posición emancipadora e, por tanto, para o esgotamento político de todas as esferas da sociedade no interese da propia esfera. Para que coincidan a revolución dun pobo e a emancipación dunha clase particular da sociedade burguesa; para que un estado da sociedade fágase valer por todos, todas as fallas da sociedade deben atoparse, á súa vez, concentradas noutra clase; un determinado estado debe ser o estado contra o cal é dirixido o ataque de todos, o que incorpora a traba imposta a todos; unha particular esfera social debe aparecer como o delito conocido de toda a sociedade, así que a emancipación desta esfera apareza como a emancipación universal cumprida por obra propia. Para que unha clase determinada sexa a clase liberadora por excelencia, outra clase debe, por tanto, ser a clase evidentemente opresora. O valor xeral negativo da nobreza e do clero franceses determinaba o xeneral valor positivo da burguesía, que era unha realidade e contrapúñase a aqueles”.

lunes, 13 de marzo de 2017

LENIN, A SÚA IMPORTANTE CONTRIBUCIÓN Ó PENSAMENTO REVOLUCIONARIO. (I)

Carlos Dafonte

A pesares da súa curta existencia, morreu ós 54 anos, e os dous derradeiros con importantes problemas físicos que lle minguaban o seu quefacer, o pensamento de Lenin marcou todo o século XX e o vai seguir a facer no presente, sempre que o obxectivo dun proceso sexa a revolución é dicir, levar adiante as transformacións que permitan deixar atrás o sistema capitalista e inicia-la senda da construción dunha nova sociedade baseada noutras premisas que non sexan a explotación da forza de traballo, a consecución do beneficio como obxectivo prioritario, a apropiación da riqueza que produce o conxunto da sociedade por un grupo moi reducido de persoas, o consumismo e a liquidación da natureza e mantemento do patriarcado como instrumentos que axudan ó capital na súa hexemonía na sociedade.
Por iso o pensamento de Lenin non pode ser neutralizado polo capitalismo nin polos manuais ó que tan aficionados foron na URSS, comezando polos folletos redactados por Stalin cos que tentaba “domesticar”, poñer ó servizo da súa actuación práctica, o pensamento do dirixente da revolución de 1917. De igual xeito que o Che Guevara escribiu nun momento dado, despois de regresar do Congo, na súa etapa en Checoeslovaquia, da necesidade de “menos manual e máis Capital”, con Lenin acontece o mesmo, non é posible pecha-lo seu pensamento nun manual; o seu pensamento e tan rico, tan dialéctico, tan unido ós acontecementos que está a vivir, que orienta, que recitar frases por el escritas, fora do contexto no que as redactou, algunhas veces non conducen a ningures, só a crear confusión.
Significa o anterior que non elaborou ó longo da súa extensa obra unha teoría da revolución?. En absoluto, baseándose no marxismo elaborou unha teoría científica que debe axudar a todo revolucionario a comprende-la realidade e o xeito de actuar, pero sen repetir mecanicamente consignas que nun momento, na situación concreta de Rusia situou en primeiro termo. Poñamos un exemplo, unha cuestión fundamental para o avance dun proceso de transformación estrutural é, ninguén o debe dubidar, a creación do “dobre poder” e outra distinta é, como algúns aínda repiten hoxe, que os órganos do mesmo deban estar formados por obreiros, soldados e campesiños; esa era a necesidade da composición dos soviets na Rusia de 1917, en plena guerra mundial, cunha poboación de base campesiña moi ampla, pero debe se-la loita de clases nun momento determinado a que exixa a composición do mesmo. Teño a impresión que moitos dos escritos de Lenin en vez de documentos históricos, convertéronos en fórmulas que para algúns son posibles de aplicar en calquera lugar, en calquera situación e en calquera tempo, cousa que desde o meu punto de vista non é aceptable. Considero que o importante nestes anos de crise ideolóxica no campo da esquerda, é volver álectura da súa obra.


lunes, 6 de marzo de 2017

A VITORIA DE TRUMP E A DIALÉCTICA.

Roberto Laxe
A vitoria de Trump, e o que significa de cambio de marcha na política do imperialismo ianqui puxo sobre a mesa a incapacidade de sectores da esquerda para entender as leis da dialéctica, a que di que unha acumulación cuantitativa de fenómenos e elementos da realidade, provocan nun momento preciso (momento nodal), un cambio cualitativo no analizado.

domingo, 26 de febrero de 2017

A SINATURA DO TRATADO CETA DA U.E. CON CANADÁ

Roberto Laxe
Os grupos europeos Populares e Socialistas no Parlamento Europeo votaron a favor do CETA demonstrando que son fieis servidores dos consellos de administración das multinacionais europeas, onde moitos deles sentan: as famosas “portas xiratorias” non son exclusivas do Estado Español, aínda que aquí sexa insultante.

viernes, 17 de febrero de 2017

A OBRIGA DE MIRAR MÁIS ALÓ DE TRUMP

>


Carlos Dafonte

É evidente que contra o que Trump quere levar adiante hai que mobilizarse, condenar as súas determinacións, a súa verborrea ultraconservadora e polo tanto sexista, xenófoba, e todo o que se queira pero eu como expresei no anterior artigo aparecido neste blog, non estou disposto a centrarme en tan nefasto personaxe e tento discernir o que significa Trump no contexto político e xeoestratéxico mundial, que el non deseña, que é unha continuidade da era Bush e sobre todo dos oito anos de presidencia do, como o cualifica James Petras, demagogo Obama. Cando me manifeste contra Trump o farei contra o imperialismo do que o novo presidente é un pión, e cuxas políticas van a beneficiar ó sistema, tentar sacalo da situación de decadencia no que se atopa.
Por iso tentei, cando analizaba a toma de posesión do novo presidente, dar algúns elementos do que representou para o planeta a presidencia de Obama, tanto a nivel exterior como interior, por que Trump, a pesares de que moit@s non o verán así, engaiolad@s pola figura do primeiro presidente negro e premio Nóbel da Paz, un “demócrata e progresista”, vai se-lo que tente rectificar o fracaso dos dous anteriores presidentes para rediseñar un mundo unipolar, a súa incapacidade para impor se-la potencia hexemónica unha vez desaparecida a URSS e o seu campo de influenza, tanto pola vía militar como na comercial ou política.

lunes, 13 de febrero de 2017

OUTUBRO DO 17, A CLASE OBREIRA GARANTE OS DEREITOS NACIONAIS




Roberto Laxe
En abril de 1917, Lenin dicía: “Se os ucraínos ven que temos unha república dos Soviets, non se separarán; pero se temos unha república de Miliukov (partido Kadete, dereita burguesa), separaranse”. En outubro, “sobre as ruínas da Rusia tsarista erixíase un novo estado de nacionalidades ligadas económica e politicamente, da maneira máis firme, polo Partido Bolxevique” (Trotski, Historia da Revolución Rusa)
O Partido Bolxevique, fronte ao nacionalismo opresor gran ruso, proclamou o dereito das nacións oprimidas a desligarse do Imperio dos tsares; esta definición revolucionaria sobre a cuestión nacional creou entre os pobos oprimidos unha confianza inquebrantable no Partido, e a través del, en que a clase obreira sería a que lles garantía os seus dereitos nacionais.
O imperio tsarista, unha cárcere de pobos
O tsarismo era unha combinación moi especial dun estado ancorado nunha contradición de ferro que a  súa queda en febreiro do 17 non resolveu. A Rusia tsarista era unha gran superestrutura que viviu da inercia do pasado feudal, aínda que as súas bases económicas estivesen minadas. Na década do sesenta do século XIX, fora abolida a servidume; nas cidades da Rusia europea, como Petrogrado, Moscou e algunhas das nacións dominadas, como Kiev en Ucraína, Baku en Xeorxia, o sur de Finlandia e Polonia, o capitalismo era xa a forma dominante nas relacións sociais, cun proletariado novo altamente concentrado. Esta estrutura capitalista combinábase con pobos aínda saíndo do neolítico, e outros, os de Asia Central, na fase nómade.

lunes, 6 de febrero de 2017

O PREZO DA ENERXÍA ELÉCTRICA: A BOLSA OU A VIDA, LITERALMENTE




Roberto Laxe
O prezo da electricidade disparouse neste mes de xaneiro, un dos de máis consumo, un 50%, a pesar de que o goberno mantén conxelada a parte da tarifa que lle corresponde, os impostos e subvencións que a gravan. Esta disparatada subida súmase á que xa se produciron desde a privatización da enerxía eléctrica polo goberno de Aznar.
Desde os máis diversos medios políticos e de comunicación, fanse todo tipo de recomendacións para “aforrar” no uso da enerxía, coma se o problema fóra de malgasto individual, e non dun sistema absolutamente liberalizado, que deixa en mans das empresas fixar os prezos. Como afirmou o presidente de UNESA, a patronal eléctrica, nun alarde de psicopatía (clinicamente un psicópata é aquel ser humano que non empatiza co sufrimento que xera), quen non poida pagala, “que San Pedro lla bendiga”.
Mentres miles de persoas, os máis vulnerables como os pensionistas, ven abocados ao frío, o presidente Rajoy  na súa liña psicópata de non facer nada cando é o pobo traballador o que sofre, encomendouse á “choiva” e ao “vento” para que baixe o prezo. Sr Rajoy parece mentira que sexa galego, porque de selo de verdade (en realidade é un sipaio), en Galiza deberíannos devolver pola enerxía que consumimos, pois a choiva e o vento é o noso aceno de identidade. Ademais do feito certo de que producimos o 38% da enerxía que se xera en todo o Estado.
Como chegamos a esta situación

martes, 24 de enero de 2017

O RELEVO DE PRESIDENTE NA CASA BRANCA

Carlos Dafonte

O relevo na presidencia dos USA se ten producido; un intermediario do capital, un xestor dos seus intereses, foi substituído por un capitalista que coñeceu tempos mellores para os seus negocios e chega para liderar a primeira potencia mundial militar, cuxa economía tamén coñeceu mellores épocas, agora en declive, rodeado dun goberno formado maioritariamente por persoas ricas, das que aparecen na revista Forbes.
Atrás quedan oito anos que crearan grandes expectativas, tantas que a burguesía mundial, concedeulle o Premio Nóbel da Paz ó comezo do seu mandato ó primeiro home negro que chegaba á Casa Branca, case tantas como as que levantara a señora Tatcher pola súa condición de muller. Cedo, tanto neste caso como no de Tatcher, a lóxica do capital e da loita de clases impuxéronse por enriba de calquera outra consideración de xénero ou raza. Como nos casos de Mandela en Sudáfrica e Mugica en Uruguai.

martes, 17 de enero de 2017

REBELIÓN E REVOLUCIÓN

Roberto Laxe

As rebelións son, por definición, desordenadas, desestruturadas; só cando hai conciencia clara do obxectivo, estrutúrase e ordénase, dentro do que define unha rebelión, a desorde de todas as estruturas previas. Non se pode destruír e construír ao mesmo tempo; non se destrúe e constrúe unha casa ao mesmo tempo... Pola contra, ímonos directos á teoría da conspiración e ao idealismo: unha rebelión xorde da cabeza de algún gran dirixente: e non é así. as masas cando entran en actividade non teñen un plan preciso, consciente, iso hai que construílo, e a iso chámase partido revolucionario.


martes, 10 de enero de 2017

OS ELOXIOS FÚNEBRES NON PODEN REESCRIBIR A HISTORIA




(Editorial de “ODiario.info” de Portugal)

Nunha vida política tan prolongada e cunha traxectoria tan contraditoria como a de Mario Soares, non todos os aspectos serán negativos. Pero se se pretende fixar no momento actual o seu lugar na historia, hai un feito que para o noso pobo e o noso país é máis relevante que calquera outro. Se o 25 de abril de 1974 constituíu o máis importante acontecemento da nosa historia ata o día de hoxe, Mario Soares debe ser lembrado como un dos seus máis destacados e encarnizados adversarios. Vasco Gonçalves e Álvaro Cunhal identifican na súa figura ao principal responsable da contra-revolución portuguesa.
Debe ser lembrado como alguén que, desde o primeiro día, apostou por que a Revolución de Abril non superase os límites dunha revolución burguesa. Por que a conquista da liberdade política non trouxese consigo as transformacións económicas, sociais e culturais que garantisen que, co derrube do réxime fascista, os traballadores e o pobo portugués abrisen o camiño dunha sociedade non só libre da opresión senón tamén liberada da explotación, da desigualdade, da dependencia e do atraso, e que os pobos das colonias portuguesas conquistasen a efectiva independencia nacional.

jueves, 5 de enero de 2017

100 ANOS DA REVOLUCIÓN DOS SOVIETS EN RUSIA



Carlos Dafonte

No presente ano cómprense cen dun dos acontecementos máis importantes da historia da humanidade; por primeira vez, dende que existe propiedade privada, as clases poderosas, explotadoras da forza de traballo, fose como escravos, servos, artesáns ou proletarios, foron desprazadas do poder e @s traballador@s asalariad@s e @s campesiñ@s pobres tomárono e  enfrontándose á enorme capacidade do imperialismo, tanto económica como militar, foron capaces, en condicións de extrema debilidade, de comezar a construír unha sociedade máis igualitaria, o socialismo, co obxectivo de poñer fin a existencia de clases sociais e avanzar cara ó comunismo.
E se neste blog imos reflexionar neste ano sobre ese acontecemento non é por levar a cabo un labor de arqueoloxía político-social, senón porque a realidade do capitalismo nos últimos cento corenta anos, cas súas constantes crises, guerras, conquistas, destrución do medio, desigualdades, indícanos que, ou avanzamos cara a outra sociedade, ou de seguir avanzando pola senda marcada por este modo de produción seguiremos mergullándonos na barbarie.