A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

jueves, 10 de agosto de 2017

VENEZUELA E CUBA, DOUS PAÍSES ACOSADOS POLO MESMO ENIMIGO, O IMPERIALISMO



 Carlos Dafonte.
 Estes días as clases populares de Venezuela c@s traballador@s ó fronte, están a combater unha vez máis, e é a miña opinión, sen a dirección institucional e política adecuada, a agudización da agresión imperialista que conta a nivel interno ca complicidade, como non podía ser doutro xeito, de sectores oligárquicos que perderon nas urnas fronte a Chávez e Maduro o seu dominio sobre a renda petroleira e as riquezas do país. Sectores sociais moi minoritarios que durante moitos anos controlaron o goberno e outras institucións propias da democracia burguesa, instaurando unha verdadeira ditadura do capital, que lle permitiu manter a preto do 70% da poboación na miseria, analfabeta, sen servizos sociais básicos como menciña e educación, sen posibilidade de voto e sometidos a unha férrea represión, que como no caso do chamado “caracazo”, sublevación popular iniciada o 27 de febreiro de 1989 como resposta ás medidas económicas anticrise, tomadas polo goberno de Carlos Andrés Pérez, que afectaban ás clases populares venezolanas; os mortos contáronse por milleiros, diante da indiferenza da maioría da comunidade internacional; posiblemente por ser presidente naqueles momentos un home cuxo partido era membro da Internacional Socialista o que lle valeu para consegui-lo silenzo sepulcral dos sectores “progresistas” dos diferentes países europeos,  e só a denuncia da esquerda comunista. Felipe González, hoxe tan activo contra o goberno democrático de Venezuela, mantívose calado o mesmo que toda a dirección do Psoe e os conservadores que hoxe configuran o PP.
Pero os USA e os golpistas venezolanos non actúan sos, contan ademais ca complicidade dos seus socios da OTAN, sobre todo das correntes “populares” e “socialistas” construtoras da imperialista UE e as estruturas dependentes creadas en A.L. que consideran que facer caer ó réxime bolivariano despois do “golpe” en Brasil que desprazou da presidencia a Rousseff, sería moi importante para poñer atrancos considerables ó que se denominou “ciclo progresista” na rexión. Que ten entre outros como obxectivos, marcar unha certa distancia cos EEUU, dos que nada bo poden esperar, unha mellor distribución da riqueza producida polos traballadores  e un proceso de integración latinoamericana ó marxe dos intereses dos USA e da cadea imperialista da que son polo de agora o elo máis forte. Nada, como se pode ver que teña relación cun proceso revolucionario; medidas reformistas que permitan dar de comer e un certo benestar á maioría da poboación.
Polo tanto en Venezuela non se está a xogar só o futuro do país, das súas clases populares e ata da democracia, senón tamén poñerlle máis atrancos  ó proceso moi sucintamente descrito máis arriba. O bolivarianismo trunfante con Chavez, significou poñer fin a moitos anos de democracia burguesa, ditatorial, o que se coñecía como “puntofixismo” feita á medida dunha clase explotadora, onde se turnaban no “mando” dous partidos oligárquicos, e a súa vitoria permitiu que a grande maioría do pobo se expresara en liberdade  e así viñeron as vitorias electorais, a aprobación dunha nova constitución e a derrota da oposición no referendo revogatorio (Estaría ben que na nosa constitución existisen toda unha serie de dereitos dos que gozan @s cidadáns e cidadás venezolan@s, entre eles ese tipo de referendo e outros). O bolivarianismo nos seus principios, representaba a sectores da pequena burguesía, populares e obreiros, tamén algún sector da burguesía excluída dos mercados a causa da competencia intercapitalista e os procesos de centralización e concentración do capital. Pero segue hoxe a representar iso, ou o paso dos anos convertiu a sectores do bolivarianismo nunha casta corrupta, que se serve do seu poder para seguir a saquea-lo país e facerse ricos?. Eu non poñería a “man no lume” nin por Maduro, nin pola maioría de ministros e exministros, cargos públicos e gobernadores, que representan o que alguén chamou o proxecto de República Corporativa-Burocrática; pero fronte o proxecto da dereita neoliberal e antidemocrática, hai un proxecto bolivariano de base, que no fondo se enfronta co proxecto do goberno e o da oposición, que sería o primeiro en ser destruído se esta gaña, de calquera do xeitos que o fixese.
E como nas urnas non se podía derrota-lo bolivarianismo, nun contexto de normalidade democrática burguesa, entón inícianse outro tipo de accións como bloqueos económicos que levan ó desabastecemento de produtos, baixada dos prezos do petróleo, campañas internacionais contra a democracia participativa venezolana acusándoa de ser unha ditadura e autora de numerosos crimes,  e iníciase hai uns anos, no 2014 unha campaña que cualifico de golpista, pola que se tenta crea-lo caos no país pola violencia empregada polos opositores que os medios de comunicación hexemónicos venden na maior parte do mundo e numerosos políticos cómplices dos USA, como unha campaña dentro dos canles democráticos cando son conscientes que si se producira nos seus países idénticos feitos, os autores e convocantes cargarían con penas de cárcere enormes; a proba está en que unha liorta nun bar de Alsasua entre mozos e gardas civís, se considera terrorismo e se piden penas de 62 e 50 anos. Pregunto: Matar policías, afiliados bolivarianos, a algún representante elixido nas urnas desa tendencia, e todo o que se ve que fai a “oposición democrática” nas rúas, contaría ca impunidade nos nosos civilizados países da UE? Esa é a idea á que chego escoitando as radios, vendo as televisións e lendoós xornais que se atopan en mans das grandes empresas transnacionais e teño que recoñecer que o seu traballo e moi eficiente, conseguen que o negro sexa branco e o branco negro, que os golpistas sexan demócratas e os que defenden a Constitución aprobada polo pobo e as leis dela emanadas, aparezan como ditadores. Que as vítimas sexan toda “vitimas de Maduro” cando a realidade e que unha parte importante son policías e bolivarianos. E así por estes métodos, e os erros propios, a oposición ó bolivarianismo conseguen a maioría na Asemblea, que non utilizan para solucionar os problemas do pobo venezolano, senón para seguir a botar máis “leña ó lume” na súa estratexia do golpe e dunha posible intervención militar do imperialismo.
Alguén cualificou o que esta a acontecer en Venezuela como a sublevación dos ricos, ninguén pode negar que son estes o que se atopan dirixindo o proceso, fronte os recén adquiridos dereitos por parte dos máis pobres; é normal polo tanto que as forzas políticas que se engloban dentro do título de “populares” apoien o que acontece nese país, son conservadoras e retrógradas, pero as xentes progresistas e menos os que se autodenominan “socialistas”, por moito que os medios de comunicación burgueses envelenen os seus fráxiles ideários políticos e ideolóxicos, non se poden prestar a apoiar os intereses dos que están dispostos a establecer unha ditadura en Venezuela. País moi rico, con grandes reservas de petróleo e segundo noticias de hai poucos días de coltan, mineral estratéxivo fundamental.
Ö imperialismo e os seus aliados non lles interesa moito a democracia, vemos como de novo en AL promoven ditaduras, senón as riquezas dos países, as súas materias primas para que determinadas empresas consigan importantes beneficios e determinados políticos xubilacións de luxo.
Venezuela e Cuba a mesma loita antiimperialista.
Cales son as razóns polas que introduzo o nome de Cuba na cabeceira deste comentario?.Pola sinxela de que o imperialismo leva máis de sesenta anos tentando facer caer ó réxime establecido en Cuba sen conseguilo e sen poder crear o grado de inestabilidade social que consigue en Venezuela e paréceme importante establece-los paralelismos e as diferenzas entre ámbolos dous países é procesos políticos.
Nos dous chegan ó poder institucional personaxes non desexados polos EEUU, pero os procesos son moi diferentes, en Cuba houbo unha revolución, en Venezuela unha votación. E iso é determinante a hora de analiza-los acontecementos posteriores.
En Cuba a burguesía nacional foi ó longo da historia do século XX cómplice e sostida no poder por ditaduras criminais que garantían a explotación d@s traballador@s, o que levou a súa fuxida despois da derrota de Batista e a que tivera que exiliarse, o que permitiu a expropiación das súas propiedades a maioría das veces acadadas dun xeito fraudulento.
En Venezuela, a pesares de que a explotación era un feito, os políticos do “punto fixismo”, pacto oligárquico acordado a finais da década dos cincoenta do século pasado,  representados por AD e COPEI, que se repartían o pastel da riqueza producida pol@s traballador@s mentres a grande maioría da poboación estaba marxinada da acción política e os beneficios de pouc@s eran saqueados e levados fora das fronteiras. Fronte a esta situación, para poñerlle fin, en 1980 un colectivo de militares se agruparon no Movemento Revolucionario Bolivariano-200. Os partidos do “puntofixismo” nunca pensaron que o pobo levara a outros políticos fora do bipartidismo a controlar as institucións; ademais o exército, sectores maioritarios do mesmo garantiron o proceso electoral que levou a Chávez á presidencia; outros sectores, con anterioridade, estiveron ó servizo da oligarquía que afogou todo intento de acada-lo poder pola vía revolucionaria.
Hai que facer algunhas consideracións sobre o exército de Venezuela pois non se pode dicir que sexa “calco e copia” dos de outros países do chamado cono sur. Ë certo que ó longo do século XX actuou moitas veces  ó servizo dos intereses oligárquicos, pero a “procedencia dunha parte da súa oficialidade e suboficialidade, como escribiu Fabricio Ojeda en 1963, que un ano antes abandonara a Cámara de Deputados par incorporarse á guerrilla e agora escribe desde o cárcere, veñen das capas medias e humildes da poboación, o que lles fai máis sensibles diante dos problemas populares” e continúa máis adiante, “Non se pode falar polo tanto, dunha casta militar en Venezuela, a pesares de estar as FF.AA. ó servizo de intereses estranos contra os que se comeza a observar unha fonda reacción”. “ A oficialidade venezolana é (…) altamente receptiva e asequible a unha liña de acción de carácter nacionalista, revolucionaria, que tente instaurar un réxime democrático, de contenido nacional e popular, para a liberación do país e o seu desenvolvemento económico independente”.
As FFAA venezolanas son en opinión de moitos outros analistas, bastante especiais, e pouco ligadas á burguesía e os sectores máis tradicionalistas do poder oligárquico e na opinión do capitán aeronáutico Alfredo Riera, expresada nos tempos da primeira vitoria de Chávez, “igualmente é comprobable que moitos homes de armas participaran con alma e pel nos levantamentos guerrilleiros dos anos sesenta”.
Para o antigo dirixente guerrilleiro Douglas Bravo, a educación recibida é un elemento fundamental: “Moitos dos oficiais que logo exerceron altos cargos, non pasaron pola escola militar. Viñan directamente de ser soldados  e de estudar en colexios e universidades públicas, en contacto cas necesidades, as reivindicación e os afáns de loita de outros mozas e mozos moi parecidos a eles. Esto non se da en ningún outro país do continente”.
En Cuba o exército actual naceu da guerrilla antiditadura e antiimperialista, que incorporou a algúns cadros do exército do réxime, que amosaran no transcurso do enfrontamento armado, posicións democráticas e a favor dos intereses populares. Son polo tanto dous exércitos “distintos” dentro das FFAA do continente. Hai moitos anos que alguén me comentou “que en América Latina non hai un xeral que se resista a un cañonazo dun millón de dólares”. Polo de agora, e aínda que teño descoñecemento do que está a pasar dentro do exército de Venezuela, parece que os mandos  máis importantes resisten a enorme presión que deben a estar a recibir do imperialismo e os seus aliados. Posiblemento pola razón de que unha grande parte dos altos mandos teñan o temor de que as súas ordes non foran tidas en consideración se estaban en contra dos intereses populares. A sublevación militar encabezada por Chavez en 1992, que fracasou, contou cun apoio manifesto de masas o mesmo que o golpe contra él no ano 2002 foi sofocado por millóns de persoas nas rúas e Chávez recuperou a liberdade e continuou como Presidente constitucional.
A oligarquía perdeu desde 1998 cando gana Chávez, as eleccións presidenciais e lexislativas durante moitos anos, pero tanto o seu poder económico como mediático seguiron a ser moi importantes. E organizada leva a cabo unha batalla criminal contra o seu inimigo de clase, os traballador@∫ venezolanos que nalgúns aspectos se senten representados polo bolivarianismo aínda que sexa o sector que encabeza Maduro. Os sectores da burguesía máis importantes, a oligarquía, ou é derrotada, ou vai seguir dando a batalla utilizando todos os métodos posibles, ata o terror e o golpe militar para recupera-la hexemonía perdida e teño a impresión que nestes anos de gobernos bolivarianos, non se atreveron a golpear a esta clase parásita minoritaria.
O pobo cubano tomou conciencia do que significaba o imperialismo dos USA desde os primeiros anos despois de haber acadado a independencia, o apoio ás ditaduras e o poder que exercía no país dende a aprobación a principios do século XX da “enmenda Platt”, pola que podía intervir nos asuntos internos cando o considerase oportuno, e unha vez trunfante a revolución, os métodos empregados como invasións, bloqueos criminais, actos terroristas como derrubar avións de pasaxeiros, bombas en hoteis, campañas internacionais e todas cantas accións o imperialismo empregou para torcer a vontade do pobo cubano, non tiveron o efecto desexado a pesares do sufrimento que para o pobo significaron. Non contaron cunha burguesía no interior tan poderosa como a que o imperialismo ten en Venezuela. En Cuba o imperialismo nunca foi capaz de organizala, non existe, só organizou a sectores completamente marxinais que en calquera país democrático serían considerados espías. Que acontecería no estado español si persoas a nivel individual ou colectivo, que se presentan como “opositores ó réxime” recibiran axudas monetarias, por realizar ese papel de suposta oposición, de organismos dependentes de países como China ou Rusia? Serían sometidos a xuízo e condenados a anos de cárcere. A “oficina para asuntos económicos” dos EEUU en Cuba, realiza ese labor desde hai moitos anos.
En Cuba, ó contrario de Venezuela, unha vez posto fin á ditadura do capital que unhas veces pode ter a forma de democracia parlamentar, outras de bonapartismo, de poder militar  directo ou de fascismo, instaurouse a maior democracia posible que é o poder do pobo traballador sobre a minoría explotadora, que tivo que fuxir e as súas propiedades, como dixen, pasaron a ser patrimonio da sociedade. Moitas destas propiedades eran da mafia norteamericana instalada na illa dende moitos anos atrás.A este concepto xurídico e ó que Marx denominou ditadura do proletariado; pois como a historia é a historia da loita de clases, sempre unha clase é hexemónica na sociedade e impón a súa ditadura sobre as demais, para levar a cabo a realización dos seus intereses valéndose do poder de Estado. Este nunca é neutral, non actúa por enriba das clases sociais.
O pobo cubano contou desde o primeiro momento cunha dirixencia revolucionaria que tiña claro, aínda que moitos militaran con anterioridade en partidos pequenoburgueses como o Partido Ortodoxo, cal era o labor que tiñan que levar adiante se querían que a revolución e o seu programa seguiran adiante.
En Cuba @s traballador@s destruíron o estado burgués e crearon outro novo, e desde hai moitos anos desde que Marx e Lenin o teorizaron, sen a destrución do estado da burguesía e a substitución por outro ó servizo dos traballadores, e moi difícil avanzar na construción dunha nova sociedade onde @s traballador@s sexan hexemónicos. Non se pode utilizar o estado burgués para avanzar por esa etapa á que comunmente se lle chama socialismo, que non se establece por decreto, que esta en función do desenvolvemento da loita de clases, onde os antagonismos teñen a maior virulencia. Aínda que sexa o chamado “socialismo do século XXI”, consigna que Chávez lanzou con certa frecuencia pero sen especificar moi ben en que consiste.
Os bolivarianos tiveron tempo nestes anos no poder, para tomar as medidas necesarias como para ter nas súas mans elementos da economía vitais para o pobo e que se enfrontara dun xeito decidido co desabastecemento de produtos básicos é non o fixeron, e teño a impresión de que unha mentalidade burguesa que impera na dirixencia deste movemento, lle impediu tomar as medidas necesarias para nos momentos actuais, enfrontarse con maiores argumentos ó desafío golpista; pero esta dirixencia se debía decatar que sempre os van tildar de ditadores, tomasen as medidas que tomasen que é a estratexía ideolóxica imperialista para ir convencendo as poboacións de que deben intervir para “salva-la democracia”, aínda que teñen difícil que cas tropelías que cometen os opositores podan convencer a alguén de que van ser eles os que instauren un sistema democrático. Non esquezamos as “armas de destrucción masiva” de Iraq. Que en Libia se estaba a masacra-lo pobo. Que Cuba é unha “ditadura sanguenta”, ou que Yeltsin era un “demócrata” a quen se lle reiu a graza de bombardear o primeiro parlamento elexido segundo os cánones occidentais, matar a deputados e disolvelo pola razón de que non era resultado do que as “democracias” esperaban. En Honduras, Paraguai, México e Colombia, a pesares dos asasinatos constantes de líderes sociais e periodistas, os políticos da UE e os do estado español, os do PP, C’s ou PSOE, non gastan nin una verba en condenar a violencia estructural deses países, fomentada desde os seus propios gobernos.
Pero tamén somos críticos ca dirixencia bolivariana pola súa indefinición de clase, que non debía levar a perde-lo apoio da pequena e da media burguesía, se nunha situación de conflicto extremo como é a actual, en nome d@s traballador@s, se implementan medidas a favor dos sectores sociais máis afectados pola crise; é un xeito de que a clase obreira acade a hexemonía social. A única clase que necesita o socialismo, obxectivamente, son @s traballador@s para poñer termo á explotación da forza de traballo; a pequena e a media burguesía arruinada pola coxuntura económica, non van máis aló de esperar que o capitalismo se recupere, que faga aparecer a “súa faciana humana” e ter un “posto ó sol” na nova situación.
A dirixencia bolivariana nesta situación chamou ó pobo a votar por unha nova Asemblea Constituínte, que se converte no órgano máximo do estado por enriba incluso dos poderes do Presidente da República. Os cipayos do imperialismo en Latinoamérica e na UE, saíron á palestra dicindo que a votación era un golpe de estado, o mesmo que os golpistas e algún sectores da esquerda do país.
Eu pregúntome: a súa convocatoria atópase dentro do establecido pola Constitución?. Vai recortar capacidade para que os traballadores se organicen? Para que os sectores populares tomen maior grao de conciencia dos cambios que son necesarios introducir para enfrontarse en mellores condicións ó imperialismo e á oligarquía?. Vai limita-lo poder da oposición golpista nas institucións?. O problema para os sectores populares e a esquerda en Venezuela é, que deixar caer ó sector burocrático e potencialmente corrupto que encabeza Maduro, significa abri-lo camiño á oposición golpista e ó imperialismo. Que facer? que escribiu o outro en 1902.
En Galicia no mes de agosto de 2017


lunes, 31 de julio de 2017

TÓMANNOS POR ESTÚPIDOS?

Roberto Laxe
Que demos fai a Garda Civil tentando entrar na Generalitat e no Parlamento catalán, coa peregrina xustificación de que "buscaban información do 3%". Seica a GC entrou no Parlamento Español ou na Moncloa, buscando información da corrupción desa suposta banda criminal (os xuíces dixit) que é o PP?
Esa xustificación non é máis que outra manobra para asustar ante o 1 de outubro... Cospedal afirmando que "hai tanques", Zoido dicindo que "hai armas suficientes", agora a GC. Que non coa.

lunes, 24 de julio de 2017

EN MAREA: A PARÁLISE COMO ELEMENTO DOMINANTE NA SÚA CONSTRUCIÓN


Carlos Dafonte

Como quedou claro en sucesivos procesos electorais, En Marea era un proxecto socialmente necesario a nivel electoral e pensábase eficaz como resposta e alternativa ó acontecido nos últimos anos en Galicia, desde “Nunca Máis”, pasando pola derrota de Fraga e o fracaso do goberno “do bipartito” formado por Psoe e Bng e a presenza de Alternativa Galega de Esquerdas. Acadou importante representación nas Cortes, segunda forza no Parlamento de Galicia, gobernos municipais en tres cidades sen maioría absoluta o que obriga a depender doutros partidos, e representación en moitos outros; podemos caracterizar os últimos anos da actividade política en Galicia como os da busca dunha alternativa ó Pp e as políticas impostas desde a UE e a Administración Central do Estado Español, que permita un desenvolvemento a todos os niveis das potencialidades do país; que comece a rachar co proceso de centralización e concentración capitalista; paliar na medida do posible os danos que para a clase significa o salvaxe proceso de acumulación imposto desde o estalido da crise e avanzar aínda que sexa dun xeito paseniño nun maior control por parte dos traballadores de aspectos esenciais da economía e da democracia burguesa, facéndoa máis participativa, abrindo novos canles de información, etc. @s elector@s tentan por medio de En Marea abrir unha etapa reformista que poña fin a tantos anos de agresión neoliberal; pouc@s penso eu, tentan con En Marea que esa etapa permita avanzar cara a obxectivos estratéxicos de maior calado.

domingo, 16 de julio de 2017

A CRISE DO PCPE

Roberto Laxe
A crise do estalinismo supón a desaparición da política estalinista?
Primeiro unha aclaración metodolóxica; cando no artigo faise referência ao estalinismo, non é para pór unha etiqueta moral que reduza o debate a “bos trotskistas vs malos estalinistas. Esta é a pior maneira de encarar un debate político, posto que ao situar-se no térreo da moral, convértese nunha  arma arreboladiza inquisitorial que automaticamente impide profundar nas raíces políticas dunha posición.
Ademáis, para evitar ter que repetir constantemente as súas características, con “estalinismo” téntase pór un nome a toda unha política e metodoloxía que hexemonizó o movemento obreiro durante moitas décadas. É coma se unha persoa levanta o puño, e constantemente dise, “levantou a man pechada. A “man pechadaé un puño, é unha convención para a economía da linguaxe; doutra maneira os textos serían extensísimos

martes, 4 de julio de 2017

SE ESTÁ A CONVERTE-LO SOCIAL-NEOKEYNESIANISMO NUNHA ALTERNATIVA Ó NEOLIBERALISMO DOMINANTE NA U.E.?

Carlos Dafonte
Toda unha serie de circunstancias que están a acontecer na UE, pode levar a pensar que o que chamamos xenericamente políticas socialdemócratas están a gañar peso nese espazo. Goberno do PS con apoio parlamentar da esquerda en Portugal e deseño doutra política ó marxe da dos recortes; avance importante do laborismo na Grande Bretaña liderado por Corbyn e perda da maioría absoluta dos conservadores o que vai mediatizar en certa medida as súas políticas e a negociación do “brexit”; reacción das bases do Psoe diante das eleccións primarias do partido e derrota do aparello do mesmo, das súas “vacas sagradas” partícipes da creación da actual UE oligárquica e neoliberal a ultranza e celebración do Congreso onde se pode dar un cambio de rumbo; ata a propia moción de censura ó goberno de Rajoy levada a cabo por Unidos Podemos, onde se puido escoitar, aínda que dun xeito moi incompleto, non se falou case nada da UE e o euro, nin de cal debe ser o novo marco laboral, nin de novas formas de xestión da sanidade e o ensino, propostas de política económica máis sociais que a proposta neoliberal do PP baseada nos recortes constantes contra @s traballador@s.
Todos estes elementos poden permitir pensar que nos atopamos no inicio, aínda moi afastado do presente, pero inicio ó fin e o cabo, dun cambio na correlación de forzas na UE que pode levar a poñer fin ás políticas neoliberais de recortes de todo tipo, de suba dos impostos regresivos, o ive por exemplo, a rescatar bancos e caixas e conceder amnistías fiscais para os máis poderosos. Se pode pensar que son xermolos de políticas socialdemócratas reconvertidas en neokeynesianas co grao de deturpación do primeiro dos conceptos.

lunes, 26 de junio de 2017

QUE HAI DETRÁS DAS DOAZÓNS DE MILLONARIOS/AS FILANTRÓPICAS?




 Xulia Mirón
En 1863 Eulate e Moredo exclamaba nun discurso leído na Universidade Central en Madrid, titulado Filantropía, Caridade, Beneficencia, o seguinte:
Filantropía, caridade! E aquí, Ilmo. Sr., dúas verbas de ben diversa significación: a filantropía, moeda falsa da caridade, auxiliar ao que padece, por inspiración natural, independentemente doutro sentimento; socorre ao pobre porque lle repugna, e é necesario afastalo para que non turbe os goces do filántropo”.

sábado, 17 de junio de 2017

TRAS O 1º DE MAIO: A REORGANIZACIÓN SINDICAL NA FASE "ASTEROIDE"




Xulia Mirón e Lorenzo Llinares

Este 1º de maio puxo de manifesto, primeiro, a tremenda dispersión que vive o sindicalismo no Estado Español, e na Galiza no concreto; non só o alternativo, mas tamén sindicatos que tampouco asinaron pactos sociais, como CIG e LAB... ; así como que, goste ou non, CCOO e UXT manteñen influenza en sectores da clase traballadora a pesar de seren parte problema e do réxime.
Esta dispersión manifestouse en que na Galiza houbera 25 manifestacións distintas, en diferentes localidades e cada umha co seu percorrido; obrigando aos traballadores e traballadoras, que en moitas ocasións nas súas loitas de empresa ou sector están xuntos, a ter que escoller baixo que bandeiras queren se manifestar o 1º de maio.

jueves, 8 de junio de 2017

COMO FOI EXECUTADA A COMPRA DO BANCO POPULAR?. UN PROFUNDO CHEIRO A QUEIMADO.

Roberto Laxe
O Santander adquiriu o 100% do capital social do Banco Popular tras unha poxa executada polo Fondo Único de Resolución (FUR) e o FROB. A compra levouse a cabo a través dunha poxa na que o Santander presentou a súa oferta e foi aceptada.
Miúda poxa máis amañada... Seica non houbo ninguén que ofrecese 5 euros polo Banco Popular.
Estes pénsanse que somos estúpidos. Esta operación de fortalecer o núcleo duro do capital castizo, casposo, centralista ata a medula, que é o Banco de Santander (se alguén vai a unha oficina deste banco verá que só teñen un xornal, A Razón), cheira a chamusquina.

sábado, 3 de junio de 2017

AS PRIMARIAS SOCIALISTAS PARTE DA SÚA CRISE E OS INTENTOS POR RECONSTRUÍ-LO PARTIDO


Carlos Dafonte.

Fagamos un recordatorio dalgunhas das cuestión que aconteceron non hai moito tempo. A crise económica mundial como parte da crise sistémica, e no estado español do réxime, un rei tivo que marcharse, destapou as vergoñas do tinglado montado a redor da Constitución de 1978, e creou as condicións para que na conciencia de moit@s habitantes do estado quedaran marcadas a fogo dúas consignas, repetidas por enriba das demais nos “días da acción”, cando nas prazas das cidades, pobos e vilas iniciouse un debate que aínda dura, pero agora xa controlado e edulcolorado polos medios de comunicación hexemónicos, dos que son propietarios as grandes empresas transnacionais; estas consignas eran “Parece democracia e non o é” e “Non nos representan”; as dúas en versións como a que escribo ou parecidas, pero en calquera caso traslucindo unha clara creba do consenso tanto social como institucional o que facía concibir que se estaba a abrir camiño un novo xeito de facer política.

martes, 23 de mayo de 2017

ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS SOBRE O FASCISMO E O NAZISMO



Carlos Dafonte

Ó artigo que escribín analizando as eleccións presidenciais en Francia, fíxoselle un comentario, ó que tentarei dar resposta, agradecendo a quen o formulou, porque entendo que sería moi importante que o blog servira para dialogar, intercambiar opinións, debater sobre temas como o do fascismo e o nazismo que saen moito nos medios de comunicación na actualidade, desde unha perspectiva manipuladora as veces, para trabucar e non tanto para defender á sociedade e sobre todo @s traballador@s que son @s que o sufrirían de necesita-lo capital dun réxime deste tipo para manter a súa hexemonía, e se atopen alerta para ser capaces de combater estas tendencias segundo vaian aparecendo na sociedade.

jueves, 11 de mayo de 2017

OS RESULTADOS DAS PRESIDENCIAIS DE FRANCIA 2017



Carlos Dafonte.

Celebradas as eleccións en Francia, as dúas notas destacables segundo os medios de comunicación hexemónicos á vista dos resultados, son en primeiro lugar que gañase un candidato sen partido e a caracterización do inimigo derrotado, que foi para algúns o fascismo  ou o novo fascismo, e para outros, segundo o grao de xenreira que lle teñan a Unidos Podemos, o populismo, facendo unha groseira comparación do partido que lideran Iglesias e Garzón  ca Fronte Nacional.

miércoles, 3 de mayo de 2017

ALGÚNS ELEMENTOS PARA DEBATE DA SITUACIÓN POLÍTICA NO ESTADO ESPAÑOL E GALICIA


Carlos Dafonte

A situación política no estado español.

A nivel político podemos afirmar sen medo a trabucarnos que a característica fundamental do momento ben determinada pola debilidade do réxime e os seus intentos de supera-la súa crise.

Crise polo retroceso do bipartidismo, dos dous grandes partidos que monopolizaron o control institucional desde a creación do novo réxime, cando nas diferentes consultas electorais realizadas nun curto espazo de tempo apareceron con forza novos actores no panorama político, Podemos e Ciudadanos e o debilitamento da única esquerda existente ata o momento nas institucións, a ligada ó PCE, a que monopolizou ese campo en todos estes anos, pero tamén , como se pode ver polos resultados acadados nestas décadas, moi susceptible de ser atacada e desprestixiada polos medios hexemónicos pola súa traxectoria histórica de defensa da revolución soviética e como acabaron os intentos de construír novas sociedades expropiando os medios de produción á burguesía; aínda que a realidade é que desde hai moitos anos esta esquerda se desvinculara e fora moi crítica ca “nova sociedade” que se construíu na URSS e os países do leste de Europa. Cun PCE ou unha IU con moi pouca representación no Congreso e Senado, os defensores do réxime podían facer pasar por boa a mercadoría deturpada do voto útil, e inclina-lo voto de esquerda cara ó Psoe; hoxe senón cambian moito as circunstancias políticas, é posible que esa manobra teña rematado.


sábado, 29 de abril de 2017

UMHA OUTRA AVALIACIÓN DAS ELECCIÓNS FRANCESAS

Roberto Laxe
Hai unha máxima que di: "canto máis vello, máis pelello"... Pois como bo tópico ten un elemento de verdade. A experiencia que dá o tempo permite diferenciar o que é "novo" de verdade do que non é máis que um "reciclado" de vellas teorías.
Para o prol Melenchon en Francia perderon as organizacións políticas "tradicionais", seguindo o ronsel de cando o ascenso de Podemos afirmouse que a "nova" política desbancara á "vella" política das organizacións tradicionais, ou na Grecia con Syriza.
Que é a "vella" política; pois o neoliberalismo, porque que eu saiba desde 1991 no mundo non hai outra alternativa que políticas neoliberais nas súas máis diversas variantes; neo liberalismo puro ou a súa variante progresista, o social liberalismo. Así que en todo caso, os que perderon son as vellas políticas "neoliberais", sexan a través da dereita ou da "esquerda" (admitindo o PS como animais de compañía).

viernes, 21 de abril de 2017

RENDA BÁSICA, SEMENTEIRO DE SUBVERSIÓN?




Roberto Laxe
É un feito indiscutible que o desenvolvemento do capitalismo xerou un nivel tecnolóxico e capacidade produtiva que pon en perigo, non só à natureza, senón à base de sustentación do ser humano, o posto de traballo; afectando a todo tipo de nivel de cualificación profesional. As dúas forzas produtivas fundamentais que Marx sinalaba,a terra e o ser humano, están en perigo pola supervivencia das relacións sociais de produción capitalistas.
Ante esta ameaza máis que real, coas consecuencias de aumento das desigualdades sociais, distúrbios e crises sociais, púxose na axenda política o debate sobre a necesidade de estabelecer unha Renda Básica, presentada, por certo, polos seus sectores máis progresivos, comosementeiro de subversióne que xera ilusións en sectores sociais de que é posible unha saídapacificaá crise do sistema.

Dúas visións da Renda Básica
Neste cadro xurdiron voces expondo que a sociedade xera riqueza suficiente como para que exista unharenda básica, igualitaria e incondicional para todos os cidadáns /as, independentemente dos seus ingresos ou de se teñen traballo ou non. Neste camiño, países como Finlandia cun goberno de centro dereita, xa comezaron a experimentar cunha renda básica, universal, de 560 euros, para pasar nun segundo momento, aos 800; independentemente da situación laboral do cidadán / a.
Pola súa banda, grandes empresas do Silicon Valley e sectores do capital, están a estudar introducir propostas semellantes e introducen unha variante, que modifica o carácterincondicionalda proposta, transformándoa nun Ingreso Mínimo, condicionado ao cumprimento duns requisitos, a que se cumpran unhas condicións de pobreza, traballo,... , como fan agora as Rendas de Inserción.
Esta concepción non deixa de ser a caridade cristiá elevada á categoría de política de estado. Os pobres, os ameazados deexclusión socialcomo se di agora, non terían que mendigar unha esmola na porta dunha igrexa, fariam na porta dunha institución do estado (ou dunha ONG subvencionada para tal fin) para recibir esa esmola. O drama social é que aexclusión social, a pobreza, este camiño de deixar de converter-se nun feito marxinal e ser a forma de vida de máis da metade da clase obreira. Hoxe,ter traballo xa non é garantía de non ser pobre.