A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

miércoles, 6 de diciembre de 2017

REFLEXIÓNS SOBRE A SITUACIÓN MUNDIAL E O PROCÉS

Carlos Dafonte.

O chamado procés que se está a levar a cabo en Cataluña, necesita ser enmarcado, entendo eu, nun espazo máis amplo que o do Estado Español, para comprende-los seus cando, como e porqué; e neste senso paréceme que se levou a cabo dun xeito bastante improvisado, máis que para constituir unha nova legalidade en Cataluña, como un modo de presión sobre un réxime que se atopa con serias dificultades internas e nun contexto europeo, como veremos máis adiante, tamén moi difícil e de clara debilidade do proceso de construción oligárquico e imperialista.
O procés, como xa dixen noutras reflexións, deixou espido ó réxime; amosouno como o que é, feble e carente de recursos como non sexa a violencia, a represión, carente tamén dunha grande parte do consenso social co que se instaurou hai preto de 39 anos e onde Psoe e os conservadores, tanto AP como PP, foron construíndo grazas ós votos da poboación, a realidade que hoxe sufrimos.
O aspecto coercitivo do réxime é fundamental e si hoxe non lle facemos fronte á represión sobre @s que queren votar, sexa legal ou ilegal o referendo, é dicir que non se lles facilita o xeito de expresarse, e se mete no cárcere @s quen din que proclamaron unha república sen facelo, e que son independentes sen querelo ser, onde só cambia o sistema político deixando atrás á monarquía, pero non se rexeitan as políticas neoliberais, debemos reflexionar sobre o que nos pode esperar cando o enfrontamento sexa capital-traballo e se intente poñer fin á explotación da forza de traballo, se poñan trabas á propiedade privada dos medios de producción e se tente establecer unhas relacións novas, entre xéneros, ca natureza, entre países, saír da OTAN e da UE, avanzar cara a unha república socialista, etc. e como crea-las condicións obxectivas para saír vitoriosos.
Polo tanto a esquerda sempre debe sacar ensinanzas de todo proceso político, aprender, e agora xa temos confirmado grazas ó procés, algúns modos que o sector hexemónico da burguesía emprega para enfrontarse ó “desafío catalá”, dirixido pola pequena e media burguesía, pero trasversal na súa mobilización.
Tamén coñecemos que para esta UE antidemocrática, construída ó servizo dunha minoría, os dereitos dos pobos pola súa autodeterminación parece non é cuestión importante, enfrascado como están en soluciona-las crisis recurrentes do capitalismo en beneficio do verdadeiro poder.
Vaiamos pois, a analizar o que acontece no planeta e que como xa dixen, o procés non permitiu que lle prestáramos atención nestas últimas semanas.

A enorme burbulla especulativa que se ten creado.
Se tivéramos que caracterizar cunha soa verba a situación económica e política mundial, utilizaría sen medo a trabucarme a de “incerteza” como a que a caracteriza con máis fidelidade.
Na economía mundial a situación non se amaña, seguen as malas expectativas e despois de “darlle á maquina” durante tantos anos, por parte da FED e do Banco Central Europeo sen o respaldo da creación de riqueza e sen conseguir unhas taxas convincentes de inflación, parece que esa vía esta a chegar ó seu fin e o único que se conseguiu é, segundo o economista Alejandro Nadal, crea-la burbulla especulativa máis grande da historia do capitalismo que nalgún momento pode estoupar; situación que comparte o cadeirádego de Socioloxía da Universidade de Santa Bárbara, William Robinson, que tamén considera que os Bancos Centrais teñen chegado ós límites dos instrumentos monetarios.
Ofrece algúns outros datos que debemos ter en conta: a) que na maioría dos países da OCDE a relación entre ingresos e débedas dos fogares mantense en franco deterioro desde 2008. b) o mercado global de bonos, indicador da débeda total gobernamental a nivel mundial, tivo un enorme pulo desde 2008 e xa rebasa os 100 billóns de $. c) a brecha entre “capital ficticio” e a economía real faise cada vez máis fonda e a especulación financeira atópase fora de todo control.
Só dous datos relacionados co anterior, o Producto Mundial Bruto no 2015, é dicir todo o que se produciu en bens e servizos nese ano sumando todas as economías dos países do planeta foi de 75 billóns de $. Pois ben, nese mesmo ano a especulación en moedas ascendeu a 5'3 billóns de $ ó día. O segundo dato, estímase o mercado global de “derivados” en 1'2 trillóns de $.
Como se chegou a esta situación?. A historia económica dos últimos anos nos dí o seguinte. En primeiro lugar, os grandes bancos que se salvaron de quebrar pola intervención pública, non foron divididos en unidades máis cativas, máis operativas e é coñecido por todos os organismos internacionais que seguen a especular para restablece-la súa rendabilidade e son grandes entidades financeiras con ramificacións globais que no caso de ter problemas os van pular a todas as economías.
En segundo, a pesares das taxas de interese próximas ó cero, a economía non reaccionou, o creto bancario non fluía e entrouse nun estadio de deflación. Para solucionar estes problemas os bancos centrais implementaron o que se chamou “a política monetaria non convencional”, darlle a máquina comprando activos de bancos privados co obxectivo de incrementa-lo creto e reactiva-la economía. Hoxe xa temos resposta a onde foron as inxentes cantidades de cartos: móvense nos mercados financeiros do planeta creando, segundo a opinión de moitos economistas, esa burbulla especulativa, que de estoupar pode ter efectos moito máis dañinos para a economía, que a crise do ano 2007-2008, que levou a unha parte do mundo e das economías máis fortes á recesión.
O FMI en 2016 estableceu as razóns da baixa inflación en dous compoñentes, en primeiro lugar a feble “demanda agregada” e a “ampla capacidade económica ociosa”, é dícir, recursos produtivos non utilizados, especialmente a man de obra; dito doutro xeito a grande cantidade de parados. E en segundo lugar, a queda dos prezos das importacións especialmente petróleo e outras materias primas.
Analicemos aínda que sexa dun xeito sinxelo a situación dos tres maiores espazos económicos, EEUU, China e a UE.

EEUU: unha administración paralizada
A incerteza a todos os niveis acontece nos países que configuran os elos máis fortes, fundamentais, da cadea imperialista liderada polos EEUU. Neste país, o seu presidente nestes meses de mandato atópase cunha administración paralizada, algúns de cuxos nomeamentos máis importantes tivo que rectificar, e é incapaz de darlle á situación mundial o xiro para poñe-los alicerces para o seu propagandístico “américa first”. Que por outra banda a ninguén beneficiaría.
Cumpriu ca súa promesa electoral de retira-la súa nación do Acordo Traspacífico pois indirectamente se beneficiaba a China cando o que se quería era illala, e do de París sobre limitación de emisións de gases de efecto invernadoiro, pero levar acabo a primeira acción enfrontou a súa administaración cos intereses de grandes empresas e o segundo con estados e cidades que seguen a aplicar as limitacións ás que se comprometera o Goberno Federal na época de Obama.
Respecto a China lanzou a bravuconada de rachar ca política aprobada desde hai máis de corenta anos, na época da presidencia de Carter, de “unha soa China” e tivo que retroceder se quería entrevistarse co presidente de China e para non ver afectado o seu país polas medidas que se puideran tomar, tanto políticas como económicas, desde o “xigante asiático”.
Renunciou a saca-lo país do acordo asinado hai anos con México e Canadá, un dos puntos fundamentais do seu programa, que segundo explicaba na campaña electoral, permitiría a volta de moitas empresas que marcharan para o veciño do sur; non foi capaz polo de agora de tomar medidas proteccionistas sobre determinados productos e impoñer un arancel do 45% sobre os produtos procedentes de China, por que aínda que el non o saiba, este tipo de medidas van ter un reflexo desde outras economías que tomarán idénticas medidas sobre produtos norteamericanos, ademais conculcan todas as normas sobre o libre comercio ditadas pola Organización Mundial de Comercio.
Tanto a saída do Acordo Transpacífico como do Tratado con México e Canadá conta ca oposición dos “Big Business”, que lograron saír indemnes da crise grazas ás axudas recibidas e cargar os costos da mesma sobre a forza do traballo. Está claro para estos grupos económicos que devolve-las empresas deslocalizadas ós EEUU soponlles un quebranto económico moi grande polo que non están dispostos a cumprir con esta promesa demagóxica de Trump.
O seu propio partido bloquealle toda unha serie de iniciativas como poñer fin o plan de Obama sobre a saúde dos menos favorecidos da sociedade, a construcción dun novo muro con México ou o veto a inmigración paralizado polos xuíces.
Pero esta parálise non se produce nun aspecto moi importante, na súa capacidade de intervir militarmente no exterior, onde o complexo militar-industrial ten situado arredor do presidente a toda unha serie de militares, que segundo a opinión de Inmanuel Wallerstein, son “pombas” unha vez dimitido Banner, nese linguaxe que divide ós militares e civís entre “pombas” e “falcóns” segundo señan máis ou menos partidarios de políticas agresivas no exterior.
O que é certo e hai que contar con elo, é que o presuposto do gasto militar que é o maior do mundo, 639.000 millóns de dólares se vai a aumentar nun 17%; entre 1998 e 2011 aumentou nun 91% e se aprobou o “Memorando para reconstruí-las Forzas Armadas”, onde se formula que se atopan nun estado de grande deterioro e o arsenal atómico, afirmou Trump a principios de ano, “obsoleto” fronte o avance en tecnoloxía do de Rusia. Ó respecto non hai que esquence-las declaracións do actual presidente de 1990 en que afirmou que “non utiliza-la arma nuclear era unha “bobada”” e que o dimitido Banner era quen máis o apoiaba nesta nova visión da utilización da arma atómica. Nun artigo se preguntaba Tom Engelhardt “Quen vai poñer freo a un presidente que morre de gañas por usala (refírese ás armas nucleares) e é a única autoridade para facelo?.” Estamos a falar dun home que na recente campaña que lle levou á presidencia, cando se falaba de armas nucleares, nun debate reiterou de novo o da década dos 90 ó preguntarse, “para que as fabricamos se non tivéramos a intención de usalas?”
Tamén é de interese constatar que Trump deixou sen efecto a Orde Executiva asinada por Obama, de non dar equipamento militar ás policías locais, cuestión que pasou desapercibida pero que ten un compoñente estratéxico moi importante: a militarización da sociedade.
Días pasados Trump levou a cabo unha xira por determinados países de Asia, cecais ca intención de contrarrestar ese megaproxecto chino coñecido como a “ruta da seda” e discutir co presidente surcoreano, que acaba de chega-lo poder despois da dimisión da anterior presidenta a principios de ano acusada de corrupción, hai unha enorme cantidade de dimisións das que debíamos aprender, o seu programa que abrangue temas tan importantes como deroga-las leis de seguridade, que entre outras cousas non permite a legalidade dos comunistas; promove-la conciliación con Corea do Norte; manter unha política exterior propia á marxe dos EEUU e a oposición ó despregamento do sistema antimisiles dos EEUU no seu territorio. Descoñezo se fixo cambia-lo presidente e o seu gabinete destes aspectos da súa política que podemos cualificar como nova, ou si os EEUU recurrirán a “desestabiliza-lo” novo goberno, pero a realidade é que hoxe os coreanos do sur non son o aliado fiable para enfrontarse a China con Corea do Norte como intermediario.
En calquera caso a economía da grande potencia militar, non polas decisións que tomou a administración Trump neste ano, é unha cuestión que ven de lonxe, non goza de moi boa saúde. Arrastra graves problemas de todo tipo; desde a existencia de millóns de persoas en idade laboral que xa non se apuntan nas oficiñas correspondentes buscando emprego e polo tanto non figuran como parados, ata que segundo estudos merecentes de creto, o crecemento do consumo das familias non é resultado de que os salarios teñan aumentado, senón de que se está a recorrer de novo ó creto; a débeda dos fogares acadou no ano 2016, a cifra de 13 billóns de $, en préstamos estudantís, tarxetas de creto, préstamos automobilísticos e hipotecas, a máis alta do período que comeza a finais da II Guerra Mundial.
E fíxándonos de novo nas cifras do paro, que moitas veces por parte do goberno do PP, se nos presentan como un éxito das políticas neoliberais máis descarnadas, é necesario lembrar como Trump na campaña electoral chegou a dicir que este acadaba o 29 % das persoas en idade de traballar e noutros momentos, pode ser que asesorado adecuadamente, citou un 20%. O que non é real é o 4,8 %, dato que se ten dado días pasados e que significarían o pleno emprego.
As razóns son as seguintes; o Departamento de Traballo utiliza dúas fórmulas para calcula-lo desemprego; a U-3 que só ten en conta a aquelas persoas que se atopan buscando traballo dun xeito activo no último mes e parece ser que esta circunstancia indica un 4,8% e a U-6, que ademáis do que verifica a U-3, mira tamén aquel@s que buscaron traballo no último ano pero se desanimaron e levan un mes ou máis sen buscalo dun xeito activo. Tamén se lles engaden @s que teñen un traballo a tempo parcial que non lles permite vivir dignamente e buscan outro traballo a xornada compreta; segundo esta formula o paro estaría por enriba do 10%. Paul Isbell considera que a cifra de paro real nos EEUU estaría por enriba da que establece a U-6 pois considera que “hai moit@s traballador@s, entre os 50 e 60 anos que non figuran nos datos de desemprego porque se deron por vencidos e levan anos sen buscar traballo” “Moitos se atopan en zoas de marcado carácter rural ou estados que sufriron unha forte desindustrialización, onde Trump conseguiu grande parte dos seus votos”. Outro experto no mundo do traballo como Peter Morici considera que nos EEUU hai un 10% de paro oculto, pero sen chegar ás cifras que manexou Trump.
En calquera caso a situación dos USA non é boa nin política nin a nivel económico e a creba de Trump co partido republicano é unha realidade, polo que non se debe esquece-lo que pasou co presidente Nixon.
Esta presidencia, de non ser abortada antes de tempo, pode incrementa-las tensións militaristas no planeta e as consecuencias que significan a elevación do gasto militar, o detraimento de fondos para a solución de grandes problemas ós que se enfronta a humanidade e o perigo de guerras ca utilización da arma nuclear.

Se está a recupera-la economía China da desaceleración?.
China axudou ca súa fortaleza económica e o seu crecemento, durante os anos máis duros da crise, a que esta non se manifestase en toda a súa crudeza nos países máis atrasados, como aconteceu por exemplo nas crises de 1974-76 e 1979-82, pero desde 2011 o crecemento chino desacelerouse pasando dun promedio do 10,9 no período 2006-11, ó 7,7 nos dous anos seguintes, ó 7,5 no 2014 e segundo o FMI, o 6'7% no 2017. E esta situación crea incerteza sobre o futuro da economía planetaria.
E acontece na economía de maior participación no comercio mundial con aproximadamente 4 billóns de dólares; a segunda por fluxo de investimentos diretos fora do país e no ano 2012 recibía en investimentos de fora, o equivalente ó 3,2% do seu PIB.
É ademais un país clave na demanda de materias primas que exportan América Latina, e outras zonas do planeta, consume por exemplo o 50% da producción de ferro, cobre, zinc, aluminio e niquel e é unha forte importadora de insumos intermedios desde nacións de Asia para producir mercadorías que logo exporta a países de economías capitalistas avanzadas.
Un exemplo moi gráfico da repercusión da economía china no resto das economías; pola queda no sector da construcción en China, que no período 2008-11 elevara os prezos das vivendas un 140% no conxunto do país, no ano 2014 exportou 94 millóns de toneladas de aceiro, máis que toda a produción dos EEUU, India e Corea do Sur, 3º, 4º e 5º no taboleiro de produtores do mundo, tirando para abaixo dos prezos mundiais do sector.
En xaneiro do 2015, se produce a maior queda do índice bursatil China Sanghai Composite, desde 2008, un 7,7%.
Segundo os organismos financeiros, gobernos locais e particulares, teñen problemas para pagar as súas débedas e outro dato que non debemos esquecer é que a finais do ano 2015, sufriu a primeira queda nas súas reservas desde hai 23 anos, por un monto de aproximadamente 513.000 millóns de dólares, segundo estimaba Bloomberg, para manter a frote o yuan. A pesares desta merma aínda acumula a maior reserva do mundo cifrada en 3,33 billóns de dólares.
As autoridades chinas tentan orienta-lo seu modelo económico, que lles deu bo resultado durante este anos pasados, baseado nas exportacións, investimentos na industria pesada, a construción de infraestruturas e a industria manufactureira, pero que a partires desta última crise económica mundial, lle produciu unha sobrecapacidade industrial ó producirse un enfeblecemento da demanda exterior cara a outro modelo onde o consumo interno de masas xogue un papel importante, que en China representa un 38% do PIB, mentres nos países capitalistas avanzados atópase entre o 60% e o 70%, o aumento do sector servizos e o progreso tecnolóxico.
Outro vector da súa economía de cara ó futuro é o investimento exterior tanto a nivel de préstamos a países necesitados como para mercar empresas, tanto desde o sector público como desde o sector privado; unhas veces para acada-la maioría nas mesmas ou facerse con paquetes minoritarios. O ano pasado destináronse 46.000 millóns para mercar empresas, preferentemente en Alemaña e Reino Unido e 48.000 millóns en EEUU e Canadá, segundo o diario “El País”; en España investiron 1800 millóns. E non calquera empresa, senón algunhas como Pirelli, Peugeot, Syngenta, Kions, Volvo, Pizza Espress e outras moitas. No caso do Estado Español, ademais de equipas de futbol, Clínica Baviera, Madrileña de Gas, NH, Urbaser, entre outras.
Pero o grande proxecto que emprende China para dominar Eurasia, esa zona que Brzezinski, asesor de numerosos presidentes e xefe do Departamento de Estado con Carter, consideraba vital para domina-lo mundo no seu célebre libro “O grande taboleiro mundial”, é o que se coñece como a Rota da Seda e a súa Franxa de Influenza, megaproxecto presentado polo presidente Xi Jinping, en maio do presente ano, a dirixentes de máis de 130 países e organismos internacionais, que conta con numerosos investimentos, financiamentos, acordos comerciais e ducias de Zoas Económicas Especiais, onde investirá 900.000 millóns de $ en 64 países.
Outro megaproxecto é o novo canal para poñer en comunicación o Atlántico co Pacífico por Nicaragua; a merca de enormes cantidades de hectáreas en países como Bolivia, México, Arxentina e Brasil, para producir arroz e outros produrtos agrícolas ou a Ponte Terrestre Euroasiático que vai unir o Extremo Oriente con Europa, aprobado no ano 2007 no que interveñen Rusia, Alemaña e China. No 2014 presentouse o proxecto de unir Beijin con Moscova, outro megaproxecto que permitirá que ferrocarrís de alta velocidade cubran a distancia en dous días. E ise mesmo ano nace o “Banco Asiático de Investimento en Infraestruturas”, como alternativa ó Banco Mundial que actúa da man dos EEUU, ó que hoxe pertencen máis de 70 países e entre os mesmos Alemaña, Reino Unido, Australia, Italia ou Corea do Sur.
Todos estes proxectos, e tantos outros que sería moi longo descrebir e que significan axudas para numerosos países, os leva a cabo China, sen exixir asentar bases militares nos países favorecidos e sen intervir nos asuntos internos dos mesmos; unha acción que eu denomino “imperialismo de baixa intensidade”, que a vai converter nos próximos anos, se non o é xa, na primeira potencia do mundo e que loita denodadamente por conseguir fronte o unilateralismo dos EEUU, que pensaron que unha vez desaparecida a URSS tiñan todo gañado, un mundo multipolar que ofreza algo alternativo ó que ofrece a cadea imperialista liderada polos EEUU: sumisión, expolio das riquezas, intervencións militares e ditaduras.
Pero que ninguén vexa nas miñas verbas tomar posición por China; cando a cualifico de imperialista estoulle chamando capitalista na fase final do mesmo, e do capitalismo ningun pobo pode esperar nada.

Unha Unión Europea mergullada nunha fonda crise.
Fronte a estas dúas estratexias, atópase unha UE sumida tamén na incerteza. Ó quebranto que para o proxecto oligárquico significou a votación no referendo e a saída do Reino Unido, co que se está a negociar nunha primeira etapa, sen que se chegue a un acordo, sobre a factura que debe pagar, a situación dos europeos no seu territorio e a situación da fronteira en Irlanda do Norte e a República de Irlanda, a actual construcción da Europa contra os traballadores ten cada vez máis atrancos sen que se albisque unha alternativa desde a esquerda; polo tanto esta construción sofre de parálise, pero respecto ós intereses d@s asalariad@s aínda pode empeora-la situación.
Existen atrancos económicos como son a non superación dun xeito claro da crise desde unha visión capitalista, debido ós baixos niveis de crecemento, a baixa inflación, ou que se está a chega-lo fin da intervención do Banco Central sen que se teñan conseguido os obxectivos programados. Sobre esta Europa abátense negros nubeiros que como sempre pagarán os que non teñen culpa.
Outro piar desta incerteza e o retroceso da socialdemocracia, convertida ó keynesianismo, nos principais países, Francia, España, Alemaña, onde colleitou os peores resultados dos últimos 70 anos, Grecia... só aguantan os laboristas. Retroceso debido a súa conversión ó neoliberalismo, a xestión da crise, as políticas de austeridade e ser garantes desta coonstrución europea que se fai contra @s traballador@s.
No Reino Unido a crise política é manifesta e no Estado Español, clara do réxime nado ca Constitución do 78, retroceso do bipartidismo, crise económica persistente, renuncia na xefatura do estado, corrupción...que ve agravada a súa situación pola incapacidade para resolver, e deixalo empodrecer, do problema que representan as nacións sen estado.
E claro, se ademais de todo o exposto, en Alemaña, o motor económico e principal actor político, o que impón as políticas económicas e sociais, entra nunha etapa de crise política, incapaz de establecer un goberno estable, cuestión que leva anos presente, non é dificil entender a aparición en moitos países, substituíndo á esquerda, de movementos progresistas, cidadanistas, que a dereita conservadora cualifica, ca súa falla de imaxinación de populistas e pola dereita dun populismo autoritario que comeza a poñer en cuestión a propia existencia da UE, pero desde políticas máis retrogradas que as que practica na actualidade a burocracia de Bruxelas, con Juncker á cabeza. Para gobernos como o español e os seus aliados, todo o que se opón as súas políticas é populismo, o anatema universal, pero sen explicar que significa ese termo nos estudos políticos e sociolóxicos, as versións contraditorias que do termo existen.
A oligarquía en momentos de crise e incerteza non quere novos problemas, e o procés en Cataluña aguzaba o problema da súa construción; polo tanto permaneceu illado a nivel internacional e vai ser difícil que consiga este apoio mentres a situación actual non teña unha nova perspectiva.

En Galicia no mes de decembro de 2017

viernes, 24 de noviembre de 2017

PALABRAS VACIAS NO PACTO DE ESTADO CONTRA A VIOLENCIA MACHISTA


Xulia Mirón
As estadisticas da violencia machista non deixan de crecer (malos tratos, violacións,...), aínda que lles gustaría que fose un problema individual, cinguido ao ámbito familiar; desde hai uns anos converteuse nun problema político de primeira orde. A derrota que supuxo para o PP a retirada da contrarreforma da lei do aborto (a única vitoria en todos estes anos de recortes e retrocesos), xunto coa dimisión de Gallardón, viuse ratificada coa potencia do movemento de mulleres que se manifestou no pasado 8 de marzo.
Era evidente que o réxime en crise non se podía quedar quieto e desde o goberno puxeron en marcha, como noutros sectores, un “pacto de estado” contra a violencia de xénero, onde integren politicamente o que xa teñen pola vía das subvencións, aos colectivos feministas.

viernes, 17 de noviembre de 2017

LOS COMUNISTAS ANTE EL AGUJERO NEGRO DEL NACIONALISMO ESPAÑOL




Ángeles Maestro
Lo que más temen la oligarquía del Estado español es que la clase obrera vuelva a descubrir que los representantes políticos de quienes le destrozan la vida a diario son los mismos que disfrazados de patriotas aplastan los derechos nacionales de los pueblos. Ellos, plenamente conscientes de sus intereses de clase, en el conflicto de Cataluña están usando a fondo en los medios de comunicación a su servicio a personajes de la izquierda española para intentar impedir que conciencia de clase y derecho de autodeterminación se aúnen, como hicieron en la lucha contra la Dictadura.
Para ello están contando con el impagable, o no, apoyo de Alberto Garzón, coordinador de IU y Paco Frutos, ex secretario general del PCE, reeditando el papel de apagafuegos desempeñado por ambas organizaciones desde la Transición ante situaciones que dificultaran el control por parte de las clases dominantes.

lunes, 6 de noviembre de 2017

O PROCÉS ENTRA NA ETAPA DEFINITIVA

Carlos Dafonte.

O conflito entre as institucións lexítimas de Cataluña e as forzas que apoian ó réxime, iniciou hai días unha nova etapa. Despois da suposta declaración da República e da independencia e digo suposta, pola razón de que nin quen a levaron a cabo, o Parlament, nin a cidadanía sobre as que ía ter unha maior repercusión, actuaron como se o feito se producira; non se aprobaron os decretos que debían estar preparados para a ocasión nin se arriou a bandeira do estado español. Como resposta prodúcesee a aplicación por parte do Goberno presidido por Rajoy, co apoio do Psoe e Ciudadanos, do artigo 155 que por non estar desenvolvido nin por lei nin reglamento, se pode estar aplicando cun alto grao de arbitrariedade; circunstancia que non ten moita importancia nin consecuencias xurídicas neste réxime, por esta-lo Órgano do Poder Xudicial, Tribunal Constitucional e Supremo así como a Fiscalía Xeral do Estado controlados polos partidos que tiveron o poder en todos estes anos desde a aprobación da Constitución e que nomean ós seus diferentes membros.

sábado, 4 de noviembre de 2017

NO CAMIÑO DO RETROCESO...OU NON?

Roberto Laxe
Cando foi do 15M falabase moito de que tras esta crise, a que comezou no 2007 e aínda estamos, as xeracións que nasceran tras a Constitución que agora podan ter 50 anos ou menos, vivirían pior do que as anteriores.
Desde un punto de vista económico e laboral eso xa unha realidade: salarios de 500 euros, seren mileurista é un soño ou unha utopía, precariedade ate o extremo de contratos por horas e case por minutos, xornadas laborais brutais, inexistencia absoluta de direitos sindicais; nas empresas é o patron quen manda e decide como un señor feudal sobre a vida, pois modifica á sua vontade as xornadas, os salarios e as condicións de traballo,....
Pensións inexistentes. Todo o que os traballadores e traballadoras están cotizando xa para as pensións, volo estan roubando, porque a "hucha das pensións" onde tería que estar, está valeira... O PP está pagando os seus excesos cos aforros da clase traballadora desde o minuto ún, desde a primeira nómina ou pago que se fai (no caso dos autonomos). As pensións non é un problema que sexan baixas (que é), mas polo menos cobrase unha parte do qeu se aforrou; as outras xeracións rouban-lles os seus aforros, e non van cobrar nunca.

lunes, 23 de octubre de 2017

O PROCÉS CONTINÚA A SÚA MARCHA NUNHA NOVA ETAPA


Carlos Dafonte.
O conflito entre a Administración Central e a Comunidade Autónoma de Cataluña, que no fondo é un episodio do enfrontamento dunha parte da sociedade catalá e as súas institucións co réxime, ten unha característica que o fai singular e parece que o PP e outras forzas políticas actuantes no mesmo non teñen en conta, por ser cecais o PP a forza maioritaria nas Cortes, unha organización cuxas raíces ideolóxicas entroncan co franquismo: Cataluña é unha nación sen estado.

martes, 10 de octubre de 2017

O PROBLEMA NON É CATALUNYA, O PROBLEMA É O RÉXIME DO 78.


Roberto Laxe
Os acontecementos de Catalunya non son un "raio en ceo sereno", nin como tentan ensinarnos desde os medios máis belixerantes, un conflito entre "algúns" cataláns radicais encabezados por un perigoso "bolxevique" disfrazado de Puigdemont e "España" (todos os españois). Tampouco é un choque de trens, como pretenden os "equidistantes", entre o nacionalismo burgués catalán e o nacionalismo burgués español, onde o pobo traballador aparece como un espectador ou un simple peón
Non é nin unha nin outra cousa; o discurso do rei onte demostrou ás claras que a chamada crise catalá non é máis que un paso na profunda crise que vive o regimen do 78, cuxas costuras constitucionais estan tensandose e rompendo polo eslabon máis debil, Catalunya hoxe.
De aí a obsesiòn de ligar "constitución a democracia", coma se esta constitución non fose froito dun réxime que naceu dunha trampa; as eleccións do 77 foron presentadas como "non constitucionais", e ao final elaborouse unha constitución. Furtáronnos hai 40 anos o proceso constituínte e agora estálalles nos narices.
Ademais, a chamada crise catalá vén de atrás, non estala en "ceo sereno". Por facer unha relación non exhaustiva de momentos craves nos que o réxime comezou a facer augas.

miércoles, 4 de octubre de 2017

SOBRE A INDEPENDENCIA DE CATALUÑA E OUTRAS CUESTIÓNS


Carlos Dafonte

Comezo a escribir esta valoración o día en que a maioría dos catalás, que están a favor do dereito a decidir, reflexionan sobre a xornada electoral de mañá día 1 de outubro, un día moi importante para Cataluña pero tamén para as nacións e autonomías do Estado Español e o seu réxime.
Si nas guerras a primeira derrotada é a verdade, nesta confrontación entre a Administración Central do Estado Español e unha das administracións periférica do mesmo, tamén a verdade sae derrotada cada día. Non é un conflito entre o Estado Español e Cataluña, é un conflito entre dúas administracións dun determinado estado; esa é a primeira realidade que debemos constatar.
Estes días sobre todo por parte do Goberno en mans do PP e os medios de comunicación que lle son afines, a grande maioría, se teñen dito numerosas medias verdades e tamén moitas falsidades; tanto a nivel histórico, como político esquecendo por exemplo, mellor dito ocultando, que a maioría do Parlament está inequivocamente a favor do dereito a decidir e a realidade é que dun xeito reiterado repiten ata a saciedade que os independentistas non teñen a maioría nese organismo, cousa que é certa pero esconden a realidade.

sábado, 23 de septiembre de 2017

CATALUNYA E A PERSPECTIVA SOCIALISTA




Roberto Laxe

Que sucede en Catalunya, posto que a árbore da súa xudicialización -demasiados avogados hai no Estado Español, e poucos políticos, non xestores- impídenos ver o que realmente sucede. En Catalunya está a se producir unha revolución democrática, unha transformación radical da vida política do Estado Español, non só Catalunya.


lunes, 18 de septiembre de 2017

SOBRE O CHAMADO"PROCÉS" EN CATALUÑA


Carlos Dafonte

Admito que este tema, despois de tantos meses, mellor anos, presente en todos os medios de comunicación, conversas nas tabernas e declaracións de toda caste por parte de políticos e institucións, os acontecementos que se suceden en Cataluña, que cobran maior radicalidade despois dos recortes introducidos no Estatuto aprobado polas institucións catalás e nun referendo popular, me produce un certo cansanzo, pero a importancia do mesmo obriga a que todo o mundo opine. Axuda a este cansanzo, o tipo de argumentacións empregados pola Administración Central do Estado e os seus aliados, medios de comunicación, determinados partidos políticos, para opoñerse ó que acontece en Cataluña. Argumentacións legalistas unhas veces, afastadas da realidade outras, sempre tentando introducir temor en toda a sociedade que configuramos o Estado Español sexamos catalás ou non. O temor á catástrofe, nun país que por moito que se queira facer cre-lo contrario, atópase nunha situación de emerxencia non polo desafío de Cataluña ó réxime, senón polas políticas clasistas, nos aspectos sociais, económicos e institucionais, impostas polos sucesivos gobernos fronte á crise sistémica.

lunes, 11 de septiembre de 2017

LENIN, A SÚA IMPORTANTE CONTRIBUCIÓN Ó PENSAMENTO REVOLUCIONARIO(III)


Carlos Dafonte.
Non fai falla ser un grande observador para decatarse que a crise económica deixou en evidencia unha realidade que en momentos de “normalidade social”, se podemos dicir que aconteza unha situación que podamos denominar así no capitalismo, non é fácil constatar: que no sistema capitalista o Estado no permanece neutral no proceso de loita de clases, que sempre con maior ou menor violencia se está a desenvolver na sociedade. Para a maioría nestes anos de crise, conxelación das pensións, reforma laboral, modificación art 135 da constitución no senso de pagar antes a débeda que non se coñece moi ben como se acumula que facer fronte a gastos sociais...para os poderosos non paga-lo rescate bancario e as grandes empresas pagando un imposto de sociedades moi baixo cando teñen importantes beneficios. Para a grande maioría postos de traballo con salarios moi baixos e o número de multimillonarios e ricos medrando.
Os que defendían unha posición contraria, aínda que moitas veces non sexan proclives a acepta-la realidade, terán que asumi-lo trabucado da súa posición e recoñecer despois de anos de crise, que na UE, os estados actuaron en defensa dos intereses da oligarquía, pois como acontece en toda crise da características da que asola as nosas sociedades, esta serve, ademais de disciplinar á clase traballadora e transvasar rendas do tráballo ás rendas do capital, para remodelar mercados, expulsar dos mesmos ós máis febles e consolidar ós máis poderosos. E nesa remodelación sectores da pequena e media burguesía tamén se viron afectados.

domingo, 3 de septiembre de 2017

CRISE COREA DO NORTE/EEUU: POLA NOSA BANDEIRA

Roberto Laxe

Cando alguén quere ocultar unha intención adoita disolver o concreto no abstracto, o particular no xeral; de tal forma que a realidade presente quede disolta nunha afirmación xenérica que non compromete a nada.
Isto é o que hai dous días fixo Trump ante os acontecementos de Virginia onde resultou morta unha sindicalista a mans dun fascista, cando condenou os que fomentan o odio, a “todos”; este é o método que signo a transición española, ao condenar a “violencia veña de onde veña”, e desta maneira disolver a violencia do réxime franquista na violencia dos anti réxime; e isto é o que está a suceder co “conflito” entre Corea do Norte e os EE UU. Os medios occidentais están a pór un signo igual entre Corea e os EE UU, coma se fosen dous iguais.

viernes, 25 de agosto de 2017

TERRORISMO E BARBARIE



Carlos Dafonte
Os grupos de “expertos” que elaboran teorías ó servizo dos políticos e do poder nas nosas sociedades, teorías que despois se repiten constantemente ata que se convirten no “sentido común” da maioría, chegaron á conclusión de que a razón fundamental de que se produzan acontecementos como os de Barcelona e Cambrils de hai uns días e os que tiveron lugar en outras cidades de Europa e os EEUU, que estes actos de inusitada violencia, teñen como obxectivo poñer fin ó estado de dereito que gozamos e o “xeito de vida occidental”, as nosas formas democráticas, a nosa riqueza, os nosos costumes de ocio, que non poden soportar e queren poñer fin con bombas, kalasnikov, coitelos ou vehículos que atropelan a xente cando disfrutan da placidez dos centros históricos das nosas cidades, ben estructuradas, cheas de servizos e de abundancia de todo o que sexa orientado ó consumo.

jueves, 10 de agosto de 2017

VENEZUELA E CUBA, DOUS PAÍSES ACOSADOS POLO MESMO ENIMIGO, O IMPERIALISMO



 Carlos Dafonte.
 Estes días as clases populares de Venezuela c@s traballador@s ó fronte, están a combater unha vez máis, e é a miña opinión, sen a dirección institucional e política adecuada, a agudización da agresión imperialista que conta a nivel interno ca complicidade, como non podía ser doutro xeito, de sectores oligárquicos que perderon nas urnas fronte a Chávez e Maduro o seu dominio sobre a renda petroleira e as riquezas do país. Sectores sociais moi minoritarios que durante moitos anos controlaron o goberno e outras institucións propias da democracia burguesa, instaurando unha verdadeira ditadura do capital, que lle permitiu manter a preto do 70% da poboación na miseria, analfabeta, sen servizos sociais básicos como menciña e educación, sen posibilidade de voto e sometidos a unha férrea represión, que como no caso do chamado “caracazo”, sublevación popular iniciada o 27 de febreiro de 1989 como resposta ás medidas económicas anticrise, tomadas polo goberno de Carlos Andrés Pérez, que afectaban ás clases populares venezolanas; os mortos contáronse por milleiros, diante da indiferenza da maioría da comunidade internacional; posiblemente por ser presidente naqueles momentos un home cuxo partido era membro da Internacional Socialista o que lle valeu para consegui-lo silenzo sepulcral dos sectores “progresistas” dos diferentes países europeos,  e só a denuncia da esquerda comunista. Felipe González, hoxe tan activo contra o goberno democrático de Venezuela, mantívose calado o mesmo que toda a dirección do Psoe e os conservadores que hoxe configuran o PP.

lunes, 31 de julio de 2017

TÓMANNOS POR ESTÚPIDOS?

Roberto Laxe
Que demos fai a Garda Civil tentando entrar na Generalitat e no Parlamento catalán, coa peregrina xustificación de que "buscaban información do 3%". Seica a GC entrou no Parlamento Español ou na Moncloa, buscando información da corrupción desa suposta banda criminal (os xuíces dixit) que é o PP?
Esa xustificación non é máis que outra manobra para asustar ante o 1 de outubro... Cospedal afirmando que "hai tanques", Zoido dicindo que "hai armas suficientes", agora a GC. Que non coa.

lunes, 24 de julio de 2017

EN MAREA: A PARÁLISE COMO ELEMENTO DOMINANTE NA SÚA CONSTRUCIÓN


Carlos Dafonte

Como quedou claro en sucesivos procesos electorais, En Marea era un proxecto socialmente necesario a nivel electoral e pensábase eficaz como resposta e alternativa ó acontecido nos últimos anos en Galicia, desde “Nunca Máis”, pasando pola derrota de Fraga e o fracaso do goberno “do bipartito” formado por Psoe e Bng e a presenza de Alternativa Galega de Esquerdas. Acadou importante representación nas Cortes, segunda forza no Parlamento de Galicia, gobernos municipais en tres cidades sen maioría absoluta o que obriga a depender doutros partidos, e representación en moitos outros; podemos caracterizar os últimos anos da actividade política en Galicia como os da busca dunha alternativa ó Pp e as políticas impostas desde a UE e a Administración Central do Estado Español, que permita un desenvolvemento a todos os niveis das potencialidades do país; que comece a rachar co proceso de centralización e concentración capitalista; paliar na medida do posible os danos que para a clase significa o salvaxe proceso de acumulación imposto desde o estalido da crise e avanzar aínda que sexa dun xeito paseniño nun maior control por parte dos traballadores de aspectos esenciais da economía e da democracia burguesa, facéndoa máis participativa, abrindo novos canles de información, etc. @s elector@s tentan por medio de En Marea abrir unha etapa reformista que poña fin a tantos anos de agresión neoliberal; pouc@s penso eu, tentan con En Marea que esa etapa permita avanzar cara a obxectivos estratéxicos de maior calado.

domingo, 16 de julio de 2017

A CRISE DO PCPE

Roberto Laxe
A crise do estalinismo supón a desaparición da política estalinista?
Primeiro unha aclaración metodolóxica; cando no artigo faise referência ao estalinismo, non é para pór unha etiqueta moral que reduza o debate a “bos trotskistas vs malos estalinistas. Esta é a pior maneira de encarar un debate político, posto que ao situar-se no térreo da moral, convértese nunha  arma arreboladiza inquisitorial que automaticamente impide profundar nas raíces políticas dunha posición.
Ademáis, para evitar ter que repetir constantemente as súas características, con “estalinismo” téntase pór un nome a toda unha política e metodoloxía que hexemonizó o movemento obreiro durante moitas décadas. É coma se unha persoa levanta o puño, e constantemente dise, “levantou a man pechada. A “man pechadaé un puño, é unha convención para a economía da linguaxe; doutra maneira os textos serían extensísimos

martes, 4 de julio de 2017

SE ESTÁ A CONVERTE-LO SOCIAL-NEOKEYNESIANISMO NUNHA ALTERNATIVA Ó NEOLIBERALISMO DOMINANTE NA U.E.?

Carlos Dafonte
Toda unha serie de circunstancias que están a acontecer na UE, pode levar a pensar que o que chamamos xenericamente políticas socialdemócratas están a gañar peso nese espazo. Goberno do PS con apoio parlamentar da esquerda en Portugal e deseño doutra política ó marxe da dos recortes; avance importante do laborismo na Grande Bretaña liderado por Corbyn e perda da maioría absoluta dos conservadores o que vai mediatizar en certa medida as súas políticas e a negociación do “brexit”; reacción das bases do Psoe diante das eleccións primarias do partido e derrota do aparello do mesmo, das súas “vacas sagradas” partícipes da creación da actual UE oligárquica e neoliberal a ultranza e celebración do Congreso onde se pode dar un cambio de rumbo; ata a propia moción de censura ó goberno de Rajoy levada a cabo por Unidos Podemos, onde se puido escoitar, aínda que dun xeito moi incompleto, non se falou case nada da UE e o euro, nin de cal debe ser o novo marco laboral, nin de novas formas de xestión da sanidade e o ensino, propostas de política económica máis sociais que a proposta neoliberal do PP baseada nos recortes constantes contra @s traballador@s.
Todos estes elementos poden permitir pensar que nos atopamos no inicio, aínda moi afastado do presente, pero inicio ó fin e o cabo, dun cambio na correlación de forzas na UE que pode levar a poñer fin ás políticas neoliberais de recortes de todo tipo, de suba dos impostos regresivos, o ive por exemplo, a rescatar bancos e caixas e conceder amnistías fiscais para os máis poderosos. Se pode pensar que son xermolos de políticas socialdemócratas reconvertidas en neokeynesianas co grao de deturpación do primeiro dos conceptos.

lunes, 26 de junio de 2017

QUE HAI DETRÁS DAS DOAZÓNS DE MILLONARIOS/AS FILANTRÓPICAS?




 Xulia Mirón
En 1863 Eulate e Moredo exclamaba nun discurso leído na Universidade Central en Madrid, titulado Filantropía, Caridade, Beneficencia, o seguinte:
Filantropía, caridade! E aquí, Ilmo. Sr., dúas verbas de ben diversa significación: a filantropía, moeda falsa da caridade, auxiliar ao que padece, por inspiración natural, independentemente doutro sentimento; socorre ao pobre porque lle repugna, e é necesario afastalo para que non turbe os goces do filántropo”.

sábado, 17 de junio de 2017

TRAS O 1º DE MAIO: A REORGANIZACIÓN SINDICAL NA FASE "ASTEROIDE"




Xulia Mirón e Lorenzo Llinares

Este 1º de maio puxo de manifesto, primeiro, a tremenda dispersión que vive o sindicalismo no Estado Español, e na Galiza no concreto; non só o alternativo, mas tamén sindicatos que tampouco asinaron pactos sociais, como CIG e LAB... ; así como que, goste ou non, CCOO e UXT manteñen influenza en sectores da clase traballadora a pesar de seren parte problema e do réxime.
Esta dispersión manifestouse en que na Galiza houbera 25 manifestacións distintas, en diferentes localidades e cada umha co seu percorrido; obrigando aos traballadores e traballadoras, que en moitas ocasións nas súas loitas de empresa ou sector están xuntos, a ter que escoller baixo que bandeiras queren se manifestar o 1º de maio.

jueves, 8 de junio de 2017

COMO FOI EXECUTADA A COMPRA DO BANCO POPULAR?. UN PROFUNDO CHEIRO A QUEIMADO.

Roberto Laxe
O Santander adquiriu o 100% do capital social do Banco Popular tras unha poxa executada polo Fondo Único de Resolución (FUR) e o FROB. A compra levouse a cabo a través dunha poxa na que o Santander presentou a súa oferta e foi aceptada.
Miúda poxa máis amañada... Seica non houbo ninguén que ofrecese 5 euros polo Banco Popular.
Estes pénsanse que somos estúpidos. Esta operación de fortalecer o núcleo duro do capital castizo, casposo, centralista ata a medula, que é o Banco de Santander (se alguén vai a unha oficina deste banco verá que só teñen un xornal, A Razón), cheira a chamusquina.

sábado, 3 de junio de 2017

AS PRIMARIAS SOCIALISTAS PARTE DA SÚA CRISE E OS INTENTOS POR RECONSTRUÍ-LO PARTIDO


Carlos Dafonte.

Fagamos un recordatorio dalgunhas das cuestión que aconteceron non hai moito tempo. A crise económica mundial como parte da crise sistémica, e no estado español do réxime, un rei tivo que marcharse, destapou as vergoñas do tinglado montado a redor da Constitución de 1978, e creou as condicións para que na conciencia de moit@s habitantes do estado quedaran marcadas a fogo dúas consignas, repetidas por enriba das demais nos “días da acción”, cando nas prazas das cidades, pobos e vilas iniciouse un debate que aínda dura, pero agora xa controlado e edulcolorado polos medios de comunicación hexemónicos, dos que son propietarios as grandes empresas transnacionais; estas consignas eran “Parece democracia e non o é” e “Non nos representan”; as dúas en versións como a que escribo ou parecidas, pero en calquera caso traslucindo unha clara creba do consenso tanto social como institucional o que facía concibir que se estaba a abrir camiño un novo xeito de facer política.

martes, 23 de mayo de 2017

ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS SOBRE O FASCISMO E O NAZISMO



Carlos Dafonte

Ó artigo que escribín analizando as eleccións presidenciais en Francia, fíxoselle un comentario, ó que tentarei dar resposta, agradecendo a quen o formulou, porque entendo que sería moi importante que o blog servira para dialogar, intercambiar opinións, debater sobre temas como o do fascismo e o nazismo que saen moito nos medios de comunicación na actualidade, desde unha perspectiva manipuladora as veces, para trabucar e non tanto para defender á sociedade e sobre todo @s traballador@s que son @s que o sufrirían de necesita-lo capital dun réxime deste tipo para manter a súa hexemonía, e se atopen alerta para ser capaces de combater estas tendencias segundo vaian aparecendo na sociedade.

jueves, 11 de mayo de 2017

OS RESULTADOS DAS PRESIDENCIAIS DE FRANCIA 2017



Carlos Dafonte.

Celebradas as eleccións en Francia, as dúas notas destacables segundo os medios de comunicación hexemónicos á vista dos resultados, son en primeiro lugar que gañase un candidato sen partido e a caracterización do inimigo derrotado, que foi para algúns o fascismo  ou o novo fascismo, e para outros, segundo o grao de xenreira que lle teñan a Unidos Podemos, o populismo, facendo unha groseira comparación do partido que lideran Iglesias e Garzón  ca Fronte Nacional.

miércoles, 3 de mayo de 2017

ALGÚNS ELEMENTOS PARA DEBATE DA SITUACIÓN POLÍTICA NO ESTADO ESPAÑOL E GALICIA


Carlos Dafonte

A situación política no estado español.

A nivel político podemos afirmar sen medo a trabucarnos que a característica fundamental do momento ben determinada pola debilidade do réxime e os seus intentos de supera-la súa crise.

Crise polo retroceso do bipartidismo, dos dous grandes partidos que monopolizaron o control institucional desde a creación do novo réxime, cando nas diferentes consultas electorais realizadas nun curto espazo de tempo apareceron con forza novos actores no panorama político, Podemos e Ciudadanos e o debilitamento da única esquerda existente ata o momento nas institucións, a ligada ó PCE, a que monopolizou ese campo en todos estes anos, pero tamén , como se pode ver polos resultados acadados nestas décadas, moi susceptible de ser atacada e desprestixiada polos medios hexemónicos pola súa traxectoria histórica de defensa da revolución soviética e como acabaron os intentos de construír novas sociedades expropiando os medios de produción á burguesía; aínda que a realidade é que desde hai moitos anos esta esquerda se desvinculara e fora moi crítica ca “nova sociedade” que se construíu na URSS e os países do leste de Europa. Cun PCE ou unha IU con moi pouca representación no Congreso e Senado, os defensores do réxime podían facer pasar por boa a mercadoría deturpada do voto útil, e inclina-lo voto de esquerda cara ó Psoe; hoxe senón cambian moito as circunstancias políticas, é posible que esa manobra teña rematado.


sábado, 29 de abril de 2017

UMHA OUTRA AVALIACIÓN DAS ELECCIÓNS FRANCESAS

Roberto Laxe
Hai unha máxima que di: "canto máis vello, máis pelello"... Pois como bo tópico ten un elemento de verdade. A experiencia que dá o tempo permite diferenciar o que é "novo" de verdade do que non é máis que um "reciclado" de vellas teorías.
Para o prol Melenchon en Francia perderon as organizacións políticas "tradicionais", seguindo o ronsel de cando o ascenso de Podemos afirmouse que a "nova" política desbancara á "vella" política das organizacións tradicionais, ou na Grecia con Syriza.
Que é a "vella" política; pois o neoliberalismo, porque que eu saiba desde 1991 no mundo non hai outra alternativa que políticas neoliberais nas súas máis diversas variantes; neo liberalismo puro ou a súa variante progresista, o social liberalismo. Así que en todo caso, os que perderon son as vellas políticas "neoliberais", sexan a través da dereita ou da "esquerda" (admitindo o PS como animais de compañía).

viernes, 21 de abril de 2017

RENDA BÁSICA, SEMENTEIRO DE SUBVERSIÓN?




Roberto Laxe
É un feito indiscutible que o desenvolvemento do capitalismo xerou un nivel tecnolóxico e capacidade produtiva que pon en perigo, non só à natureza, senón à base de sustentación do ser humano, o posto de traballo; afectando a todo tipo de nivel de cualificación profesional. As dúas forzas produtivas fundamentais que Marx sinalaba,a terra e o ser humano, están en perigo pola supervivencia das relacións sociais de produción capitalistas.
Ante esta ameaza máis que real, coas consecuencias de aumento das desigualdades sociais, distúrbios e crises sociais, púxose na axenda política o debate sobre a necesidade de estabelecer unha Renda Básica, presentada, por certo, polos seus sectores máis progresivos, comosementeiro de subversióne que xera ilusións en sectores sociais de que é posible unha saídapacificaá crise do sistema.

Dúas visións da Renda Básica
Neste cadro xurdiron voces expondo que a sociedade xera riqueza suficiente como para que exista unharenda básica, igualitaria e incondicional para todos os cidadáns /as, independentemente dos seus ingresos ou de se teñen traballo ou non. Neste camiño, países como Finlandia cun goberno de centro dereita, xa comezaron a experimentar cunha renda básica, universal, de 560 euros, para pasar nun segundo momento, aos 800; independentemente da situación laboral do cidadán / a.
Pola súa banda, grandes empresas do Silicon Valley e sectores do capital, están a estudar introducir propostas semellantes e introducen unha variante, que modifica o carácterincondicionalda proposta, transformándoa nun Ingreso Mínimo, condicionado ao cumprimento duns requisitos, a que se cumpran unhas condicións de pobreza, traballo,... , como fan agora as Rendas de Inserción.
Esta concepción non deixa de ser a caridade cristiá elevada á categoría de política de estado. Os pobres, os ameazados deexclusión socialcomo se di agora, non terían que mendigar unha esmola na porta dunha igrexa, fariam na porta dunha institución do estado (ou dunha ONG subvencionada para tal fin) para recibir esa esmola. O drama social é que aexclusión social, a pobreza, este camiño de deixar de converter-se nun feito marxinal e ser a forma de vida de máis da metade da clase obreira. Hoxe,ter traballo xa non é garantía de non ser pobre.