A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

lunes, 26 de junio de 2017

QUE HAI DETRÁS DAS DOAZÓNS DE MILLONARIOS/AS FILANTRÓPICAS?




 Xulia Mirón
En 1863 Eulate e Moredo exclamaba nun discurso leído na Universidade Central en Madrid, titulado Filantropía, Caridade, Beneficencia, o seguinte:
Filantropía, caridade! E aquí, Ilmo. Sr., dúas verbas de ben diversa significación: a filantropía, moeda falsa da caridade, auxiliar ao que padece, por inspiración natural, independentemente doutro sentimento; socorre ao pobre porque lle repugna, e é necesario afastalo para que non turbe os goces do filántropo”.
Nestes días estamos asistindo a unha polémica sobre a doazón por parte de Amancio Ortega de miles de millóns de euros á sanidade pública para renovar equipos oncolóxicos no estado español e non parecen que estás declaracións sexan politicamente correctas, e eu me pregunto porqué. Amancio Ortega non é único empresario de grandes emporios industriais que doan diñeiro, tamén Bill Gates, Warren Buffet, Sara Blakely ata Rockefeller.
Sociedade filantrópica, amor á humanidade
Etimolóxicamente a palabra filantropía deriva do grego-philos e ántropos- pode traducirse como “amor á humanidade”, parece un mal chiste que estas persoas sexan cualificadas de "filantropas" aquelas que ven como as súas fortunas aumentan pola explotación da clase traballadora, que deslocalizan empresas onde os salarios son mais baixos, onde a regulación dos dereitos laborais non existen, onde directamente nas súas fábricas traballan nenos/as menores de idade, con xornadas interminables, onde algúns centros de traballo convértense en “casas” onde habitan os e as traballadoras, comen, dormen, e insalubres para a saúde, onde non ten recoñecidos nin dereito á unha sanidade pública gratuíta, educación.....onde viven nunhas condicións como as descritas por F. Engels no seu libro, “A situación da clase obreira Inglesa”.
Estas organizacións introducen-se con “labores humanitarias” sempre pensando cal será o retorno da súa inversión, en zoas onde as súas decisións xeran fame e miseria, onde vive a clase obreira que eles mesmos explotan e converten en traballadores/as pobres. Estes proxectos de cooperación e desenvolvemento fano con empresas que en moitas ocasións son eles mesmos os accionistas ou inversores; total o negocio redondo. Alguén pode dicir que isto é un acto altruísta, ou mais ben é vender cara a sociedade que todos e todas somos xente, que non hai clases sociais, que pode existir un capitalismo con rostro humano. É pensar que os que se quedan co produto xerado pola clase obreira co seu traballo, devolvan o diñeiro de forma gratuíta. Alguén ten na súa mente que estas persoas amasar as súas riquezas é un factor de sorte que fai rico ao rico e pobre ao pobre.
En todos os países hai miles de organizacións filantrópicas, e nos últimos anos aumentaron chegando en EEUU a dobrar a cifra nos anos 90, que no 2012 xerou 316,000 millóns de dólares e 9,4 millóns de empregos. No estado español en 1995 existían mais de 250,000 organizacións con 11 millóns de persoas asociadas e un 1 millón de voluntarios/as, ademais de 475,000 empregos remunerados a tempo completo e uns gastos operativos que supuñan o 4% do PBI. De estas entidades non lucrativas, asociacións, fundacións, entidades relixiosas e caixas de aforros, as fundacións son as que mais claramente se encadran dentro da filantropía, reguladas xa no texto constitucional no artígo 34, onde define-as de “interese xeral”. En 2007 nun informe publicado por FUNCAS din que existen 2,500 fundacións activas que empregan a 86,000 asalariados/as, teñen unhas 45,000 persoas voluntarias, sendo as súas actividades mais frecuentes os servizos sociais, educación, investigación, cultura, deporte e ocio.
Da caridade á filantropía
No século XIX pola crisis económica que arrastraba dende o século pasado, quebra das industrias manufactureiras, a transformación dos sistemas agrarios e o crecemento demográfico (situación moi similar á de agora, cunha crisis económica moi forte) énchense as rúas de persoas pobres e mendigas, que son “auxiliadas” coa caridade das institucións relixiosas e seculares da Igrexa Católica; do mesmo xeito que hoxe temos os Bancos de Alimentos e a Cáritas facendo a mesma labor.
Cando se fala de Caridade non é gratuíto, se non pódese volver aos escritos históricos da época para comproba-lo; na metade do século XIX a composición da sociedade era diversa e abarcaba dende os pobres de solemnidade (o Dereito Civil recolle esta figura para aquelas persoas con dereito a ser chamadas oficialmente “pobres acreditadas”, e por elo susceptibles de percibir certos beneficios sociais), ata veuvas, anciáns, enfermos crónicos, orfos, cegos, etc., Hoxe á clase obreira que sofre desafiunzamentos, que se queda sen prestación do paro, non ten ningún ingreso para facer fronte aos gastos de luz, auga, alimentación, chamarlles pobres está mal visto, o mellor dito é “políticamente incorrecto”, por elo aparece un novo concepto de pobre, o “excluído social” e poñerlle apelido: enerxética, alimentaria...desta forma ao xogar co linguaxe parece que non estamos no século XIX, con inventarnos un novo eufemismo chega, pobre é pobre leve o apelido o non.
As persoas pobres eran tantas que as élites pretendían moralizar os beneficios de maneira positiva cara a elas, tomando unha actitude paternalista que en ningún caso pretende unha transformación radical da estrutura social, na que os pobre deixen de serlo, senón que acepte a súa existencia da mesma forma de cumprir co precepto cristián da caridade.
No estado español no século XIX, coexisten a caridade e a beneficencia. As Cortes de Cádiz aproba a Lei de Beneficencia de 1822 e, posteriormente, a de 1849 punto de partida da regulación das fundacións no Estado Español, (art 4.-Los establecementos de beneficencia son públicos y particulares...) a excepción dos que se costeen exclusivamente con fondos propios, doados o legados por particulares. O Estado somete a seu control os establecementos de beneficencia, a través das Xuntas Provinciais e Municipais da beneficencia, determinando que estes sexan públicos, como antecesor do actual Estado do Benestar. É o paso dunha caridade relixiosa, eclesial, pois ata ese momento foi protagonista por excelencia na atención as persoas pobres, a unha beneficencia laica (secularizada, estatal).
En 1861 Concepción Arenal obtén o premio da Real Academia das Ciencias Morales e Políticas pola súa obra A beneficencia, a filantropía e a caridade que define da seguinte forma moi expresiva e clara:
Filantropía é a compasión filosófica, que auxilia ao desdichado por amor á humanidade e á conciencia da súa dignidade e de seu dereito.”
Caridade é a compasión cristiá, que acude ao menesteroso por amor de Dios ao próximo.”
Ela foi moi crítica coa Lei de Beneficencia e seu Regulamento de 1852 centrando as súas críticas na pouca vontade política en materia de beneficencia, pola falta de imperativo na súa imposición deixando à vontade das Provincias a instalación de hospitais. Centralización excesiva cando os nados abandonados tiñan que ser levados à capital en carros como se de animais se tratara.
A finais do século, dous acontecementos históricos inflúen decisivamente na resposta pública ante os problemas sociais, a revolución industrial e con elo a aparición do movemento obreiro, o socialismo, partidos políticos onde a cuestión social convertese un asunto central deste século. Os debates sobre a distribución da riqueza e os dereitos de propiedade estaba instalada na sociedade sobre todo coa Revolución Rusa de 1917. A filantropía actuará como vía intermedia entre o reparto igualitario pero forzoso da riqueza entre as persoas da sociedade e a apropiación desta por quienes ten os medios de produción, e polo tanto a riqueza.
O concepto de filantropía está moi ligado ao xurdimento dunha nova clase social, a burguesía. Así polo seu carácter netamente liberal, séntense obrigadas a xustificar o seu ascenso social alcanzado a través da acumulación da riqueza. Para esta clase social é algo mais cun acto altruista destas organizacións, sacan mais beneficio que si pagaran os impostos que lles corresponde polos que obteñen da plusvalía que extraen da clase obreira. Así o fillo de Rockefeller, dixo nas súa memorias que “a tradición filantrópica da súa familia estaba baseada na consciencia de que ao ser bendicidos, era a súa obrigación devolver algo á sociedade”.
Filantropía e Estado
A existencia dunha relación directa entre o estado é a filantropía ven marcada por varios aspectos que ten o seu marco xurídico na Constitución de 1978, onde establece como un dereito dos cidadáns a posibilidade de formar fundacións con fines de interese social, en ligazón coa lei de 1849.
Isto ten un transfondo político, porque en moitas ocasións a filantropía desempeña funcións similares as do Estado de Benestar, máxime nun estado como o Español onde xamais foi cuberto ao 100%, e neste momentos minguado a pasos axigantados. A filantropía exerce a súa labor de suplir nas súas obrigas ao estado. Por iso os diferentes gobernos aproban leis para que estas podan evadir os impostos sendo atónica xeral. Por outro lado estas doazóns son deducibles no IRPF, de ata un 35%, polo que o Estado deixa de percibir millóns de euros para as súas arcas. (no ano 2005 foron 82,5 millóns de euros). Na reforma fiscal aprobada em novembro do 2015 polo goberno do PP beneficia claramente aos denominados “micromecenazgos” fixando unha dedución do 75% dos primeiros 150€ doados, e permite deducir ata un 40% da base de dedución as persoas xurídicas. Para a asociación de técnicos de Facenda, Gestha, mellorar a fiscalidade as doazóns é unha ferramenta para as grandes fortunas, que xa contan con atallos para pagar menos impostos, como as sociedades colectivas de inversión (SICAV), que tributan o 1% dos beneficios, que cada quen saque as súa conclusións.
Un fenómeno extendido nos países é a dotación de fondos públicos por parte dos estados a miles destas organizacións privadas, e aumenta nos países onde o Estado do Benestar é débil, como sucede nos EEUU o no estado español en aumento dende os anos 80. Estes Estados dan diñeiro ás persoas ricas e ás súas fundacións baixo fórmulas da “colaboración público-privadas”, e a outras como a igrexa católica, xa sexa para caridade, cooperación ao desenvolvemento, programas culturais, de investimento, etc.; tolo elo cos impostos da clase traballadora. En cada campaña da declaración da Renda, escoitamos o eslogan de Facenda “marca a casilla de fins sociais”, e así pagamos á burguesía por partida dobre, e ela fai filantropía e caridade con diñeiro público, un negocio redondo.
Ambas solucións, a estatal e a particular, non só buscan o aliviar as necesidades dunha sociedade pobre e atrasada, senón que tamén perseguen como obxectivo o control social.
Conclusións
Estamos ante un feito histórico, en pleno século XXI co mellor avance tecnolóxico na historia (nanotecnoloxía, transformar os alimentos, chegar á lúa...), e ao mesmo tempo xerar a maior pobreza, persoas sen comida, sen auga.... e outras persoas inmensamente ricas. Parece que estamos a vivir en plena Idade Media, cando case a metade da poboación de Europa morreu pola peste. Esa é a nosa realidade, dentro de algunhas decenas de anos tal vez algunha persoa lea isto e non de crédito ao que ve escrito. Cando falamos que neste momentos hai persoas multimillonarias que doan diñeiro de seus beneficios, para sanidade, cultura, pozos de auga, canalización de augas residuais......e un sen fin de cousas mais, estamos a falar claramente dunha cousa, de Caridade, por moito que o termo moderno de filantropía queira utilizarse para o diñeiro que os ricos e ricas doan.
Un sector da clase obreira, que ve como os recortes lles deixa sen sanidade, servizos sociais, educación, sen prestación do paro, sen comida, sofren “pobreza enerxética e alimentaria” non entende que haxa persoas que non esteamos dacordo con esta doazóns.
Estas doazóns penetran na sociedade, na súa conciencia, e asistimos con resignación, con medo, esta situación de paro, precariedade, baixos salarios, emigración, desafiuzamentos, etc....como normal, como esa frase que escoitamos tantas veces, “sempre haberá ricos e pobres”. Estas doazóns silencian e apaciguan a nosa rabia e indignación contra estas prácticas, esperando o pan caído do ceo, e non levantamos a nosas voces e nosos berros contra o que é a caridade da igrexa católica converteuse en filantropía. Basta xa de migallas, Basta xa de permitir ao estado de librarlle das súas obrigas de garantir ao conxunto da poboación á clase obreira o que por dereito lle pertence.
Basta xa de poñer “un pobre na mesa”. Lembremos o film de José Luis García Berlanga, en 1961 facendo parodia das campañas da Ditadura respecto os pobres, na que os ricos dunha pequena cidade, seguindo o eslogan “poña un pobre na súa mesa” do réxime franquista, invitan a un a cenar a súa casa polo Nadal, competindo polo mellor pobre. Ou os telemaratóns do Nadal, onde actrices, empresarios/as, futbolistas e demais habituais da prensa do corazón, realizan obras en pro dos mais necesitados.
O propio sistema capitalista, baseado nas relacións sociais da propiedade privada dos medios de produción e a explotación da clase traballadora, é a que expulsa á mendicidade á clase social non posuidora dos medios de produción. Polo tanto non son as persoas ricas coa súa filantropía, cando elas queren e onde elas queren, as que teñen que garantir a cultura, a vivenda, a sanidade, a educación , en fin todos isos dereitos recollidos na Carta Magna, que o Estado non garante.
Non queremos caridade queremos unha sociedade igualitaria onde non haxa explotadores/as e explotados/as, onde as riquezas que xera a humanidade sexa de todos e todas.

En Galicia no mes de xuño de 2017 







sábado, 17 de junio de 2017

TRAS O 1º DE MAIO: A REORGANIZACIÓN SINDICAL NA FASE "ASTEROIDE"




Xulia Mirón e Lorenzo Llinares

Este 1º de maio puxo de manifesto, primeiro, a tremenda dispersión que vive o sindicalismo no Estado Español, e na Galiza no concreto; non só o alternativo, mas tamén sindicatos que tampouco asinaron pactos sociais, como CIG e LAB... ; así como que, goste ou non, CCOO e UXT manteñen influenza en sectores da clase traballadora a pesar de seren parte problema e do réxime.
Esta dispersión manifestouse en que na Galiza houbera 25 manifestacións distintas, en diferentes localidades e cada umha co seu percorrido; obrigando aos traballadores e traballadoras, que en moitas ocasións nas súas loitas de empresa ou sector están xuntos, a ter que escoller baixo que bandeiras queren se manifestar o 1º de maio.

jueves, 8 de junio de 2017

COMO FOI EXECUTADA A COMPRA DO BANCO POPULAR?. UN PROFUNDO CHEIRO A QUEIMADO.

Roberto Laxe
O Santander adquiriu o 100% do capital social do Banco Popular tras unha poxa executada polo Fondo Único de Resolución (FUR) e o FROB. A compra levouse a cabo a través dunha poxa na que o Santander presentou a súa oferta e foi aceptada.
Miúda poxa máis amañada... Seica non houbo ninguén que ofrecese 5 euros polo Banco Popular.
Estes pénsanse que somos estúpidos. Esta operación de fortalecer o núcleo duro do capital castizo, casposo, centralista ata a medula, que é o Banco de Santander (se alguén vai a unha oficina deste banco verá que só teñen un xornal, A Razón), cheira a chamusquina.

sábado, 3 de junio de 2017

AS PRIMARIAS SOCIALISTAS PARTE DA SÚA CRISE E OS INTENTOS POR RECONSTRUÍ-LO PARTIDO


Carlos Dafonte.

Fagamos un recordatorio dalgunhas das cuestión que aconteceron non hai moito tempo. A crise económica mundial como parte da crise sistémica, e no estado español do réxime, un rei tivo que marcharse, destapou as vergoñas do tinglado montado a redor da Constitución de 1978, e creou as condicións para que na conciencia de moit@s habitantes do estado quedaran marcadas a fogo dúas consignas, repetidas por enriba das demais nos “días da acción”, cando nas prazas das cidades, pobos e vilas iniciouse un debate que aínda dura, pero agora xa controlado e edulcolorado polos medios de comunicación hexemónicos, dos que son propietarios as grandes empresas transnacionais; estas consignas eran “Parece democracia e non o é” e “Non nos representan”; as dúas en versións como a que escribo ou parecidas, pero en calquera caso traslucindo unha clara creba do consenso tanto social como institucional o que facía concibir que se estaba a abrir camiño un novo xeito de facer política.

martes, 23 de mayo de 2017

ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS SOBRE O FASCISMO E O NAZISMO



Carlos Dafonte

Ó artigo que escribín analizando as eleccións presidenciais en Francia, fíxoselle un comentario, ó que tentarei dar resposta, agradecendo a quen o formulou, porque entendo que sería moi importante que o blog servira para dialogar, intercambiar opinións, debater sobre temas como o do fascismo e o nazismo que saen moito nos medios de comunicación na actualidade, desde unha perspectiva manipuladora as veces, para trabucar e non tanto para defender á sociedade e sobre todo @s traballador@s que son @s que o sufrirían de necesita-lo capital dun réxime deste tipo para manter a súa hexemonía, e se atopen alerta para ser capaces de combater estas tendencias segundo vaian aparecendo na sociedade.

jueves, 11 de mayo de 2017

OS RESULTADOS DAS PRESIDENCIAIS DE FRANCIA 2017



Carlos Dafonte.

Celebradas as eleccións en Francia, as dúas notas destacables segundo os medios de comunicación hexemónicos á vista dos resultados, son en primeiro lugar que gañase un candidato sen partido e a caracterización do inimigo derrotado, que foi para algúns o fascismo  ou o novo fascismo, e para outros, segundo o grao de xenreira que lle teñan a Unidos Podemos, o populismo, facendo unha groseira comparación do partido que lideran Iglesias e Garzón  ca Fronte Nacional.

miércoles, 3 de mayo de 2017

ALGÚNS ELEMENTOS PARA DEBATE DA SITUACIÓN POLÍTICA NO ESTADO ESPAÑOL E GALICIA


Carlos Dafonte

A situación política no estado español.

A nivel político podemos afirmar sen medo a trabucarnos que a característica fundamental do momento ben determinada pola debilidade do réxime e os seus intentos de supera-la súa crise.

Crise polo retroceso do bipartidismo, dos dous grandes partidos que monopolizaron o control institucional desde a creación do novo réxime, cando nas diferentes consultas electorais realizadas nun curto espazo de tempo apareceron con forza novos actores no panorama político, Podemos e Ciudadanos e o debilitamento da única esquerda existente ata o momento nas institucións, a ligada ó PCE, a que monopolizou ese campo en todos estes anos, pero tamén , como se pode ver polos resultados acadados nestas décadas, moi susceptible de ser atacada e desprestixiada polos medios hexemónicos pola súa traxectoria histórica de defensa da revolución soviética e como acabaron os intentos de construír novas sociedades expropiando os medios de produción á burguesía; aínda que a realidade é que desde hai moitos anos esta esquerda se desvinculara e fora moi crítica ca “nova sociedade” que se construíu na URSS e os países do leste de Europa. Cun PCE ou unha IU con moi pouca representación no Congreso e Senado, os defensores do réxime podían facer pasar por boa a mercadoría deturpada do voto útil, e inclina-lo voto de esquerda cara ó Psoe; hoxe senón cambian moito as circunstancias políticas, é posible que esa manobra teña rematado.


sábado, 29 de abril de 2017

UMHA OUTRA AVALIACIÓN DAS ELECCIÓNS FRANCESAS

Roberto Laxe
Hai unha máxima que di: "canto máis vello, máis pelello"... Pois como bo tópico ten un elemento de verdade. A experiencia que dá o tempo permite diferenciar o que é "novo" de verdade do que non é máis que um "reciclado" de vellas teorías.
Para o prol Melenchon en Francia perderon as organizacións políticas "tradicionais", seguindo o ronsel de cando o ascenso de Podemos afirmouse que a "nova" política desbancara á "vella" política das organizacións tradicionais, ou na Grecia con Syriza.
Que é a "vella" política; pois o neoliberalismo, porque que eu saiba desde 1991 no mundo non hai outra alternativa que políticas neoliberais nas súas máis diversas variantes; neo liberalismo puro ou a súa variante progresista, o social liberalismo. Así que en todo caso, os que perderon son as vellas políticas "neoliberais", sexan a través da dereita ou da "esquerda" (admitindo o PS como animais de compañía).

viernes, 21 de abril de 2017

RENDA BÁSICA, SEMENTEIRO DE SUBVERSIÓN?




Roberto Laxe
É un feito indiscutible que o desenvolvemento do capitalismo xerou un nivel tecnolóxico e capacidade produtiva que pon en perigo, non só à natureza, senón à base de sustentación do ser humano, o posto de traballo; afectando a todo tipo de nivel de cualificación profesional. As dúas forzas produtivas fundamentais que Marx sinalaba,a terra e o ser humano, están en perigo pola supervivencia das relacións sociais de produción capitalistas.
Ante esta ameaza máis que real, coas consecuencias de aumento das desigualdades sociais, distúrbios e crises sociais, púxose na axenda política o debate sobre a necesidade de estabelecer unha Renda Básica, presentada, por certo, polos seus sectores máis progresivos, comosementeiro de subversióne que xera ilusións en sectores sociais de que é posible unha saídapacificaá crise do sistema.

Dúas visións da Renda Básica
Neste cadro xurdiron voces expondo que a sociedade xera riqueza suficiente como para que exista unharenda básica, igualitaria e incondicional para todos os cidadáns /as, independentemente dos seus ingresos ou de se teñen traballo ou non. Neste camiño, países como Finlandia cun goberno de centro dereita, xa comezaron a experimentar cunha renda básica, universal, de 560 euros, para pasar nun segundo momento, aos 800; independentemente da situación laboral do cidadán / a.
Pola súa banda, grandes empresas do Silicon Valley e sectores do capital, están a estudar introducir propostas semellantes e introducen unha variante, que modifica o carácterincondicionalda proposta, transformándoa nun Ingreso Mínimo, condicionado ao cumprimento duns requisitos, a que se cumpran unhas condicións de pobreza, traballo,... , como fan agora as Rendas de Inserción.
Esta concepción non deixa de ser a caridade cristiá elevada á categoría de política de estado. Os pobres, os ameazados deexclusión socialcomo se di agora, non terían que mendigar unha esmola na porta dunha igrexa, fariam na porta dunha institución do estado (ou dunha ONG subvencionada para tal fin) para recibir esa esmola. O drama social é que aexclusión social, a pobreza, este camiño de deixar de converter-se nun feito marxinal e ser a forma de vida de máis da metade da clase obreira. Hoxe,ter traballo xa non é garantía de non ser pobre.

domingo, 16 de abril de 2017

UNHA ANÁLISE DA SITUACIÓN POLÍTICA INTERNACIONAL NA PRIMAVERA DE 2017



Carlos Dafonte.

Algúns dos seus elementos.

Os “novos EEUU” da era Trump
O elemento político máis novidoso e o afondamento das contradicións, que cada vez máis se poñen de manifesto entre as potencias imperialistas centrais e a viraxe na estratexia deseñada por Obama e os demócratas introducida pola administracións republicana, respecto ás relacións con Rusia e China.
A pesares de ter dado “marcha atrás“ na súa posición inicial respecto a China, parece que a ofensiva levada a acabo por Obama, simultánea contra China e Rusia, se vai centrar máis sobre a primeira, pois os resultados da política anterior, potenciaron o acercamento ruso-chino, aspecto que se quere debilitar.
Pero de ser así, esta nova política vai deixar un flanco aberto na UE, que da man de Obama tomou medidas contra os perdedores da revolta inducida polos EEUU, en Ucraína, é dicir contra Rusia, e agora o acercamento Trump-Putin deixa á UE en “fora de xogo”.
Esta situación tamén es percibida polo goberno de ultradereita-nazi de este país que nos últimos meses, posiblemente para concitar a axuda dos EEUU está a lanzar ataques militares contra a zona que se declarou independente, o Donbass, e bloqueando todas as vías de comunicación para os produtos industriais da zona, cuxos medios de produción son propiedade de capitalistas ucraínos, que teñen visto como as súas empresas como resultado desta nova presión realizada polo goberno ucraíno, lles son ocupadas e  arrebatadas polos independentistas. Esta reactivación do conflito busca que Rusia reaccione dun xeito que obrigue ós EEUU a volver á política de enfrontamento levada a cabo por Obama. Non hai que esquecer que volver ó enfrontamento armado é un xeito de libera-la presión, busca-lo patrioterismo, en momentos nos que o FMI exixe, rebaixa de pensións e salarios, e privatización de terras e servizos para facer efectivo a última parte do préstamo concedido. A poboación en Ucraína atópase ó límite; o presidente do Consello da Asociación Empresarial Europea, fixo unhas declaracións, nas que aseguraba que o ucraíno era o mercado de traballo máis barato, que se pagaba a hora a mitade do que se paga en China.

lunes, 10 de abril de 2017

GALICIA: A CLASE OBREIRA EN ESCENA, CONSTRUÍNDO A UNIDADE DESDE A BASE



Xulia Mirón
Algúns poderían esperar que a maioría absoluta do PP nas últimas eleccións galegas ían garantir paz social, e nada máis lonxe da realidade. Desde que as gañou, as mobilizacións sociais non deixaron de crecer en extensión e cantidade de xente mobilizada, cunha dinámica de aumento de resistencia aos plans da Xunta de Feijóo.
Comezaron en decembro as traballadoras de política social contra a perda dos seus postos de traballo, como persoal laboral da Xunta, folgas en Ferroatlántica contra as ameazas sobre os postos de traballo, traballadoras do téxtil e Pescanova, traballadores/as de Correos, que se sumaron ás folgas nacionais e estatais no ensino, Telemarketing e a conflitividade nos Portos.
Pola súa banda, as Marchas da Dignidade convocaron unha importante manifestación que foi aproveitada por sectores sociais para expresar a súa unidade fronte aos ataques, cos e as pensionistas á cabeza, mentres o domingo 5 e o 8 de marzo, miles de mulleres saían á rúa para esixir os seus dereitos, continuou o 10 de Marzo, Dia da Clase Obreira Galega e seguiu o 16 de marzo coa manifestación unitaria de varios sectores, en Santiago contra a precariedade laboral do persoal das administracións públicas, convocada desde a base.

domingo, 2 de abril de 2017

O BLOQUE NACIONALISTA GALEGO E A "NOVA" POLÍTICA.

Roberto Laxe

Ana Ponton, no discurso final da XVII Asemblea do BNG na Coruña, fixo un chamado a loitar por "un governo nacionalista", num mar de críticas à "nova" política, defendendo o caráter rupturista do programa do BNG. Partindo dum acordo com essas críticas à "nova" política -por certo, falta umha referencia non ao militar de Podemos, senón ás declaracións mais perto de nós, de Villares e a relixión-, está claro que xurdem questiones que fan dubidar do verdadeiro caráter desse "governo nacionalista".

lunes, 27 de marzo de 2017

LENIN, A SÚA IMPORTANTE CONTRIBUCIÓN Ó PENSAMENTO REVOLUCIONARIO (II)



Carlos Dafonte.

En quinto lugar a defensa do Dereito de Autodeterminación dos pobos.
Este foi un tema moi controvertido no seo da Socialdemocracia mundial; é certo que no Congreso celebrado en Londres en 1896 pola II Internacional aprobouse unha resolución en favor da autodeterminación nacional, pero tamén que dentro da mesma e na súa á esquerda xurdiron importantes discrepancias por exemplo entre Rosa Luxemburgo e Lenin que foron aproveitadas por sectores rusófilos, bundistas e ucraínos para atacar o epígrafe “9” do programa dos bolxeviques, que trataba sobre esta cuestión.

lunes, 20 de marzo de 2017

O SUXEITO SOCIAL DO CAMBIO


Roberto Laxe

Só en nome dos dereitos universais da sociedade pode unha clase determinada arrogarse o dominio universal. A enerxía revolucionaria e a conciencia moral do propio valor non bastan soamente para tomar por asalto esta posición emancipadora e, por tanto, para o esgotamento político de todas as esferas da sociedade no interese da propia esfera. Para que coincidan a revolución dun pobo e a emancipación dunha clase particular da sociedade burguesa; para que un estado da sociedade fágase valer por todos, todas as fallas da sociedade deben atoparse, á súa vez, concentradas noutra clase; un determinado estado debe ser o estado contra o cal é dirixido o ataque de todos, o que incorpora a traba imposta a todos; unha particular esfera social debe aparecer como o delito conocido de toda a sociedade, así que a emancipación desta esfera apareza como a emancipación universal cumprida por obra propia. Para que unha clase determinada sexa a clase liberadora por excelencia, outra clase debe, por tanto, ser a clase evidentemente opresora. O valor xeral negativo da nobreza e do clero franceses determinaba o xeneral valor positivo da burguesía, que era unha realidade e contrapúñase a aqueles”.

lunes, 13 de marzo de 2017

LENIN, A SÚA IMPORTANTE CONTRIBUCIÓN Ó PENSAMENTO REVOLUCIONARIO. (I)

Carlos Dafonte

A pesares da súa curta existencia, morreu ós 54 anos, e os dous derradeiros con importantes problemas físicos que lle minguaban o seu quefacer, o pensamento de Lenin marcou todo o século XX e o vai seguir a facer no presente, sempre que o obxectivo dun proceso sexa a revolución é dicir, levar adiante as transformacións que permitan deixar atrás o sistema capitalista e inicia-la senda da construción dunha nova sociedade baseada noutras premisas que non sexan a explotación da forza de traballo, a consecución do beneficio como obxectivo prioritario, a apropiación da riqueza que produce o conxunto da sociedade por un grupo moi reducido de persoas, o consumismo e a liquidación da natureza e mantemento do patriarcado como instrumentos que axudan ó capital na súa hexemonía na sociedade.
Por iso o pensamento de Lenin non pode ser neutralizado polo capitalismo nin polos manuais ó que tan aficionados foron na URSS, comezando polos folletos redactados por Stalin cos que tentaba “domesticar”, poñer ó servizo da súa actuación práctica, o pensamento do dirixente da revolución de 1917. De igual xeito que o Che Guevara escribiu nun momento dado, despois de regresar do Congo, na súa etapa en Checoeslovaquia, da necesidade de “menos manual e máis Capital”, con Lenin acontece o mesmo, non é posible pecha-lo seu pensamento nun manual; o seu pensamento e tan rico, tan dialéctico, tan unido ós acontecementos que está a vivir, que orienta, que recitar frases por el escritas, fora do contexto no que as redactou, algunhas veces non conducen a ningures, só a crear confusión.
Significa o anterior que non elaborou ó longo da súa extensa obra unha teoría da revolución?. En absoluto, baseándose no marxismo elaborou unha teoría científica que debe axudar a todo revolucionario a comprende-la realidade e o xeito de actuar, pero sen repetir mecanicamente consignas que nun momento, na situación concreta de Rusia situou en primeiro termo. Poñamos un exemplo, unha cuestión fundamental para o avance dun proceso de transformación estrutural é, ninguén o debe dubidar, a creación do “dobre poder” e outra distinta é, como algúns aínda repiten hoxe, que os órganos do mesmo deban estar formados por obreiros, soldados e campesiños; esa era a necesidade da composición dos soviets na Rusia de 1917, en plena guerra mundial, cunha poboación de base campesiña moi ampla, pero debe se-la loita de clases nun momento determinado a que exixa a composición do mesmo. Teño a impresión que moitos dos escritos de Lenin en vez de documentos históricos, convertéronos en fórmulas que para algúns son posibles de aplicar en calquera lugar, en calquera situación e en calquera tempo, cousa que desde o meu punto de vista non é aceptable. Considero que o importante nestes anos de crise ideolóxica no campo da esquerda, é volver álectura da súa obra.