Roberto Laxe
A crise capitalista, que detonou no 2007,
comeza a ter umha deriva militarista moi perigosa para a humanidade. O
estancamento nos beneficios nas potencias imperialistas, e os primeiros
síntomas de crise e esgotamento nos “emerxentes”, con China á cabeza, demostra
a incapacidade do capitalismo para saír dos círculos pechados de crise,
recesión, empobrecemento social, numha espiral cara baixo, sen ter que recorrer
á cínica definición de Shumpeter da “destrución creativa”.
Limites
obxectivos á saída da crise
A restauración do capitalismo nos estados
obreiros nos 90 supuxo unha achega inxente de forza de traballo cualificada e
materias primas a baixo prezo que abriu un proceso de acumulación de capital
tremendo, do que se beneficiaron non só as burguesías imperialistas, senón as
burguesías nadas do paso da propiedade estatal a mans privadas: dos burócratas
que se converteron en capitalistas. Se esta restauración deuse noutro momento
histórico, coa vitoria de Hitler, ou tras a II Guerra mundial, estas burguesías
serían semicolonizadas, xa polo imperialismo alemán ou, como sucedeu, polo
ianqui, vencedor da II guerra, con Alemaña, Xapón, Francia e Italia destruídas
fisicamente e Gran Bretaña debéndolles até a camisa da raíña.
