A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 
Mostrando entradas con la etiqueta economia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta economia. Mostrar todas las entradas

miércoles, 10 de agosto de 2011

A ECONOMÍA MUNDIAL UN ANO DESPOIS DO RESCATE DE GRECIA

Carlos Dafonte

 


Transcurrido máis dun ano do chamado “rescate de Grecia” e uns meses do de Portugal e Irlanda, pódese ca perspectiva que da o paso do tempo, analizar se as medidas anunciadas, impostas por organismos internacionais ás clases explotadas de estes países, cumpriron cos obxectivos de revitaliza- la economía. No caso grego hai que dicir que non; a situación empeorou respecto a hai un ano, tanto a nivel de cifras macro como na microeconomía, no conxunto da sociedade; @s greg@s son hoxe máis pobres que no momento do rescate e perderon toda unha serie de dereitos; en xullo deste ano, os mesmos organismos internacionais, tiveron que “diseñar” un novo plan de rescate para facer fronte a incapacidade de cumprir cos compromisos da débeda. É preciso lembrar nestes momentos que en marzo de 2010 Strauss Khan, naquel momento director do FMI dixo que Grecia non necesitaba ningún plano de rescate e que non habería ningunha outra economía que fora afectada. O FMI nunca destacou polas súas previsións e non pasa de ser un grupo de economistas encargados de drenar riqueza da maioría dos países cara ós imperialistas.
E falando de declaracións, hai que destacar as da vicepresidenta Elena Salgado, que o 27 de xuño “quitáballe ferro” o tema da escalada da prima de riscos e amosábase confiada “en que a calma volva ós mercados”; o sucedido estes días de agosto debíanlle indicar que debe ser máis prudente nas súas declaracións e xa que non entende nada do que esta a pasar, non facer o ridículo como o ministro de Fomento, que “tiña previsto” que o diferencial co bono alemán superase o 400. Se xa estaba previsto, como se explica as xuntanzas de urxencia, as consultas ó resto dos partidos, e a interrupción das vacacións?.
Pouco tempo despois do “rescate portugués”, rebaixouse a cualificación da débeda pública, quedando coa consideración de lixo; analistas do Banco de Basilea falaron da banca española, en particular BBVA, Santander e Popular como os máis expostos por máis de 113.000 millóns de dólares.
Quen poden estar en mellor situación, despois do “rescate grego” son os bancos franceses e alemáns, principais obxectivos do rescate, e seguro que tamén numerosos especuladores que controlan importantes fondos e grandes empresarios e banqueiros gregos, que ademais de pagar mínimas cantidades en concepto de impostos, no 2010 só 15.000 gregos declararon ingresos superiores a 100.000 euros, o “rescate” representa unha táboa de salvación para saír a flote.
Escribín hai máis dun ano que Grecia ía se-lo laboratorio para ensaiar medidas conducentes a paliar as consecuencias de aplicar medidas neoliberais durante as tres últimas décadas; isto é algo que non debemos esquecer: son as políticas neoliberais, sobre as que se edifica por exemplo, a Unión Europea, as que conducen a unha crise como a actual; outras políticas dentro do marco capitalista, tamén conducirían á crise, o capitalismo necesita da crise, pero con outras características; crise que sempre a pagan os asalariad@s en primeiro lugar e sectores da pequena burguesía e do campesiñado, en segundo.
Grecia foi o laboratorio, e aínda que o experimento non saíu moi ben, no estado español, non nos enganemos, aplícanse por parte do presidente Rodríguez e do PSOE, co apoio do PP, medidas similares ás gregas, como se nos tiveran “rescatado” e organismos internacionais incitan ós poderes públicos, a seguir por esa senda, continuar con novas medidas, que traerán máis paro, menos dereitos e maior depresión ás economías familiares.
Grecia, un ano despois do rescate ten unha economía que se contraeu un 4'5%, as pensións foron rebaixadas nun 20% e os salarios un 15 %; a débeda pública que antes do rescate se estimaba entre o 85 e o 110% do PIB, hoxe supera o 160%. E no ano pasado retiráronse dos seus bancos máis de 30.000 millóns de euros, o 12 % do total dos aforros. Deben chegar a conclusión, os dirixentes da UE e do FMI, que non deu resultado o seu plano. Pois ben, polo que coñecemos deste segundo plano de rescate, van seguir afondando nas medidas establecidas no primeiro o que garante o seu fracaso; parece que o máis lóxico, se marcas un camiño e non conduce ó fin que tes previsto é cambiar de camiño, pero na economía non funciona a lóxica, se as medidas neoliberais son as que conducen á crise, non se decatan estes políticos que seguindo coa receita neoliberal afondan máis nela?; que é o que lles impide un cambio de rumbo? .Pois moi claro, que non están o servizo de quen lles vota, gobernan para as grandes empresas transnacionais, os grandes bancos e pouco máis.

Se hai paraísos fiscais, se hai liberdade de movementos para os capitais, se os organismos da U.E., como o Banco Central ten unhas competencias e non outras, é resultado de determinadas políticas e no estado español PSOE, PP, CiU, PNV, C.C., entre outros, pero sobre todo PSOE e PP, son os responsables máximos de aprobar e pular estas políticas, tanto na UE, como desde a administración central e as autonomías.
Parece que se nos esquece o célebre Informe Delors, para transformar a CE na Unión Económica e Monetaria, onde se aprobaba entre outras cousas, liberaliza-los movementos de capital, é dicir, non regula-las transaccións de diñeiro entre distintos países e que estas teñan lugar segundo os mercados. Nin o dano que fixo na economía española, o mercado único, permitindo que os países máis potentes puideran operar sen atrancos en todo o territorio.
Agora estamos a constatar e a sufrir as consecuencias de todas estas medidas, de como se construíu Europa; pero non só son culpables determinados políticos e os seus partidos, tamén a grande maioría dos medios de comunicación do estado español e os seus “periodistas estrela”, que aplaudiron esta construción europea e a globalización capitalista, o imperialismo, e condenaban constantemente á marxinación, chegando moitas veces ó insulto, ás poucas organizacións políticas que se opoñían á mesma. Os políticos non estiveron ó servizo dos electores e da maioría do pobo, pero a grande maioría dos periodistas, tampouco; en vez de informar fixeron apoloxía do que as empresas propietarias dos medios querían; hoxe atopámonos cunha cidadanía desinformada e así haberá calquera cousa, pero non democracia.
Nun artigo publicado na revista “Socialismo21”, Pedro Montes, co que coincidín na dirección de Izquierda Unida, hai xa moitos anos, concreta toda unha serie de cuestións que paréceme importante resaltar sobre a situación da economía española; antes de aparece-lo euro, a débeda española, a que podíamos considerar histórica, cifrábase en 540.000 millóns de euros; nos doce anos seguintes desde a aparición do euro, esa débeda incrementouse en 748.000 millóns; ademais na década dos 90, os habitantes do estado, as administracións públicas, bancos, caixas, empresas, etc endebedáronse en outros 995.000 millóns.
Polo tanto no 2010 os pasivos exteriores da economía española elevábanse a 2,28 billóns de euros, o equivalente ó 215 % do PIB dese mesmo ano. Ata aquí un resumo do que Pedro Montes afirma. Como podemos aprecia-la catástrofe económica que estamos a padecer é inabarcable, ó tempo que dous sectores básicos sobre os que se alicerzou, o “milagre español” dos anos 90, a nosa participación na “champión” do presidente Rodríguez, e o célebre “España vai ben” do seu antecesor Aznar, o consumo interno e a construción, atópanse en franco retroceso, e o turismo, por moitos máis turistas que veñan, se consumen menos, que é a realidade incontestable, presaxian como escribín neste blog en 2006, dificultades enormes.
Só con confianza imos poder saír desta situación? A convocatoria electoral vai se-lo “bálsamo de fierabrás” que todo o cura? Debémoslles facer caso a eses dous patéticos personaxes da política estatal, Rajoi e Rubalcaba, que queren dar a entender que o seu trunfo solucionaría todos os problemas?
Os sacrificios para remontar esta situación van ser enormes, a clase traballadora do estado debe asumir esta situación, que é de emerxencia e decatarse de que sobre as súas costas se esta facendo recaer, proceso que cada vez máis vai ser evidente, o peso da crise. Polo tanto como clase maioritaria do estado, e a única que crea a riqueza que os demais malgastan, debe ter un protagonismo fundamental; en primeiro lugar creando un instrumento político propio e en segundo recuperando a soberanía económica, que a temos transferida á Unión Europea en grande parte; sen ela as clases populares do estado non poderán artellar unha alternativa desde unha perspectiva de clase.
Para finalizar algunhas consideracións sobre os EEUU e China; do primeiro dicir que os que esperaban que se convertera no motor para saír da actual recesión , que non sigan esperando, acudir o rescate dos especuladores os custos da guerra e o militarismo a redución dos impostos ás grandes fortunas e os costos “fora de control” que representa o pago a compañías farmacéuticas e aseguradoras, imposibilitan esa posibilidade.
O Presuposto militar para 2011 representa o monto de máis de 708.000 millóns de dólares, o 42, 8 % do gasto militar do mundo e algo máis de 4 millóns diarios representa o ataque a Libia; o endebedamento superou os 14 billóns de dólares sendo a débeda pública o 99% do PIB do presente ano e representará o 103% para o ano que ven.; o paro ronda o 10%, aínda que de utilizar os mesmos parámetros que na U.E., sería máis alto; no que vai de ano afundiuse a demanda interna, a liña de creto dos bancos caeu en máis de 400.000 millóns de dólares e tamén o índice de produción industrial; unha axencia de cualificación fixo perder a EEUU a tripla A e o día 8 do presente mes o prezo das accións do Bank of América derrubáronse un 20,32 %; as perdas no segundo semestre son as maiores na historia do banco.
Pois ben nesta situación o 21 de xullo pasado, coñeceuse o resultado da auditoría realizada ó organismo privado da Reserva Federal e descubriuse que fixo préstamos secretos por valor de 16 billóns de dólares para “rescatar” bancos e negocios dos EEUU pero tamén de Europa e Asia; o texto da auditoría pódese consultar en www.gao.gov/new.items/d11696.pdf Mentres se carga sobre as costas dos traballadores a crise, se expulsa a decenas de miles de funcionarios, son moitos os millóns de persoas que perderon o seu fogar, que pasan fame, que viven no albor da pobreza, unha minoría reparte os cartos xerados pola sociedade, secretamente e entre quen xerou a crise e...nin se informa nos medios nin se abre un debate nacional e a economía da primeira potencia mundial esta estancada.
Para finalizar unha pincelada sobre China, o fondo de inversións de Singapur, Temasek, o maior inversor institucional no Banco de China, vendeu o 49% das súas accións e o 8% das que posúe no China Construction Bank; ámbolos dous parece teñen problemas cas débedas das administracións locais. O que é verificable e que as accións dos dous bancos caeron no mes de xuño por enriba do 13 e o 14 %.
Desde 2008 0 goberno chino leva a cabo unha política de investimentos e creto fácil que trouxo consigo inversións non rendibles e moitos cretos impagables.
Hai posibilidade dunha crise financeira en China? Iso parece que é o que os inversores detectan. Se verá afectada a demanda mundial?. Cando EEUU e a U.E., non tiran, China era unha alternativa....

En Galicia no mes de agosto de 2011

martes, 18 de septiembre de 2007

¡¡¡UNHA NOVA CRISE E VAN...!!!



    Escribín no ano 2003, publicado con posterioridade en ALTERNATIVA baixo o título “Reflexións sobre a crise do sistema capitalista”, que o capitalismo na actualidade, no seu conxunto estaba sometido a crises cada vez máis fondas e longas seguidas de recuperacións cada vez máis curtas.


    Nos derradeiros vinte anos temos probas moi salientables da anterior afirmación: en 1987 o descalabro bolsístico, de proporcións superiores ó de 1929; en 1990 o afundimento dos “bonos lixo”, algún asesorado por un eminente premio Nobel de economía e a crise das Caixas de Aforro dos EEUU, onde un Bush andaba implicado; 1997 crise financeira dos chamados “tigres asiáticos”, Tailandia, Korea, Hong Kong; 1998 crise financeira en Rusia e Brasil; tres anos máis tarde “picada da burbulla tecnolóxica” e fin da chamada “nova economía” que tanto dera para falar e escribir e parecía instala-lo sistema ó marxe das crises. E agora atopámonos con este novo “acontecemento” de carácter financeiro especulativo do que parece que ningún responsable político quere falar en profundidade, tentando botar un manto de silencio e desinformación sobre o tema.


    Debemos destacar que non é un acontecemento illado, algo novo e polo tanto imprevisible.


    O que está a acontecer é resultado das políticas que na esquerda cualificamos como neoliberais que se levan adiante tanto na Unión Europea como nos EEUU, e os seus resultados son en primeiro lugar previsibles, hai responsables políticos aínda que miren cara a outro lado, perdedores e gañadores.


    A crise non chega doutra galaxia; nos EEUU prodúcense síntomas desde hai anos da existencia dunha burbulla inmobiliaria e da súa parálise; pero como é un sector básico da maltreita economía norteamericana, o mesmo que no estado español, para atrasar o derrube do sector, iniciouse o proceso de “hipotecas lixo” sen garantías de cobro. Para evitar os riscos por parte dos bancos que as aceptaban, convertéronse os cretos hipotecarios en títulos financeiros, un activo para o banco, que comercia co mesmo; neste caso vendéndoos, por todo o mundo a grandes bancos, e por ter moito risco, producindo altos rendementos. Os problemas xorden cando as familias deixan de pagar polas subas dos tipos de interese ou cando por esta mesma razón xa non hai clientes a quen lles dar unha hipoteca, todo o castelo de naipes vai parar ó chan.


    Pero é importante subliñar que en teoría o capitalismo crea organismos para controlar e corrixir este tipo de actuación de alto risco, pero por estar ó servizo do capital, nin actuaron nin deron a voz de alarma.


    E pois unha crise xerada polas políticas neoliberais que permiten a liberdade absoluta dos capitais, sobre todo dos especulativos, e a creación de todo canto produto financeiro se poda crear co obxectivo de gañar cartos. Alguén chamoulle a esta situación economía-casino.


    En segundo lugar hai responsables políticos aínda que miren para outro lado e fagan como que a cousa non vai con eles; son os partidos e os individuos que levan adiante as políticas económicas neoliberais; en particular na Unión Europea unhas veces como conservadores e outras disfrazados de socialistas, todos os que nestes anos aprobaron tratados como o de Maastricht, Lisboa, Niza, que despois refundiron no chamado Tratado Constitucional Europeo, votado afirmativamente no estado español, aínda que só fora polo 34% dos posibles votantes, grazas as campañas de PP e PSOE que coincidían punto por punto no mesmo. Estes partidos xunto con outros que se atopan nos grupos Popular e Socialista do Parlamento europeo, son os que deseñan institucións como os Bancos Centrais, din que ó marxe da política, que teñen, entre outras atribucións controla-los bancos privados e non o fan, e só actúan a favor e en beneficio do capital financeiro e dos grandes emporios económicos. Estes partidos e políticos non se poden agachar debaixo das institucións que eles mesmos crearon, cando a cidadanía no exercicio dos dereitos democráticos lles pidan contas pola permisividade co capital financeiro, coa especulación e o latrocinio que significan moitas operacións levadas a cabo no planeta.


    Hai que pedirlles contas, pois esta crise á que tentan restarlle importancia vai golpear moi duramente, tamén no estado español, sobre todo á clase traballadora e a sectores da pequena burguesía a quen lles vai seguir subindo os intereses dos préstamos, porque vai aumenta-lo paro e a precariedade, porque son os que máis sofren a suba dos prezos, as reformas das pensións e unha política fiscal que sube os impostos indirectos, sobre o consumo, e baixa os directos ás rendas máis altas.


    Se crecendo como dicían a economía española cerca dun 4% nos últimos anos, os índices de precariedade e os contratos lixo eran dos máis elevados da Unión Europea dos 15 e os salarios e as prestacións sociais dos máis baixos, o que levou ás familias do estado español a un endebedamento límite, as correccións sobre o crecemento que introducen os organismos internacionais por causa da actual crise, van golpear sen dúbida algunha, en maior medida, a quen neste tempo non se beneficiou “das vacas gordas” e ademais padeceu un índice de inflación alto que sempre actúa como un imposto contra das rendas do traballo.


    Como os bancos centrais sacaron cartos ó mercado pero subindo os intereses, esto significa un transvase de cartos do bolso dos traballadores ós bancos e se a esto lle engadimos que hai sectores da clase obreira, dos de máis renda, que as veces meten os seus aforros en bolsa, as caídas das mesmas en todo o mundo seguro que os van facer perder parte dos mesmos.


    Por último, quen van gañar son os grandes capitalistas e os bancos, beneficiándose dos altos tipos de interese, das caídas nas bolsas, mercarán barato, acrecentarán o seu patrimonio inmobiliario a conta dos particulares e das pequenas empresas, faranse co control doutras entidades máis febles.


    Esta nova crise do capitalismo debería servir para que @s traballador@s aprenderan a realidade na que viven, o que significa este sistema de explotación, e sacaran as conclusións pertinentes de ver ós voceiros da liberdade e da desregulación dos mercados de capitais e da economía, clamando agora pola intervención e por poñer regras ós mercados financeiros.


    Tamén é preciso lembrar o debate do chamado Estado da Nación, onde o presidente Rodríguez e o chamado xefe da oposición Rajoy, non foron capaces de dicir nada dunha crise que xa daquelas estaba en marcha e que está a afectar a unha parte importante da cidadanía.




En Galicia setembro 2007




Carlos Dafonte



viernes, 27 de octubre de 2006

“LA ECONOMÍA VA BIEN” (Aznar, Rajoy, Zapatero y Solbes dixit)

Aznar y el PP en sus tiempos de gobierno, acuñaron una frase de éxito, “España va bien”; sus sucesores en el cargo la repiten hasta la saciedad y los medios de desinformación la propagan a los “cuatro vientos”.



Y posiblemente si el concepto España se reduce a un grupo selecto de empresarios transnacionales, “deslocalizadores” de sus empresas a países sin derechos políticos, sindicales y con salarios de hambre, carentes de todo tipo de legislación protectora del medio ambiente, y a los que se aprovechan de la desestructuración y precariedad del mercado laboral, a especuladores en bolsa y banqueros, tengan razón. Un grupo importante de empresarios, al calor de la globalización neoliberal y de las reformas laborales, es decir de las políticas antiobreras de los últimos 25 años, consiguieron enormes beneficios. Les va pero que muy bien.



Pero se confirmó en este tiempo algo evidente, que es una falacia lo que también se repetía hasta la saciedad, de que los grandes beneficios para las empresas significarían beneficios para toda la sociedad, pues revitalizarían la inversión y la creación de puestos de trabajo. La realidad es que la inmensa mayoría de estos beneficios se convirtieron en capital especulativo y abandonaron la producción al amparo de las leyes de la Unión Europea o van a invertirse a otras latitudes. Y muchas empresas se han “deslocalizado”, han abandonado el territorio del estado, en busca de una mayor tasa de explotación.



También hay otra evidencia que ya puso de manifiesto el profesor Diego Guerrero hace algunos años; el proceso de depauperización de la clase obrera en España. Circunstancia que ya señaló Marx como “depauperización relativa de la clase obrera en el capitalismo”, como consecuencia del salario relativo, que no debemos confundir con la depauperización absoluta como resultado del salario real.



La realidad española como en todos los países capitalistas, es que ninguna persona que subsista dependiendo de un salario, independientemente de la cuantía del mismo, “va a dejar de ser asalariado, convertirse en capitalista o en productor independiente” pues “el salario antes que un precio o una medida es una categoría social” y “cualquier nivel de salario ha de consistir en un salario inevitablemente relativo, esto es, implicar la generación de plusvalor para el capital”; lo que da como resultado el planteamiento de Marx, que el obrero no solo es un “pauper”, por su determinación social, sino que cada vez es más pobre, ya que su participación en el producto de su trabajo, la renta nacional, tiende a ser cada vez menor.



Aunque si discutiéramos sobre este asunto con un neoliberal posiblemente lo negara, ya que los datos que ellos manejan enmascaran esta circunstancia, por la existencia de otros trabajadores que no son asalariados, los autónomos y la creciente proletarización de otros sectores. Pero en la realidad estudiada por el profesor Guerrero, el proceso de depauperización tiene una fase lenta, entre los años 75 y 82 con una rebaja en la participación de -7,6 y otra mas rápida, con un coeficiente de -9,4 para los siguientes ocho años.



Y si la depauperización también se produce en la época de Solchaga, la de los grandes “pelotazos”, donde “el que no se enriquecía parecía tonto”, seguramente en los últimos 15 años en que la situación empeoró, también a nivel mundial, sus paises locomotoras, EEUU, Alemania, Japón, Francia, Italia, Holanda, étc., pasaron serias dificultades cuando no entraron en recesión, posiblemente un estudio actualizado del tema daría como resultado índices de caída superiores a los reseñados.



Recesión de la que algunos paises todavía no han salido y otros, como los EEUU, superada la iniciada el año 2000, al decir de algunos “gurús” de la economía, camina hacia otra nueva, según todos los indicios, datos económicos de los últimos trimestres, a partir del año 2007.



El mismo autor tiene estudiado para el período 1954-2001 la tasa de explotación de l@s trabajador@s en el estado español, llegando a la conclusión de “….que la explotación en España es un hecho. Que es un hecho cada vez más evidente y de mayor magnitud. Que el beneficiario de esta situación es la burguesía capitalista”. Y medir la tasa de explotación se consigue midiendo cuanto del trabajo social anual es trabajo pagado y cuanto trabajo impagado. En la realidad del estado español la tasa de explotación pasó del 72,7 % en 1954, al 90,8 % en 2001. Curiosamente en el período constitucional, con tres partidos en labores de gobierno, es el período del PSOE en el que se elevó más la tasa de explotación, un 50 %, el 10 % en el de UCD y 6 % con gobierno del PP.



Pero “España sigue bien” y los dos grandes partidos del estado, PSOE y PP pactan los elementos fundamentales de la política económica, la que verdaderamente sitúa a una organización en la izquierda o en la derecha; la reforma laboral para abaratar el despido y precarizar aun más el mercado laboral; la reforma fiscal, para seguir profundizando en una fiscalidad injusta y que la recaudación del estado recaiga fundamentalmente sobre los trabajadores, mientras se rebaja la fiscalidad de las empresas en momentos de enormes beneficios, y aumentan los impuestos indirectos, los que pagamos en la misma cuantía toda la sociedad, tanto ricos como pobres, y la reforma de las pensiones, para recortarlas y poner en manos de la banca privada los ahorros de td@s l@s trabajador@s que necesitarán de una pensión privada para complementar la oficial, que cada vez, reforma a reforma, iniciadas por el PSOE, se hace más pequeña.



“España va bien”?. La economía española se asienta sobre tres pilares muy frágiles, la burbuja inmobiliaria, los ingresos por turismo y el consumo interno, pero este último no asentado sobre el ahorro, sino sobre el endeudamiento familiar, que se acerca, si no los supero ya, a los ochocientos mil millones de euros; sí, han oido bien, ochocientos mil millones de euros según cifras oficiales.



Y no debemos olvidar que en muchos de los países del centro del sistema que entran en recesión, siempre es precedida del pinchazo de la burbuja inmobiliaria. ¿tendrá esto algo que ver con la actitud de las grandes empresas de la construcción que en los últimos tiempos dedican parte de sus enormes beneficios a comprar la participación en empresas de otros sectores?¿Y que pasa con el turismo que cada vez entran más turistas y se recauda menos, según las cifras oficiales? Y en tercer lugar, todos los informes indican que la capacidad de las familias se encuentra al límite y las últimas subidas de los tipos de interés y su repercusión sobre las hipotecas no indica posibilidades de mejora. Los tres pilares sobre los que se asienta el tan cacareado crecimiento y la buena marcha de la economía española, tienen los cimientos de barro.



Si a esto le unimos que indicadores económicos que definen la situación de una economía capitalista, como son el de producción industrial y la formación bruta de capital, no son favorables; que el déficit comercial cada vez es mayor, en proporción uno de los más elevados del mundo; que nuestras exportaciones siguen lastradas por un diferencial de inflación grande respecto a otros países de la Unión Europea y que se produjo una importante desaceleración en la entrada de capitales, se puede afirmar que la situación económica de la mayoría de l@s ciudadan@s, a causa de la complicidad del PSOE y PP en la aplicación de medidas de carácter neoliberal, que buscan por encima de todo dar satisfacción a los intereses de las burguesías, tanto centralista como periférica, no es tan buena para tod@s como se proclama y quien esta sufriendo, como siempre, y va a seguir sufriendo esta situación es la gran mayoría de la población.


Y hay una coincidencia muy aclaratoria, en la trayectoria de los dos últimos presidentes del gobierno después de su jubilación, pero que tiene relación con las cuestiones que tratamos; Gonzalez al servicio de Carlos Slim, la primera fortuna de Mexico y “asesorando”, cuando se reunen, a las mayores fortunas de America Latina, Santodomingo de Colombia, Cisneros de Venezuela, etc y Aznar cobrando un salario de Robert Murdoch, gran empresario a nivel mundial y uno de los poderosos más reaccionarios del planeta. Es una anécdota, pero esclarecedora, de a quien sirvieron y como se les pagan los favores.



Lo preocupante es, que frente a la política económica de defensa de los intereses de la burguesía que llevan adelante PSOE y PP, no existe una política de clase que se confronte con la misma, al servicio y en defensa de los intereses de l@s trabajador@s; como sucedía hace unos años cuando se planteó el tema de la jornada laboral de 35 horas sin reducción de salario lo que implicaba toda una serie de medidas que significaban romper con el llamado “pensamiento único” que tiene como objetivo hacer creer, a base de repetición en los medios y por parte de la mayoría de las organizaciones políticas, que las medidas que se toman son las únicas posibles, que las alternativas son quiméricas.



La batalla por las 35 horas, era también una batalla por toda una serie de reivindicaciones, que han casi desaparecido en su conjunto, del panorama político; el tema de la democracia participativa que supere el tinglado actual que solo permite el control de ciertas instituciones del estado a los sectores políticos que representan a grupos de la misma oligarquía; por una república federal que elimine uno de los elementos fundamentales del estado heredados del franquismo, la monarquía; la construcción de una nueva sociedad, mas igualitaria y ecológicamente sostenible, donde se plasmase una nueva relación entre los géneros, etc. Era en suma una batalla por una opción de civilización distinta, capaz de aglutinar a los sectores más desfavorecidos de la sociedad para plantarle cara al pensamiento único neoliberal e impugnar sus políticas económicas.



Cuando hoy observamos a sectores de la hasta hace poco izquierda crítica y alternativa, al servicio de las políticas que antes combatían, no debemos dejarnos corromper por el desánimo, y si pensar que cuanto antes comencemos la reconstrucción, antes alcanzaremos nuestros objetivos.



C. Dafonte