Carlos Dafonte.
Fagamos un recordatorio
dalgunhas das cuestión que aconteceron non hai moito tempo. A crise
económica mundial como parte da crise sistémica, e no estado
español do réxime, un rei tivo que marcharse, destapou as vergoñas
do tinglado montado a redor da Constitución de 1978, e creou as
condicións para que na conciencia de moit@s habitantes do estado
quedaran marcadas a fogo dúas consignas, repetidas por enriba das
demais nos “días da acción”, cando nas prazas das cidades,
pobos e vilas iniciouse un debate que aínda dura, pero agora xa
controlado e edulcolorado polos medios de comunicación hexemónicos,
dos que son propietarios as grandes empresas transnacionais; estas
consignas eran “Parece democracia e non o é” e “Non nos
representan”; as dúas en versións como a que escribo ou
parecidas, pero en calquera caso traslucindo unha clara creba do
consenso tanto social como institucional o que facía concibir que se
estaba a abrir camiño un novo xeito de facer política.

