A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

lunes, 12 de noviembre de 2018

ELECCIÓNS NO BRASIL; QUEIXUMES DO DERROTADO.



Roberto Laxe 
Resultaría cómico, senón fóra porque o resultado é dramático, ver á inmensa maioría da esquerda europea e latinoamericana, lamentarse de que o imperialismo ianqui, as burguesías nacionais e os exércitos fagan o que fan; coma se puidesen actuar doutra forma.
E como no seu mundo político non caben outra cousa que eleccións nun réxime democrático burgués, xa dan por perdida a guerra contra a extrema dereita, cando non fixo máis que comezar. Unha anotación, estráñame que o capital dilapide a súa principal ferramenta, o fascismo, cando o seu sistema de propiedade non estaba en perigo. Ou alguén cre que a PT ía facer a revolución?. Pero bo, non son deuses, e poden se equivocar.
Esta esquerda electoralista ha esquecido o conto da ra e o escorpión... Está na natureza do escorpión picar á ra; está na natureza do capital, imperialista e nacional, actuar como actúa; o raro sería o contrario.
O que demostra esta actitude da esquerda electoralista é a súa submisión á burguesía; ao criticarlle que non é democrática?. Pero, sinceramente, esperaban outra cousa dos medios, do exercito e de Trump? Tan gañados están polo neoliberalismo que son incapaces de ver outra perspectiva que non sexa a democrática burguesa. Esta suposta belixerancia “antifascista” oculta unha claudicación en toda regra ás canles da democracia capitalista.
Doutra banda, trasladan á poboación unha responsabilidade que só é súa, das súas políticas, da súa incapacidade para resolver os problemas de fondo da sociedade capitalista, á que como moito puxeron panxoliñas. Lula gobernou para a burguesía e o imperialismo, ao que lle pago a débeda relixiosamente, con tiritas sociais... Pero os problemas de fondo da sociedade brasileira quedaron intactos; e ao primeiro síntoma de crise social seria, o capital prescinde intermediarios como só sabe facer, defenestrándoos para na súa cabeza derrotar á clase obreira, e saca aos seus verdadeiros representantes.
No Estado Español estamos fartos desta dinámica: crise social e política (1982, 2004, 2018), a rúa se polariza en mobilizacións sociais de masas, o capital asústase, e recorre a apaga lumes (PSOE e os seus aliados de quenda, PCE, nacionalistas vascos, cataláns e galegos, agora Podemos, EU, ...), a mobilización desmóntase, frústranse a maioría das esperanzas reais de cambio; vén a decepción. A extrema dereita española, o neofranquismo do PP (antes AP) e agora a hidra de tres cabezas (PP, Cs, VOX), radicalízase, sobre actúa, lémbrannos a derrota do 36, que temos o maior numero de desaparecidos do mundo, tras Cambodia...
Unimos medo con decepción, e que temos?
A mensaxe da esquerda electoralista é canalla, dá por morta a loita contra as políticas do capital, se auto derrotan, pero responsabilizan da derrota á poboación. Eles, que gobernaron todos estes anos, non son responsables; é a poboación, que é estúpida e non sabe o que vota.
Citando a un que non é trotskista (porque xa me vexo a toda a esquerda electoralista gritando contra os trotskistas), Garcia Linera, vicepresidente do goberno de Bolivia:
“Claramente, as forzas de dereita e as potencias imperiais han feito, fan e continuarán facendo todo o posible, a través de todos os medios legais e ilegais, por deter calquera proceso emancipativo dos pobos (...)
“En política e, en xeral, en todas a loita das clases sociais, as accións do adversario non son as únicas que explican os resultados finais, a saber, algunha vitoria, senón que son nosas propias accións ou inaccións, as accións das clases e os sectores laboriosos, as que converten as agresivas accións do adversario en condición eficiente, producindo un tipo de resultado favorable a uns e contrario a outros”
No canto de insultar á poboación, a esquerda electoralista debería analizar cales foron esas “accións e omisións” que converteron as accións do inimigo en “condición eficiente” para o triunfo de Bolsonaro. Que responsabilidade teñen nese triunfo?.
Esa é a cuestión, e o demais, queixumes de que “Roma non paga a traidores”
En Galiza no mes de novembro de 2018

sábado, 3 de noviembre de 2018

¿QUIÉN MANDA AQUÍ?



Ángeles Maestro
El editorial del número anterior del Pim Pam Pum (revista de Red Roja – Vallekas) con el expresivo título “Quítate tú, que me pongo yo” iniciaba el análisis del cambio de gobierno calificado por los grandes medios de comunicación – unos más pro- PSOE, otros más pro-PP y otros pro- Podemos - de terremoto, tsunami político e incluso de golpe de estado de la izquierda.
A través de esas líneas queríamos alertar a las personas ingenuas que se ilusionan pensando que con cada cambio de gobierno van a cambiar las cosas, de la falta de consistencia de sus esperanzas. Recordábamos que esos cambios de partido gobernante – producidos más o menos cada ocho años desde la Transición - han traído escasísimas y efímeras mejoras y brutales empeoramientos progresivos de las condiciones laborales y sociales, esos sí perdurables.

jueves, 25 de octubre de 2018

ALGUNHA CONSIDERACIÓN SOBRE O CHAMADO "DECRETO DIGNIDADE" APROBADO EN ITALIA, O DEBATE SOBRE O MESMO E O FASCISMO


Carlos Dafonte
A aprobación por parte do Goberno italiano do que se ven en chamar “Decreto Dignidade”, e as modificacións sufridas despois ó seu paso polo Parlamento, abriu ó meu entender unha polémica importante, en relación cun artigo asinado por Monereo, Anguita e Illueca, no que formulan algunhas cuestión sobre o mesmo que lles parecía tiñan un carácter positivo, aínda que en conxunto, o considerasen deficiente. E creo que é importante, pola razón de que moitas veces os países que configuramos a actual Unión Europea e ademais pertencemos ò euro, descoñecemos e non nos importa moito, o que acontece nos nosos socios cuxas accións van ter importantes repercusións para tod@s nós.

lunes, 22 de octubre de 2018

"MARXISMO OU MARXISTAS", UNHA PALABRA QUE MUDA MOITO



Roberto Laxe.

Marxismos” sempre existiron, non é o mesmo "marxismo" o de Lenin que o de Plejanov, o de Kautski que o de Berstein, como Rosa Luxemburgo que foi a máis audaz criticando o mesmo Marx e O Capital na teoría da acumulación. Ou Trotski e dentro do trotskismo, cantos "marxismos" ha?
Esta diferencia entre “marxismos” e “marxistas”, colle toda a actualidade tras as criticas á obra de Bernabé o respecto da diversidade. Desde certos sectores do marxismo saltaron como un resorte, defendendo a analise da “diversidade social” dos “marxismos” como unha aportación un gran enriquecemento da teoría marxista, e sentíndose atacados pola obra de Bernabe.

domingo, 14 de octubre de 2018

CANDO A XUSTIZA DESAPARECE, FAISE NECESARIA A REVOLUCIÓN.


Eusebio López
O xuízo contra Willy Toledo, os presos cataláns, o 155 e as bandas quitalazos, Valtonic, as declaracións de Toni Cantou sobre a desaparición do castelán en Galiza (este tío non pisou Ferrol, Coruña ou Vigo, onde facer vida normal en galego é imposible, somos “imigrantes na nosa propia terra”), Casado e a sua “pistola sobre a mesa”, a provocación da subida do 1.5% á casa Real “coma se fosen funcionários”..., (pero que oposición aprobaron?) e a inviolabilidade do anterior rei... O verdadeiro carácter da xustiza, ademais de burguesa (“está feita para os robagaliñas”) é neofranquista (a maioría dos altos cargos son do OPUS DEI), e máis que quedan no tinteiro, non son actitudes da caspa, de “indivíduos” ignorantes,...

martes, 9 de octubre de 2018

ERREJÓN/CARRILLO, PEDIR PERDÓN 2.0


Ángeles Maestro

Quien no sabe es un imbécil. Quien sabe y calla es un criminal.
Bertolt Brecht

En los últimos días, Iñigo Errejón, ha dado un paso más para ubicar a Podemos en el marco de lo políticamente correcto para las estructuras de Poder. Sin que haya sido desautorizado por su organización, ni por su coaligada IU, ha pedido disculpas a parte de las generaciones anteriores por si se hubieran sentido ofendidas por declaraciones de Podemos que hablaban de hacer borrón y cuenta nueva con el Régimen del 78, cuando lo que pretenden en realidad es actualizarlo.
La Transición, además de una traición, fue una tragedia para el movimiento obrero y las izquierdas del Estado español. La clave de bóveda de esa maniobra estaba en el PCE, que tenía su fuerza real en el poderoso movimiento obrero, reconstruido en dura lucha contra la Dictadura. El PSOE era prácticamente inexistente. Era poco más que una carcasa “rellenada” con jugosos apoyos económicos, políticos y mediáticos de la CIA y la socialdemocracia que actuaban de forma coordinada y con los mismos objetivos: asegurar el control por parte de las mismas élites tras la muerte de Franco.

lunes, 1 de octubre de 2018

NIN VTC's NIN XESTIÓN PRIVADA DE SERVIZOS PÚBLICOS: NACIONALIZACIÓN.


Roberto Laxe
No Estado Español hai unha tendencia a resolver os problemas da clase traballadora coa xeneralidade de que “traballadores somos todos”, e máis os autónomos, que traballan máis que os demais; ou iso din eles. Con este simplismo encáranse conflitos sociais complexos. O drama desta metodoloxía é que confunde máis que clarifica, e xa sabemos que “en río revolto, ganancia de pescadores”. Por iso, para ter perspectiva e podamos ir máis aló das meras formas nas que se manifesta o conflito, intentemos ver cales son os axentes sociais que se moven ao redor do conflito do taxi para entendelo na súa profundidade.
Unha primeira aclaración de concepto, salvo os falsos autónomos que só constitúen o 10% do todo o sector, un autónomo é un pequeno empresario, teña asalariados ou non, porque é dono do seu medio de produción e vende o produto do seu traballo por un prezo; a mercancía que pon no mercado non é a súa forza de traballo, senón o resultado dela, sexa un transporte de viaxeiros, de mercancías ou a venda de coches.
Isto é chave para entender porqué cando este sector formula as súas reivindicacións non fala de xornadas nin de salarios, senón de custos de produción (combustible, alugueres de locais, etc.) e de cotas de mercado (licenzas) ou prezo da mercancía, sexan portes ou sexan tarifas; falan, en fin, nos mesmos términos que calquera empresario, pequeno, mediano ou grande. Pola contra, si fosen asalariados / as as súas reivindicacións terían que ver coa xornada ou o salario.