A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

miércoles, 13 de noviembre de 2019

É A POLÍTICA, ESTUPIDOS!



Roberto Laxe
Acabáronse os debates. Fixadas as posicións, o próximo minuto de ouro será o de cada votante”. Esta é a última frase da crónica do diario dixital “elplural” é do debate de onte entre varias candidatas.
Con ela define meridianamente o que é a democracia baixo este sistema; unha sucesión de mitenes, de frases e ideas forza transmitidas polos medios, nos que a participación real da poboación redúcese ao “un minuto de ouro”; o tempo de botar a papeleta na urna. Ao día seguinte da chamada “festa da democracia”, que en realidade é un minuto, a poboación deixa de ter a menor importancia, e a “política” volve onde gústalles que estea, nos despachos, nos corredores ou na baratísima cafetaría do Congreso dos Deputados.
Vaiamos por partes, porque a frase ten calado
Acabáronse os debates”... Entre quen? Cantas asembleas, cantos debates entre a poboación houbo? Aquí só debateron os candidatos... e como concesión ao potente movemento de mulleres, as portavoces, que non candidatas. A poboación estivo á marxe, e só como mera espectadora do que se coce nos medios.
Son os “líderes” os que falan, os que fixan posicións, e os que debaten, convertendo a democracia nunha “república de sábios” (estirando o concepto de “sábio” até o infinito) que para si quixese Platón. Isto non é unha democracia, é un concilio daqueles que os medios encumbran. Democracia é xusto o oposto, é que a poboación non só teña un “minuto de ouro”; senón que participe no día a día dos asuntos públicos, debatendo e sobre todo podendo revogar aos / as representantes que elixan e non cumpran co pactado no programa político.
Alem máis; o debate político nunca pode acabarse, porque ao día seguinte, o 11N neste caso, os “políticos” tomarán decisións, farán leis, etc..., e a poboación non pode asistir pasivamente ante iso, salvo que o “minuto de ouro” sexa estenderlle un cheque en branco ao que votou. E iso, novamente, é o oposto á democracia.
A mellor garantía fronte ao ascenso da extrema dereita herdeira do franquismo é a profunda politización da poboación traballadora; a súa organización diaria para enfrontar as medidas que desde os gobernos veñen aplicando. Foi Franco o que dixo, “fai como eu, non te metas en política”, e desde os medios de comunicación españois, incluídos os progresistas, séguese o consello: “acabáronse os debates”. Non! Abramos os debates de que facer tras o 10N.
Isto lévanos á segunda cuestión, xa de contido; fixáronse “as posicións”. Vexamos. Uns, Vox, sobre todo, teno claro; e se teñen éxito é precisamente porque falan claro, non esconden a súa cara tras o “politicamente correcto”, que non é outra cousa que a institucionalización e desactivación de moitas esixencias sociais que quedan desatendidas, pero ante as que todo o mundo pon cara de interese. Vox arrastra porque di o que pensan sectores sociais, e non se corta.
A esquerda e o progresismo están ante eles desarmados, porque atados como están ás formas do “politicamente correcto”, non din o único que se pode dicir: esas esixencias sociais desatendidas son imposibles de resolver baixo este sistema e este réxime. Ao contrario, din que se lles votas, poderían ser atendidas, co que dan aval ao réxime que deu acubillo aos de Vox. Xa vale-lles! Por exemplo, fronte á claridade política fílo fascista de Vox, a resposta é porse de perfil e falar das cuestións sociais. Chegamos a unha situación de crise social e política, e non só no Estado Español, senón a nivel mundial (desde Chile até Hong Kong, pasando pola EE UU ou Francia), que porse de perfil só desarma aos que din representar, os “de abaixo”.
Clinton gañou unhas eleccións baixo a lema de “é a economía, estúpidos”. Hoxe hai que darlle a volta á frase, e dicir claramente: “é a política, estúpidos”. Axir, como fai Unidos Podemos, BNG e outras forzas, as “cuestións sociais” ou “galegas” fronte a situación como a actual é actuar como o necio ante o sabio, mira ao dedo, mentres leste sinala a lúa.
É a política, estúpidos! porque todas as cuestións sociais, desde as reformas laborais, de pensións, privatizacións, feminicidios, nacionais, etc..., están nun embude: o Réxime do 78 e os retrocesos na súa estrutura política e xudicial. Mentres axitan as “cuestións sociais”, o goberno da monarquía aprobou un decreto para pechar webs sen orde xudicial (viva a democracia!). As cuestións sociais, como as nacionais, non teñen cabida dentro deste réxime. Vox teno claro, o PP tamén, a Cs dálle igual, está en caída libre; o PSOE é evidente, quere gobernar para aplicar as medidas que xa tem “fixado” como a mochila austriaca, à represión en Catalunya e demais. É obvio, que nestas condicións, calquera voto é inútil.
Claro que todos fixaron as súas posicións, menos os que teñen como gran obxectivo ser parte dun goberno “progressista” nun réxime ultrarreacionario, que ten como xefe a un señor que ninguén votou, e que é herdeiro de sangue do que puxo o ditador. E eses que non fixaron a súa posición ante a crise do réxime, como UP, piden que se lles vote para… Para qué? Para que o PSOE teña un aval de esquerdas para facer o que o IBEX 35 e a Unión Europea dinlle que faga? Van ter máis poder eles que o Ibex e a UE xuntos?.
Volvendo ao comezo, agora desde outra perspectiva. Se a poboación traballadora quere enfrontar a que vén, goberne quen goberne, pois a crise capitalista non perdoa, non debe dar por acabados os debates; antes ao contrario, ten que comezalos. Ten que comezar a debater desde os centros de estudo, de traballo, desde os barrios como organizarse mellor para loitar contra esas medidas e o réxime que as impón a golpes xudiciais e policiais.
A actitude ante o estado, divisoria de augas
Os chamados ao voto útil que realizan-se desde as forzas progresistas (que non de esquerdas; o programa do PSOE do 78 era máis de esquerdas que o actual de UP), para frear á extrema dereita e forzar un xiro do PSOE non son máis que a expresión dunha concepción reaccionaria do Estado. Parte da confianza en que o estado é unha organización para defender á cidadanía, que como moito, o que hai son políticos corruptos. Como nos filmes e thrillers políticos ianquis (“O Informe Pelícano” e as súas secuelas), o problema non é o sistema, senón elementos do sistema que se desvían. Uns xornalistas honestos -difíciles de atopar no Estado Español- e uns xuíces independentes -o máis difícil aínda- pararán a corrupción.
Esta é a lóxica que lles move, e que move a amplísimos sectores da poboación traballadora: esperemos a que políticos, xuíces e xornalistas honestos freen aos desalmados de Vox e compañía, que se desviaron dos pactos da transición, que deron orixe ao réxime actual.
Pero o estado, calquera estado, sexan a EE UU, os europeos, e, menos que menos, un que conserva o código xenético da ditadura, non é neutral; non está por cima dos diferentes sectores e clases sociais. Ao revés, por mil fíos familiares, persoais e de clase, o estado, os seus altos e medianos funcionarios, son membros ou ben da pequena burguesía ou a aristocracia obreira; sectores sociais que defenderán con uñas e dentes a estabilidade dos negocios da burguesía que lles dá para comer.
Todos os días, desde as series de TV, encárganse de propagandizar este carácter neutral do estado, que no fondo está para “protexer e servir” aos pobres e oprimidos. Pero Chile, que agora está no candeeiro, encargou-se de demostrar que, de últimas, e cando o capital ve en perigo o seu poder, ao estado capitalista sóbranlle todos os adornos de “servir e protexer”. Se se concebe o estado así, neutral, é natural que se considere “voto útil” a aqueles políticos honestos, que como os xornalistas e os xuíces dos filmes ianquis, ao final encarceran ao corrupto, e fan boa a frase de que “ben está o que ben acaba”.
Ao chamar a confiar neses “políticos honestos”, as forzas políticas que o fan desarman á poboación traballadora, á que consciente ou inconscientemente están a enganar. Como demostrou Chile nos 70, o Estado é un “destacamento de homes armados” ao servizo das clases dominantes, e confiar nel é confiar no inimigo. Esta concepción é a que diferencia unha forza politica que fai parte da á esquerda do Réxime e do sistema, e a que se expón a transformación social como obxectivo central.
Chile na memoria
O Estado do Benestar construído ao longo da postguerra mundial, os “30 gloriosos”, crearon unha imaxe do Estado que, parecía, venia a destruír as teses marxistas de que só era “destacamentos de homes armados” ao servizo das clases dominantes. As conquistas sociais que deron forma a este Estado, así como as políticas keynesianas por ele desenvolvidas facíanlle aparecer ante a poboación como un aparello destinado a resolver as necesidades sociais básicas como a educación, a sanidade e mesmo o traballo, co que as contradicións sociais quedaban amortecidas.
A función esencial que o marxismo lle outorgou, de aparello coercitivo dunha clase contra outra, desaparecería, ou como pouco se amorteceu. E nisto chegou a revolución chilena, e o golpe de Pinochet. Un exército que, a diferenza dos seus “companheiros” lationamericanos, respectara á súa maneira a legalidade democrática (non exentos de matanzas como a escola de Santa Maria de Iquique), dá un golpe militar brutal e impón unha ditadura.
O exército chileno demostrou ao mundo que esa función esencial, que moitos descartaran xa, seguía sendo fundamental para o poder da clase; non só porque foi a forza militar a que se impuxo, senón que esta forza militar ao derrotar á clase obreira chilena destruíu o incipiente Estado do Benestar que estaba a cristalizar. Privatizaron todos os servizos, menos as pensións dos propios militares que seguen cobrando do Estado, reduciu os salarios aos actuais, e converteu a Chile nun Estado que segue o guión marxista ao pé da letra: o Estado son “destacamentos de homes armados” ao servizo das clases dominantes.
Non pensemos que o exemplo de Chile é do pasado, como diría calquera adanista pos moderno de medio pelo. A semiinsurrección actual chilena enraíza directamente con aquel golpe, posto que Chile foi o primeiro experimento mundial de neoliberalismo, é dicir, do capitalismo desmantelando absolutamente todo; as consecuencias políticas e sociais estamos a velas agora nas rúas chilenas.
Un voto útil que é inútil para o fundamental
A participación ou non nunhas eleccións non está escrita en ningunha biblia. Marx, polemizando cos anarquistas, dicía que os revolucionarios podían utilizar até “os cortellos do parlamentarismo” para avanzar no camiño da revolución. Pero, neste momento, o debate non está cos que rexeitan rotundamente calquera participación electoral, senón con aqueles que dacabalo da conciencia democrática das masas, froito do retroceso na conciencia de clase dos últimos 20 /30 anos, crense a fantasía do “voto útil” para evitar os males do sistema.
O perigo para a loita contra o sistema capitalista e os seus Estados son os que confian e chaman a confiar no “estado neutral”, ao que lle quitan todo compoñente de clase; os que de maneira oportunista falan do que “interesa á xente”, das “cuestións sociais”, pondo-se de perfil no mellor dos casos, ante os gravisimos ataques políticos á poboación traballadora. Ataques que só buscan establecer os marcos legais, xurídicos e políticos para poder impor todas as medidas que o capital precisa para saír da crise en que se meteu.
Vexamos dous exemplos recentes. Esta semana os Tribunais Constitucionais considerou legal o despedimento por sucesivas baixas por enfermidade aínda que fosen justificadas. Ao mesmo tempo, o goberno decretou a posibilidade do peche de webs, por motivos de “orde pública”. Vexamos, se algunha organización sindical rompera a paz social imposta polas organizacións maioritarias e convocara accións xeneralizadas contra esa sentenza, o goberno, invocando o seu decreto, podería pechar as webs desde as que se fixese a convocatoria. O outro exemplo é a sentenza do “procés” que converte en delito de sedición a actuación dun piquete, a loita por impedir un desafiuzamento, ou calquera loita que impida a aplicación dunha resolución xudicial.
Pero falar de política é também, falar de “economía concentrada”. Son os gobernos que establecen as leis mordaza ou os peches de webs sen orde xudicial os que, xogando no terreo legal que eles elaboraron, decretan reformas laborais, de pensións ou as privatizacións. Isto é o que significa a máxima leninista de “a política como economía concentrada”: o que o capital necesita para saír da crise, para recuperar os beneficios, concéntranse en leis e sentenzas dos tribunais.
Por iso é preciso que a poboación traballadora, que os traballadores e traballadoras, a mocidade, etc..., non teñan medo a falar de política, a sacar a cabeza do seu traballo, do partido de fútbol do fin de semana, do filme de éxito e mirar máis aló do cotián. A Política con maiúsculas é imaxinar como sería posible cambiar a situación de precariedade, miseria e explotación que se vive todos os días, e loitar por facelo.
Se as organizacións políticas progresistas e os medios de comunicación machucan día si e día tamén sobre que a “política” é cousa dos “políticos”; que as “cuestións sociais” son as que che interesan, etc., que non se queixen despois de que os de Vox crezan como fungos. A xente só fai o que lles aconsellan desde a esquerda, “non se metan en política”, utilicen o “minuto de ouro” da democracia para votarme que eu lles arranxarei os problemas.
O chamamento ao “voto útil” nestas condicións de crise social, política e económica, non só española senón internacional, é o máis inútil do mundo; é máis, só serve para desativar a resposta social forzando a máquina da confianza nas saídas individuais á situación; xa sexa “o empreendedor” xa sexa na confianza nun “líder honesto” que vainos salvará da queima.
O único voto “útil”, nas condicións actuais, é xusto o contrario do que fan os que axitan como eixo “as condicións sociais”. O único útil que hoxe se pode facer é utilizar as eleccións para denunciar “os cortellos do parlamentarismo” e situar como única saída á crise a loita pola transformación socialista da sociedade, a ruptura co réxime do 78 e a UE, e o chamamento, non ao voto, senón á autoorganización e a mobilización sostida no tempo. Porque a tendencia en todos os réximes democráticos do mundo é reducir a democracia a “ese minuto de ouro” que é o momento do voto.
Do resto, xa se encargan eles.
En Galiza no mes de novembro de 2019

martes, 12 de noviembre de 2019

PANORAMA POLÍTICO DESPOIS DAS ELECCIÓNS DO 10 DE NOVEMBRO. QUE FACER?.


Carlos Dafonte

(Rematei estas reflexións onte a noite; hoxe ás dúas da tarde Psoe e U.P, presentan o que pode ser un futuro goberno de coalición; aínda que poda parecer que non debía publicalas en Alternativa, coido que para @s que están a seguir os nosos razoamentos, pódenlles servir.)

Os resultados electorais producidos onte, é necesario explicalos desde a perspectiva da derrota histórica da esquerda acontecida hai 30 anos, estes días o capital a celebra e a lembra; derrota que significou a restauración do capitalismo en numerosos países onde a burguesía fora expropiada. Derrota nos países onde dicían avanzar cara ó socialismo, pero tamén derrota non só ideolóxica, moi importante nos países capitalistas, que permitiu situar ás forzas de esquerda fora de xogo, tamén no campo electoral. E cando na perspectiva do pensamento transformador, desde a teoría da praxe que dicía Gramsci, se fala de derrota histórica, se quere dicir que é o tipo de derrota a causa da cal toda unha xeración deixa de considerar que poda cambia-la súa vida a traveso da mobilización social. O que pode explicar que as campañas electorais se produzan nun clima de tranquilidade social e so onde a mobilización se leva a cabo, caso de Cataluña, onde a loita pola República e a independencia considérase un obxectivo posible, ou no País Vasco onde estes obxectivos atópanse latentes, os resultados se poden considerar fora do establecido para o resto do Estado.
Son varios os elementos que habería que considerar despois dos resultados electorais:


martes, 5 de noviembre de 2019

UNHA SITUACIÓN POLÍTICA REACCIONARIA QUE VAI CONSOLIDAR UN NOVO CICLO ELECTORAL E POLÍTICO.


Carlos Dafonte

A situación política de estabilidade da que gozaba o réxime, quebrou e os trazos máis importantes que a indican, as causas desta quebra, son a crise económica, e sobre todo a resposta á mesma que se deu dende as institucións, que fixo apreciar a moit@s que os Estados non son neutrais; o problema sen solución polo de agora, da configuración territorial do propio Estado, o tema de Cataluña, cuxo proceso de independencia comenzou como unha mobilización contra os recortes sociais levados a cabo polos partidos que hoxe encabezan o “procés”; as mobilizacións de sectores de traballadores contra a súa perda de dereitos de todo tipo e a defensa dos servizos públicos, que se poden exemplificar nas chamadas “marchas da dignidade”, mobilizacións que neste período foron moi numerosas; a consciencia por parte de millóns de traballadores da corrupción institucional e o enriquecemento ilícito dunha parte de polític@s dos dous grandes partidos; o movemento coñecido como 15 M ca ocupación de prazas públicas e a crítica aceda ó propio réxime e o sistema de partidos. Todos estes elementos e algúns máis, levaron á quebra do bipartidismo, a dimisión do anterior Xefe do Estado e conseguiu, que o réxime entrase nunha fonda crise cuxa resposta á mesma foi no transcurso destes anos, non hai que esquecer que ocupou o Goberno o Pp por un período de catro anos con maioría absoluta, de carácter eminentemente reaccionario, apoiado en determinadas circunstancias, polo Psoe.

jueves, 24 de octubre de 2019

A NECESARIA RECONSTRUCIÓN DO MARXISMO



Roberto Laxe
[XI] Os filósofos non fixeron máis que interpretar de diversos modos o mundo, pero do que se trata é de transformalo. (C Marx, Tese sobre Feuerbach).
Na decadencia do capitalismo, a tese de Marx significa a morte dos filósofos, non da filosofía. A filosofía, a súa historia, é un longo camiño de estudo e reflexión, de “pensar como pensamos”, até chegar á tese de Marx. Con ela termina ese camiño e comeza o da transformación definitiva da sociedade, o salto da “prehistoria á historia da humanidade”. Os filósofos son parte da prehistoria da humanidade, vén dicirnos Marx.
Que pasou para que a tese de Marx siga tendo exactamente a mesma vixencia que cando a escribiu?... Levamos máis de 20 anos, desde a caida do Muro e a restauración do capitalismo, con moitas interpretacións do mundo; que se "ecosocialismo", que se "feminismosocialista", que se "decrecentistas", que se "diversidade", que se "vuelta a lo local"; etc, que non son máis que formas parciais de interpretar o mundo, non de transformalo... Todos eles terminaron integrados no sistema, no discurso oficial, como parte do chamado "politicamente correcto". A extrema dereita mundial atopa nesta media verdade (a integración formal das interpretacións do mundo) un argumento para aparecer como os "politicamente incorrectos", cando en realidade son absolutamente "correctos", son a máxima expresión da barbarie capitalista.

miércoles, 16 de octubre de 2019

NOVEMBRO, A PRIMEIRA VOLTA DAS ELECCIÓNS AUTONÓMICAS EN GALICIA.


Carlos Dafonte.

As eleccións xerais convocadas para novembro do presente ano e a proximidade cas autonómicas do ano 2020, debe dun xeito case obrigatorio abrir dende hoxe unha reflexión, sobre a situación política, económica e social da nosa nación sen estado, que permita entender os resultados electorais de novembro e abrir cara a convocatoria das autonómicas o proceso que axude, ós progresistas e os restos da esquerda, a tentar rectificar ou reafirmar os devanditos resultados.
O obxectivo fundamental en todo este longo proceso debe ser, sexamos realistas, opoñer os maiores atrancos posibles á continuación das políticas neoliberais que están a mergullar Galicia nunha situación de emerxencia económica e social; a privatización dos seus servizos públicos, a continuidade do proceso desindustrializador, a indiferenza de moitas organizacións políticas diante das consecuencias do “brexit” ou dos aranceis impostos por EEUU a algúns dos nosos produtos, a emigración de decenas de miles de mozas e mozos nos últimos anos, a venda do noso territorio a empresas extractoras, etc

lunes, 7 de octubre de 2019

A IMPOTENCIA DO RÉXIME PARA PECHA-LO "PROCES"



Eusebio López
De novo un 1 outubro, e de novo a impotencia do réxime para pechar o que se deu en chama-la crise en Catalunya. Nunha entrevista ao sr Sanchez onte, este insistía na idea de que o problema dos cataláns é un problema "entre os cataláns", que están divididos; e recorría de novo ás estatísticas e aos resultados electorais (suma de forzas soberanistas vs forzas unionistas) para tentar reducilo a iso, a un problema "entre cataláns".
Primeiro, moitos dos que non son soberanistas estiveron nas manifestacións de onte, porque a suma non hai que facela entre os soberanistas, senón entre todos aqueles que esixen o dereito a votar, a decidir... para despois, seguramente, votar contra a independencia. A primeira capa da cebola é esta, non estamos nunha división ideolóxica, senón política; entre os que queren votar e os que o negan, como fixeron o 1 de outubro co rei á fronte dos "aporellos".

lunes, 23 de septiembre de 2019

UNHAS NOVAS ELECCIÓNS QUE DEBEN MARCA-LO CURSO DO RÉXIME


Carlos Dafonte

Levábamos tempo en campaña electoral, agora o que se definiu é cando se van celebra-las eleccións. O réxime, é dicir as principais institucións políticas e a propia Constitución, as políticas económicas neoliberais e de austeridade fronte ás crises que se suceden, e o dominio social, político e económico da oligarquía financeira, sen estar en perigo, as forzas que o seguen a apoiar son moi numerosas, atópase incómodo despois do retroceso do bipartidismo e a aparición de novas forzas políticas; e aínda que non son “tan feros como parecían”, para enfrontar os próximos retos con que a oligarquía se atopa, continuar co proceso de acumulación e a concentración e centralización do capital nunha situación de crise de moi longa duración, atou todos os cabos e recomendou ningún pacto que poda abrir fendas, aínda que sexan cativas, no réxime.
E despois dunha potente “preparación artilleira” levada a cabo polos medios de comunicación, co obxectivo da demolición de Unidas Podemos e a denuncia de Ciudadanos como un partido de “chiquilicuatres”, oportunista, que cambia de posición constantemente, con graves problemas internos, que todo é certo, convócanse novas eleccións para tentar que os dous partidos hexemónicos na transición política, aínda que un cambiase varias veces de nome, a dereita progresista, o Psoe, e a dereita conservadora, o actual PP, consigan o pulo e os votos necesarios para iniciar de novo a senda bipartidista.