A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

lunes, 18 de septiembre de 2017

SOBRE O CHAMADO"PROCÉS" EN CATALUÑA


Carlos Dafonte

Admito que este tema, despois de tantos meses, mellor anos, presente en todos os medios de comunicación, conversas nas tabernas e declaracións de toda caste por parte de políticos e institucións, os acontecementos que se suceden en Cataluña, que cobran maior radicalidade despois dos recortes introducidos no Estatuto aprobado polas institucións catalás e nun referendo popular, me produce un certo cansanzo, pero a importancia do mesmo obriga a que todo o mundo opine. Axuda a este cansanzo, o tipo de argumentacións empregados pola Administración Central do Estado e os seus aliados, medios de comunicación, determinados partidos políticos, para opoñerse ó que acontece en Cataluña. Argumentacións legalistas unhas veces, afastadas da realidade outras, sempre tentando introducir temor en toda a sociedade que configuramos o Estado Español sexamos catalás ou non. O temor á catástrofe, nun país que por moito que se queira facer cre-lo contrario, atópase nunha situación de emerxencia non polo desafío de Cataluña ó réxime, senón polas políticas clasistas, nos aspectos sociais, económicos e institucionais, impostas polos sucesivos gobernos fronte á crise sistémica.
Vou dar a miña opinión desde dous puntos de vista, por unha banda como persoa ligada ó pensamento comunista e polo tanto partidario da máis ampla democracia política, social e económica, onde a consecución da riqueza non se atope baseada na explotación da forza de traballo e polo tanto o disfrute da mesma sexa social e non privada; e por outra desde o punto de vista que se pode considerar de clase, tentando utiliza-los instrumentos que a teoría marxista pon nas nosas mans.
Desde o primeiro, son partidario dos dereitos individuais pero tamén dos colectivos; dos dereitos dos pobos, que se negan sistematicamente, pois o neoliberalismo imperante, di só existen dereitos individuais agás cando se trata do pobo xudeu, esa entelequia que ninguén explica e no que se mesturan persoas de diferentes estados, diferentes linguas e culturas que só os liga o ser “o pobo elixido por deus” que lles deu en propiedade o que chaman a “terra prometida”; o resto, os saharauis, os palestinos e tantos outros, non teñen dereito algún a constituírse como nación con estado, aínda que os una unha lingua, unha cultura e leven vivindo séculos nun determinado territorio. Todo se atopa en función dos intereses do capital.
O que teño claro e paréceme un feito obxectivo, é que a sentenza do Tribunal Constitucional recortando o Estatuto, é un punto de inflexión na vida política de Cataluña pero tamén do réxime; medrou dun xeito importante o independentismo, minoritario en número de votos no Parlament, pero o que medrou e é maioría na sociedade, son os partidarios do dereito a decidir, sexan independentistas ou non. Cataluña é unha nación sen estado, o mesmo que Galicia e o País Vasco e cando un pobo reivindica o seu dereito a decidir sobre o seu futuro, dun xeito tan poderoso como o fai unha parte do pobo catalá, se pertencera a un estado plenamente democrático, considero que a Administración Central do mesmo tiña a obriga de dar satisfacción a este devezo e garantir, como en Canadá ou no Reino Unido, nos casos de Quebec e Escocia, que ese pobo se poda expresar.
A herdanza franquista que latexa en moitos dirixentes do PP e na propia institución da Xefatura do Estado, máis a existencia dunha constitución que naceu sen ser convocadas Cortes constituíntes, en momentos en que acotío se filtraban rumores de golpes de estado, onde a “unidade da patria” ten o exército como garante e non se inclúe no seu articulado o dereito de autodeterminación, onde non existe unha separación real de poderes, invento burgués para restarlle poder ás monarquías absolutas e aquí, no Estado Español, o executivo atópase por enriba do lexislativo, a cuxas institucións pode disolver, e o xudicial sometido os intereses do partido maioritario, axuda a que o pensamento reaccionario se impoña por enriba dos devezos democráticos e conduza as posibles solucións para Cataluña, Euskadi e Galicia a unha calexa sen saída, onde a coerción, a represión a todos os niveis, as “leis mordaza” e as modificacións do Código Penal e das competencias do Tribunal Constitucional son as únicas propostas da Administración Central do Estado, que incapaz de responder con propostas políticas, escóndese tralos tribunais xa que no fondo segue a aceptar que España é “unha e grande” e que ten “un destino no universal”. Fronte a este peche en posicións neoditatoriais, a única resposta que se pode dar é a mobilización, a solidariedade e a desobediencia civil.
Nesta situación destaca o papelón do goberno utilizando a corpos armados, que deben atoparse ó servizo da sociedade, perseguindo papeletas e urnas; e menos mal que non se lles ocorreu deter a tod@s cant@ manifestante o fixo o día da “Diada” pois a maioría queren votar “si” no referendo do día 1 de outubro e fixeron propaganda a favor do mesmo. E os que son partidarios do “non” tamén queren votar para poder expresalo; polo tanto toda a manifestación da “Diada”, segundo as teses do Goberno, foi unha manifestación ilegal e polo tanto tod@s debían ser detidos, multados e un certo número encarcerados. Vergoña debíalle dar tamén ó PP presentar un recurso contra o acto que se vai celebrar en Madrid e que un xuíz, facendo caso omiso da presunción de inocencia, prohibe. Neste país, os que non queren condena-lo franquismo e os seus milleiros de vítimas moitas delas aínda en foxas comúns, os que mamaron e copian os métodos da ditadura os que asulagan as institucións ca corrupción, deféndense diante de situacións onde debía imporse o “máis democracia”, recortando dereitos democráticos diante do aluvión catalá pola democracia sen importarlles destruír o pouco que ten este réxime de democrático.
Non vale o argumento de que hai que cumpli-la lei; se a lei é inxusta e non ten defensa a cidadanía fronte a ela debe tentar cambiala. E non ten defensa pola razón, de que os encargados de ditaminar se unha lei é constitucional ou non, foron nomeados por quen aprobou a lei. O franquismo tiña moitas leis que o señor Rajoy e outros moitos do seu partido actual, pensaban había que cumprir; pero outr@s persoas non estabamos dispost@s a facelo e nos xogábamos, seguro, todos os días a liberdade e algún a propia vida, por opoñernos á inxustiza e a ilegalidade que a ditadura significaba.
Menos aínda o demagóxico de que non podemos decidir sobre se nos paramos diante dun semáforo en vermello ou non; decidir é a esencia da democracia e non ten nada que ver sobre semáforos ou si circulamos pola esquerda. Democracia é igualdade para opinar e para participar, poder do pobo e non consiste como din estes días moit@s en respecta-las “regras do xogo”; eso é respectar a un determinado réxime democrático, pero o dereito a decidir é respecta-la DEMOCRACIA, así, con maiúsculas. E o que non o respecta non respecta a democracia, defende a un determinado réxime que como no caso do Estado Español, atópase esgotado, non da moito máis de sí.

No “procés” aínda que a mobilización é popular ten un contido de clase.
A mobilización que acontece en Cataluña, agora se lle chama transversal, eu denominarei interclasista, pero quen ten verdadeiramente a hexemonía do mesmo, quen o está a dirixir e posiblemente ó final acabe traizoándoo, son sectores da media e pequena burguesía que levan moitos anos gobernando; CiU antes, agora PDECAT e ERC, que aplicaron sistematicamente as políticas neoliberais e contra a forza de traballo que a UE, o BC e o FMI, coñecidos como a “troika” recomendaban; é dicir políticas que axudaban a recompoñer o proceso de acumulación capitalista, baseado nunha maior explotación d@s traballador@s. E ademais CiU, agora PDCAT, o partido maioritario no Govern, foi o apoio, cando non había maioría absoluta nas Cortes, das políticas antisociais do Psoe e Pp e facían gala e o seguen a facer, do espírito tendente ó pacto do pobo de Cataluña; si, tendente ó pacto entre as burguesías, pero veríamos como esa tendencia se racha se desde a Administración Central do Estado se tomaran medidas a favor d@s traballador@s, e se abandonara o ”catecismo neoliberal”.
Que razóns levaron a este sector da pequena e media burguesía nacionalista de Cataluña ó enfrontamento co nacionalismo español e os sectores oligárquicos do mesmo?. Enfrontamento que lles fai perder aliados no sector da burguesía catalá; sempre se dicía que CiU, agora PDCAT, representaba “os sectores burgueses progresistas” fronte os sectores burgueses máis conservadores con tendencia a pactar co capital máis centralista. Pero os procesos de centralización e concentración do capital, endóxenos ó mesmo, radicalízanse en tempos de crise e determinados sectores da burguesía de Cataluña están a padecer as consecuencias da crise, os máis febles, o que leva a un enfrontamento interburgués.
Entendo que a Diada de hai uns anos, na que unha marea social, centos de miles saen as rúas para exixir a CiU outras políticas opoñéndose ata as que nese momento levaba adiante, marca o punto de inflexión da situación política.
Un Psoe comprometido cas mesmas políticas que se denunciaban, un Psuc, en tempos o gran partido da esquerda de Cataluña liquidado por direccións oportunistas, e a inoperatividade dos grupos de esquerda máis radicais, moi febles organicamente, levan a que sexan sectores de Erc quen verdadeiramente capitalice a mobilización e tire de CiU cara a posicións, que unido á corrupción interna, levan a súa creba e a fundación do PDCAT, cun carácter, en aparencia, independentista. E digo en aparencia pola razón de que a historia me ten ensinado que cando sectores da burguesía se enfrontan entre eles e a parte que parece máis progresista recibe o apoio popular, de moit@s traballador@s, ó final son estes sectores os que saen peor parados do conflito.
Co 15-M se vai consolidar un sector ata ese momento con pouca presencia, as CUP. As últimas eleccións autonómicas que se consideraron “plebiscitarias”, establecen o novo panorama político en Cataluña marcado por diversas alianzas, onde no Parlament e o Govern son maioritarios os partidos da media e pequenaburguesía. Neste panorama novo, quen non ten unha organización política é a maioría da sociedade, a que crea a riqueza, @s traballador@s asalariad@s, os afectados polas reformas laborais, os sectores da clase xubilados, os de fora, os emigrantes que forman parte da mesma clase e axudan á economía e contribúen á Seguridade Social. Non teñen perspectiva de poñer fin a explotación á que o capital @s somete. A maioría do Parlament e das Cortes son firmes defensores do capital. E en Cataluña, se se conseguira a independencia, as mesmas políticas antisociais serían puladas polos que hexemonizan hoxe o “procés”.
O réxime nado ca Constitución do ano 78, atópase co maior reto, maior que as amenazas golpistas dos primeiros anos da transición, perfectamente controlados que serviron para paralizar a mobilización e abrir-la perspectiva do “cambio co Psoe”.
As contradicións interburguesas deben debilita-lo réxime, pero tamén debe permiti-la reflexión da necesidade do partido da clase traballadora. Que esta apoie a mobilización en Cataluña paréceme ben, debilita ó inimigo. Participar o día 1-O amosa un compromiso cos valores democráticos e non facelo un compromiso na defensa do deturpado réxime que padecemos. Pero o obxectivo estratéxico d@s traballador@s non é o da pequena burguesía e cando o discurso do deputado Cosculluela o aplauden Pp, C's e Psoe, penso que de algo se debeu esquecer para que así actúen.
É necesario abrir un proceso constituínte no Estado Español; pero o mesmo debe finalizar sentando as bases dun novo réxime, onde a oligarquía non sexa a clase hexemónica, para o que é necesario que sexan os valores republicanos, propios dunha democracia avanzada os que se impoñan; a igualdade entre mulleres e homes sexa un feito; onde a cultura do “pelotazo” o consumismo e o beneficio por enriba de calquera outra consideración, non sexan os obxectivos fundamentais, o “sentido común” da sociedade; as nacións sen estado se podan expresar libremente, e a riqueza, a súa distribución, teña un carácter máis social. Non estou a falar dunha revolución, estou a falar das posibilidades de avance cas forzas políticas que hoxe están presentes no taboleiro do Estado.

En Galicia no mes de setembro do 2017.


lunes, 11 de septiembre de 2017

LENIN, A SÚA IMPORTANTE CONTRIBUCIÓN Ó PENSAMENTO REVOLUCIONARIO(III)


Carlos Dafonte.
Non fai falla ser un grande observador para decatarse que a crise económica deixou en evidencia unha realidade que en momentos de “normalidade social”, se podemos dicir que aconteza unha situación que podamos denominar así no capitalismo, non é fácil constatar: que no sistema capitalista o Estado no permanece neutral no proceso de loita de clases, que sempre con maior ou menor violencia se está a desenvolver na sociedade. Para a maioría nestes anos de crise, conxelación das pensións, reforma laboral, modificación art 135 da constitución no senso de pagar antes a débeda que non se coñece moi ben como se acumula que facer fronte a gastos sociais...para os poderosos non paga-lo rescate bancario e as grandes empresas pagando un imposto de sociedades moi baixo cando teñen importantes beneficios. Para a grande maioría postos de traballo con salarios moi baixos e o número de multimillonarios e ricos medrando.
Os que defendían unha posición contraria, aínda que moitas veces non sexan proclives a acepta-la realidade, terán que asumi-lo trabucado da súa posición e recoñecer despois de anos de crise, que na UE, os estados actuaron en defensa dos intereses da oligarquía, pois como acontece en toda crise da características da que asola as nosas sociedades, esta serve, ademais de disciplinar á clase traballadora e transvasar rendas do tráballo ás rendas do capital, para remodelar mercados, expulsar dos mesmos ós máis febles e consolidar ós máis poderosos. E nesa remodelación sectores da pequena e media burguesía tamén se viron afectados.

domingo, 3 de septiembre de 2017

CRISE COREA DO NORTE/EEUU: POLA NOSA BANDEIRA

Roberto Laxe

Cando alguén quere ocultar unha intención adoita disolver o concreto no abstracto, o particular no xeral; de tal forma que a realidade presente quede disolta nunha afirmación xenérica que non compromete a nada.
Isto é o que hai dous días fixo Trump ante os acontecementos de Virginia onde resultou morta unha sindicalista a mans dun fascista, cando condenou os que fomentan o odio, a “todos”; este é o método que signo a transición española, ao condenar a “violencia veña de onde veña”, e desta maneira disolver a violencia do réxime franquista na violencia dos anti réxime; e isto é o que está a suceder co “conflito” entre Corea do Norte e os EE UU. Os medios occidentais están a pór un signo igual entre Corea e os EE UU, coma se fosen dous iguais.

viernes, 25 de agosto de 2017

TERRORISMO E BARBARIE



Carlos Dafonte
Os grupos de “expertos” que elaboran teorías ó servizo dos políticos e do poder nas nosas sociedades, teorías que despois se repiten constantemente ata que se convirten no “sentido común” da maioría, chegaron á conclusión de que a razón fundamental de que se produzan acontecementos como os de Barcelona e Cambrils de hai uns días e os que tiveron lugar en outras cidades de Europa e os EEUU, que estes actos de inusitada violencia, teñen como obxectivo poñer fin ó estado de dereito que gozamos e o “xeito de vida occidental”, as nosas formas democráticas, a nosa riqueza, os nosos costumes de ocio, que non poden soportar e queren poñer fin con bombas, kalasnikov, coitelos ou vehículos que atropelan a xente cando disfrutan da placidez dos centros históricos das nosas cidades, ben estructuradas, cheas de servizos e de abundancia de todo o que sexa orientado ó consumo.

jueves, 10 de agosto de 2017

VENEZUELA E CUBA, DOUS PAÍSES ACOSADOS POLO MESMO ENIMIGO, O IMPERIALISMO



 Carlos Dafonte.
 Estes días as clases populares de Venezuela c@s traballador@s ó fronte, están a combater unha vez máis, e é a miña opinión, sen a dirección institucional e política adecuada, a agudización da agresión imperialista que conta a nivel interno ca complicidade, como non podía ser doutro xeito, de sectores oligárquicos que perderon nas urnas fronte a Chávez e Maduro o seu dominio sobre a renda petroleira e as riquezas do país. Sectores sociais moi minoritarios que durante moitos anos controlaron o goberno e outras institucións propias da democracia burguesa, instaurando unha verdadeira ditadura do capital, que lle permitiu manter a preto do 70% da poboación na miseria, analfabeta, sen servizos sociais básicos como menciña e educación, sen posibilidade de voto e sometidos a unha férrea represión, que como no caso do chamado “caracazo”, sublevación popular iniciada o 27 de febreiro de 1989 como resposta ás medidas económicas anticrise, tomadas polo goberno de Carlos Andrés Pérez, que afectaban ás clases populares venezolanas; os mortos contáronse por milleiros, diante da indiferenza da maioría da comunidade internacional; posiblemente por ser presidente naqueles momentos un home cuxo partido era membro da Internacional Socialista o que lle valeu para consegui-lo silenzo sepulcral dos sectores “progresistas” dos diferentes países europeos,  e só a denuncia da esquerda comunista. Felipe González, hoxe tan activo contra o goberno democrático de Venezuela, mantívose calado o mesmo que toda a dirección do Psoe e os conservadores que hoxe configuran o PP.

lunes, 31 de julio de 2017

TÓMANNOS POR ESTÚPIDOS?

Roberto Laxe
Que demos fai a Garda Civil tentando entrar na Generalitat e no Parlamento catalán, coa peregrina xustificación de que "buscaban información do 3%". Seica a GC entrou no Parlamento Español ou na Moncloa, buscando información da corrupción desa suposta banda criminal (os xuíces dixit) que é o PP?
Esa xustificación non é máis que outra manobra para asustar ante o 1 de outubro... Cospedal afirmando que "hai tanques", Zoido dicindo que "hai armas suficientes", agora a GC. Que non coa.

lunes, 24 de julio de 2017

EN MAREA: A PARÁLISE COMO ELEMENTO DOMINANTE NA SÚA CONSTRUCIÓN


Carlos Dafonte

Como quedou claro en sucesivos procesos electorais, En Marea era un proxecto socialmente necesario a nivel electoral e pensábase eficaz como resposta e alternativa ó acontecido nos últimos anos en Galicia, desde “Nunca Máis”, pasando pola derrota de Fraga e o fracaso do goberno “do bipartito” formado por Psoe e Bng e a presenza de Alternativa Galega de Esquerdas. Acadou importante representación nas Cortes, segunda forza no Parlamento de Galicia, gobernos municipais en tres cidades sen maioría absoluta o que obriga a depender doutros partidos, e representación en moitos outros; podemos caracterizar os últimos anos da actividade política en Galicia como os da busca dunha alternativa ó Pp e as políticas impostas desde a UE e a Administración Central do Estado Español, que permita un desenvolvemento a todos os niveis das potencialidades do país; que comece a rachar co proceso de centralización e concentración capitalista; paliar na medida do posible os danos que para a clase significa o salvaxe proceso de acumulación imposto desde o estalido da crise e avanzar aínda que sexa dun xeito paseniño nun maior control por parte dos traballadores de aspectos esenciais da economía e da democracia burguesa, facéndoa máis participativa, abrindo novos canles de información, etc. @s elector@s tentan por medio de En Marea abrir unha etapa reformista que poña fin a tantos anos de agresión neoliberal; pouc@s penso eu, tentan con En Marea que esa etapa permita avanzar cara a obxectivos estratéxicos de maior calado.