A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

martes, 23 de mayo de 2017

ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS SOBRE O FASCISMO E O NAZISMO



Carlos Dafonte

Ó artigo que escribín analizando as eleccións presidenciais en Francia, fíxoselle un comentario, ó que tentarei dar resposta, agradecendo a quen o formulou, porque entendo que sería moi importante que o blog servira para dialogar, intercambiar opinións, debater sobre temas como o do fascismo e o nazismo que saen moito nos medios de comunicación na actualidade, desde unha perspectiva manipuladora as veces, para trabucar e non tanto para defender á sociedade e sobre todo @s traballador@s que son @s que o sufrirían de necesita-lo capital dun réxime deste tipo para manter a súa hexemonía, e se atopen alerta para ser capaces de combater estas tendencias segundo vaian aparecendo na sociedade.
Desde o meu punto de vista hai unha cuestión fundamental que non debemos esquecer nunca, que o fascismo, nazismo e franquismo cas súas características propias, actúan, son financiados e se manteñen no poder e toman as medidas que tomaron, para defender a determinados sectores da burguesía, a oligarquía, os grande emporios industriais, terratenentes, etc, asustados polo trunfo da revolución soviética en Rusia e a fortaleza do movemento obreiro nos seus países; dos partidos socialistas se var separar despois da traizón da II Internacional aceptando e votando xunto cas burguesías respectivas levar ós traballadores á masacre da I Guerra Mundial, os sectores revolucionarios do mesmo que constituíron a partires dos anos vinte os Partidos Comunistas. Sectores revolucionarios que chamaran en pleno proceso da Guerra Mundial a converter a loita entre traballadores de diferentes países, en loita civil contra as respectivas burguesías.  
Son movementos que non se poden estudar ó marxe da loita de clases, como algo alleo ás mesmas e as loitas que entre elas se producen, sobre todo entre as que son antagónicas, a burguesía e o proletariado.
En segundo lugar que os movementos ós que chamaremos xenericamente “fascistas”, trunfan en países que na cadea imperialista son uns “elos febles”, non tanto polas circunstancias económicas, Alemaña era unha potencia de primeiro orde, senón por ter un desenvolvemento histórico no que nos casos como Alemaña e Italia a unidade nun só estado foi moi serodia, non se producira unha revolución agrícola nin unha revolución burguesa o que vai lastrar o propio desenvolvemento do sistema capitalista nestes países, e no caso de Italia, a dinastía dos Savoia que consigue a unidade nun só país, actuou como  un axente do capital francés e británico. Poulantzas afirma que eran “elos febles”, por causa dunha acumulación de contradicións, por exemplo en Alemaña, as modificacións nun senso democrático-burgués foron levadas a cabo ca hexemonía dos grandes terratenentes, os “junkers” e en Italia, baixo alianza dos industriais do norte cos terratenentes do sur, o que dificultou a transición cara ó capitalismo monopólico.
En terceiro lugar, tanto el fascismo como el nazismo son amplos movementos de masas, que se producen en situacións moi críticas para os respectivos países onde se xeran; Alemaña derrotada despois da I Guerra Mundial sofre, por enriba do que pensaba o presidente dos USA Wilson, as duras condicións que se lle exixen nos tratados de paz. Millóns de individuos, pequenos propietarios e rendistas, pequenos empresarios todos arruinados, que cando a partires de 1925 comezaban a saír da crise provocada pola guerra, se ven de novo envoltos pola crise capitalista a partires do ano 29, cas súas secuelas coñecidas de paro, exaltación do nacionalismo belicista, avance importante dos partidos obreiros tanto a nivel organizativo como electoral o que leva a emporios industriais como Tyssen, Krupp, Konzern Stinnes, I.G.Farben...os terratenentes, os “junkers”, a financiar a Hitler e o Partido Nacional Socialista que grazas a esa axuda é capaz de crear un verdadeiro exército, as SA, formado pola pequena burguesía, traballadores desclasados, lumpenproletariado e todo tipo de oportunistas, que se vai converter nun grande movemento de masas; é froito pois das contradicións internas entre as diferentes clases e as fraccións de clase dominantes: había unha incapacidade para impoñer a súa dirección na sociedade. O fascismo é unha reorganización do poder para lograr esa hexemonía, que ademais conta ca complicidade de numerosos xuíces, tribunais e sectores da policía e o exército así como os partidos de extrema dereita, que ou ben os axudan ou miran para outro lado cando asasinan, dan malleiras á xente de esquerdas, destrúen sedes de sindicatos e partidos, non permiten votar onde non van ter votos, ou asasinan ós candidatos que lle son adversos, ata converterse tamén nunha grande forza electoral. Pero non debemos aceptar o argumento débil politicamente de que Hitler chegou ó poder pola razón de que gañaba as eleccións, non o facía dun xeito limpo, non era así; gañaba por estar mellor financiado que os demais e polo terror que producían en moitos sectores dos votantes e a violencia que empregaban contra os seus adversarios.
O papel da pequena burguesía é moi importante na chegada do fascismo ó poder, corresponde a unha situación de crise económica desta clase que xera unha crise política que conduce ó fascismo, cuxo papel histórico consiste en establecer unha alianza entre esta e o capital monopolista.

As súas raíces ideolóxicas
Non estou moi de acordo con Alberto Garzón cando expón, nun artigo sobre as eleccións francesas e os procesos de avance da extrema dereita en Europa, que o fascismo nacera en Italia e despois se exportara e readaptara a Alemaña e España; no caso español seguro que foi así, pero no caso alemán, os compoñentes ideolóxicos do nazismo funden as súas raíces na propia filosofía alemá do século XIX como estudou Rohan Butler no seu libro “As raíces ideolóxicas do nacional-socialismo” en que demostra que “esa concepción brota dun conxunto de ideas moi audaces ligadas intimamente en case todas as etapas do desenvolvemento nos últimos sesenta anos, á evolución política e social da nación” . E fai unha listaxe dos conceptos esgrimidos polo nazismo: 1) o ideal do heroico xefe, que xa esta en Fichte, Spengler, Nietzsche, Lasalle, Rodbertus e Hegel; 2) o mito racial presente en Spengler y Chamberlain que aínda que non era alemá era moi leido no país, Dühring e Wagner; 3) o antisemitismo, enunciado por Dühring; 4) o estado totalitario, formulado por Schelling a principios do século XIX; 5) a elite como casta gobernante, enunciada por todos os autores do romanticismo; 6) a comunidade do pobo, formulada por Herder; 7) a autarquía económica en Fichte; 8) a idea de lograr un socialismo nacional alemá, en Spengler, Rathenau e antes en Dühring, Lasallle e Fichte; 9) o militarismo, por Moltke, Ranke e Clausewits; 10) a crencia de que a cultura alemá fora creada por unha dinámica orixinal, presente en Ranke, Fichte, os literatos románticos e Spengler; 1l) a idea do espazo vital, que se atopa en economistas e xeógrafos como Ratzel e List; 12) o culto do panxermanismo en Grimm; 13) a idea da humillación do individuo diante do Estado que comeza en Hegel, segue con Novalis e entronca con Spengler; e por último 14) a idea do dereito como Dereito do Pobo sacada da escola histórica cuxo pensador máis importante foi Savigny.

No caso de Italia as ideas fundamentais que se atopan no fascismo, proveñen de varias correntes do pensamento como son as ideas nacionalistas que representaba a principios de século a Asociación Nacionalista Italiana, claramente imperialista, entre cuxos pensadores destaca Corradini, Coppola, Rocco e Papini e a idea de que Italia a pesares de ser aliada dos vencedores, foi burlada por Francia e Grande Bretaña e non sacara da vitoria e do seu sacrificio en vidas humanas, máis de 600.000 mortos, a “tallada” que lle correspondía.
Asociación que ten o seu xermolo na derrota do primeiro imperialismo en 1896 en Adua e o afán de desquite que moitos dos seus pensadores formularán nas súas obras e nas súas revistas. Corradini afirmará que só tiña unha idea, “ensinar a Italia o valor da loita internacional” do mesmo xeito  “que o socialismo ensinaba ó proletariado o da loita de clases”. Pero tamén que debía se-lo nacionalismo “unha reacción contra ó socialismo”. Exaltaba todo o relacionado ca cuestión militar, desexaba un estado forte e unha política internacional de culto ó antigo imperio romano.
Por outra parte Rocco formulou a necesidade de crear un estado corporativo no que se integrara o capital e o traballo, como alternativa ó estado liberal e á democracia parlamentaria.

Unha segunda corrente da que se nutre o fascismo é o sindicalismo; os irmáns De Ambris terán un importante papel na Unione Sindicale Italiana (USI), e o socialismo ligados a pensadores como Sorel, Péguy e Lagardelle. Non hai que esquecer que o propio Mussolini en determinados momentos estivo na á esquerda do Partido Socialista, un sector revolucionario, e foi director do seu periódico, Avanti! e que cando foi relevado do seu posto por ser claramente partidario de entrar na I Guerra Mundial a favor da Entente, deixando ver que as súas ideas esquerdistas non estaban moi asentadas, non eran máis que oportunismo, pois axiña buscou o apoio do grupo industrial máis importante de Italia o Ansaldo, dominado polos irmáns Perrone, para que lle financiaron o seu periódico “Il Popolo d’Italia” que aparece por primeira vez en novembro de 1914 e o seguirá financiando durante moito tempo. Tamén o fascismo se inspirou noutra organización obreira, a Unión Italiana do Lavoro, que foi unha escisión da USI que despois da guerra foi configurando a súa idea sobre “o socialismo dos produtores” moi unido á de “socialismo nacional” .

Unha terceira, entronca ca crítica que se fai á etapa do Risorgimento formulada por Oriani e outros autores, cuxas obras completas prologará o propio Mussolini cando xa se atope no poder, no senso de ser unha revolución inacabada, neste senso é importante estudar a obra de Gramsci sobre este período, da que brotou unha Italia artificial e burguesa oposta “o pobo”; en Oriani este concepto, segundo Robert Paris, “era unha categoría ética e ideal, esencialmente ahistórica, sen contido efectivo. Era este pobo do que procedería a “democracia fascista” e ó que Mussolini invitou ó longo de todo o “ventennio” a que fose a aclamarlle e darlle a razón baixo o seu balcón do “Pazo Venezia”.
Tamén o pensamento fascista débelle moito a poetas como Páscoli, nacionalista, partidario do “imperialismo dos pobres” que chamaba a Italia nun dos seus versos “a grande proletaria” que se unirá ós defensores do “socialismo nacional” e ós “nacionalistas” para configurar o concepto da “alma de Italia” acuñado por Mussolini. Tamén outro poeta  D’Annuncio, contribuíu cos seus versos e a súa propia vida a construír esa “alma de Italia”, pero sobre todo a imaxe do lider carismático amado e admirado polo pobo, papel que desde o primeiro momento vai tentar xogar Mussolini.
E por último está a corrente literaria e política “futurista”, a creación con posterioridade do partido do mesmo nome, o papel do poeta Marinetti, a súa concepción imperialista e da violencia como “a única hixiene do mundo”, a súa presencia no primeiro “fascio” constituído en Milan e a integración con posterioridade no Partido Nacional Fascista.
E por enriba de todas estas correntes que nutren ó fascismo, se atopa a figura de Gentile, ó que se lle pode designar como o pensador do fascismo, o que consideraba a loita de clases, as loitas sindicais, a mesma existencia dos sindicatos como indicio da descomposición do corpo social que o poder debe combater posto que son contra natura ( constitúen unha negación do desexo universal e do desexo individual). Todos estes elementos segundo Gentile, conducen “a guerra de todos contra todos”. Unicamente a corporación fascista integra ó Estado, a sociedade civil que é a súa materia e compón en unha unidade sistemática y espiritual os momentos necesarios da división do traballo.

Características e obxectivos
O que hai que ter claro e diferenciar é entre as propostas digamos en conciencia, destes partidos e as que facían para recoller votos de diferentes sectores sociais, moitas veces contraditorias cas anteriores.
Toda esta complexa xestación dos partidos fascistas e nazis, moi asentados no medio nos que nacen, teñen nembargantes toda unha serie de características e obxectivos que lles son comúns a todos eles e que Carlos Rama na súa obra “A ideoloxía fascista” resume  nos seguintes puntos: 1) Baséanse nunha ideoloxía irracionalista e anti-intelectualista; 2) a demagoxia política; 3) o ultranacionalismo e o belicismo; 4) apelación á violencia sistemática; 5) concepción totalitaria do estado; 6) acción eficazmente procapitalista e ultra-reaccionaria 7) destrución do movemento obreiro e social de esquerdas.
Facer hoxe a afirmación de que determinados partidos da ultradereita de Holanda, Austria e Francia son o fascismo, paréceme precipitado e pode conducir á fábula do pastor e o rebaño, que tanto alertou da chegada do lobo que cando verdadeiramente veu, ninguén lle fixo caso; pero hai que estar atento para combater todo intento, como esta a acontecer no estado español, de construír por parte do Pp e o seu monaguillo, o C’s, unha democracia sen dereitos, sociais e políticos, onde se reduza a liberdade de expresión e manifestación a límites inaceptables, e o goberno, e no caso da xustiza é moi preocupante, non respecte nin a separación de poderes propios da democracia burguesa, e onde por medios menos directos que os utilizados polo fascismo, pero igualmente reprobables, se intente, como escribía Manolo Monereo nun artigo de hai pouco tempo, “la desintegración do movemento obreiro como suxeito politico-social”. E tampouco o esquezamos, nesta circunstancia, no Psoe, sectores do mesmo que permiten ca súa influenza dentro do partido que Rajoy leve adiante desde o goberno o seu proxecto oligárquico, falan da necesidade dunha “grande coalición” formada polos integrantes do “bipartidismo”.
Cal é o contido de expresións como “novo fascismo” para os que utilizan estas verbas para cualificar así a determinados partidos de Holanda, Francia e Austria? Cales son os elementos constitutivos do mesmo? Só falan de dous, a xenofobia e o racismo, pero tal precariedade no análise non me parece aceptable. Mussolini non era racista, era imperialista e si tomou medidas contra os xudeus foi obrigado polo seu poderoso aliado, Alemaña.
Tamén os acontecementos de Chile no ano 73, o golpe militar encabezado polos xerais e militares felóns, se lle denominou fascismo, cando non era máis que unha ditadura militar, o recurso da oligarquía financeira cando ve agredida a súa hexemonía por sectores do movemento obreiro e da pequena burguesía e non pode derrotalos por medio dun movemento de carácter nazi ou fascista; o mesmo que aconteceu no estado español en tempos da II República; como o movemento de tipo fascista, a Falanxe e as JONS non foron capaces de acada-lo poder, a oligarquía financeiro terratenente lanzou a un sector maioritario do exército contra o pobo e fundamentalmente contra o movemento obreiro. Aínda que os obxectivos e resultados dun réxime militar ou dun fascista sexan moi parecidos, o proceso de dominación é distinto. A dominación e hexemonía dos militares impón a “disciplina cuartelera” á sociedade, os réximes fascistas por ser amplos movementos de masas penetran máis na sociedade e os seus rescoldos son máis difíciles de eliminar; o franquismo foi unha mestura, por iso aínda segue existindo en sectores da sociedade, mentres que nas antigas ditaduras latinoamericanas o “pinochetismo” ou o “videlismo” non existen, existe o que se coñece como o “partido militar” e no caso de Arxentina a maioría dos militares golpistas foron xulgados e encarcerados e Pinochet perdeu o referendo que lle permitiría seguir no poder. En ámbolos dous casos a práctica económica foi neoliberal e o obxectivo primordial foi a eliminación física da vangarda obreira e militante.
Desde o meu punto de vista o “novo fascismo”, que vai tentar cumpli-los obxectivos políticos e económicos do outro fascismo, non vai ter unha simboloxía  recoñecible, camisas de colores determinados, nin moitas marchas e himnos patrióticos, nin cecais sexa racista, aínda que o pode ser, pero tentará destruí-lo movemento obreiro, construirá unha “democracia” corrompida sen dereitos, economicamente se baseará na defensa do capitalismo e no neoliberalismo, o estado xa non será corporativo, tentará destruí-lo e ficará reducido ós órganos de coerción, que actuarán sistematicamente contra a poboación e  será ultranacionalista e imperialista; e os partidos que o sustenten fundamentalmente, como nos anos vinte ou trinta do século pasado, se nutrirán de sectores da pequena burguesía, un compoñente do que agora se chaman “clases medias”.
Polo tanto sempre hai que estar atentos, pero sobre todo nos tempos de crise sistémica como o actual, á aparición dos síntomas do autoritarismo, latentes no noso país, limiar de algo que pode ser máis grave, e poñer da nosa parte ideas e organización para ser capaces de derrotalo; de non ser así, teremos avanzado moito para que o que algúns denominan “novo fascismo”, penetre na sociedade.

En Galicia no mes de maio de 2017.

jueves, 11 de mayo de 2017

OS RESULTADOS DAS PRESIDENCIAIS DE FRANCIA 2017



Carlos Dafonte.

Celebradas as eleccións en Francia, as dúas notas destacables segundo os medios de comunicación hexemónicos á vista dos resultados, son en primeiro lugar que gañase un candidato sen partido e a caracterización do inimigo derrotado, que foi para algúns o fascismo  ou o novo fascismo, e para outros, segundo o grao de xenreira que lle teñan a Unidos Podemos, o populismo, facendo unha groseira comparación do partido que lideran Iglesias e Garzón  ca Fronte Nacional.

miércoles, 3 de mayo de 2017

ALGÚNS ELEMENTOS PARA DEBATE DA SITUACIÓN POLÍTICA NO ESTADO ESPAÑOL E GALICIA


Carlos Dafonte

A situación política no estado español.

A nivel político podemos afirmar sen medo a trabucarnos que a característica fundamental do momento ben determinada pola debilidade do réxime e os seus intentos de supera-la súa crise.

Crise polo retroceso do bipartidismo, dos dous grandes partidos que monopolizaron o control institucional desde a creación do novo réxime, cando nas diferentes consultas electorais realizadas nun curto espazo de tempo apareceron con forza novos actores no panorama político, Podemos e Ciudadanos e o debilitamento da única esquerda existente ata o momento nas institucións, a ligada ó PCE, a que monopolizou ese campo en todos estes anos, pero tamén , como se pode ver polos resultados acadados nestas décadas, moi susceptible de ser atacada e desprestixiada polos medios hexemónicos pola súa traxectoria histórica de defensa da revolución soviética e como acabaron os intentos de construír novas sociedades expropiando os medios de produción á burguesía; aínda que a realidade é que desde hai moitos anos esta esquerda se desvinculara e fora moi crítica ca “nova sociedade” que se construíu na URSS e os países do leste de Europa. Cun PCE ou unha IU con moi pouca representación no Congreso e Senado, os defensores do réxime podían facer pasar por boa a mercadoría deturpada do voto útil, e inclina-lo voto de esquerda cara ó Psoe; hoxe senón cambian moito as circunstancias políticas, é posible que esa manobra teña rematado.


sábado, 29 de abril de 2017

UMHA OUTRA AVALIACIÓN DAS ELECCIÓNS FRANCESAS

Roberto Laxe
Hai unha máxima que di: "canto máis vello, máis pelello"... Pois como bo tópico ten un elemento de verdade. A experiencia que dá o tempo permite diferenciar o que é "novo" de verdade do que non é máis que um "reciclado" de vellas teorías.
Para o prol Melenchon en Francia perderon as organizacións políticas "tradicionais", seguindo o ronsel de cando o ascenso de Podemos afirmouse que a "nova" política desbancara á "vella" política das organizacións tradicionais, ou na Grecia con Syriza.
Que é a "vella" política; pois o neoliberalismo, porque que eu saiba desde 1991 no mundo non hai outra alternativa que políticas neoliberais nas súas máis diversas variantes; neo liberalismo puro ou a súa variante progresista, o social liberalismo. Así que en todo caso, os que perderon son as vellas políticas "neoliberais", sexan a través da dereita ou da "esquerda" (admitindo o PS como animais de compañía).

viernes, 21 de abril de 2017

RENDA BÁSICA, SEMENTEIRO DE SUBVERSIÓN?




Roberto Laxe
É un feito indiscutible que o desenvolvemento do capitalismo xerou un nivel tecnolóxico e capacidade produtiva que pon en perigo, non só à natureza, senón à base de sustentación do ser humano, o posto de traballo; afectando a todo tipo de nivel de cualificación profesional. As dúas forzas produtivas fundamentais que Marx sinalaba,a terra e o ser humano, están en perigo pola supervivencia das relacións sociais de produción capitalistas.
Ante esta ameaza máis que real, coas consecuencias de aumento das desigualdades sociais, distúrbios e crises sociais, púxose na axenda política o debate sobre a necesidade de estabelecer unha Renda Básica, presentada, por certo, polos seus sectores máis progresivos, comosementeiro de subversióne que xera ilusións en sectores sociais de que é posible unha saídapacificaá crise do sistema.

Dúas visións da Renda Básica
Neste cadro xurdiron voces expondo que a sociedade xera riqueza suficiente como para que exista unharenda básica, igualitaria e incondicional para todos os cidadáns /as, independentemente dos seus ingresos ou de se teñen traballo ou non. Neste camiño, países como Finlandia cun goberno de centro dereita, xa comezaron a experimentar cunha renda básica, universal, de 560 euros, para pasar nun segundo momento, aos 800; independentemente da situación laboral do cidadán / a.
Pola súa banda, grandes empresas do Silicon Valley e sectores do capital, están a estudar introducir propostas semellantes e introducen unha variante, que modifica o carácterincondicionalda proposta, transformándoa nun Ingreso Mínimo, condicionado ao cumprimento duns requisitos, a que se cumpran unhas condicións de pobreza, traballo,... , como fan agora as Rendas de Inserción.
Esta concepción non deixa de ser a caridade cristiá elevada á categoría de política de estado. Os pobres, os ameazados deexclusión socialcomo se di agora, non terían que mendigar unha esmola na porta dunha igrexa, fariam na porta dunha institución do estado (ou dunha ONG subvencionada para tal fin) para recibir esa esmola. O drama social é que aexclusión social, a pobreza, este camiño de deixar de converter-se nun feito marxinal e ser a forma de vida de máis da metade da clase obreira. Hoxe,ter traballo xa non é garantía de non ser pobre.

domingo, 16 de abril de 2017

UNHA ANÁLISE DA SITUACIÓN POLÍTICA INTERNACIONAL NA PRIMAVERA DE 2017



Carlos Dafonte.

Algúns dos seus elementos.

Os “novos EEUU” da era Trump
O elemento político máis novidoso e o afondamento das contradicións, que cada vez máis se poñen de manifesto entre as potencias imperialistas centrais e a viraxe na estratexia deseñada por Obama e os demócratas introducida pola administracións republicana, respecto ás relacións con Rusia e China.
A pesares de ter dado “marcha atrás“ na súa posición inicial respecto a China, parece que a ofensiva levada a acabo por Obama, simultánea contra China e Rusia, se vai centrar máis sobre a primeira, pois os resultados da política anterior, potenciaron o acercamento ruso-chino, aspecto que se quere debilitar.
Pero de ser así, esta nova política vai deixar un flanco aberto na UE, que da man de Obama tomou medidas contra os perdedores da revolta inducida polos EEUU, en Ucraína, é dicir contra Rusia, e agora o acercamento Trump-Putin deixa á UE en “fora de xogo”.
Esta situación tamén es percibida polo goberno de ultradereita-nazi de este país que nos últimos meses, posiblemente para concitar a axuda dos EEUU está a lanzar ataques militares contra a zona que se declarou independente, o Donbass, e bloqueando todas as vías de comunicación para os produtos industriais da zona, cuxos medios de produción son propiedade de capitalistas ucraínos, que teñen visto como as súas empresas como resultado desta nova presión realizada polo goberno ucraíno, lles son ocupadas e  arrebatadas polos independentistas. Esta reactivación do conflito busca que Rusia reaccione dun xeito que obrigue ós EEUU a volver á política de enfrontamento levada a cabo por Obama. Non hai que esquecer que volver ó enfrontamento armado é un xeito de libera-la presión, busca-lo patrioterismo, en momentos nos que o FMI exixe, rebaixa de pensións e salarios, e privatización de terras e servizos para facer efectivo a última parte do préstamo concedido. A poboación en Ucraína atópase ó límite; o presidente do Consello da Asociación Empresarial Europea, fixo unhas declaracións, nas que aseguraba que o ucraíno era o mercado de traballo máis barato, que se pagaba a hora a mitade do que se paga en China.

lunes, 10 de abril de 2017

GALICIA: A CLASE OBREIRA EN ESCENA, CONSTRUÍNDO A UNIDADE DESDE A BASE



Xulia Mirón
Algúns poderían esperar que a maioría absoluta do PP nas últimas eleccións galegas ían garantir paz social, e nada máis lonxe da realidade. Desde que as gañou, as mobilizacións sociais non deixaron de crecer en extensión e cantidade de xente mobilizada, cunha dinámica de aumento de resistencia aos plans da Xunta de Feijóo.
Comezaron en decembro as traballadoras de política social contra a perda dos seus postos de traballo, como persoal laboral da Xunta, folgas en Ferroatlántica contra as ameazas sobre os postos de traballo, traballadoras do téxtil e Pescanova, traballadores/as de Correos, que se sumaron ás folgas nacionais e estatais no ensino, Telemarketing e a conflitividade nos Portos.
Pola súa banda, as Marchas da Dignidade convocaron unha importante manifestación que foi aproveitada por sectores sociais para expresar a súa unidade fronte aos ataques, cos e as pensionistas á cabeza, mentres o domingo 5 e o 8 de marzo, miles de mulleres saían á rúa para esixir os seus dereitos, continuou o 10 de Marzo, Dia da Clase Obreira Galega e seguiu o 16 de marzo coa manifestación unitaria de varios sectores, en Santiago contra a precariedade laboral do persoal das administracións públicas, convocada desde a base.