A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

martes, 13 de febrero de 2018

O HOLOCAUSTO?...E OS HOLOCAUSTOS

Roberto Laxe
Sen dúbida o holocausto xudeu foi un dos acontecementos máis tráxicos e salvaxes da historia, non só pola cantidade de mortos nas cámaras de gas nazis, senón no escaso lapsus de tempo en que se produciu.

O capitalismo na súa fase imperialista, na 1ª Guerra, trasladara a capacidade produtiva das fábricas aos campos de batalla. Mentres os xenerais de todos os bandos seguían cos esquemas militares de séculos anteriores, grandes cargas de cabalaría, ataques en liña da infantaría, ... a industria capitalista atopara un novo mercado, o da guerra, coas súas metralladoras, cos gases, os seus tanques e os rudimentos da aviación, así como os ataques aéreos cos Zeppelines. A matanza era inevitable

Hai a dramática anécdota que nunha deses ataques en liña da infantaría inglesa contra posicións alemás, os soldados xermanos, armados con metralladoras, saíron das trincheiras a gritarlles aos ingleses que non cargasen, que os ían a esnaquizar. O mando inglés mantívose no seu trece, e miles de soldados morreron. Era a maneira “industrial” de matar.

Esta produtividade na industria da morte, os nazis elevárona a outro nivel; incorporaron os sistemas de producir mortos que Ford (simpatizante nazi) introducira na industria, o traballo en cadea. Os campos de concentración eran verdadeiras fábricas de destruír persoas.

A planificación e a racionalidade que introduciron os nazis é o que lle confire máis dramatismo. Isto é o que diferencia o holocausto xudeu doutros holocaustos, a racionalidade burguesa, capitalista, na organización da matanza. Pero esta racionalidade non xustifica as campañas para a través do holocausto xudeu ocultar que o capitalismo se construíu a base de matanzas masivas.

A colonización de América, tanto do norte anglosaxón, como o sur hispano, supuxo a morte de millóns de seres humanos, considerados inferiores. Iso foi un holocausto, non planificado pola racionalidade nazi, e ao longo de moitos máis anos, pero se xustificado polo desenvolvemento capitalista. Sen a ocupación das terras dos indios americanos, sen o saqueo do ouro e a prata, do norte e do sur, o capitalismo europeo non chegaría ao nivel que chegou nin a dominar o mundo.

Pero quizais o holocausto máis salvaxe da historia foi a colonización de África, onde están implicadas as clases dominantes de todo o mundo, desde os industriais do téxtil inglés de Manchester e Liverpool ata os xeques árabes que facían de intermediarios na mesma África -eran os que secuestraban aos africanos para envialos a América, a través dos portos do Atlántico-, pasando polas burguesías nativas de toda América.

Millóns de seres humanos eran arrincados das súas aldeas, metidos nos buques negreiros e enviados ás plantacións do outro lado do Océano, para aumentar a riqueza, non só das colonias e excolonias, senón, sobre todo, dos capitalistas das metrópoles europeas... que se beneficiaban da materia prima producida con man escrava.

A árbore do holocausto xudeu non pode ocultarnos o bosque que significan as matanzas sobre as que se construíu o capitalismo actual. Os nazis non eran uns tolos sedientos de sangue, senón como os esclavistas do século XIX, ferramentas dos grandes capitais que se beneficiaron dese holocausto, desde a Krupp ata a Siemens, pasando pola Benz.

Incluso esa árbore xudía ten moitas ramas, ademais da xudía, que queren ocultar. Os millóns de mortos nos campos de concentración, que inicialmente se encheu de comunistas e socialistas, e onde morreron republicanos españois antifranquistas, que o goberno actual négase a lembrar, xitanos e homosexuais, rusos e ucraínos, ... Lembrar a todos eles é un exercicio fundamental de xustiza histórica, para evitar xustificar ao estado actual de Israel. Os mesmos xudeus ortodoxos renegan do sionismo, considerando que desvirtúa o imprescindible recordo dos mortos nos campos de concentración nazis.

En Galiza no mes de febreiro de 2018

lunes, 5 de febrero de 2018

A 100 ANOS DA REVOLUCIÓN SOVIÉTICA EN RUSIA

Carlos Dafonte.

Finalizado o ano 2017 que coincidía cos 100 anos da chamada “revolución rusa”, dos libros, actos, simposios, artigos e todo o que queiramos agregar, dos que teño coñecemento sobre a celebración desta efemérides que relatan a toma do poder no antigo Imperio Ruso polo proletariado e os campesiños pobres, podemos sacar dúas conclusións.
En primeiro lugar o medo que ese proceso segue producindo nas burguesías, que se manifesta a traveso dos seus intelectuais orgánicos que participaron nesta celebración; medo a que se interprete a revolución soviética tal como foi e hai que dicir que neste senso, fixeron enormes esforzos para tentar seguir impoñendo toda unha serie de argumentos e interpretacións que pouco teñen que ver ca realidade.

sábado, 27 de enero de 2018

A "DITADURA" DOS XUÍCES: INDEPENDENCIA XUDICIAL E DIVISIÓN DE PODERES?


Roberto Laxe


Hai poucos días, e como agasallo do Nadal, a vice presidenta do goberno fixo unhas declaracións que viñeron confirmar o que é publico e notorio, a independencia xudicial no Estado español é unha entelequia. Dixo, literalmente, que "Rajoy tiña descabezado o soberanismo catalán". En que quedamos sra vicepresidenta, ou son os xuíces os que aplican a lei, ou é o sr Rajoy (e o seu goberno). Polas súas palabras é obvio que os xuíces son os que asinan as sentenzas... que escriben outros. E iso é todo, menos independencia xudicial.


viernes, 12 de enero de 2018

AS ELUCUBRACIÓNS INCONSISTENTES DA "MENSAXE DE ANO NOVO" DE "M.RAJOY

Carlos Dafonte

Estamos dominados polo “pensamento único”; o discurso alternativo ó oficial é moi dificil que apareza na sociedade ca insistencia necesaria para que cre unha tendencia asentada; o debate ideolóxico está moi limitado e non se permite que as alternativas, por outro lado desorganizadas, cheguen amplos sectores sociais. Ven esto a conto pola razón de que hai poucos días o Presidente convocou unha rolda de prensa para destaca-los enormes logros do seu goberno no ano 2017 en materia económica e social. Unha grande cantidade de postos de traballo creados, nunca tantos afiliados á Seguridade Social, un crecemento económico adecuado para proseguir por esa senda trunfal e un só atranco para continuala: os problemas de Cataluña.

lunes, 1 de enero de 2018

O TEITO DE CRISTAL "DEMOCRÁTICO" DA CONCIENCIA DE CLASE


Roberto Laxe
A pesar dos clamorosos silencios dos medios de comunicación de masas,
controlados como están polo gran capital financeiro, as loitas dos pobos
e dos traballadores e traballadoras son un feito. No últimos catro meses
deste ano asistimos a grandes mobilizacións obreiras en Francia contra
os plans de Macron, o comezo dunha revolución democrática en Catalunya e
o Estado Español, a crise política e social de Honduras e as
manifestacións obreiras arxentinas que conseguiron rexeitar o plan de Macri.
"A loita de clases existe", como afirmaba o financeiro Warren Buffet, e
"vana gañando (eles)" porque teñen claro, son conscientes do seu papel
na sociedade: son burgueses, son capitalistas; son os donos e xestores
dos medios de produción, distribución e financeiros. E como burgueses
que son, teñen pánico a que a clase obreira tome conciencia do seu
papel, e do seu poder, na sociedade.

lunes, 25 de diciembre de 2017

CAVILANDO SOBRE A XORNADA ELECTORAL DO 21-D EN CATALUÑA


Carlos Dafonte

Comecemos esta reflexión con algúns datos que son obxectivos e que se atopaban no centro do debate nos últimos meses. Os partidarios ata o de agora, da vía da independencia unilateral, derrotaron en votos e escanos ós partidarios de aplica-lo artigo 155. Os primeiros suman 2.063.361 votos e 70 escanos e os segundos 1.889.176 votos e 57 escanos. Se ca convocatoria de eleccións por parte do PP queríase soluciona-lo problema, segue sen ser solucionado.
En segundo lugar, a participación foi moi alta, o 81,94%, a maior en toda a serie histórica de eleccións autonómicas dende a desaparición da ditadura. Case podemos dicir que foi unha votación plebiscitaria.
En terceiro lugar os partidarios do dereito a decidir tamén son unha ampla maioría. Sen facer especulacións sobre se moit@s ou pouc@s dos votantes de C's e PSC contestarían afirmativamente si se lles preguntara. Fago a consideración que tod@s os que votaron por estas dúas forzas, teñen posicións contrarias a este dereito.

miércoles, 6 de diciembre de 2017

REFLEXIÓNS SOBRE A SITUACIÓN MUNDIAL E O PROCÉS

Carlos Dafonte.

O chamado procés que se está a levar a cabo en Cataluña, necesita ser enmarcado, entendo eu, nun espazo máis amplo que o do Estado Español, para comprende-los seus cando, como e porqué; e neste senso paréceme que se levou a cabo dun xeito bastante improvisado, máis que para constituir unha nova legalidade en Cataluña, como un modo de presión sobre un réxime que se atopa con serias dificultades internas e nun contexto europeo, como veremos máis adiante, tamén moi difícil e de clara debilidade do proceso de construción oligárquico e imperialista.
O procés, como xa dixen noutras reflexións, deixou espido ó réxime; amosouno como o que é, feble e carente de recursos como non sexa a violencia, a represión, carente tamén dunha grande parte do consenso social co que se instaurou hai preto de 39 anos e onde Psoe e os conservadores, tanto AP como PP, foron construíndo grazas ós votos da poboación, a realidade que hoxe sufrimos.