A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

lunes, 7 de enero de 2019

QUE TEN QUE VER A VÉRTIXE, O BALEIRO DE ALTERNATIVA POLÍTICA DE ESQUERDAS E A EXTREMA DEREITA.


Roberto Laxe
Que ten á sociedade profundamente asustada?.
A manifestación dese medo social é que teñen un calado social importante os discursos, sobreactuados en moitas ocasións, da extrema dereita, marcando incluso a axenda política das organizacións da esquerda.
Desde o estalido da crise no 2007, e a consecuencia dela, os procesos sociais e económicos, as "placas tectônicas" da sociedade movéronse a unha velocidade de vertixe; emigracións masivas, países destruídos por guerras, destrución de conquistas sociais, etc. Mentres, os avances tecnolóxicos no campo da xenética e todas as súas derivacións tanto nos seres humanos como na natureza, da biotecnoloxía e a nanotecnologia, a industria do grafeno, ... abren unhas perspectivas sociais tremendamente esperanzadoras.
As condicións para superar a maioría das secuelas que atenazaron á sociedade humana ao longo dos séculos, están dadas. Se a sociedade non dependese do beneficio privado, esas secuelas desaparecerían en poucos anos... Pero non, a fame mantense, reaparecen enfermidades en países como Italia, que as erradicaron (o sarampión, por exemplo), o cambio climático ameaza á humanidade de sumirnos en mundos apocalípticos.
Mentres sucede todo isto, en multitude de países do mundo, comezando por potencias non marxinais como EE UU ou Italia, ou países dependentes de gran calibre, como Brasil, gañan opcións políticas que lembran a Groucho Marx no Oeste, cando ao berro de "máis madeira, é a guerra", destrúe o tren que levaba. Que lle sucede a amplos sectores sociais, incluídos os máis pobres, para que só vexan a "Grouchos" (con perdón, el recoñecía abertamente que era un pallaso) para polos á fronte dos seus países?.
A vertixe pola rapidez á que se suceden os acontecementos produce medo, porque a sociedade descoñece de onde vai; é máis, sospeita que todos eses avances sociais en mans dos de sempre, só xeran problemas. A falta de alternativa social de conxunto ao capitalismo, motor desa velocidade de cruceiro imposta á sociedade, é a causa deste medo social que alimenta os discursos da extrema dereita.
As cadeas de TV, os filmes, o vídeo xogos están cheos de mensaxes pos apocalípticos, de sociedades futuras onde a alternativa é a extrapolación dos males do capitalismo a extremos de barbarie, como os Xogos da Fame, Diverxente ou os mundos cheos de zombies. Os medios de comunicación de masas, verdadeiros ditadores actuais ao servizo da perpetuación do sistema, dan outra opción, para que non se diga que non son expresión da liberdade: o medievalismo, a volta a principios dos que o Quixote fixo mofa e befa xa hai séculos, a "honra, a gloria, o espírito caballeresco" e o seu contraparte, as conspiracións e a irracionalidad que dominou a Idade Media. Xogos de Tronos ou O Señor dos Aneis, son as súas dúas manifestacións máis coñecidas.
"A especialización conduce á barbarie", dixo Ortega e Gasset; e a hiperespecialización que ten o capitalismo actual, que consegue que xenios da informática e das ciencias, crean nesas teorías irracionais, como son os zombies ou o medievalismo, trasládase á sociedade dunha maneira perversa. A desaparición dunha alternativa social ao capitalismo coa súa restauración nos chamados países do "socialismo real" (a URSS á cabeza), e o “descubrimento” de que tras o Muro de Berlín non había socialismo, abre as portas a miles de mundos alternativos, a que cada un na súa cabeza constrúa o seu propio mundo, desde o da Terra Media até Aldebarán. Ao final só hai escepticismo unido a unha gran ignorancia histórica, que ten como resultado o acientificismo que domina o pensamento do común dos mortais.
Conseguiron que ante os acontecementos da realidade a sociedade senta un medo cerval, e só teña como recurso o escapismo en mundos virtuais dominados por ideoloxías medievais, acientificas,... que cuestionan a realidade como verdade obxectiva. Ao non existir unha verdade obxectiva a conquistar, a comprender e estudar, senón que todo "depende do cristal con que se mire", o individuo convértese no centro do mundo. Unir medo ao futuro, analfabetismo funcional que é a hiperespecialización imposta no coñecemento e escepticismo fronte a alternativa social ao capitalismo, é demoledor e permite que os "grouchos" asuman un papel que non lles corresponde na sociedade.
Conseguiron destruír na sociedade calquera afirmación dunha alternativa social ao capitalismo; e neste "conseguiron" hai que pór en primeiro lugar aos pos modernos e pos marxistas (quen non lembra a Pablo Igrexas regalandole Xogo de Tronos ao rei Felipe?), posto que eles falaron desde as filas da esquerda. Que Aznar, Trump ou Bolsonaro sexan o que son, o son; non se lles pode pedir outra cousa. Pero os que falan en nome de... destrúan os "grandes relatos" alternativos ao capitalismo, e o que é máis grave, cuestionen a existencia dunha realidade obxectiva, introducindo na sociedade o virus do escepticismo; non como un cuestionamiento das verdades subxectivas, base do pensamento científico, senón para destruír eses relatos alternativos ao capitalismo.
A "fusión" de escepticismo e ignorancia da historia dos pobos, o seu cuestionamiento absurdo en nome dun "relativismo" que non é tal, só abre as portas a vómitos ideolóxicos como os de Vox, Bolsonaro, Trump ou Salvini. O medo que produce a vertixe da sociedade, ligado á destrución consciente dunha alternativa ao capitalismo está na base da expansión da extrema dereita en amplos sectores sociais.
Para combater ese medo social, hai que dar unha alternativa liberadora á sociedade, e reconstruír o relato de que a crise capitalista ten outra saída que non sexa a barbarie dos Xogos da Fame ou os zombies, ou a volta a un pasado baseado na irracionalidad e acientificismo de Xogos de Tronos ou O Señor dos Aneis. Que fronte ao capitalismo e a súa tendencia á barbarie, a sociedade ten a alternativa do socialismo; da revolución socialista que acabe con todas as secuelas do capitalismo e as sociedades de clase (os medievalistas esquecen que nesa época ás mulleres non se lles recoñecía ter alma), desde o machismo até a catástrofe anunciada do cambio climático.
En Galiza no mes de xaneiro de 2019.

miércoles, 26 de diciembre de 2018

A POS-MODERNIDADE E VOX


 Roberto Laxe
Hai uns meses a Casa Branca -si, onde reside Donald Trump- encargou un informe sobre o cambio climático; os xornalistas, no cume do G20 aproveitaron para preguntarlle a súa opinión sobre o citado informe, e Trump contestou: “lin algunhas das súas follas... e non mo creo”.
Este catro palabras (“non mo creo”) resumen a lóxica introducida no razoamento da sociedade pola pos modernidade, da que o posmarxismo non é máis que unha dos seus partes,... a máis reaccionaria.
O informe que a mesma Casa Branca encarga afirma, polo que parece, que existe o cambio climático; que é un feito obxectivo, “créallo ou non Trump”. Pero para a sociedade, educada en crítica pos moderna e pos marxista á existencia dunha realidade obxectiva, o que vale; o “argumento” de peso, é a afirmación Trump, absolutamente subxectiva: “non mo creo”. O informe é opinable, o que vai a misa é o “non mo creo”.

martes, 18 de diciembre de 2018

OS CAHELECOS AMARELOS E OS GRAVES PROBLEMAS, NON SÓ ECONÓMICOS, DA U.E.


Carlos Dafonte

Tamén son problemas políticos e de primeiro orde, os problemas que acucian á UE; senón tiñan bastante os burócratas de Bruxelas con resolve-lo labirinto do “brexit” e todo o que iso implica, aspectos segredos do mesmo e revolta na Cámara dos Comúns para coñecelos, que puxo a Teresa May no disparadeiro e a obriga a que non volva a presentarse, ou a inestabilidade que xera as dificultades electorais de Merkel en numerosos lander que lle obrigan a marcharse, ou unhas posibles próximas eleccións en Italia, onde a Liga sobarda nas enquisas ó “Movemento 5 Estrelas” e pode que faga o posible para que isa nova situación tome carta de natureza na Cámara italiana, ou porque non, unha novas eleccións no “reino borbónico”, onde os nacionalistas non van facer concesión algunha diante da ameaza dun Tribunal Supremo que está disposto a enterrar en vida na cárcere a numerosos líderes catalás.
Pois ben, o piar máis firme desta UE imperialista e antidemocrática ó servizo da oligarquía, xunto con Alemaña, Francia e a súa cabeza visible, o Presidente Macron, atópase en serias dificultades por un movemento en principio espontáneo, coñecido como os “chalecos amarelos”, que acontece xusto 50 anos máis tarde que o célebre e celebrado maio de 1968, que anunciou non só en Francia, que se terminara o período de “vacas gordas” iniciado após do final da II ª Guerra Mundial e iniciábase o das “vacas fracas”, do que parece a economía mundial, agás pequenos períodos de bonanza, incapaz de saír.

miércoles, 12 de diciembre de 2018

O PRODUTO PANEUROPEO DE PENSIÓNS INDIVIDUAIS, O CAMIÑO DE PRIVATIZACIÓN DAS PENSIÓNS.


Roberto Laxe

Se alguén pensaba, así fose un minuto, que coa caída de Rajoy abríase unha porta a outra política, que llo vaia quitando da cabeza. O FMI, a UE e todos os poderes fácticos xa axitaron contra a ridícula subida de 900 euros do SMI; ameazan que esta subida faría cambalear todo o edificio do sistema. Xa lles vale!
Este goberno vai ser, e é parte do problema, non da solución; e para garantilo xa está a “comisaria política” en forma  de ministra de Economía; unha persoa que vén das entrañas da Comisión Europea. Ela é a garantía de que este goberno non se move nin un pelo dos limítes de austericidio e privatizacións que a Unión Europea vén impulsando desde a súa constitución, alá polo 92 e o Tratado de Maastricht.
Neste sentido, en xuño do 2017 a Comisión Europea enviou ao Parlamento Europeo unha proposta de regulamento chamado “Produto Paneuropeo de Pensións Individuais”(PEPP). Baixo este pomposo titulo, e a suposta defensa das pensións públicas, esconden un ataque en profundidade, e “paneuropeo”, contra os sistemas públicos de pensións.

lunes, 3 de diciembre de 2018

ALGUNHAS CONSIDERACIÓNS SOBRE AS ELECCIÓNS ANDALUZAS 2018


Carlos Dafonte.

Saltou a sorpresa? Os resultados foron inesperados?. O Psoe con todo o que se foi descubrindo ó longo destes últimos anos, con respecto á corrupción e os xuízos que en Andalucía se están a celebrar, eu tiña a impresión que non debían saír indemne.
Tamén que algo se estaba a “cociñar” dende había un tempo, como resposta ó acontecido en Cataluña; foron alarmantes as importantes contramanifestacións en Barcelona nas que participaron dun xeito destacado, sen decatarse do que representaba a súa presenza e o seu apoio, persoas progresistas e de esquerdas mesturadas con C's, Pp e toda unha serie de grupos que perfectamente poden configurar Vox; o nacional-populismo español estaba a saca-la cabeza en moitos lugares cun certo tufo neofranquista, cada vez máis envalentonado na “defensa da unidade da patria”, contra o estado das autonomías, contra a Lei de Memoria Histórica ou contra as ”políticas de xénero”, etc.; o acto de Madrid celebrado por Vox, foi un paso máis e sinalaba dun xeito nidio, as posibilidades certas de que todo ise movemento se plasmara en candidaturas e conseguira entrar nas institución.

viernes, 30 de noviembre de 2018

O "SUPERDOMINGO" ELECTORAL.


Eusebio López

Para o 26 de maio estaban anunciadas eleccións municipais, autonómicas nas Comunidades non históricas e europeas... Pero vista a situación, o goberno comeza a lanzar "globosondas" dun "superdomingo". Até nin niso o "españolito" pode ser orixinal; a imitación dos "super martes" das eleccións iankis, aquí invéntanse o "super domingo"
Pero este mimetismo con USA acábase no "super". O que para os norte-americanos é unha rutina electoral que levan a cabo cada catro anos, aquí é resultado dunha crise do réxime dun calibre monumental.

lunes, 19 de noviembre de 2018

QUE É UN GRAN PAÍS?


Carlos Dafonte.

A maioría do conxunto de persoas que habitamos o territorio sobre o que exerce as súas funcións o Estado Español, atopámonos con enormes problemas de todo tipo por moito que o antigo Presidente do Goberno “M. Rajoy” se cansase de dicirnos nestes anos que “este es un gran país” y posiblemente sexa así por ser tan diverso, plurinacional, por ter asumido influenzas de diversas culturas aínda que os poderes económicos, os políticos que lles serven e o funcionamento da maioría das institucións, parecen querer desmentir esa afirmación.
E a marcha da economía para a maioría d@s traballador@s asalariados, tamén o desminte, nun momento moi difícil como o actual, que sen saír dunha crise económica moi fonda, na que segundo a última EPA aínda hai máis de 3.200.000 parados, que transformou para peor moitos aspectos da nosas vidas, anúnciase, os datos económicos macro e micro así o amosan, o inicio doutra.
Podemos ser ese grande país que anunciaba “M.Rajoy” cunha débeda impagable do 100% do PIB?; cuns datos de pobreza infantil que nos sitúa nos primeiros postos dos países que configuramos a Unión Europea?; sen nada que ofrecerlle a nosa mocidade como non sexa taxas de precariedade no traballo, e de paro estrutural das máis altas da UE, e uns salarios que non permiten facer proxecto algún de vida, o que lles empurra a marchar cara a outros países onde lles garantan alomenos unhas pensións dignas, aspecto que no seu, non teñen garantido?. Somos ese grande país cunhas pensións miserentas para unha parte maioritaria dos nosos pensionistas, que durante anos foron os únicos en crear riqueza, aínda que as leis e a estrutura do réxime, permitiu que da mesma se apropiara unha minoría privilexiada, que pouco mudou respecto á clasehexemónica franquista, o que lle permitiu acadar enormes fortunas?