CORRUPCIÓN E/ 0U GOLPE DE ESTADO.

Eusebio López

A clase obreira non pode ser espectador pasivo: están en xogo os seus dereitos

É certo que as imaxes da Garda Civil entrando en ministerios e sedes do PSOE son moi graves, por dous motivos, un, pola sensación de corrupción xeralizada que dan, dúas, porque é a Garda Civil, a institución que o 23F entrou no Parlamento a punta de pistola. Agora parece máis legal posto que no canto de armas de fogo levan “autos” e “requirimentos”. Pero, lembremos o que dixo o filosofo grego, “a política é a guerra con palabras”, e cando estas toman a aparencia de resolucións xudiciais ou bulos xornalísticos son case de “armas de destrución masiva”.

Por iso, resulta patético a miopia e o localismo enfermizo dos medios de comunicación progresistas, cando abren todos as súas noticiarios coas “escoitas” que personaxes como Koldo, Villarejo e demais teñen no seu poder, sen sinalar a previa, a consígna do ínclito Aznar o dos Azores, “o que poida facer, que faga”.

CRISE NO PP. UN CHANZO MÁIS NA CRISE DO RÉXIME.

Carlos Dafonte

O que está a acontecer no PP ademais de se-lo resultado, entendo, da pouca madurez persoal e a falla de preparación política de moit@s d@s dirixentes, así como ausencia dun xeito de pensar coherente asentado no tempo, capaz de configurarse como a alternancia fronte a quen goberna, forma parte, que ninguén se leve a engano, do deterioro do réxime nado en 1978. Aqueles alicerces nos que se asentaba sufriron un desgaste moi importante, atópanse en cuestión: a monarquía, o bipartidismo imperfecto, o nacionlismo catalán hoxe moi deteriorado e ata as propias organizacións novas que axudaron a poñer fin ó bipartidismo sofren un grao de deterioro importante, todo se atopa en crise, como o PP un dos restos daqueles alicerces que parecían firmes.

UN NOVO PROXECTO POLÍTICO EN MARCHA?

Carlos Dafonte

Pablo Iglesias un dos que fundaron Podemos, na hora da súa despedida como dirixente da organización, considerou oportuno sinalar que Iolanda Díaz podía substituílo como candidata á presidencia do goberno nas próximas eleccións a Cortes. Expresou en público unha opinión, a súa, que non ten forza algunha para obrigar a Unidas Podemos a asumila.

Supoño que terá ser discutida a tres niveis, Podemos, Izquierda Unida e o Partido Comunista de España, con independencia de que Iolanda Díaz pertenza ou non a algunha das devanditas organizacións que son as que configuran U.P.

AS CONSECUENCIAS SOCIAIS DA EXPULSIÓN DO DEPUTADO ALBERTO RODRÍGUEZ

Roberto Laxe

A sala 2ª do TS presidida polo xuíz Marchena, sentenciou ao deputado de Podemos por unha patada a um polícia no 2014, no transcurso dunha manifestación en Canarias; esta sentenza o inhabilitaba “para o exercicio do sufraxio pasivo”, transformou-se por obra e graza da presidenta do congreso, Meritxel Batet, no seu cesamento como deputado.

Máis aló das discusións xurídicas que a sentenza xerou, posto que a “inabilitación para o exercicio do sufraxio pasivo” non implica a perda da súa condición de deputado, senón só do exercicio do dereito a voto e a ser elixido o tempo que durase a condena, o certo é que a decisión ten un profundo contido antidemocrático.

LOITA IDEOLÓXICA E LOITA DE CLASES

Carlos Dafonte.

Nun dos últimos artigos que escribín neste Blog “A dereita neo franquista á que se ten incorporado o PP, tírase ó monte”, afirmaba que a pesares de que na actual conxuntura “pintaba ben para o goberno de coalición” nembargantes as enquisas realizadas nestes últimos meses, situaban ó PP en primeiro lugar e se daba a posibilidade dun goberno de coalición PP-Vox.

Achacaba esta anomalía a que na loita ideolóxica, sempre presente, o neo-franquismo, no que Vox está a arrastra-lo PP, estaba a gañar, no senso de que para moit@s votantes en tempo de crise de todo tipo como son os actuais, alternativas como as de Vox, centradas en deixar sen efecto determinados aspectos da Constitución aínda que se consideren “constitucionalistas” como o estado das autonomías, as linguas propias de determinados territorios, a imposición do “pin parental”, culpa-los partidos tradicionais de todos os males, ilegaliza-los partidos nacionalistas, etc, parecen solución cando a realidade é que supoñen aumentar determinados problemas que hoxe temos. Se pode defende-la Constitución e defender un estado centralista, do mesmo xeito que ser republicano non te sitúa no bando anticonstitucional, só hai que te-las maiorías nas Cortes que cho permitan levar adiante; pero os aspectos xenófobos,, racistas e contra colectivos como o LGTBI e o propio movemento feminista, nunha clara indicación de querer continuar ca discriminación feminina na sociedade, te sitúan fora da Constitución.

A DEREITA NEOFRANQUISTA Á QUE SE TEN INCORPORADO O PP, TÍRASE Ó MONTE

Carlos Dafonte.

A situación política comezaba a non “pintar mal” para o goberno de coalición no último mes despois do trunfo do PP nas eleccións de Madrid; trunfo que a dereita tenta vender como un proceso en vías de producirse en todo o estado: o pacto para afastar “os liquidadores de España” das tarefas de goberno mediante unha nova maioría “conservadora-neofranquista”, aínda que polas declaracións dos dirixentes do PP, a realidade é que o “franquismo sociolóxico” sería quen gobernase pois o Pp abandonou hai un tempo a busca do centro-dereita, si é que ese espazo político  existe. 

As razóns deste xiro estratéxico é o que acontece fora pero tamén dentro do propio partido; é dicir endóxenas e exóxenas, as primeiras a intervención do “azanarismo” polo intermedio da presidenta da Comunidade de Madrid; as segunda o grande avance dos neofranquistas de Vox e a necesidade que ten o PP para darlle estabilidade a algún dos gobernos autonómicos que preside de contar con esa forza política. En calquera dos casos dentro do partido existe confusión que o seu presidente Pablo Casado non é capaz de solucionar marcando unha liña determinada. E nesas circunstancias o seu posto pode estar en perigo.

O "CASO" PABLO IGLESIAS

Carlos Dafonte.

Non teño a intención de poñer a Pablo Iglesias a altura do capitán francés Dreyfus, acusado inxustamente de traizón por ser xudeu, que foi a causa de que o escritor Emil Zola escribira o célebre artigo titulado “Eu acuso”, nin ó do matrimonio Rosemberg, en plena efervescencia da  denominada “guerra fría”, cando nos países capitalistas onde os comunistas que foran quen con máis vigor loitaran contra a invasión da Alemaña nazi e pola liberdade, foron expulsados dos gobernos, e este matrimonio acusados de pertencer ó Partido Comunista dos Usa, tamén o foron de traizón, condenados e  asasinados na “cadeira eléctrica.

Non, non teño a intención de comparar ó que lle ten acontecido a Pablo Iglesias nos curtos anos da súa vida política despois do 15 de maio de 2011, cando ducias de milleiros de persoas tomaron as prazas de moitas cidades e vilas no territorio do estado, para proclamar, berrar, que estaban fartos da política levada a cabo polo bipartidismo rampante, que a crise seguira a caer sobre as costas d@s traballador@s, dos xubilados, das clases populares, dos que en verbas moi utilizadas en Galicia “sofrían a historia”; movemento que se concretou nunha frase, ó marxe doutras moitas que se acuñaron por esa época, “non nos representades”. Non teño dicía intención de comparalo con nada acontecido con anterioridade, pero penso que é un síntoma que debe preocupar.

DEIXEMOS A UN LADO AS FALSAS DICOTOMÍAS E FALEMOS DA LIBERDADE

Carlos Dafonte.

Con motivo das eleccións para a Asemblea de Madrid, os máis ultras do PP que son os que gobernan hoxe ese organismo, formulan como unha cuestión fundamental dentro do seu programa, o tema da liberdade e a enfrontan, descoñezo se alguén lles pode facer caso e votalos por esa dicotomía, co socialismo, supoño se referirán ó tenebroso programa presentado polo señor Gabilondo, actor durante estes dous anos dunha enconada oposición a favor da nacionalización de todo o nacionalizable, de secuestrar ós fillos dos madrileñ@s e metelos en campos de adoutrinamento separados da familia ou o peche de todas as igrexas e centros de culto.

Outras veces a dicotomía é liberdade -comunismo, é de supoñer que un xiro táctico diante da presenza de Pablo Iglesias nunha candidatura. En calquera caso, como o todo o mundo coñece, para eles, socialismo e comunismo, e senón o saben Díaz Ayuso llo explica, son a mesma cousa.

A XENREIRA DE CLASE NO PANORAMA POLÍTICO

Carlos Dafonte.

            A xenreira sempre estivo presente nas nosas vidas, ata nas épocas da inocencia, nun maior ou menor grao; ó rapaz que me gañaba todas as bolas, pois iso, ou o que me daba o golpe máis forte no cu, cando xogábamos as apandas, ou ó simpático e agraciado que tiña éxito ca rapaza que te gustaba.

            Pero hoxe quero falar doutra xenreira que vexo moi presente e que ten moito que ver cas clase na que se divide a sociedade actual. É a que manifesta a clase explotadora, as veces non todas as súas fraccións, cando sospeitan que os de abaixo, cuxa misión segundo a visión da clase hexemónica é ser explotados no seu beneficio, nun momento determinado pensan que poden estar a perde-lo control de determinadas institución que sempre tiveron o obxectivo de protexelos a eles, e  consideran, que aínda que sexan esmolas, se levan a cabo determinadas reformas a favor dos de abaixo, e polo tanto xa non teñen tan claro estas institución o papel que deben xogar; están a perder de vista que nunha democracia burguesa é á burguesía a quen deben axudar, e hai indicios e acordos que levan a pensar, a dreterminados sectores da oligarquía, que o actual goberno perdeu esa perspectiva.

           

UNHA PANTASMA PERCORRE O TERRITORIO DO ESTADO ESPAÑOL: A PANTASMA DO ANTICOMUNISMO.

Carlos Dafonte.

            Toda esta etapa, longa etapa de crise económica, social e política, que entre outras consecuencias permitiu a aparición de organizacións reaccionarias nas institucións cun forte apoio popular, trouxo outra non menor como é a reacción diante deste feito de organizacións como o PP que radicalizou o seu discurso contra o feble goberno actual, pasando do típico discurso neoliberal ó constante insulto e descualificación do adversario; pero non só se produciu esta reacción nos organizacións políticas máis conservadoras e reaccionarias, tamén acontece na sociedade e reflíctese nas redes sociais dun xeito pouco crítico e apolítico, entendo estes termos por non utilizar argumentos para convencer  a maioría das veces; se pode dicir que parece se tivera producido unha consigna xeral de que en política “vale todo” con tal de gañar votos. Temen os conservadores e reaccionarios a consolidación dunha alianza de organizacións políticas, moi heteroxénea, que lles impida o acceso ó control de determinadas institucións durante un período  de tempo.

            E como non podía ser doutro xeito, algúns elementos de propaganda que estiveron moi presentes na etapa da ditadura, cando xa parecían superados após os anos da transición, volven a parecer de novo, como é a tentativa de descualificación ca verba “comunista”.

           

Leve subida do salario mínimo: un acordo para estabiliazar ao réxime

Roberto Laxe

O pacto entre goberno, patronal e cúpulas de CCOO e UXT para subir o SMI a 950€ ten un profundo significado político, máis aló que eses 950 estean moi lonxe dos 1.200 que desde hai anos esixe a esquerda (non o PSOE, que falando en propiedade non é esquerda): busca un bálsamo á profunda desigualdade social que a crise está a deixar.

Mirándose no espello de Chile e Francia, o capital español e as súas institucións directas (o goberno) e indirectas (as cúpulas sindicais) tentan retomar o camiño que nos ´70 deulles moi bo resultado, o consenso e o pacto, para desactivar as posibles consecuencias desa desigualdade. Por iso, todos os medios alardean da volta a esa forma de facer política; coma se CCOO e UXT o abandonasen nalgún momento.

BALANZO DUN ANO CHEO DE PROBLEMAS SEN SOLUCIÓNS. (II)

Carlos Dafonte

No Estado Español ó réxime continúa tentando estabilizarse.

            Se analizamos o que denominamos o réxime nado ca Constitución de 1978, temos que facelo de todos os seus compoñentes, ou de aqueles que o caracterizan dun mellor xeito e son os máis importantes. Polo tanto comezo por unha análise aínda que sexa superficial, sen entrar en moitas fonduras, do sistema político do mesmo, que non é outra cousa que cavilar se durante o ano pasado fortaleceuse dentro da crise que o domina, ou seguiu o proceso que o fai máis feble.

            Coido que a situación política, social e económica no Estado, co anuncio dunha nova crise de carácter global, tivo no ano pasado as características, que de existir unha verdadeira forza política de esquerdas con fortes ancoraxes na sociedade e nas institucións e forzas sindical non burocratizadas, dispostas a levar a cabo unha mobilización constante, explicación da realidade en todos os aspectos, facendo propostas alternativas, organizando sectores moi prexudicados pola situación que son moitos, o réxime podería atoparse hoxe nunha situación máis difícil, máis desgastado, que a sufrida neste ano pasado, tendo en conta tamén a inestabilidade electoral.

       

A CRISE DO RÉXIME: LIMONADA VS. BILIS

Eusebio López

Os medios poden dicir o que queiran, pero o feito é que o réxime do 78 atravesa unha crise descomunal; as súas institucións fundamentais (monarquía, goberno e poder xudicial) non saben como resolver o que o 1de outubro puxo sobre a mesa o pobo catalán, o carácter neo franquista do réxime.

O TS pásase polo forro unha sentenza dun tribunal superior, o TSX Europeo, apoiándose nunha resolución administrativa dun órgano electoral, a Xunta Electoral Central; e carga contra o goberno e a Avogacía do Estado por dicir o que di sobre Junqueras.

O TS enfrontado ao poder político, o goberno; e mentres o rei de perfil. O mesmo rei que o 3 de outubro gritou como un hooligan, "aporellos", agora ponse perfil ante a crise que el abriu ao situarse coa a extrema dereita. Pero, coidado, ponse de perfil, non cambia de política, porque xa avisou a Pedro Sanchez de que "a dor" virá despois.

QUE NON LÍEN COAS PALABRAS.

Roberto Laxe

Nunha entrevista a Rajoy, este di que non lle gustaría un goberno de extrema esquerda". Máis aló de que o que lle guste a Rajoy debe importarnos un comiño -xa sabemos o que lle gusta ao seu "alter ego", M.Rajoy-, o importante é esa caracterización: "goberno de extrema esquerda". A que vén tanta sobreactuación? Eles ben saben, dabondo, que nin o PSOE nin UP, nin ERC, nin os que se poden abster para abrir as portas a un goberno "progresista", son de "extrema esquerda". Nin tan sequera son de esquerdas, son dereita ou progresista, no mellor dos casos.

É A POLÍTICA, ESTUPIDOS!

Roberto Laxe

“Acabáronse os debates. Fixadas as posicións, o próximo minuto de ouro será o de cada votante”. Esta é a última frase da crónica do diario dixital “elplural” é do debate de onte entre varias candidatas.

Con ela define meridianamente o que é a democracia baixo este sistema; unha sucesión de mitenes, de frases e ideas forza transmitidas polos medios, nos que a participación real da poboación redúcese ao “un minuto de ouro”; o tempo de botar a papeleta na urna. Ao día seguinte da chamada “festa da democracia”, que en realidade é un minuto, a poboación deixa de ter a menor importancia, e a “política” volve onde gústalles que estea, nos despachos, nos corredores ou na baratísima cafetaría do Congreso dos Deputados.

Vaiamos por partes, porque a frase ten calado

MÁIS ALÓ DA "INVESTIDURA E DO GOVERNO "PROGRESISTA E SOCIAL"

Eusebio López

A frustración da investidura de Pedro Sanchez, de construír un goberno "progressista”, é visto por amplísimos sectores da esquerda como un fracaso no camíño de frear a Vox e ao chamado "trifachito". E aproveitando o rio revolto, os medios de masas cargan contra UP por non permitir ese goberno.

Para saber que nos perdemos, temos que ver de que goberno falamos; que carácter tería, mesmo con UP dentro del. Ou mellor dito, o que puidese saír cun acordo PSOE-UP; posto que se o PSOE gobernase só xa se sabería dabondo de que ía ser.

PROCESO DE INVESTIDURA: NIN O PSOE QUERE O APOIO DE UNIDAS PODEMOS, NIN LLE PERMITEN ACEPTALO.

Carlos Dafonte

Todo o proceso que levou ás votacións para nomear un Presidente do Goberno, na persoa de Pedro Sánchez, e como tod@s coñecemos resultou fallido en segunda volta o 25 de xullo, está marcado por dous elementos que concorren no mesmo.

En primeiro lugar o Psoe, viuse dende o primeiro momento despois das eleccións do 28 de abril, quere o goberno pero desfacéndose de Unidas Podemos (UP) e ó mesmo tempo consolidarse como o que non é, como un partido de esquerdas para volver a revitalizar, poñer de novo en pé, un dos alicerces do bipartidismo.

E en segundo, non molestar, non enfrontarse, segui-lo devezos dos grupos económicos e das institucións, que non verían con “bos ollos” un goberno con Unidas Podemos, que teña capacidade para cambiar algunha premisa do existente, aínda que fora pouco importante, no entramado socio-económico-laboral do réxime; ademais nun momento en que é probable unha nova recesión a nivel mundial, e que ise goberno ten que levar adiante o Plano de Estabilidade presentado na Unión Europea polo Psoe, despois das eleccións de abril e con toda posibilidade pactado cos poderes económicos. Curiosamente no proceso electoral non se falou nin debateu sobre o mesmo.

NEGOCIACIÓNS PSOE E UNIDAS PODEMOS, O FACTOR MEDO

Eusebio López

O próximo goberno que entre xa ten a axenda marcada, o que se discute é o que UP está disposto a tragar para garantir a estabilidade do réxime. Isto é o que está no fondo da cuestión, porque a existencia de VOX rompeu todos os diques na posible regresión ao réxime do post franquismo; "a dictablanda" que viviu-se na transición, entre a morte de Franco e o golpe do 23 F.

¡¡¡FINALIZOU O CICLO ELECTORAL SEN FALAR DE ECONOMÍA!!!

Carlos Dafonte

Considero necesario, enmarcar as eleccións celebradas o pasado domingo nun contexto sociopolítico e económico, onde a nivel mundial, a cadea imperialista cuxo elo máis forte son os EEUU, esta tentando desestabiliza-lo planeta, con todo tipo de medidas para retrasa-lo máis posible o que é una evidencia, o declive do seu poder económico.

Esta ofensiva parécese moito a levada a cabo por Tatcher, Reagan e Juan Pablo II, para desestabilizar o intento de consolidar o que se autodenominaba “socialismo real”, aínda que de socialismo tivera moi pouco, que levou a un cambio radical das políticas da socialdemocracia e aceptar o neoliberalismo a todos os niveles. Os elos máis fortes da cadea imperialista, naquel momento, tentaban saír da crise que se iniciara a finais dos anos sesenta e que se consolidou ca suba do prezo de petróleo a principios da década dos setenta.

CAL É A FORZA DA DEREITA, NAS SÚAS DÚAS VERSIÓNS, A CASPOSA OU A PROGRESISTA, FRONTE ÁS ESQUERDAS?

Roberto Laxe

Eles falan en nome dun proxeto social, ese proxecto é o capitalismo, as súas regras, os seus valores, os seus mecanismos de funcionamento, ... que conforman o chamado "sentido común". Eles non teñen que argumentar nada, posto que a sociedade burguesa desde a infancia, vaino construindo nas nosas mentes, e só teñen que dar coa tecla que determina o presente. Por iso levan sempre as de gañar, xogan coas súas cartas.