A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

martes, 30 de octubre de 2012

ELECCIÓNS21-O: MÁIS CRISE POLÍTICA E MOBILIZACIÓNS





Xulia Miron e Roberto Laxe
A importancia dunhas eleccións no cadro dun réxime burgués non están tanto no seu resultado -sexa o que sexa o seu resultado, vai ser un goberno ao servizo do capital-, mas tamén nas consecuencias que teñen nas organizacións políticas, nas que representan á clase traballadora e o pobo, e nas proprias da burguesía. Umhas eleccións son a visión desvirtuada da realidade social, mas reflicte esa realidade, e a súas consecuencias son lidas en profundidade por todos, mais que mais, nun tempo de crise, cando todas as institucións están postas en cuestión.
Este balance cínguese ás eleccións galegas, aínda que coincidiran no tempo coas bascas, e moitos dos elementos sexan comúns, nomeadamente dous, un, a debacle do partido que ate o de agora representaba ás clases medias e sectores da clase traballadora, o PSOE, segundo, a vitoria pírrica da burguesía, nun caso expresada no PNB, que non obtén a maioría absoluta, noutro o PP que perde 135 mil votos, malia grazas a antidemocrática lei D’Hont, teña a maioría absoluta (2-1=5, é o resultado que da a esa lei, segunda a cal tendo menos votos podes ter máis deputados).
En terceiro lugar a esquerda, Bildu con 21, BNG e AGE (entre estes dous acadaron 16 deputados, mais dos 12 que tiña o BNG só), aínda que en dous casos tiveron bos resultados, o de Bildu semella que non chegaron a cubrir as perspectivas que tiñan, e no caso galego asistimos o afundimento da organización que ate o momento era a expresión política maioritaria da esquerda social galega, o BNG. Pola contra, aparece un novo actor no escenario, Alternativa Galega de Esquerdas (AGE), que recolle non só un sector do voto do BNG e o PSOE, mas tamén de sectores da xuventude, do 15M e dos “indignados”.
Se a elo engadimos a abstención/voto nulo/branco, que chega o 40%, resulta que na Galiza o PP vai gobernar co respaldo de 1 de cada catro galegos; ou dito doutra maneira, 3 de cada 4 galegos non votaron ó PP. É certo que van gobernar con 41 deputados, mas que non se trabuquen, non teñen mais apoio social, o envés, perderon apoios; que cara á galería -e para consumo interno na batalla polo control do PP- e nos titulares sacan peito, e tentan que a realidade non lles estrague o titular da vitoria electoral.
Dos resultados xorden outras preocupacións para as forzas do réxime, un, a mencionada debacle do PSOE pon en cuestión o bipartidismo na pata pola que amplos sectores da clase traballadora integrábanse nas institucións do réxime, dous, Feijoo fixo campaña afastándose claramente das políticas de Rajoy e agochando no posible as siglas do PP, e aínda así perdeu votos. Diste xeito, e con diferentes ritmos, os partidos centrais do réxime, o PSOE e o PP, saen tocados das eleccións. Esta claro que as mobilizacións sociais non van parar cos resultados electorais, e malia a “virtual” maioría absoluta do PP, Rajoy sae debilitado mesmo dentro do PP, onde xa existe umha alternativa (Esperanza Aguirre dixit), Feijoo.
Os datos e a lei D’Hont
O PP acadou nas eleccións do 2009, 789 000 votos, o 46,68%, o PSOE 524 000, o 31.02 %, o BNG, 270 000, é dicer, o 16,01%, e tiñan 38, 25 e 12 deputados respectivamente. A suma dos dous últimos era do 47% dos votos, que, marabillas da lei D’Hont, dan menos representantes que o 46.68 do PP. Nestas eleccións o PP baixa aos 653.900 votos, é dicer, o 45.72, o PSOE a 293.600, o 20.53%, o BNG fica nos 145.300, 10.16%, e aparece un cuarto en discordia, AGE, con 200.100 votos e o 13.99%. Unha diferenza de 1.04%, e de 17 mil votos resulta nunha diferenza de 7 deputados.
Esa é a maxia da antidemocrática lei D’Hont, que fai que con menos votos e practicamente igual proporción saquen mais deputados e teñan maioría absoluta para facer o que lles pete. É obvio que a responsabilidade desta lei non é do PP, que ben lle ven, senon daqueles, o PSOE e o BNG, que tiveron nas suas mans ha catro anos de denunciala publicamente e non o fixeron, así como de derrogar o tope do 5% para entrar no Parlamento -tope que agora beneficia ó PP pois impide a aparición dunha forza burguesa que compita con el-. O problema é que a súa claudicación as normas electorais antidemocráticas permite que o PP, con toda a súa ristra de ataques á poboación, teña maioría absoluta.
A derrogación destas leis restritivas comeza a se converter numha necesidade para garantir un mínimo de democracia na Galiza e no Estado Español. A anterior restauración monárquica, a finais do séculos XIX, baseouse tamén numha democracia farsa dominada por dous partidos, o conservador e o liberal, que se sucedían no goberno, e un sistema electoral baseado no caciquismo que garantía esa alternancia. Mas era evidente para todos que era umha farsa de democracia, con pouco que ver cun réxime verdadeiramente democrático. O actual réxime monárquico tamén basease nunha farsa democrática, agora fundamentada na lei eleitoral que favorece o bipartidismo e dentro del, o partido mais forte. A denuncia desta farsa foi uno dos eixos do 15M de pasado ano e fai parte da importante crise que teñen as estruturas do réxime actual.
A Alternativa Galega de Esquerdas ou a Syriza Galega
A gran novidade, e dalgún xeito, o triunfador destas eleccións é a AGE, a alianza entre Esquerda Unida e Anova, que acadou uns resultados históricos para umha forza que non ten mais dun mes de vida, con 200 mil votos e 9 deputados. A AGE é resultado de tres elementos chaves, un, a alianza entre umha forza politica que xa viña recollendo a decepcionados do PSOE, EU, e outra en ruptura co BNG, ANOVA; dous, a presenza dun dirixente de gran calibre, Beiras, e terceiro, mas o decisivo para futuro, o xiro á esquerda dun amplo sector da sociedade, que rompe co institucionalismo do PSOE, e esgotado polo discurso “acartonado”, sen forza, do BNG, por moito que o presentar como de esquerdas, non deixaba de seren visto como umha forza institucional.
Foi Beiras quen definiu o seu obxectivo: son a expresión política da indignación social contra os recortes. Mas, é un experimento empirico, que agora ten que respostar ás expectativas que criou, especialmente en sectores da xuventude, do funcionariado, profesionais liberais e intelectuais. De feito a posición inicial de que era “só” un proxecto electoral, para estas eleccións, en palabras de Beiras, mudou e agora comezan a falar dun proxecto de futuro.
Baixo a caracterizacion da “emerxencia social” que vívemos, e utilizando a experiencia do apoio dos nacionalistas galegos, Castelao e Boveda, á Fronte Popular, afirman que é posible nunhas circunstancias excepcionais acordos entre nacionalistas e forzas españolas.
A AGE é, sen lugar a dubidas, un fenómeno progresivo. Romper o “tripartidismo” que dominou a política galega por dúas décadas, vehiculizar o debate político nun sector da xuventude, romper o “apoliticismo” de sectores do 15M,... son elementos que non se poden desprezar, senón que ha que telos moi en conta para o futuro.
Existe, alen diso, umha lectura estatal. O “experimento” da Syriza galega saíu ben, nomeadamente para EU, que de cero, e de que nas enquisas lle deran como moito 1 deputado, sacou 5. Canto tardarán en estender a idea o resto do Estado?
cal é na nosa opinión do carácter da AGE
O seu programa non é un programa de transformación socialista da sociedade, senon que é un programa electoral, que ten como obxectivo a “liberación social e nacional” da Galiza por medio do voto. A “revolución do voto”, chámanlle. A clase obreira non aparece por ningures, e as medidas anticapitalistas brillan pola súa ausencia.
É un programa socialdemócrata que non sae dos marcos do réxime capitalista nin nas formas, non o mencionan, nin nos medios; non se fala da folga xeral e da mobilización como alicerces do traballo e enfrontamento ente as clases. É claro que van facer umha oposición no parlamento máis dura da que hoxe existía, que van a ser “a voz dos oprimidos” no Parlamento, como dixeron o longo da campaña. Mas, no parlamento; a dinámica que eles defenden é “da sociedade ao parlamento”; isto é o que significa “ser a voz”, non o invés; os parlamentarios o servizo de organizar a loita da clase traballadora e o pobo. “Ser a voz” pon a mobilización o servizo dos parlamentarios,... é dicer, a orientación das loitas é cara á institución democrática da burguesía.
Esta no seu carácter o ser parte da reorganización politica, sindical e social da clase traballadora e o pobo. No Estado Español este proceso deu un salto de calidade o ano pasado, cando amplos sectores da xuventude romperan co PSOE no movemento do 15M. Mas na Galiza esta reorganización tiña umha outra mediación, o BNG. Os resultados destas eleccións puxeron branco sobre preto a gran crise que ten, e as forzas pode que liberar. A AGE é umha das expresións de esa liberación de forzas, que pola presenza que o BNG ten na clase traballadora a través da CIG, vaise trasladar o movemento obreiro.
As perspectivas, mais crise política e mobilizacións
Tras a borracheira electoral voltamos á realidade, e a primeira na fronte: o goberno vía descontar o IRPF aos funcionarios/as da Paga Extra de decembro que non van cobrar. E xa provocou as primeiras mobilizacións.
O PP, nun alarde de irresponsabilidade para coa sua clase social, o que lle vai enfrontar con sectores da propria burguesía, atrasou a petición de resgate e as medidas que acompañan para despois das eleccións. Por umhas contas electorais, puxeron en perigro as medidas que “teñen” que tomar acordadas coa UE, como o recorte das pensións e o desemprego, o anunciado desconto do IRPF, pisar a fondo nas privatizacións, a paralización cuasi total da negociación colectiva, a aprobación masiva de EREs, etc., etc.
Mas, como xa dixemos noutras ocasións, o que era umha crise económica e social, é xa umha crise política de gran calado e cun final imprevisible. Esta en crise o seu proxecto europeo, e de feito están refundando a UE baixo a nova correlación de forzas. A maioría absoluta do PP vai servir para profundar no sentido de manter a Galiza no seu papel de sempre, subministrador de man de obra e materias primas, co empobrecemento do conxunto da poboación traballadora.
Por outra banda, o réxime fica cada vez mas claramente diante da poboación como unha farsa de democracia. A confianza nesta lei electoral e nas vías electoralistas dentro do seu marco é cada vez mais pequena, a confianza nas institucións do réxime, rei incluído, disminue a pasos de xigante; e a resposta desde o réxime e o goberno de quenda á polarización social crescente non é outra que aumentar os seus trazos autoritarios, con reformas como a do Código Penal, que considera delitos formas de loitas social.
As propostas de loita contra os ataques aos direitos sociais van ir da man cada vez mais da loita contra os recortes nos direitos políticos da poboación, e porán as organizacións da esquerda na obriga de denunciar o réxime monárquico, base de todo elo.
Fronte a elo, os resultados electorais coa irrupción da AGE demostran que existe un amplo sector da sociedade que quere que lle falen claro, que digan con claridade os obxectivos. Beiras coa sua forma de falar galvanizou a moita xente, o “non respectar a Feijoo”, ó dicer que “coas suas políticas mataba tanta xente como as organizacións terroristas”,... dicia publicamente o que moitos e moitas pensan, e que o discurso “acartonado” e “diplomaticamente institucional” do BNG non recollía.
A nosa proposta
Debíamos encarar as eleccións cun eixo claro: goberne quen goberne, vamos ter que seguir loitando, e pola derrogación de todas as medidas do PPSOE. Esta claro que este obxectivo segue as ser central para a clase traballadora e o pobo se quere evitar que a crise segue caendo sobre as súas costas.
Nas circunstancias actuais isto non chega para enfrontar os duros ataques que desde a Unión Europea, a través do goberno e a Xunta están a aplicar, e que lévalles a cuestionar ou refundar as institucións e réximes políticos que lles serviron en tempos de crecemento e paz social. A clase traballadora e o pobo ten que ter claro que a crise económica e social solucionarase no eido político, na defensa das conquistas democráticas, ferramentas esenciais para a loita polos direitos sociais e laborais, e a construción doutras institucións verdadeiramente democráticas o seu servizo.
A crise do PSOE é a crise dumha “leal” oposición dentro do réxime, a crise do BNG é a crise dun discurso institucional, adornado con fraseoloxía nacionalista e de esquerdas, ... a AGE demonstra que existe un espazo para un discurso que enfronte os eidos políticos da crise. Mas a saída situase, primeiro, no recoñecemento que dentro destas institucións, a UE e o Tratado de Maastricht, e no réxime monárquico herdado do franquismo é imposible calquera saída obreira e popular á crise.
E segundo, a nosa perspectiva social é a da clase obreira, dos asalariados e asalariadas que sendo a maioría da poboación traballadora, vive da venda da sua forza de traballo por un salario. As propostas anticapitalistas que nos defendemos sintetizanse na “saída obreira e popular á crise” e na loita polo socialismo. Mas é un feito que no actual parlamento a clase traballadora fica fora de novo, ningún partido ou organización defende como centrais as suas reivindicacións, por iso, seguimos a defender a necesidade da organización política independente da Clase Traballadora, para en alianza co resto dos oprimidos, enfronte os planes do capital.
Neste sentido, o noso primeiro artigo remataba chamando aos Estados Unidos Socialistas de Europa. A crise da Unión Europea, a súa refundacion desde arriba, a confluencia dos ritmos económicos e sociais cada vez máis evidentes de todas as nacións europeas, e sobre todo a tendencia a unidade na resposta da clase traballadora, que xa ten umha data clara, o 14N, confirman a necesidade de que as organizacións da clase traballadora e o pobo recollan esta proposta como central.
Galiza, 25 de outubro de 2012


--

martes, 23 de octubre de 2012

A ÁRBORE DA MAIORÍA ABSOLUTA DO PP, NON NOS DEBE IMPEDIR VE-LO BOSQUE DA NOVA REALIDADE POLÍTICA GALEGA.



Carlos Dafonte.

O PP revalidou a maioría absoluta; é unha mala noticia para a maior parte da poboación, sobre todo para @s asalariad@s, non só de Galicia, polo que pode significar de reafirmar unha política de recortes de dereitos sociais, políticos, laborais, que se está a impor desde a administración central do estado español, pero sobre todo para @s galeg@s, que temos que seguir a sufrir, catro anos máis, a inoperancia dun partido fronte a crise, que a esconde cunha “contabilidade creativa”; falando en prata, “maquillou” as súas “contas de resultados” para poderse presentar diante do electorado como a Comunidade Autónoma que mellor fixo os deberes, a que primeiro vai saír da crise, e toda outra serie de falsidades que poden servir para enganar ó electorado nunha campaña electoral, pero que non aprobaría un exame fondo da realidade económica galega.
Do que non se dan conta os do PP, e se son conscientes de elo aínda é peor, que as economías dependentes, como a galega, entran máis tarde na crise, pero tamén saen máis tarde dela, e co que esta por vir a nivel de estado, falar de que para 2013 estaremos en condicións de crear emprego, penso, é unha estulticia.
Pero falemos con seriedade, alguén puido pensar que ca oposición que se fixo nestes anos, nas institucións e na rúa, cas constantes liortas internas das dúas forzas que se dicían opositoras no Parlamento, ca corrupción que as salpicou, ca lembranza do goberno bipartito aínda moi presente, repito, alguén puido pensar que había os vimbios necesarios para conforma-lo cesto dunha nova maioría?.
E Esquerda Unida, tamén ten a súa responsabilidade, polo abandono da mobilización, da loita social, en momentos nos que era necesaria a súa presencia, pero tamén por non ser capaz de abrir un proceso de loita ideolóxica, organizada, constante, contra a liña de flotación do neoliberalismo e por non vertebrar unha alternativa, que non sexa lavarlle a cara o capitalismo, buscarlle unha face máis humana. E non foron capaces en momento de debilidade ideolóxica e política do sistema, que aparece diante dos electores como o que é, un sistema baseado na explotación do traballo, co obxectivo de que uns poucos acaden os maiores beneficios.
O PP, aínda que se oculte, e non aparecera o dato nos comentarios da noite electoral, recibiu un severo castigo nestas eleccións, perdeu máis do 17% do seu electorado respecto ó 2009, 135.797 votantes para ser exactos, e 50.000 nas 9 cidades de Galicia con maior número de elector@s. @s galeg@s castigaron ó PP polas súas políticas, pola súa ineficacia e pola súa incapacidade para facer fronte a crise Salvárono da perda da maioría absoluta, tres elementos, unha maior abstención, unha lei electoral deturpadora dos resultados, que os amaña e premia a quen saca máis votos, rachando ca proporcionalidade, pero sobre todo o afundimento do PSOE que perdeu, respecto ás eleccións autonómicas anteriores, 230.958 votos e o Bloque que o fixo en 125.341. Entre os dous perderon, grazas á “estupenda política de oposición”, 356.299 votos. Polo tanto non hai un premio ó PP, senón un castigo á oposición parlamentar. Feijoo non debe sacar peito por estes resultados, aínda que renovara a súa maioría absoluta. As tres forzas ata o de agora parlamentarias, perderon 492.096 votos; pódese traducir isto como nunha perda de confianza na autonomía?
O panorama que se debulla despois do día 21, é de retroceso das forzas neoliberais, PP, PSOE, que perden un importante número de votos, exactamente 366.755, co-xestoras da crise, con medidas, tanto nos gobernos de Rodriguez Zapatero como de Rajoy, contra @s traballador@s, por medio das reformas laborais, conxelacións de salarios, aumento da idade de xubilación, conxelación das pensións, os que chamaron a aproba-la Constitución Europea, reformas fiscais en beneficio dos máis ricos e poderosos, etc.; e aínda que poda parecer anecdótico non o é, indica unha tendencia que é necesario que se consolide. Os labores de oposición nas institucións, pero sobre todo as mobilizacións, poden facela avanzar.
Por outra banda a campaña electoral e o período anterior, foron moi esclarecedores; fronte a política neoliberal non se abriu paso, con claridade, cun proxecto estratéxico e cun discurso apropiado, unha verdadeira alternativa. Como sempre, foi unha campaña de lemas electorais máis que de argumentos, de acusacións mutuas que non van a ningures e fronte a unha situación de crise como a actual, o máis que puiden albiscar foi algunhas receitas keynesianas, que nunha época de globalización, dominada polo neoliberalismo, son de moi difícil concreción.
Quen acadou un importante trunfo foi a Alianza Galega de Esquerdas (AGE); os seus máis de douscentos mil votos a sitúan como a terceira forza en Galicia, a segunda en cidades importantes e con posibilidades de acadar bos resultados nas próximas municipais; recolleu moito voto de PSOE e BNG, tamén conseguiu que lle votasen persoas da esquerda que non votaban ou escollían outras opcións de voto, e hai que recoñecer, que aínda que as perspectivas de Esquerda Unida xa tiñan mellorado antes do pacto, en todo o estado acontece, a inclusión de ANOVA e o seu promotor máis coñecido, Xosé Manuel Beiras, foi un elemento decisivo para a concreción deste importante avance. Pero non deben esquecer que tamén se pode “morrer de éxito”. Presentáronse como unha alternativa á sociedade capitalista, agora que recibiron un importante apoio a unha formulación moi abstracta, teñen responsabilidades que cumprir.
En primeiro lugar concretar a alternativa anticapitalista, que se ofertou na campaña dun xeito moi vago, quizais por falla de tempo, para que poda ser discutida e asumida por amplas capas da sociedade galega, que a liguen ás correstes estatais e internacionais de loita contra a crise e o capitalismo.
Un segundo aspecto e a responsabilidade que vai a sumir, de ser a única forza de oposición no Parlamento e na rúa, pola ausencia dos que debían compartir esa actividade; explícome, é posible unha certa paralización tanto do BNG como do PSOE cando comecen o seu debate interno, as reflexións sobre o sucedido na campaña e a súa derrota, o que levará posiblemente a enfrontamentos, que non propiciarán manter unha axeitada política de oposición. O que será moi importante, de darse estas circunstancias, para imprimir, por parte de AGE, carácter a un novo xeito de facer oposición.
Un terceiro aspecto no que AGE ten responsabilidade a partires deste momento, é o que podemos chamar xenericamente “de avanzar na reconstrución da esquerda galega”, a creación dun amplo movemento político cultural, froito da confluencia das esquerdas anticapitalistas, a internacionalista e a nacionalista.
En cuarto a responsabilidade de non deixarse engulir pola institución, hai que prima-lo traballo na sociedade, cos sindicatos, cas asociacións de veciños, cos gandeiros e o pequeno comercio, cas xentes da cidades e das vilas, etc..
Podemos dicir que unha esquerda emerxente aparece no panorama galego, mentres outra declina vítima dos seus propios erros. Pero iso non é certo en toda a súa dimensión; Esquerda Unida é herdeira dunha tradición de loita que entronca ca aparición das primeiras organizacións comunistas, aló polos anos vinte do século pasado; sempre presentes nas loitas sociais e políticas d@s traballador@s galeg@s, o 21 de outubro se deu a conxuntura que permitiu o cambio de ciclo, pero esta pode cambiar; e do mesmo xeito que se debe reflexionar a fondo e tentar non trabucarse nos momentos das derrotas, é necesario administrar ben os momentos dos avances. Trabucarse, pode deixar en “augas de fregar” todo o conseguido.

En Galicia no mes de outubro de 2012

viernes, 19 de octubre de 2012

EN DEFENSA DOS DEREITOS POLÍTICOS E SOCIAIS. POR UMHA FRONTE DA CLASE TRABALLADORA E O POBO

Xulia  Mirón e Roberto Laxe

O PP convocou as eleccións do 21 -O para desviar as constantes mobilizacións da poboación cara o xogo electoral onde pouco ou nada vaise resolver, e tentar avaliar nas urnas o que é rexeitado na rúa, as políticas de recortes e privatizacións.
O goberno de Rajoy, e con el a Xunta de Feijoo, esta atrapado entre as presións da UE para desenvolver mais ataques á poboación traballadora, e as mobilizacións. Na sua desesperación esta adoptando a liña da represión e criminalización da resposta social, como o 25 S ou coa detención e agresión o Secretario Xeral da CIG Ferrol. Os ataques aos direitos sociais e laborais da clase traballadora levan da man o recorte nos direitos políticos para frear á poboación.
Estes recortes traducense nun proceso de “recentralización” do estado, cun ataque frontal ás CC AA e nomeadamente ás nacións oprimidas, que ven cercenados os seus direitos nacionais para engordar mais o capital central. Este proceso ten efectos demoledores nunha nación como Galiza, que históricamente ten sufrido nas suas carnes a lacra da emigración, a causa dumha desindustrialización planificada desde o Estado.
O rexime da Monarquia estase a descoser polas costuras das nacións, que desde a Diada Catalá é un dos buratos polos que entra a mobilizacion de sectores da poboación; mobilizacion que cada dia mais vai confluindo coas da clase traballadora e os pobos do resto de Europa contra as mesmas políticas.
Nestas condicións chega o dia das eleccións, onde ademáis dos partidos do xogo do bipartidismo, presentanse duas formacións que disputan ser a alternativa de esquerdas, o BNG e a Alternativa Galega de Esquerdas (AGE). Ambas suliñan que vivemos nunha situación de “emerxencia” social e procuran o voto como a saída, a “revolución polo voto” como din AGE, para despois non profundizar no que significa esas palabras frente á Union Europea e o rexime do 78.
A situación de emerxencia social, política e económica ven definida por unha Unión Europea capitalista, que so serve para destruir as conquistas sociais dos pobos; e un rexime monárquico que desde a súa institución mais elevada ate o poder xudicial, estan implicados na corrupción, nas políticas de axuste e nos recortes de direitos.
Unha verdadeira alternativa ten que partir do rexeitamento da Unión Europea e do rexime da Monarquía, alem dos gobernos que aplican as suas políticas, é dicer, que só derrotando ao Goberno de Rajoy e rachando a Union Europea se pode avanzar na verdadeira transformación da sociedade, na Europa dos Traballadores/as e os pobos.
Para elo, mais alo dos resultados electorais, hai que defender un verdadeiro programa que situe as bases dunha Saida Obreira e Popular contra a Crise que parta do non pagamento da debeda, da súa auditoria, da nacionalización da banca e as industrias chaves e as privatizadas baixo control obreiro, da reducción da xornada sen reducción de salario para traballar todos/as, da recuperación dos servizos privatizados baixo control social, dumha política fiscal progresiva na que “pague quen mais ten”,...
Para CV a alternativa so pode vir da unidade da clase obreira e o pobo, da construcción dumha Fronte Clasista para a Defensa dos seus Direitos Sociais e Políticos, que fortaleza a sua autoorganización pola base, baixo tres eixos fundamentais: un, a exixencia da derrogación de todas as medidas de guerra social desatadas polo PPSOE, dous, a defensa de todos os direitos da poboación traballadora, en especial o direito á autodeterminación da Galiza como expresión da sua soberania, tres, a confianza que só a mobilización unitaria e sostida da clase traballadora pode derrotar os planes dos gobernos e a Union Europea.
Non esta en xogo um mero “recambio” na Xunta, senon o futuro das vindeiras xeracións, hoxe abocadas o paro e a emigración. A alternativa para superar a situación de “emerxencia” non colle na perspectiva na que todos se moven, dumha reactivación económica baixo parámetros da propriedade capitalista dos medios de producción, senon da sua expropiación, que é o que significa o berro anticapitalista: “a crise ca pague quen a criou, o capital”. Por iso, novamente a clase obreira, os asalariados/as, van ficar sen representación no parlamento.
Porque sabemos que a abstención é umha resposta pasiva á gravidade da situacion, é que chamamos nestas eleccións tramposas a manifestar o rexeitamento co voto nulo e a preparar as mobilizacions que, de seguro, van vir nos vindeiros meses.

Galiza 19 de outubro de 2012



martes, 16 de octubre de 2012

LIBERALISMO, DEMOCRACIA E PROCESO ELECTORAL EN GALICIA


Carlos Dafonte

Hai moitos anos o filósofo francés Voltaire sentenciou: “Se queredes amosarme a excelencia do voso sistema político, non me levedes a visita-las sés da vosas institucións, levádeme a visita-las vosas cárceres”.
Pois ben, nestes tempos que destacan pola perda de dereitos da maior parte da sociedade, de descenso do que chamamos “nivel de vida”, de deterioro de servizos sociais básicos, tempos no que unha parte da sociedade toma as rúas para defenderse da agresión que a minoría no poder leva a cabo contra a maioría da sociedade, parangonando ó filósofo francés poderíamos dicir, que a saúde da democracia, saída da constitución de 1978, pódese medir pola actuación do Ministerio do Interior e das forzas represivas.
O longo de todos estes anos, non percibín na actuación da policía, na represión das mobilizacións populares un cambio cualitativo ca época da ditadura. O único, que agora teñen máis preparación, máis medios, maior eficacia e polo tanto compórtanse nas rúas con maior violencia, con maior brutalidade, excluíndo cando disparaban, feito que na época da ditadura era cotián. E este feito, e penso non estar trabucado, merece unha reflexión que debemos levar adiante na sociedade.
As escenas de represión que vemos nos últimos anos nas rúas do estado español, son arrepiantes; moito maior no grao de violencia e a falla de respecto á cidadanía, que a que se produce en casos similares en países do noso entorno e cun sistema político homologable. A maior parte das veces os medios empregados para reprimir son desproporcionados en relación o que tentan evitar; do que parece que se trata e de aterrorizar, paralizar futuras mobilizacións, evita-lo dereito de manifestación, converter ese dereito nun constante perigo de sufrir golpes, humillacións e lesións graves. E non podemos atopar diferencias, aínda que pareza difícil de admitir, entre quen exercía nese momento a autoridade transferida sobre as forzas represivas; teño visto escenas de represión tremendas en Cataluña por parte dos “mossos” cun conselleiro de Iniciativa, Joan Saura, case idénticas ás da Policía Nacional cando no ministerio do interior “exercía” Rubalcaba do PSOE, e agora con ese ministerio en mans do PP. Non hai diferencias.
Os últimos “acontecementos” producidos a redor do 25 de setembro, do inicio da campaña electoral en Galicia ca protesta dos traballadores dos estaleiros, ratifican todas as anteriores apreciación. Se tivésemos que xulgar o sistema de liberdades no estado, teríamos que dicir que a vista do acontecido neses días, e os debates posteriores entre representantes de diferentes partidos, o noso sistema esta enfermo, nun estado de extrema gravidade. Pero non nos enganemos, a represión brutal, indiscriminada e un síntoma dunha enfermidade máis grave, non é a enfermidade. A enfermidade é a incompatibilidade entre capitalismo e democracia, que nos tempos de crise aguda, como son os actuais, sitúa a esta contradición nun primeiro plano, e con toda a súa crueza.
O capitalismo xa non ten, a quen vai enganar a estas alturas do proceso, discurso lexitimador, o que Lester Thurow chamou “lexítima historia”; e non existe pola razón de que non pode ser un sistema de conceptos racionais capaz de integra-los membros da sociedade nun plano etico-político, que non supoña ningún tipo de retroceso con respecto a ideais, que ata hai 40 anos, as sociedades capitalistas dicían defender. Hoxe todas esas ideas están arrumbadas, aínda que nun principio pensasen, algúns inxenuos, que os resultados ían ser outros, coa desaparición da URSS e o resto dos países, onde o capitalismo desaparecera e a burguesía fora expropiada, e ca derrota das forzas da esquerda que se concretou na disolución da maior parte dos partidos comunistas e a perda de influenza nas respectivas sociedades, das ideas de emancipación e cambios de estrutura polas que estes loitaran.
Do que o capitalismo nos fala agora e nos tenta impoñer, é da “democracia liberal”, un concepto que encerra unha forte contradición que o anula. Mentres a democracia sempre debe orientarse a supera-los intereses individuais e poñer en primeiro termo os colectivos, o obxectivo debe ser consegui-lo benestar para a maior parte da sociedade, o liberalismo exalta o interese individual, a busca do beneficio persoal; polo tanto sitúa nun primeiro termo a economía por enriba da política; teñen aversión á política, por iso tentan restrinxila acción política, sindical, etc, xa que consideran que esta, limita a liberdade individual, a liberdade para facer negocios e enriquecerse, a liberdade para explotar a forza de traballo, a liberdade para a desigualdade. Pero esta posición encerra tamén outra contradición, pois só por medio da política, poden os liberais acada-lo poder, que lles permite satisface-los seus obxectivos. Nesta perspectiva hai que analizar as posicións da presidenta da Comunidade Autónoma de Castela a Mancha, de non pagar ós deputados autonómicos, a redución do número de deputados en Galicia proposto polo PP, e o ataque constante contra os sindicatos, lanzados por Aguirre na Comunidade de Madrid.
E fronte á democracia burguesa tradicional, os liberais, aínda que non o expliciten, opoñen o mercado, o espazo onde se desenvolve perfectamente a desigualdade humana, algo inherente a natureza, pensan, síntoma e causa da liberdade, segundo eles. Esa é a verdadeira enfermidade que ataca nestes momentos ás sociedades capitalistas, o predominio do mercado sobre a sociedade e o estado.
Hai anos podían dicir que a democracia burguesa estaba asediada desde o exterior, por modelos sociopolíticos que lle disputaban o terreo. Hoxe non, acabouse o engano; a democracia burguesa keynesiana de despois da segunda guerra mundial, onde unha parte moi importante das sociedades do centro do sistema capitalista, gozaban de importantes servizos e privilexios, quen a puxo en perigo e acabou con ela, foron razóns obxectivas que xa teño explicado, e o acoso de forzas internas que a queren converter, en aras da preeminencia do mercado, nunha caricatura do que foi. A crise do keynesianismo, a consecuencia da queda da taxa de ganancia, permitiu a recomposición capitalista baixo a óptica do liberalismo e a expansión dos mercados. Co trunfo dos mercados, todo ten un prezo e de todo pódese sacar beneficio. Todo dereito e servizo público, convérteno en mercadoría e se alguén quere gozar deles, ten que mercalos e todo isto produce un enorme desequilibrio entre mercado, estado e sociedade, en beneficio do primeiro, poñendo en cuestión a propia democracia burguesa, tal como a coñecíamos ata o de agora.
Na democracia burguesa tradicional, aínda que moi manipulable, en teoría, é a base, a sociedade, a que decide por medio do seu voto; nela reside a soberanía de onde procede o poder político; no mercado é a cúpula onde se atopa o poder fundamental; lembremos Grecia e Italia e a substitución dos seus gobernos por ditado dos mercados, sen participación cidadá; tamén é un exemplo o caso da modificación da Constitución no estado español, polo PP e PSOE, para que o pago da débeda sexa prioritaria; os mercados mandan e a cidadanía non participa; ou cando se aprobou a Constitución europea sen referendos en numerosos países.
Este dominio dos mercados no estado español, tamén necesita, para afianzarse, do menoscabo da política e do público; e hai que recoñece-lo, algúns políticos, case sempre liberais e de dereitas, cas constantes corruptelas, roubos e falcatruadas, que fan, axudan moito ós mercados neste obxectivo. Cando coñecemos as enquisas e vemos que os políticos atópanse como un dos problemas máis importantes da sociedade, estamos a constata-lo trunfo ideolóxico dos mercados; os que os defenden, para afondar máis no menoscabo da política, falan sempre de “clase política”, curiosamente cando negan moitas veces a existencia de clases na sociedade e a loita entre as mesmas, co obxectivo de poñer os intereses dos políticos corruptos e dos que non o son, nun mesmo plano.
Ó sector público o tachan sempre de incompetente, con tendencia a malgastar, e polo tanto debe ser substituído pola xestión privada, que para estes voceiros do capital, é eficiente, coidadosa cos cartos de todos, etc. Nada que ver ca realidade, a experiencia nos permite afirmar todo o contrario, que o privado funciona mal, gastan máis e unha parte importante de ese gasto é beneficio para quen moitas veces acada os contratos dun xeito ilexítimo. Pero a realidade é que nestes anos numerosos servizos públicos, en mans de Concellos, Deputacións e Administracións Central e Autonómica, foron privatizados por numerosos partidos do arco parlamentar, moitos dos que se autodenominan de esquerdas e contrarios ó liberalismo.
Unha verdadeira democracia debe tender, como di Atilio Borón, á conversión do pobo en cidadanía dotada de dereitos. Nunha sociedade dominada polos mercados prevalece a lóxica contraria. O poder non ten interese algún na participación da maioría da sociedade; tenta pola contra, fragmentar, desunir, baseándose na competencia feroz entre individuos onde só os máis aptos, que sempre son os que teñen máis medios, deben sobrevivir. A nova lei de educación que anuncia o ministro Wert, e as reformas universitarias que se coñecen como Plan Bolonia, van nese camiño.


Coa imposición das súas normas, algúns, unha minoría, gaña e outros, a grande maioría perde; son os que non souberon, afirman cun cinismo inaudito, aproveita-las oportunidades, a culpa a teñen eles mesmos, a sociedade nada debe facer para soluciona-los seus problemas. E entramos noutro aspecto do sistema político que é fundamental, o tema da xustiza; sen ela non pode haber democracia; nas sociedades onde as diferencias entre ricos e pobres son enormes, non existe; de pouco vale o voto se a riqueza en mans duns poucos, impón os seus criterios. Pode existir xustiza nunha sociedade na que se carga o peso da crise económica sobre as costas dos que menos teñen, en beneficio dos que monopolizan a riqueza producida por toda a sociedade?. A existencia da xustiza e incompatible cos mercados, paralizaría a súa acción, cando “campan as súas anchas” é a maior evidencia de que non existe.
As conclusións deben ser sacadas despois de reflexionar sobre estes e outros temas, sobre todo cando nos atopamos nun proceso electoral, inmerso na intensificación da loita de clases e coa clase dominante utilizando todos os medios ó seu alcance para acada-los seus fins. Non hai hoxe unha institución do estado, empezando polas “forzas de seguridade”, ca súa actitude brutal, que non se atope xogando o seu papel ó servizo desa minoría explotadora e aínda que pode haber moit@s que pensedes o contrario, as eleccións do día 21, son outro chanzo máis na escada que leva a afondar máis na derrota d@s traballador@s; en ausencia de discurso lexitimador, boas son unhas eleccións e os seus resultados. Todos os días nos restregan pola face que o PP acadou un enorme apoio electoral e iso lle permite aprobar calquera medida, estivera ou non, no seu programa
Nin PP, nin PSOE deberan recibir apoio, nin os partidos e organizacións políticas que estean dispostos a apoiar, despois do día 21, calquera alternancia no poder que pase por estes dous partidos.
Os tempos son chegados e diante dunha situación de emerxencia, os electores deben tomar medidas de emerxencia; hoxe é fundamental dicirlles ós representantes políticos da clase dominante e os seus monaguillos, que non entramos no seu xogo, que o seu proxecto de democracia só serve para afianzarlles máis no poder, un poder ilexítimo; que nas actuais circunstancias, un home unha muller un voto, non nos conduce cara a nosa liberación.

En Galicia no mes de outubro de 2012

jueves, 4 de octubre de 2012

EFEMÉRIDES MES DE OUTUBRO


Carlos Dafonte

DÍA 1.

columna prestes
1924. O capitán do exército brasileiro, Luís Carlos Prestes sublévase en Rio Grande do Sul contra a oligarquía gobernante e pola democratización da vida política; despois de rompe-lo cerco do exército e de xuntarse con outros grupos rebeldes, a coñecida como “Columna Prestes”, inicia o seu camiño tentando sublevar a diferentes estados. Esta columna percorrerá, durante dous anos e cinco meses, máis de 25.000 quilómetros, a traveso de 13 estados brasileiros e Paraguai, enfrontándose con éxito ó exército federal, ós exércitos dos terratenentes e a policía. Ó non conseguir unha sublevación masiva contra do goberno reaccionario, a chamada República Velha, Prestes e os seus compañeiros se exiliarán en Bolivia. Máis tarde Prestes marcha a Arxentina onde entra en contacto con dous dirixentes da Internacional Comunista, Rodolfo Ghioldi e Boris Heifetz. Aí as súas ideas de cambio pasarán pola peneira do marxismo. Con posterioridade ingresará no Partido Comunista Brasileiro e será, durante moitos anos o seu secretario xeral.

mao
1949. Proclamación da República Popular China. Ca invasión xaponesa de China, o Partido Comunista proponlle ó Kuomitang, principal partido da burguesía, unha alianza para expulsar ós invasores. A guerra contra os xaponeses permite ó PC desenvolve-lo Exército Vermello e a estratexia de guerra popular revolucionaria así como establecer bases moi sólidas en todo o territorio.
A partires da derrota xaponesa, o Kuomitang, coa axuda dos EEUU e potencias imperialistas, esíxelle ó Partido Comunista a subordinación e a entrega das armas do Exército Vermello; diante da negativa comunista inícianse de novo as hostilidades; no ano 1948 o Exército Vermello abandona a loita guerrilleira iniciando o enfrontamento frontal contra o exército dos sectores capitalistas da sociedade china, tomando cidades como Kaifen e Jinang, ó tempo que comeza a desbandada dos exércitos contrarios. En xaneiro de 1949 toman Tianjing e Beijing, o que obriga os restos do Kuomitang a marchar a illa de Taiwan, poñendo fin á contenda.
Do 21 ó 30 de setembro desenvolveu sesións a Conferencia Consultiva Política do Pobo Chino, formada por 142 delegados de numerosos partidos, organizacións, movementos e personalidades independentes, onde só participan 16 comunistas. Esta Asemblea elaborou unha Constitución provisoria, elixiu un Consello Gubernametal presidido por Mao Zedons e tomou entre outras medidas a reforma agraria, a igualdade entre mulleres e homes, púxose fin ós privilexios das potencias imperialistas así como os feudais. O 1 de outubro, na praza de Tiennanmen xuntáronse centos de miles para festexar a vitoria, e Mao desde a chamada Porta da Paz Celestial da Cidade Prohibida finalizou a súa alocución afirmando “¡¡Establécese a República Popular China!! ¡¡ O pobo chino levantouse e xa nunca máis vivirá axeonllado!!.

golpistas indonesia
1965. Golpe militar en Indonesia contra o presidente nacionalista Sukarno, heroe da independencia. O golpe foi preparado desde principios dos anos sesenta pola administración do presidente Kennedy e o “premier” británico Mcmillan, como revelan documentos dos EEUU desclasificados, que contaban dentro do país co apoio dun sector dos militares e os musulmáns. Unha vez morto Kennedy, o presidente Johnson continuou co plan no que colaboraron ademais da CIA, o exército, compañías petroleiras e fundacións como a Ford, The Council on Foreing Relations (CFR), a universidade de Harvard e a Corporación RAND; todos formaban unha especie de consello encargado de elabora-la política respecto a Asía. Un dos principais problemas era ó Partido Comunista de Indonesia, formado por varios centos de miles de militantes que o situaban como o segundo máis numeroso despois do partido de China. Era un partido cunha ampla base forxada nas loitas pola independencia e a defensa dos máis desfavorecidos, que entrou no goberno de Sukarno en 1963.
O asasinato de varios xerais da extrema dereita, resultado das liortas internas no exército, foi denunciado polo imperialismo como un intento de golpe de estado comunista o que desencadeou o golpe preparado pola extrema dereita, e a represión posterior. Baixo o goberno do xeral Suharto, nos primeiros meses asasinouse a unha cantidade próxima ó millón de militantes comunistas e as súas familias, pobos enteiros foron arrasados, nun dos maiores xenocidios políticos levado a cabo polo capitalismo.
A ditadura de Suharto co apoio das potencias imperialistas, se calcula que nas décadas de exercicio do poder, asasinou a cerca doutro millón de opositores e invadiu Timor Oriental, antiga colonia portuguesa, onde os asasinatos contáronse por decenas de miles.
Nas rúas chilenas, desde meses antes do golpe militar de Pinochet, aparecían nas paredes unha inquietante pintada, “Yakarta”, nome da capital de Indonesia.

Día 2.

matanza estudantes
1968. Matanza de estudantes na praza das Tres Culturas, en Tlatelolco, na cidade de México. Este importante movemento, no que non só participaban estudantes, débese encadrar nos producidos nunha parte do mundo e que xenericamente se coñecen como “maio do 68”, resposta de determinados sectores sociais ó fin da época de expansión económica, xerada despois da II ª Guerra Mundial e a entrada nunha onda recesiva.
Unha manifestación con maioría de estudantes, pacífica, que demandaba máis liberdades, nun país ditatorial, onde o Partido Revolucionario Institucional (PRI) gobernaba, valéndose do fraude electoral, da represión e da corrupción de todos os aparellos do estado, desde o final da revolución na década dos anos vinte, foi atacada por un dispositivo represivo no que participaron máis de oito mil efectivos, entre policía, exército e a “brigada branca”, civís que se distinguían por levar unha luva desa cor. O presidente do país era Díaz Orgaz e o Ministro do Interior Luís Echevarría Álvarez, que máis tarde foi nomeado presidente.
Desde primeiros de agosto as diferentes mobilizacións en numerosos centros de estudantes, universidades, arrabaldes, etc., frutificou na constitución do Comité Nacional de Folga, que abranguía todo o territorio federal e elaborou un manifesto onde se solicitaba a liberdade para os presos políticos, a destitución de militares que destacaran na represión levada a cabo nos meses anteriores, a desaparición do corpo de granadeiros, deixar sen efecto varios artigos do código penal, indemnización ás familias dos mortos e feridos da represión das mobilizacións de xullo e o deslinde de responsabilidades da represión dese mes entre Exército, Policía e Granadeiros. O 27 de agosto máis de 200.000 mexicanos se manifestaron e apousentáronse da Praza do Zócalo ata que foron desaloxados pola policía
As cifras oficiais da represión do día 2 de outubro foron de 50 mortos; anos máis tarde unha Comisión da Verdade presidida por Paco Ignacio Taibo II, deu un balanzo aproximado: máis de 300 mortos, máis de 700 feridos e os detidos superaron os 5.000.
Dúas semanas despois destes acontecementos comezaron os Xogos Olímpicos na cidade de México; ningún país dos chamados democráticos negou a súa participación.
A partires dese momento, onde quedou patente que non era posible a expresión e a mobilización democrática, se formaron algúns movementos guerrilleiros e comezou un período de “guerra sucia” levada a cabo polo estado e os seus instrumentos represivos.

Día 3.

1963. Apróbase en Cuba a Lei de Nacionalización e Adxudicación ó Estado das Fincas Rústicas cunha extensión superior a 5 caballerías de terra (67 hectáreas). Tamén chamada Segunda Reforma Agraria. O obxectivo era establece-las base definitivas sobre as que se desenvolvería a agricultura, que debía se-lo esforzo coordinado de empresas estatais e pequenos campesiños e non permitir a consolidación dunha burguesía agraria que poñía atrancos á produción de alimentos, especulaba cos produtos e utilizaba os “beneficios en fines antisociais e contrarrevolucionarios”. Esta lei viña a completar e establece-lo alcance da Lei de 17 de maio de 1959, primeira reforma agraria.

1965. Fai a súa presentación na Habana, Cuba, o primeiro Comité Central do Partido Comunista de Cuba e fúndase o diario Granma, resultado da fusión dos periódicos “Hoy” e “Revolución”. Os antecedentes do PC están nas Organizacións Revolucionarias Integradas, formada en 1961, polo “Movemento 26 de xullo”, dirixido por Fidel Castro, o “Partido Socialista Popular” (comunista) cuxo secretario xeral era Blas Roca e o “Directorio Revolucionario 13 de marzo” dirixido polo comandante Faure Chomón. Unha segunda etapa na construción do partido e a creación o 26 de marzo de 1962 do Partido Unido da Revolución Socialista de Cuba. No acto de constitución do Comite Central, en 1965, Fidel Castro leu a carta de despedida de Che Guevara.

Día 5.

1934. Iníciase no estado español a chamada “revolución de outubro”. A entrada de ministros no goberno da república da Confederación Española de Dereitas Autónomas (CEDA), 3 de AP e 2 do Partido Agrario, leva a un estoupido popular sen precedentes, ante a posibilidade certa da destrución da democracia e da propia Constitución aprobada en 1931. Non hai que esquece-lo marco no que se produce este movemento que máis de un cualificaron como “a primeira revolución socialista na historia de España”; unha intensificación da loita de clases no estado, un avance importante do nazismo e o fascismo en Europa, a forte crise económica e social iniciada en 1929, o pulo do fascismo e destas ideas no propio estado español e o expresado pola CEDA de modificar unha parte importante das conquistas acadadas polas clases populares no chamado “período reformista” da república, 1931-1033.
Socialistas, anarquistas e comunistas forman a Alianza Obreira, consolidada en Asturias; pero a pouca firmeza das direccións socialista e cenetista, fai que en puntos claves como Cataluña, Madrid e Biscaia, o movemento fracase. Moitos traballadores non están dispostos a enfrontarse ata as últimas consecuencias a un goberno reaccionario, por un programa, o socialista, redactado por Indalecio Prieto, confuso, que no fondo só establecía un cambio de partido no goberno, pero cunha política moi parecida á da dereita. O PSOE lanzou a consigna de “folga xeral pacífica”, cando todo o mundo esperaba unha de insurrección; en Madrid a folga mantívose ata o día 13, pero sen dirección política, a xente volveu ó traballo; en Cataluña a CNT non entrou na Alianza Obreira e sectores de esquerda actuaron sometidas ós intereses da burguesía nacionalista catalá; no exército nalgunhas prazas a situación estaba madura para non seguir as ordenes do goberno reaccionario, pero a falla de dirección política fixo que non apareceran todas as posibilidades que no exército existían no caso dun proceso revolucionario global. Só en Asturias levaron adiante o acordado: a parte máis consciente da clase traballadora, a minería, foi capaz de transformar a consigna de “folga xeral pacífica” nunha insurrección e tomou en moitos lugares o poder durante 15 días. O mesmo día 5 as 98 casas cuartel da Garda Civil foron tomadas e columnas de traballadores partiron cara a Oviedo e Xixón, onde as direccións partidarias, ca folga pacífica, desarmaran ós traballadores. A reacción do goberno republicano burgués reaccionario foi brutal. Empregou para sofoca-la revolta o exército africano, regulares e tropas mouras, ademais de policía e outras gornicións da península. O xeral Franco, que xa “actuara” en Asturias na folga xeral de 1917, mandaba as forzas que produciron máis de 3000 mortos, moitos asasinados despois dos combates, preto de 8000 feridos e máis de 30.000 encarceramentos.
Pero outubro do 34 freou ó fascismo, os seus intentos de impoñerse dun xeito pacífico, polos canles legais.

1974. Morre en combate contra as forzas represivas da ditadura pinochetista, Miguel Enriquez, Secretario Xeral do Movemento de Izquierda Revolucionario (MIR) de Chile. Tiña 30 anos e era médico. Foi localizado, xunto con outr@s compañeir@s da organización na rúa Santa Fé 725, na Comuna de San Miguel, unha zona maioritariamente de esquerdas. Como dixo Armando Hart falando en nome do Partido Comunista de Cuba, na homenaxe que se lle tributou na Habana, “nel despuntaba un xefe de revolución”.
A brutal policía política da ditadura, a DINA, creou unha sección con numerosos efectivos para deter a Enriquez; detencións de “miristas” e torturas bestiais, permitiron coñecer algúns datos, cor do coche e modelo no que se trasladaba, zona aproximada onde vivía, etc.
Na noite do día 4 de outubro levouse a cabo unha xuntanza entre Enriquez, Humberto Sotomayor, Jose Bordas Paz, responsable de Forza Central, brazo armado do MIR e Carmen Castillo Echeverría, dirixente da organización e compañeira do primeiro. A unha do mediodía a DINA completa un primeiro cerco, do que Sotomayor e Bordas conseguen escapar. Carmen Castillo é ferida e Enriquez morre. Sotomayor exiliase nunha embaixada e Bordas ferido e detido o 5 de decembro e morre no hospital da Forza Aérea de Chile, despois de ser torturado.

Día 8.

1906.

carta amiens
Entre os días 8 e 16 de outubro de 1906 celebrouse na cidade francesa de Amiens o XV Congreso Nacional da Confédération Générale du Travail. A CGT francesa era unha organización sindical fundada en Limoges en setembro de 1895, na que exercían unha destacada influencia os anarquistas, entre os que destacaba Fernand Pelloutier, inspirador en 1892 das Bourses du Travail. Esa orientación púxose de manifesto en 1906, cando o citado congreso aprobou unha resolución, coñecida popularmente como Charte d'Amiens, que sentaba os principios do sindicalismo revolucionario de inspiración anarquista: o anarcosindicalismo. Animadas por estes mesmos principios, en decembro de 1922, organizacións sindicais europeas e americanas reconstruíron en Berlín a Asociación Internacional de Traballadores (AIT), continuadora da Primeira Internacional.
Na resolución establécense entre outras afirmacións:
O congreso confederal de Amiens confirma o artigo 2 dos estatutos constitutivos da CGT: "A CGT agrupa, fóra de toda escola política, a todos os traballadores conscientes da loita que debe levarse a cabo para que desaparezan o salario e a patronal".
O Congreso considera que esta declaración é un recoñecemento da loita de clases que opón, no terreo económico, os traballadores en oposición a todo xeito de explotación e de opresión, tanto material como moral, executadas pola clase capitalista contra a clase obreira.
O Congreso confirma esta afirmación teórica cos puntos seguintes:
Na tarefa de reivindicación cotiá, o sindicalismo persegue a coordinación dos esforzos obreiros, o incremento do benestar dos traballadores conseguindo melloras inmediatas, como a mingua das horas de traballo, o aumento dos salarios, etc
Pero esa tarefa non é máis que unha das vertentes do sindicalismo; tamén loita pola emancipación completa, que non se pode realizar máis que expropiando á burguesía; preconiza como método de acción a folga xeral e considera que o sindicato, hoxe grupo de resistencia, será no futuro grupo de produción e distribución, a base da reorganización social.
O Congreso declara que esa dobre tarefa, cotiá e de futuro, xorde da situación dos asalariados que pesa sobre a clase obreira e fai que todos os traballadores, calquera que sexan as súas opinións, ou as súas tendencias políticas ou filosóficas, teñan como deber o pertence-lo sindicato.
Como consecuencia o Congreso afirma a enteira liberdade do afiliado para participar fora da agrupación sindical, cas formas de loita que se correspondan ca súa concepción filosófica ou política, limitándose a pedirlle en reciprocidade, que non introduza no sindicato as opinións que profese fora do mesmo.
No referente ás organizacións, o Congreso declara que, co fin de que o sindicalismo acade a súa máxima eficacia, a acción económica débese exercer directamente contra a patronal, non tendo que preocuparse as organizacións confederais, en tanto que agrupacións sindicais, dos partidos e as seitas, que por fora e ó seu lado, poden perseguir, en liberdade total, a transformación social”.

Día 9.

1967. É asasinado en Bolivia Ernesto Guevara de la Serna, máis coñecido como Ché. O día anterior fora capturado ferido na quebrada do Yuro polo exército boliviano; pasou a noite nunha construción que facía as veces de escola na Higuera, e foi asasinado despois de ser interrogado por un axente da CIA. Dirixía o Exército de Liberación Nacional de Bolivia do que formaban parte bolivianos, cubanos, peruanos e arxentinos, que tentaba ser unha organización político-militar para expandir o movemento guerrilleiro polo cono sur do continente. O lugar prefixado para inicia-lo foco guerrilleiro era a rexión oriental de Nacahuazú para onde saíran a principios de ano; lugar estratéxico desde onde é factible trasladarse pola selva ó norte arxentino, Paraguay e Brasil. Dividira o grupo en tres, unha vangarda, formada por combatentes experimentados, un centro que comandaba o propio Ché e unha retagarda.
O obxectivo, como o expresa o xeral de brigada cubano Harry Villegas (Pombo na guerrilla boliviana, compañeiro do Che na Serra Maestra cubana e no Congo) era “crear un movemento revolucionario amplo que se nutrira de todos os homes honestos dispostos a loitar por un ideal de xustiza social...non só en Bolivia, senón tamén na súa proxección continental.”

Día 13.

1960. Son nacionalizadas en Cuba a banca e máis de 380 grandes empresas industriais, comerciais e centrais azucreiras.

Día 14.

1936. Chegan ó estado español os primeiros grupos de Brigadas Internacionais, para defende-la república ameazada pola sublevación fascista. Instálanse na provincia de Albacete. A sé central de recrutamento estaba en París, controlada polo Partido Comunista Francés. As primeiras brigadas que se formaron foron a XI, XII e XIII, maioritariamente por franceses, belgas, italianos e alemás. A súa creación partiu dun acordo do Secretariado da Internacional Comunista de 18 de setembro de 1936.
Pero xa había voluntarios loitando ó lado da república; en primeiro lugar moitos exiliados italianos e alemás que fuxiran do fascismo e do nazismo, entraron en combate desde o primeiro momento; tamén participantes da Olimpíada Popular que se celebraba en Barcelona, organizada por xentes de esquerda e como alternativa ás oficiais que se celebraban no Berlín nazi. Moitos atletas participaron en Barcelona para axudar a sofoca-la sublevación fascista e ó austríaco Mechter, que morreu o 19 de xullo, se lle considera como o primeiro brigadista morto. O “bautismo de guerra” o recibiron as Brigadas Internacionais, a partir do 4 de novembro na defensa de Madrid.
A maioría eran comunistas, pero tamén había socialistas, anarquistas e xente progresista. Morreron, ata a súa disolución preto de 15.000, dun número aproximado de 50.000 inscritos; nunca houbo máis de 20.000 no territorio do estado español.

1960. Aprobase en Cuba a Lei Constitucional de Reforma Urbana que quedou engadida con forza e xerarquía constitucionais, por medio dunha disposición final.

Día 16.

1934. Iníciase en China a “Longa Marcha”. O Partido Comunista de China establecera unha República Soviética na provincia de Jiangxi, con capital en Yudu. Alí atopábase o grupo principal do Exército Vermello, con Mao Zedons e Zhou Enlai, os “28 bolxeviques” e o alemá Otto Braun, como xefes políticos máis importantes. A presión do exército do Kuomitang, obriga a emprender o que se coñece como Longa Marcha do Exército Vermello cara a provincia de Shaanxi, no norte, que se atopaba controlada tamén polos comunistas. O percorrido levado a cabo polo Primeiro Exército Vermello foi de máis de 12.000 quilómetros e finalizou o 19 de outubro de 1935.
Pero outros dous grupos do Exército Vermello tamén emprenderon desde lugares diferentes, a marcha cara a esta provincia, o Segundo dirixido por He Long e o Cuarto dirixido por un dos principais líderes políticos comunistas, Zang Guotao. Ata outubro de 1936 non chegará o grupo de He Long.
A marcha foi moi penosa, tendo que derrotar o Primeiro Exército, os catro aneis tendidos polo exército do Kuomitang a redor do Soviet de Jiangxi, fundado por Mao Zedong, co obxectivo de estrangulalo economicamente. A principal batalla librada foi a do rio Xiang, onde os comunistas perderon moitos efectivos, pero conseguiron cruzalo.
Non hai que esquecer que na marcha do Primeiro Exército, ademais dos homes armados marchaban miles de militantes, administrativos do antigo soviet e ata levaban unha biblioteca, a de Ruijin, asi como aparellos médicos e toda outra serie de cousas heteroxéneas; pódese dicir que era unha república soviética itinerante, na busca dun territorio.
Cando se inicia a longa marcha, o grupo coñecido como os “28 bolxeviques”, xoves revolucionarios formados en Moscova, desprazaran a Mao da dirección política, en quen non tiña moita confianza a URSS. Mao gañará o seu prestixio como estratega militar nesta Marcha, que o catapultará cara ó poder, despois da xuntanza dos principais dirixentes comunistas na cidade de Zunyi os días 15 e 16 de xaneiro de 1935.

1953. Fidel Castro pronuncia na súa defensa, diante do tribunal da ditadura que o xulga polo asalto ó Cuartel Moncada, a argumentación que finalizará ca celebre frase “¡¡A historia me absolverá!!”.

Día 18.

pablo iglesias mitin
1850. Nace no Ferrol Pablo Iglesias, no seo dunha familia moi humilde; o pai era peón municipal e morre cando Pablo ten nove anos, momento no que abandona os seus estudos e se traslada, xunto ca súa nai e o seu irmán a Madrid, se di que facendo a viaxe a pe e tirando dun carro cas súas pertenzas. O familiar en cuxa casa ían ser acollidos falecera e quedan desamparados, polo que un ano despois da súa chegada, a nai que adicábase e a pedir esmola polas rúas, ante a imposibilidade de manter os seus fillos, os mete no Hospicio de San Fernando. Pablo completará os estudos de primaria e aprenderá o oficio de tipógrafo, a partires de 1861, traballando no periódico matutino “La Iberia”, que se elaboraba no hospicio e cuxo propietario tentará adoptalo.
O 23 de maio de 1863, é dado de baixa no hospicio ó escapar cando xa tiña a habilidade necesaria no seu oficio como para manter a súa familia, entrando a traballar de aprendiz na imprenta do Diario Universal, na rúa San Bernardo fronte a Universidade. No chamado sexenio revolucionario, 1868-1873, se apunta na sección de tipógrafos da Federación Madrileña da Asociación Internacional de Traballadores e comeza a súa formación autodidacta.
O 26 de xuño de 1870 os tipógrafos madrileños o elixiran, xunto con outros dous compañeiros para o Consello Local da AIT o que lle traerá como consecuencia, persecucións e despidos; un ano despois escrebe a primeira colaboración nun periódico, un artigo contra a guerra e no ano 1874, será elixido para a presidencia da Asociación do Arte de Imprimir.
Na clandestinidade inicia o proceso de crear un partido de traballadores que culminará o 2 de maio de 1879 ca fundación do PSOE, na taberna “Casa Labra” no barrio de Tetuán.
Funda “El Socialista”, revista obreira cuxo primeiro número aparece o 12 de maio de 1886. En !888 fundou o sindicato UGT accedendo á presidencia un ano máis tarde. No mesmo ano asiste ó congreso fundacional da II ª Internacional como voceiro do PSOE.
En 1905 foi elixido concelleiro en Madrid e en 1910 foi o primeiro e único deputado socialista, en alianza cos republicanos.
Faleceu o 9 de decembro de 1925.

1854. Nace en Praga Karl Kautsky. Desde moi novo interesouse polas ciencias sociais e despois de facer amizade con Marx, ingresou en 1875, no Partido Socilademócrata Alemán. Máis tarde actuou como secretario de Federico Engels e desde 1883 dirixiu a revista teórica Die Neue Zeit ,“Os novos tempos”, que unha vez creada a II ª Internacional se converte no seu órgano máis influente. Foi coautor xunto con Bebel e Berstein do Programa de Erfurt do SPD, moi criticado por Engels, pero que se converteu na pedra angular, durante moitos anos, dos programas socialistas.. Tra-la morte de Engels en 1895, converteuse na máis importante figura da socialdemocracia, xunto con Bebel e consideróuselle representante, durante algúns anos, da ortodoxia marxista dentro da Internacional. Enfrontouse dentro da organización a á dereita, reformista, de Berstein e a esquerda revolucionaria, dirixida por Rosa Luxemburgo e máis tarde con Lenin, a quen o seu libro “A ditadura do proletariado”, lle inspirou o traballo “A revolución proletaria e o renegado Kautsky”. Tamén recibiu a resposta de Trotski pola súa obra “Terrorismo e Comunismo”.
Na I ª Guerra Mundial, tentou manter unha posición centrista entre os partidarios da guerra, a maioría da II ª Internacional e a minoría, representada por Lenin e Rosa Luxemburgo; por ese motivo foi cofundador do Partido Socialdemócrata Independente (USPD), polo que foi apartado da dirección da revista. Rematada a guerra foi viceministro de asuntos exteriores, no goberno do SPD e corresponsable do fracaso da revolución; máis tarde abandonou a socialdemocracia, asentándose primeiro en Viena, máis tarde en Praga, cando se produciu a anexión de Austria polo nazismo alemán, e por último en Amsterdam onde falece o 17 de outubro de 1938.

Día 19.

1960. Os EEUU comezan o bloqueo de Cuba, que con diferentes gradacións continúa na actualidade, nun intento de afoga-la revolución e poñerlle fin.

Día 20.

1944. Guatemala. A folga xeral obriga á renuncia do ditador Jorge Ubico, quen deixa no seu lugar a outro xeral, Federico Ponce, que ten que renunciar despois meses de mobilizacións e loitas. Este movemento foi encabezado por Jorge Torriello, comerciante, e os militares o maior Javier Arana e o capitán Jacobo Arbenz, coñecido como “o soldado do pobo”, quen máis tarde, en 1950, chegará á presidencia.

Día 22.

1865. O traballador do tabaco asturiano Saturnino Martínez, funda en Cuba o que é o primeiro periódico obreiro da illa, “La Aurora” de periodicidade semanal. Os tabaqueiros, como explica Fernando Ortiz, foron os primeiros en establecer organizacións clasistas, como a “Sociedade de Socorros Mutuos de Artesáns de La Habana”, de 1865 ou, tamén do mesmo ano, “La Fraternal de Santiago das Vegas”.

1962. En medio da chamada “crise dos mísiles”, o presidente dos EEUU Kennedy establece o bloqueo naval de Cuba.

Día 23.

1923. Sublevación obreira e popular en Hamburgo, organizada polo Partido Comunista de Alemaña (KPD), que tentaba crear unha república soviética no estado. O exército alemán consegue derrotar definitivamente a sublevación o día 26. Esta sublevación formaba parte dun movemento máis xeneralizado que non se produciu pola negativa do Partido Socialdemócrata a chamar á folga xeral na asemblea obreira celebrada en Chenmitz. Nos estados de Sajonia e Turingia os comunistas entraron nos gobernos; a idea do KPD era chamar desde os mesmos á insurrección e entregar armas ós traballadores, pero o goberno presidido polo socialdemócrata Ebert, abortou esta intentona enviando tropas e expulsando ós comunistas dos gobernos. Outubro de 1923 marca a derrota dos traballadores e da revolución en Alemaña, cas consecuencias e repercusións que este feito tivo para a marcha da revolución socialista mundial.

1965. Morre loitando contra o exército o revolucionario peruano Luís de la Puente Uceda. Dirixía unha das frontes que establecera no país o Movimiento de Izquierda Revolucionaria (MIR), o Pachacútec, que operaba na zona de Mesa Pelada, Cuzco. O exército fixo desaparece-lo seu cadaver. Nacera o 1 de abril de 1926 en Santiago de Chuco.

Día 24.

1938. Morre José Aguirre Gainsborg, fundador do Partido Obreiro Revolucionario de Bolivia. Nacera o 8 de xullo de 1909 en Nova Iorque onde o seu pai exercía labores consulares. Como estudante de Dereito na universidade de Cochabamba, tivo un papel moi activo nas loitas pola reforma universitaria e nesta época entra en contacto co marxismo. A finais da década dos anos vinte era un dirixente sindical de Cochabamba. Durante a Guerra do Chaco marchou exiliado a Chile e entrou a formar parte do Comité Central do Partido Comunista de Chile, o que permite afirmar que posiblemente fora un dirixente do que se chamaba en Bolivia o Partido Comunista Clandestino. En Chile vai participar na batalla ideolóxica entre, simplificando, trotskistas e stalinistas e intégrase na Oposición de Esquerdas polo que é expulsado do Partido Comunista de Chile en xullo de 1933. Funda Esquerda Boliviana, que xunto co Grupo Tupac Amaru e outros grupos e marxistas bolivianos, fundan en xuño de 1935 en Córdoba, Arxentina, o POR, partido defensor das teses rotskistas.

Día 28.

1959. Morre en accidente de aviación o comandante Camilo Cienfuegos, un dos heroes da revolución cubana.

Día 29.

1918. Iníciase a sublevación dos mariñeiros da escadra alemá da base naval de Wilhelmshaven, que permite a proclamación da República Soviética en Kiel, un territorio que na actualidade pertence o estado de Schleswig-Holstein; na noite do 29 ó 30 de outubro de 1918, as dotacións de varias naves de guerra alemás sublévanse, deteñen ós oficiais e reciben a solidariedade de mariñeiros desembarcados e obreiros dos estaleiros. O día 4 de novembro elíxese un Consello presidido polo fogueiro Kart Artelt. O exército enviado para somete-los sublevados confraterniza con eles. Seguindo o exemplo do acontecido en Kiel, fórmanse Consellos Revolucionarios en numerosas cidades costeiras así como en Bremen, Brunswick, Hannover, Francfórt, Múnich onde un Consello de obreiros e soldados obriga ó último rei de Baviera a abdicar e Kurt Eisner do USPD, Partido Socialdemócrata Independente de Alemaña, escisión do SPD nacido en 1915, proclamou a república.

Día 30.

1910. Iníciase o Congreso de Solidariedade Obreira Rexional de Cataluña que finaliza o 1 de novembro ca fundación da Confederación Nacional do Traballo (CNT), o maior sindicato ata finalizar a guerra civil, de carácter maioritariamente anarcosindicalista. No congreso discutíronse tres opcións, entrar na UGT, sindicato socialista, adopción da denominación CGT, ou formar unha Confederación Nacional que en opinión da maioría era o que quería a clase traballadora. Segundo Gómez Casas, a grande maioría do sindicato vai a estar formada polos grupos e sociedades sindicalistas revolucionarias e ácratas, descendentes da Primeira Internacional, que desde había decenas de anos atopábanse dispersos, en segundo lugar unha corrente socialista encabezada por Fabra e Rivas, amigo íntimo de Jean Jaurés e colaborador en París de L' Humanité, e en terceiro, unha certa presencia do republicanismo radical.
Das 124 sociedades obreiras que participaron, Cataluña con 67 era a que tiña máis peso seguida por Andalucía con 25, seguidas de Asturias, Galicia e o País Valenciano. O Congreso defendeu a táctica da “acción directa”, a xornada de oito horas, a defensa dos inquilinos fronte os propietarios e se considerou que a folga xeral só podía ser revolucionaria.
Os asistentes recibiron un saúdo de Anselmo Lorenzo un dos participantes na asemblea que permitiu organiza-la AIT no estado español, na década dos anos 70 do século anterior.

1966. Comeza a folga da empresa “Laminaciones de Bandas en Frío” en Echévarri, Biskaia, a máis longa das producidas durante o franquismo; durou ata o 20 de maio de 1967. As causas foron a rebaixa salarial e o aumento do ritmo de traballo. O longo do conflito @s traballador@s utilizaron medios legais e ilegais, como peches, no comedor da empresa, en igrexas e manifestacións. Dos 960 empregados, máis de 800 participaron activamente. A solidariedade ca loita foi moi importante tanto no estado español como a nivel internacional.
A folga tivo un punto de inflexión no despido de 33 traballadores e a manifestación do 4 de abril de 1967, en Bilbao, que contou cun enorme número de participantes e accións de solidariedade en numerosas empresas o que levou á ditadura a decreta-lo estado de excepción e a empresa a traer esquirois, quitarlle o seguro médico ós folguistas, substituído por médicos voluntarios solidarios, e a ameazar a máis de 450 familias con ser expulsadas das súas vivendas, que eran propiedade da empresa. Co estado de excepción, suprimíronse as poucas garantías da ditadura e centos de obreiros foron detidos e desterrados a outras provincias. A folga desconvocouse o 20 de maio de 1967. A folga de Bandas converteuse nun símbolo da loita obreira, contra a falla de dereitos e liberdades.