Carlos Dafonte
A posición da Unión Europea.
Esta organización supranacional parece actuar sen conciencia de atoparse nunha nova etapa política a nivel planetario, a da multilateralidade e superación da hexemonía que dende a queda da URSS exerceron os USA. E parece tamén, estar disposta a seguir aos USA no camiño emprendido, a pesares de todos os análises negativos que a administración norteamericana fai da UE e ao trato denigrante ao que somete aos representantes das súas institucións, actitude belixerante con todos os países que non acepten as súas normas, que pode levarnos a unha guerra nuclear.
A súa posición política e resultado entre outras, de dúas consideracións que ben analizadas non a levan a ningures e parece configuran a súa identidade actual; en primeiro lugar resultado da herdanza do enfrontamento entre dous bloques no período da “guerra fría”, nesa época tiveron a protección militar dos USA a traveso da OTAN diante dun, nunca demostrado, inminente ataque do exército soviético, a cambio de apoiar todo o que o imperialismo norteamericano fixo en todas partes do planeta, guerras de rapina, apoio ás ditaduras puladas por eles, e a todas as súas posicións políticas en diferentes organismos internacionais, etc.. Como resultado da dinámica de bloques, son numerosas as bases norteamericanas establecidas no territorio da UE, e a cambio recibiron apoio económico e acceso, naquel tempo, ao seu importante mercado.
Teño a sensación que o cambio sinalado, non está ben dixerido polos dirixentes da UE que seguen por todos os medios posibles, tentando que todo siga igual aínda que as circunstancias teñan cambiado, e son incapaces de pensar en elaborar unha política propia consonte coas necesidades dos países que a forman, prefiren seguir sendo vasalos da grande potencia en decadencia e garantindo a súa presenza e intervención nos asuntos europeos.
En segundo lugar, outro aspecto que moldea a acción política da UE é a súa “rusofobia” actual, sobre todo en países que pertenceron ao espazo de influenza da URSS e que teñen importante presenza nas institucións da propia UE; esta posición é tamén moi marcada nos tres países máis importantes de Europa a nivel político e económico, Grande Bretaña que abandonou a UE hai uns anos e é o máis fiel aliado dos USA; Francia, onde Macrón traballou para os Rothschild e é ben coñecido que Jacob Rothschild tiña como monicreque en Rusia despois da queda da URSS, a Mihail Jodorovski cuxo papel era aparecer como o dono de Yukos, a maior empresa petroleira, que foi o único dos “sete grandes oligarcas” rusos, pensando quizais que co apoio externo que tiña era intocable, que non aceptou as condicións que lles impuxo o goberno, e foi o único que entrou no cárcere polos delitos de todo tipo cometidos para facerse coa empresa. A “prensa democrática” europea converteuno nun preso político por ser, dicía unha alternativa a Putin. A empresa foi nacionalizada e os Rothschild expulsados da Federación Rusa, acción que Macrón non perdoa, ou os seus apoios non lle deixan que perdoe.
Alemaña ten como canciller a Fiedrich Merz, avogado durante moitos anos do maior fondo de inversión do planeta, o norteamericano Black Rock, seguro que foi axudado polo seu patrón a acadar o posto, fondo ademais que ten asinado hai máis dun ano un acordo con Zelenski para a reconstrución de Ucraína e claro, os rusos teñen conquistado os territorios onde están situadas as “terras raras” e quizais esta cuestión leve a Alemaña a súa posición tan belicosa, de sinalar constantemente o 2028 como o ano do comezo da guerra con Rusia. Pensa Alemaña atacar a Rusia? Non creo que os rusos teñan interese algún en intervir militarmente na UE.
Máis arriba falaba da identidade da UE; esta claro que a falla de democracia e a construción oligárquica que leva a cabo a burocracia de Bruxelas, non garante identidade común algunha aos 27 países que a configuran. Hai uns anos Joe Biden pronunciou un discurso no que planeou a loita entre o ben e o mal , o ben os USA e os que o seguen, o mal Rusia; os USA como un faro que sobre un outeiro ilumina, Rusia todo o contrario. Discurso considero preparatorio da guerra en Ucraína; pois ben foi un discurso que tempo despois Úrsula von der Layen copiou, tentando, penso, conseguir unha maior unidade, como portadores de valores democráticos, loitadores contra da autocracia rusa e tamén en base ao medo que pode representar o exército ruso e os seus futuros “planos de invasión de Europa”. Pero, de que valores democráticos e de transparencia pode gabarse a UE?.
Esta manobra vese favorecida coa guerra provocada pola OTAN no territorio ucraíno. Foi provocada, pois ninguén quixo reflexionar e menos negociar, sobre as “liñas vermellas” que estableceu Rusia despois do golpe de estado levado a cabo en Ucraína no 2013, contra o presidente lexítimo do país. Ninguén estivo disposto a negociar con Rusia xa que co mal non se pode negociar, frase constantemente repetida por Kaja Kallas, a persoa encargada na UE das relacións internacionais que por ser estonia máis parece querer representar coas súas posicións ao seu país que ao conxunto da UE.
E as liñas vermellas eran moi claras, non o avance da OTAN cara a súa fronteira; a entrada de Ucraína na organización militar era incompatible coa existencia de Rusia; cese da limpeza étnica contra a importante minoría de cultura rusa pero tamén húngara, moldaba, bielorrusa, polaca, rumana, cuxos dereitos foron anulados por un decreto aprobado pola Rada. Outro elemento importante era a desnazificación e desmilitarización de Ucraína que no primeiro aspecto é preocupante; dende que Zelenski é presidente, produciuse unha campaña de glorificación de personaxes como Stepan Bandera e de todos os que apoiaron aos exércitos nazis na invasión da URSS en 1941e cometeron decenas de miles de asasinatos na comunidade xudia, minorías étnicas e sectores da esquerda e progresista. Para Rusia o único xeito de garantir a súa seguridade, a súa existencia, é a neutralidade e a desmilitarización de Ucraína.
Por outra banda escoitei hai xa un tempo a transcripción dunha entrevista a un periodista alemán cuxo nome non lembro, na que dicía que para moitos alemás que tiñan bisavós, avós ou outros familiares que morreran na invasión a URSS e na posterior derrota dos exércitos nazis, que a guerra en Ucraína contra Rusia, era considerada como un acto de desquite polo que eran partidarios de seguir coa guerra ata derrotar a Rusia.
A UE creou un inimigo, Vladimir Putin o “novo Hitler”, un país que nos vai invadir, a Federación Rusa, e como resultado a necesidade de armarse ata os dentes para repeler a futura agresión. Para elo a UE aproba un programa ReArm Europe, a política de guerra da UE. Como vai superar as condicións impostas de non aceptar un déficit maior do 3% e que a débeda non supere o 60% do Pib de cada país?. Moi sinxelo, que o gasto militar non conte; o gasto social si conta pero o militar non.
É hai outra cuestión que é importante; falábamos do fondo norteamericano Black Rock, o maior do planeta, pois ben é accionista de todas as grandes industrias de armamento europeas, a italiana Leonardo, as francesas Dessault e Thales, a alemana Rheinmetall e a británica BAE Systems. No caso de España as principais empresas do sector de defensa están todas participadas tamén por Black Rock, Airbus, Gdels-SBS, Expal, Navantia e Indra. Polo tanto se os USA obrigan a gastar 800.000 millóns nos próximos anos aos europeos, é de supor que Black Rock acadará unha parte importante dos mesmos como beneficios.
Como afirmei máis arriba, tampouco é entendible que despois dos agravios que a actual administración americana fai a Europa, as institucións europeas e determinados países continúen mantendo as posicións actuais ou, cando hai críticas sexan moi leves a esas posicións políticas antieuropeas e intervencionistas, como pode ser o querer administrar Groenlandia.
A realidade é que as posicións actuais levaron á UE a xogar un papel irrelevante no complexo panorama internacional actual e de non producirse un importante relevo de determinadas persoas en Grande Bretaña, Francia, Alemaña e as institucións europeas, o illamento no futuro vai ser unha realidade, cando máis precisa o planeta dunha UE autónoma, capaz de negociar e ser interlocutor e mediadora nos numerosos conflitos actuais que os USA van promover.
