SOBRE A COMPLEXA SITUACIÓN INTERNACIONAL (e III)

Carlos Dafonte.

Na America Latina a batalla máis dura librada polos pobos contra os USA.

Se hai algún territorio onde para unha persoa de esquerdas, considerando este apelativo como indicativo de estar disposto a loitar por poñer fin ao dominio do capital e que a solución aos problemas que os traballadores teñen, pasa porque inicien baixo a súa hexemonía unha nova etapa, que segundo as características históricas, económicas, sociais e políticas de cada país pode ter configuracións diferentes, onde  tamén inflúe o grao de organización da clase, o modelo que o capital presente, a existencia ou non de capital monopolista, o papel que xogue ese país na cadea imperialista, se é un elo feble, unha colonia ou semicolonia; todas as xentes das esquerdas, repito, debemos recoñecer que as batallas máis importantes que se libraron contra o inperialismo, deixando ao marxe a revolución proletaria en Rusia, China e Vietnam, déronse case sempre en A.L. 

A UN ANO DA "NOVA ERA" DE SCHOLZ

Roberto Laxe

Se o século XIX foi longo, desde 1789 até 1914, o XX, curto, desde 1914 até 1989, o XXI, o chamado “século americano”, foi un suspiro; desde 1989 até o 2022.

Tres días despois da agresión de Rusia a Ucraína, o 27 de febreiro do pasado ano, o novo primeiro ministro alemán, Olaf Scholz, afirmou que o mundo entraba nunha “nova era”. Ao mesmo tempo, anunciaba a creación dun fondo de 100 mil millóns de euros para modernizar o exército alemán, o aumento do orzamento de guerra ao 2% do PIB e a entrega a Ucraína de armamento para resistir a invasión rusa.

A un ano deste anuncio da “nova era” de Scholz, todos os membros europeos da OTAN seguiron o camiño que os EEUU viñan esixindo desde facía anos, o aumento dos gastos militares, o que pon ao mundo nunha carreira de investimentos militares dun nível superior á da guerra fría. Naquel momento a carreira cinguíase a dúas potencias, os EEUU e a URSS, á que os demais asistían como espectadores; hoxe non.

SOBRE A COMPLEXA SITUACIÓN INTERNACIONAL (II)

Carlos Dafonte.

Os USA e o fracaso da súa estratexia de dominación mundial.

“Quen domine o continente euroasiático dominará o planeta”, xunto coa idea de “América para os americanos” que xurdiu hai 200 anos, en 1823 máis que do presidente Monroe de Adams, e consideraba dous aspectos salientables, en primeiro lugar, que calquera intervención doutro país sobre o continente americano debía ter a resposta como se fose unha agresión contra deles; en segundo, que nada do que se fixera nos países ao sur do río Grande podía facerse sen o seu consentimento. 

Son dúas máximas, considero as máis importantes polas que se rexen os políticos dos USA na súa actividade internacional dende hai douscentos anos. 

O TRIBUNAL CONSTITUCIONAL DEBE SER DISOLTO E DEBE DESAPARECER.

Eusebio López

Agora que o goberno quere aprobar unha lei para desbloquear a renovación do Tribunal Constitucional, a dereita reaccionaria (PP, Vox, Cs) pon o berro no ceo, e os seus portavoces no TC, co presidente do mesmo á cabeza, convocaron un pleno de urxencia para tentar abortar a lei antes de que sexa aprobada polo Congreso. Como esta decisión era delirante, aprazárona para levala a cabo antes de que a lei chegue ao Senado. Así lle meten presión aos senadores.

Por certo, non estaría de máis lembrarlle a todos os progresistas que agora se queixan da intromisión do Constitucional na vida parlamentaria, que ben calados estaban cando os cataláns quixeron facer un pleno do seu parlamento, para discutir sobre a separación do Estado e o TC declarouno inconstitucional, avalando xudicialmente a represión do 1 de outubro.

SOBRE A COMPLEXA SITUACIÓN INTERNACIONAL (I)

Carlos Dafonte

Ao meu entender a situación internacional está dominada por dúas circunstancias de carácter xeral que se fan patentes dende hai anos e outras moitas que poden variar co paso do tempo, que analizaremos na segunda parte deste traballo.

Por unha banda a fondura da crise no sistema capitalista que se agravou a partir do ano 2007 cando, como no crac da bolsa mundial do ano 1987, deixou de ser unha crise na periferia, como foron a “crise da débeda”, a do “tequila”, a do “reis”, a do “rublo” ou a dos países ata o momento da súa creba, coñecidos como “tigres asiáticos”, que tiveron todas elas repercusións no centro do sistema capitalista, pero ningunha como a que lle afectou aos países centrais a partir de 2007, da que non deu saído, pero  agochou a pandemia. Esa era a realidade, as medidas de todo tipo que se tomaron non foron eficaces, só lle deron ao enfermo un curto tempo de tregua; a pandemia serviu para enganar á maioría das sociedades podendo asegurar, institucións, economistas, a maioría dos políticos, etc, sen poñerse vermellos, “agora que estábamos no bo camiño...” pero non, esa non era a realidade.

UCRAÍNA E A ECONOMÍA DE GUERRA.

Roberto Laxe

A invasión de Ucraína por Rusia foi un golpe na mesa da geo política mundial na loita pola hexemonía entre as dúas cadeas imperialistas, a agrupada ao redor da OTAN e a que o fai ao redor da OCS (Organización de Cooperación de Shanghai), coa consecuente aceleración no que xa é un feito: o mundo entrou nunha fase de economía de guerra, onde os gastos militares crecen exponencialmente.

Unha fase xa anunciada anteriormente polo incremento do orzamento de guerra en China ao longo dos últimos anos, desde o 6.6% no 2020 até o 7.1 actual. Pola súa banda, os EEUU levaban anos esixindo aos seus socios europeos o aumento das achegas á OTAN, para “repartir” as cargas da defensa. A guerra en Ucraína foi a xustificación para que todos eles aproben incrementos, que terán como adoito o 2% do PIB nacional.

CAMBIO DE PARADIGMA: "ECONOMÍA DE GUERRA" E "PAZ SOCIAL", CARESTÍA E RACIONAMENTO.

Roberto Laxe

Hai uns días, no programa de Ferreras, A lume vivo, falando das medidas da UE para "enfrontar" a inflación, os dous xornalistas que se moven o ámbito ideolóxico do goberno de Sánchez e Díaz, fixeron senllas intervencións complementarias.

Un dixo que en tempos de "economía de guerra" eran necesarias medidas duras, e o outro o complementou, pero esas medidas tamén teñen que garantir "a paz social" interna, A lóxica desta complementariedade é esmagadora: un estado non pode gañar unha guerra se ten o seu propio país, a súa retagarda, incendiado polo rexeitamento social, por iso hai que crear “unidade nacional” fronte ao inimigo.