A PROPOSTA DECOLONIAL (II)

A teoría da revolución permanente nas semicolonias e nacións oprimidas

Trotski, cando desenvolveu a teoría da revolución permanente, partiu dunha consideración histórica básica, a lei do desenvolvemento desigual e combinado dos procesos sociais, que teñen “un carácter dual ou, mellor devandito, é unha fusión de dúas leis intimamente relacionadas. O seu primeiro aspecto refírese ás distintas proporcións no crecemento da vida social. O segundo, á correlación concreta destes factores desigualmente desenvolvidos no proceso histórico” (George Novack, A lei do desenvolvemento desigual e combinado da sociedade).

O seu descubrimento e formulación non cae do ceo, senón que é os resultado anos de estudos da realidade. Así, Marx facía énfase no primeiro aspecto da lei, o desenvolvemento desigual da sociedade, e dividía o mundo entre os países “civilizados” (capitalistas) e “atrasados” (o resto, fosen feudais, esclavistas, o que chamaba “sociedades asiáticas” ou os cazadores recolectores que na súa época aínda existían en moitas partes do mundo) concluíndo co esquema de que os primeiros eran o “espello” onde se debían mirar os segundos; esquema que empeza a modificar cando se autocrítica da súa posición ante a cuestión irlandesa.

VEÑEN OS RUSOS!!!!!

Carlos Dafonte.

Unha vergoñenta campaña manipuladora

A histeria entre os dirixentes da oligarquía europea, tanto os agrupados na U.E como na OTAN, veñen ser os mesmos, é manifesta e ficticia e tenta enganar aos traballadores europeos. Por unha razón: USA dí non estar disposta a seguir gastando o que gasta na defensa europea e esixe aos seus socios que os orzamentos militares suban dun xeito importante. E os vasalos europeos lanzanse a unha carreira armamentista valorada en 800.000 millóns de euros para construír unha defensa conxunta; cos USA ou sen eles?. De aumentar os orzamentos de defensa, os USA seguirán con nós, e as súas bases non serán desmanteladas, polo tanto esa suposta ameaza rusa esváese. Ou é que despois de gastar os 800.000 millóns imos pedirlles que pechen as súas bases en Europa?

Ao servizo desa peregrina idea de que os rusos van a invadir e van destruír o “xardín borrelliano”, a enorme maioría de prensa e medios de comunicación de toda caste, levan tempo e así van seguir durante moito máis, con campañas manipuladoras da opinión pública para tentar convencernos de que o “oso ruso” ten esas intencións. 

A PROPOSTA DECOLONIAL, O IMPERIALISMO CAPITALISTA E A TEORÍA DA REVOLUCIÓN PERMANENTE (I)

Roberto Laxe

Tese 11 Sobre Feuerbach de K Marx

Os filósofos non fixeron máis que interpretar de diversos modos o mundo, pero do que se trata é de transformalo.

O decolonialismo unha concepción estática da historia

A proposta “decolonial”, que é unha escola de pensamento xurdida en América Latina, co obxectivo de romper coas xerarquías do coñecemento e das formas de estar no mundo eurocéntricas, sitúase nunha fase do coñecemento previo ás Teses sobre Feuerbach. 

Levan tres decenios tentando explicarse, “interpretando” a realidade para, aparentemente, situarse entre o capitalismo e o socialismo creando unha “nova teoría” (outra máis!) que “non pode responder os supostos da modernidade capitalista e colonialista dos 500 anos. Non pode partir dos postulados burgueses, pero tampouco dos do socialismo real (coa súa imposible planificación perfecta, co círculo cadrado do centralismo democrático, coa irresponsabilidade ecolóxica, coa burocratización dos seus cadros, co dogmatismo vangardista da súa teoría e estratexia, etc.)”.

A "ADMINISTRACIÓN TRUMP" COMEZA A SÚ ANDAINA.

Carlos Dafonte.

Trump e a súa equipa tentan facerlle unha “enmemnda á totalidade” a determinadas políticas que a administración demócrata implantou e que dificultan o futuro enfrontamento coa potencia que lle disputa a hexemonía planetaria, China; non para exercela como os USA a exerceron dende o final da IIª Guerra Mundial, senón para que a partir da perda da hexemonía dos USA non haxa unha potencia hexemónica no planeta e avanzar cara a multipolaridade. Tamén amosa como veremos máis adiante, o cinismo dos USA neste caso, da guerra en Ucraina.

Nos tempos da administración de Obama, a cegueira política propiciou o acordo estratéxico entre China e Rusia, cuxas relacións non eran moi boas, acordo que a administración Biden seguindo na mesma dinámica, fixo cada vez máis forte. 

Agora, cando van tres anos de “operación especial” en moitos faladoiros esquecen o contexto no que se produciu e parece que foi resultado dunha mala noite de Vladimir Putin e non existir razón algunha para levala adiante.

A TENDENCIA AO CAOS DA SITUACIÓN MUNDIAL

OS MÁIS RICOS DO PLANETA NON SE FÍA, NO PROCESO DE CRISE ESTRUCTURAL DO CAPITALISMO, DE PERSONAXES INTERPOSTOS.

Carlos Dafonte.

    Hai xa moitos anos a un dos maiores especuladores do planeta, amigo e votante de Trump, preguntáronlle sobre a existencia de clases sociais e a loita de clase e como parecía que o peridista dubidaba da súa existencia, contestou afirmando que existían as clases, a loita de clase e que eran eles, os ricos, quen a estaban a gañar. Esta contestación debemola ter sempre presente cando facemos análise sobre o que acontece no planeta e as razóns de determinados movementos que producíronse nos USA coas últimas eleccións presidenciais.

Parece que algúns comentaristas despois das mesmas e da formación do goberno por parte de Donald Trump, “descubriron América”. Que pasa, que cando Clintón, Obama ou Biden estaban na cima do goberno non gobernaban algúns dos mesmos que hoxe o queren facer directamente?. Quen leva financiando todas as campañas nos USA dende tempo inmemorial?, os máis ricos; os que non o son, axudan cos seus votos a que o grande negocio que é ese país pareza unha democracia. Pero é só unha apariencia.

TRÁS A XVII ASEMBLEA. O BNG, CARA A UN PARTIDO-POBO?

Roberto Laxe

No PP, trás a defenestración en plena crise do Prestige e Nunca Mais do eterno herdeiro o “trono”, Cuiña, o que estaba na “fronteira do direito de autodeterminación”, e a morte do “caudillo” Fraga, véu o xiro ultracentralista de Feijoo e a sua banda. Isto está a romper as amarras coa súa base social da pequena burguesía, especialmente no rural, como demonstra a sua fanática aposta polo proxecto de Altri.

Pola sua banda, o PSOE renunciou desde os anos de Paco Vázquez a ter unha proposta propria para Galiza. Para eles é terreo perdido e importa tres comiños o seu futuro; chega con ter as alcaldías de A Coruña e Vigo, algumha deputación en pacto co BNG e tan contentos.

Neste cadro, o BNG, tras o seu rexurdimento despois de asomarse ao abismo da súa desaparición no 2015, cando non se presentaron ás eleccións baixo as suas siglas e non convocaron ese 25 X, aparece como a única forza política que ten unha proposta para Galiza.