DO MAINE AO BOEING 777, O FIN DO CICLO NORTEAMERICANO E OS BRICS.

Roberto Laxe

 A pesar de figurar como nova secundaria nos grandes medios occidentais, o 15 de xullo de 2014 é unha data para a historia: cinco economías mundiais, entre elas a actual 2ª potencia, China, acordaron a constitución dun Banco de Reservas alternativo aos que se construíron tras a II Guerra Mundial, o FMI e o Banco Mundial, pondo en cuestión a hexemonía euronorteamericana da economía mundial. Algúns ven neste acordo, a constitución doutra columna imperialista no mundo fronte á euronorteamericana.

A BARBARIE SIONISTA ABÁTESE DE NOVO SOBRE PALESTINA

Carlos Dafonte

Deixei pasar uns días para comezar a cavilar sobre o que está a acontecer en Palestina pois son consciente que co sentimento que desde hai moitos anos me producen as accións do sionismo e o horror tan próximo, as veces pérdese a perspectiva e a obxectividade.

Dende hai preto de setenta anos, toda Palestina é unha prisión para os seus habitantes e Gaza, dende hai uns anos, un campo de exterminio. Unha solución falsa para o problema da persecución dos xudeus e as matanzas levadas a cabo polos nazis, creou outro para centos de miles de palestinos que ocupaban dende tempo inmemorial estes territorios e observaron como os xudeus, que eran moi minoritarios, ca chegada procedentes de numerosos países, tiveran ou non problemas, instaláronse no territorio desprazando ós habitantes por medio do terror, das súas propiedades e a territorios menos fértiles.

CASTE E TEORÍA DO ESTADO, É A HORA DAS DEFINICIÓNS.

Roberto Laxe

Hai un termo que tras o éxito electoral de Podemos púxose de moda, a “caste". A partir dese momento, cando se quere caracterizar unha posición política ou social, con engadir a frase, “pertence á caste” xa parece que está todo dito. Cun simplismo moi español, resólvense todas as contradicións sociais cunha palabra que cabe nun titular, nun twitter, e que non implica a menor reflexión: “es da caste”, “defendes á caste”, é da “caste”, e todo resolto.

Parece que nunha sociedade complexa, capitalista industrializada (aínda que en proceso de desindustrializacion), as relacións sociais redúcense á contradición entre “caste” e “cidadanía”. E o máis grave, é que isto presenta-se como “novo”, como a “nova política”, fronte á “vella política”, que se asocia á “caste”.

NECESÍTASE A UNIDADE, PERO NON A CALQUERA PREZO

Carlos Dafonte

Nun artigo anterior aparecido no blogue, “A campaña contra os que poden poñer en perigo o bipartidismo”, analizaba dun xeito moi sinxelo, os atrancos que atoparían determinadas forzas políticas no desenvolvemento do seu labor, desde o momento en que os resultados das eleccións europeas confirmaron os vaticinios establecidos polas enquisas; os dous grandes partidos perderon un importante número de votantes e produciuse o ascenso dos de outras forzas que de xuntarse, de facer unha alianza política, aínda que sexa con carácter electoral, poden poñer en perigo un dos alicerces do sistema: a alternancia no control institucional entre PSOE e PP, para o que se necesitou facer pasar ó primeiro por ser de esquerdas e ó outro de centro dereita.

UNHA COROACIÓN BAIXO UN ESTADO DE EXCEPCIÓN. A PAZ REINA EN MADRID

Roberto Laxe

A proclamación do novo rei, Felipe VI, fixo evidente o que xa é un clamor: tras el só están os empresarios e banqueiros, que pagan a esgallo para sacar bandeiras e símbolos, os medios de comunicación, cunha asfixiante campaña de propaganda, os partidos do réxime, o PP, o PSOE, UPyD, e as cúpulas sindicais de CCOO e UXT. Enfronte, unha poboación que activa ou pasivamente, demostrou que Felipe VI vai ser o “breve”. As supostas multitudes arengadas polos políticos mais dereitistas, como Botella o Ignacio González, non apareceron por ningures e non pasaron duns miles de persoas, menos mesmo que os que habitualmente andan polo centro de Madrid.

E para evitar que esas multitudes si apareceran, mas baixo as bandeiras republicanas, declararon o estado excepción na capital do Estado, coa desaparición dos directos civís de expresión e manifestación, e a toma policial da cidade.

REESCRIBINDO A HISTORIA DA SEGUNDA GUERRA MUNDIAL

Carlos Dafonte

Con gallo dos fastos para celebra-lo desembarco por parte dos aliados nas praias de Normandía, a maioría dos plumíferos e intelectuais orgánicos de sempre, os da burguesía, explican o acontecemento polas consecuencias que din trouxo esta acción bélica, gañar a guerra e implanta-la democracia en Europa.

Está hoxe bastante claro que a guerra estaba perdida para a Alemaña nazi despois da derrota das súas mellores tropas no leste, sobre o territorio da URSS; a retirada ás portas de Moscova, o fracaso no cerco de Leningrado, a rendición do exército de von Paulus en Stalingrado e a derrota posterior en Kursk no verán de 1943, permitiron ós soviéticos inicia-lo avance que tería fin ca toma de Berlín. A estas vitorias hai que sumarlles a actividade guerrilleira en Iugoslavia, Grecia e Albania, anticipo da derrota definitiva. Polo tanto dicir que grazas ó desembarco conseguiuse a vitoria sobre o nazismo, como se repetiu estes días, ten moi pouco de verdade e non pasa de ser máis que propaganda, da moita que sobre estes feitos teñen realizado os “ianquis” en estes setenta anos últimos.

A CAMPAÑA CONTRA OS QUE PODEN POÑER EN PERIGO O BIPARTIDISMO

Carlos Dafonte

A loita de clase maniféstase tamén dunha forma moi crúa, na loita ideolóxica que ten como obxectivo quitarlle valor ós argumentos de inimigo de clase e conseguir que o xeito de pensar da clase hexemónica, a todos os niveis, sexa o pensamento maioritario na sociedade, convertido sen que os explotados se decaten, no sentido común.

O periodista Ansón escribiu hai días un artigo nun medio, loando a postura de Podemos e do seu dirixente Pablo Iglesias, por renunciar, di trabucándose ou tentando que teña maior sona o argumento, á subvención de máis dun millón de euros que lle correspondería a esa formación polos votos e deputados acadados nas pasadas eleccións. A realidade é outra, entendo que Podemos non pode cobrar máis que o que dixo ter gastado e o dito ata o de agora, non chega por moito a esa cantidade.