A LOITA POR UNHA INTERNACIONAL REVOLUCIONARIA: CRISE OU BALEIRO DE DIRECCIÓN REVOLUCIONARIA.

Roberto Laxe

Se algo está claro desde comezara a Pandemia é que a crise social e política do capitalismo ten uns ritmos moi semellantes en todo o mundo. A globalización capitalista dos 90 foi substituída pola “globalización da crise”, con políticas económicas y sociais de todos gobernos que semellan fotocopias umha doutra: liberalización das relacións laborais, privatizacións de todo o privatizable, desde a ar ou o chan ate os servizos públicos, tendencias o autoritarismo, disolvendo os limites entre “ditadura e democracia”, etc.

Mentres os capitalistas, os seus políticos e técnicos, reunen-se por riba das fronteiras nacionais case todos os meses, para coordinar as respostas e as políticas para enfrontar a crise, o G7 ou o G20, a UE, a OTAN no caso do imperialismo euro norteamericano, o Acordo de Shangai, os BRICS, o Foro Económico Internacional de San Petersburgo, etc., no caso do emerxente imperialismo chino-ruso, a clase obreira e os pobos respostan desde dentro desas fronteiras nacionais, co nacionalismo como bandeira. Foi Stanley Kubrick quen, en Carreiros de Gloria, dixo que “o nacionalismo é o refuxio dos canallas”. A ideoloxía nacionalista, como calquera outra que rompa a unidade da clase obreira frente o seu inimigo de clase, é a mellor ferramenta que ten o capital para aplicar o lema “divide e vencerás”.

LEMBRANDO OS TEMPOS DE GORBACHOV

Carlos Dafonte

Estes días, nos que coñecimos a morte do antigo secretario xeneral do PCUS, Mikhail Gorvachov, se están a reproducir os debates, con moita menor intensidade, que os levados a cabo no tempo da desaparición da URSS, da independencia de moitas das repúblicas que a conformaron, a volta ao capitalismo en todas elas e a liberdade para elixir o seu camiño daqueles países que pertencían o Pacto de Varsovia.

O debate entre os contrarios a actuación de Gorvachov e os partidarios do mesmo, se centraban en acusalo de traidor  ó socialismo, renderse ó imperialismo os seus detractores e os que o defendían, que tentara “renovar o socialismo”, darlle un novo pulo por medio do que se coñecía como a “perestroika” e a “glasnost” que non era outro proceso que a democratización da sociedade, o control da mesma sobre todas as actividades dos organismos gobernamentais.

ALGUNHAS REFLEXIÓNS SOBRE O PROXECTO DE "SUMAR".

Carlos Dafonte.

    Neste verán, se está a continuar, supoño, na construción dun novo proxecto político, “ó marxe dos partidos, dos egos”, que se quere alicerzar arredor da Ministra de Traballo Iolanda Díaz, que segundo o dito por ela, atópase na etapa primixenia de escoitar á sociedade; un formulismo moi electoralista pero contraditorio, por ser presentado por alguén que ocupa un posto de relevancia nun goberno do estado que ten a obriga de coñecer o que a sociedade opina.

Sospeito que Iolanda Díaz non centra ese “escoitar” en que se lle presenten problemas sociais novos, que non coñeza, senón en ver con que forzas sociais, movementos, partidos, líderes sociais, de opinión etc, pode sumar ó proxecto que está disposta a encabezar cas condicións por ela, ou por quen sexa os que o idearon, estableceron.

ONG's VOLUNTARIADO E TRANSFORMACIÓN SOCIAL. A ACTUALIDADE RENACIDA DO MARXISMO REVOLUCIONARIO.

Roberto Laxe

Resulta cando menos paradoxal que, neste momento histórico, as alternativas globais ao capitalismo estean reducidas á mínima expresión.

Non é que os pobos deixasen de loitar, non hai máis que asomarse aos medios polo capital controlados; non os poden ocultar: todos os meses, nun país, nun estado, nunha nación, millóns enfrontan as consecuencias dunhas relacións sociais de produción que tocaron teito na súa capacidade para resolver as necesidades máis básicas da poboación.

Tras o suposto fin da pandemia que matou a millóns de persoas pola total privatización dos medios sanitarios e farmacéuticos, en Ecuador, Ceilán, Panamá, Gran Bretaña..., levantouse a clase traballadora e os pobos contra as condicións de vida que os gobernos burgueses quérenlles impor para saír dunha crise económica e social que nunca pecharon, e que se viu agudizada pola pandemia.

E A ONU ONDE ESTÁ?

Roberto Laxe

Esta pregunta xa non lla fai nin deus desde que o "trío" dos Azores pasou por riba dela para invadir Iraq, creando o precedente de que a ONU é prescindible cando os intereses das potencias están en cuestión. Nesta tónica, Rusia fixo exactamente o mesmo na invasión de Ucraína.

A ONU sirviu de aval á agresión estadounidense a Corea, despois apoiou a de Vietnam; a comezos dos 90 de século pasado apoiou a I Guerra do Golfo contra Iraq, e agora a opinión da ONU é, no mellor dos casos, consultiva e nin de lonxe pode garantir nada a través dos cascos azuis: as guerras dos anos 90 en África central e nos Balcáns son boa proba da súa inoperancia cómplice.

A ONU foi construída cando o mundo viraba ao redor dunha gran potencia capitalista, os USA, que só tiña unha relativa contestación pola URSS, que adoitaba vetar todas as resolucións que os USA impulsaba en contra dela.

FEIJOO ABANDONA GALICIA

Carlos Dafonte.

    O que foi presidente da Xunta durante doce anos, “solucionados” os problemas puntuais e estruturais que arrastraba a nosa terra, marcha agora a poñer solución os graves “problemas de España”, gobernada por comunistas, bolivarianos, sanchistas, etarras e quen quere romper a patria. E o vai facer ca axuda da presidenta da Comunidade de Madrid e dos “neofranquistas” de VOX. Ese podía ser un xeito de vela súa marcha, pero entendo que Feijoo marcha para dirixir unha operación político electoral de maior calado que é recupera-lo bipartidismo, facéndonos pensar que Feijoo é un “moderado” e que vai traer á política estatal esa moderación que se necesita para poñer fin á situación política que naceu do 15-M e do reto dos nacionalistas catalás. Agora chegou o momento da “moderación” e os “intelectuais orgánicos” da oligarquía nos queren vender ó PP, que pacta con VOX, como “moderado” e xa teñen deseñada a futura campaña electoral, vota ó moderado PP que é o único capaz de frear a VOX. Debemos preguntarnos, o frearemos con políticas de dereita que marxinan á maioría d@s traballador@s, ou con políticas de esquerda?, cas que se sintan representados. E por outra banda ó PP atópase na estratexia “marxiana”, de Groucho, “se non te gustan os meus principios, teño outros”

A OTAN EXPÁNDESE CARA O SUL. A MILITARIZACIÓN DE CANARIAS.

Roberto Laxe

“Que implicacións tería para Canarias o despregamento da OTAN fronte a África que proporá o Goberno de Sánchez no próximo cume da devandita organización, que terá lugar a finais de xuño en Madrid?”. Esta é a pregunta que Manuel Domínguez, líder do PP de Canarias, vai formular no Parlamento da CCAA.

Segundo o DIARIO DE AVISOS canario, o presidente do Goberno de España e da ministra de Defensa, Margarida Robles, recoñeceron hai uns días que exporán ante ese cume un reforzo e despregamento da mesma no seu flanco sul fronte a África, a poucos meses de dar un xiro na política exterior, recoñecendo a soberanía marroquí sobre o Sahara.