DEREITOS SOCIAIS E DEREITOS LABORAIS

Roberto Laxe 

   

É un lugar común entre os comentaristas, entre os políticos institucionais, o diferenciar os dereitos sociais da poboación, dos dereitos laborais desa mesma poboación. Os primeiros son a vivenda, a sanidade, a dependencia e a educación, os segundos cínguense ao salario, xornada e condicións de traballo da clase obreira. Para os políticos institucionais progresistas, a tarefa é garantir a primeiros fronte ao neoliberalismo que os está desmantelando, mentres que os segundos déixanse á negociación entre os axentes sociais, é dicir, sindicatos e empresarios, coma se fóra entre iguais, que os políticos só teñen que “vehiculizar” a través do chamamento ao pacto social.

 A concepción teórica que subxace tras estas propostas, é que o obreiro é “libre” de negociar en termos de igualdade co patrón, e que a tarefa do estado é neutral para facilitar esa negociación. Mal que lle a pesar dos do “crepúsculo das ideoloxías” -que son moitos desde o franquista Fernández da Moura un libro con ese titulo-, esta é a quintaesencia dunha ideoloxía, a burguesa: baixo o capitalismo todos somos iguais, libres e o estado é neutral.

CHARLIE HEBDO DENTRO DA ESTRATEXIA IMPERIALISTA

Carlos Dafonte

Descoñezo cando o consello de redacción da revista Charlie Hebdo decidiu levar adiante a liña editorial que considero preñada de islamofobia, e que coincidiu, descoñezo repito, se desde os primeiros momentos, co proceso iniciado hai máis dunha década no que o imperialismo por medio da violencia máis extrema, tenta a “recolonización e remodelación” dos territorios de Oriente Próximo e Medio, cuxa poboación maioritaria é musulmá. Proceso que considero un elemento máis da loita de clases que tenta substituír a unha oligarquía autóctona que facía unha distribución da riqueza máis xusta, por outra foránea que sume á maioría da poboación na pobreza máis absoluta.  A revista francesa converteuse nun axente ideolóxico dese proceso, que sementa a morte e a destrución en importantes zonas desas rexións. Teño a impresión que tentaba, cas súas sátiras sobre o islam e os musulmás, xustificar en algunha medida moito do que está a acontecer nos territorios onde se están a producir desde hai moitos anos feitos dunha violencia e brutalidade imposible de xustificar, levada a cabo polas tropas da OTAN.

CUBA: O DIFÍCIL CAMIÑO DUNHA REVOLUCIÓN ACOSADA

 Carlos Dafonte

O día 1 de xaneiro pasado, cumpríronse 56 anos da entrada dos revolucionarios cubanos na cidade da Habana. Pero tamén 56 anos de loita contra o imperialismo, que nunca aceptou  que a poucos quilómetros das súas costas se consolidara unha revolución que tentou, e en certa medida conseguiu, avanzar nun modelo produtivo e social distinto do capitalismo; avanzar na procura do que se chama socialismo.

Pero a entrada na capital non significou o trunfo da revolución; o imperialismo e a ditadura durante tantos anos por el defendida, quixéronlle roubar a vitoria ó pobo cubano despois dos enormes sacrificios que tivo que sufrir e impoñer un goberno de monicreques que o pobo cubano derrubou por medio da convocatoria dunha folga xeral que acadou una resposta masiva, para impor a Fidel Castro como presidente dun goberno revolucionario.

SON OS BANQUEIROS E MULTINACIONAIS ESTÚPIDOS?

Roberto Laxe

Esa é unha pregunta que xorde cada vez que se fala de que non hai "crédito" para os sectores produtivos, para as familias, para o consumo.

A banca non dá crédito, por iso a economía esta paralizada; as familias non consomen.... e a economía esta paralizada. E culpan aos banqueiros diso, coma se os banqueiros fosen uns estúpidos que queren afundir a economía, pensando que eles non son "economía".

2015 UN ANO MARCADO POLO CALENDARIO ELECTORAL

 Carlos Dafonte

O calendario electoral vai marcar dun xeito determinante os procesos políticos do ano próximo; en primeiro lugar vai despexar se o réxime xurdido ca aprobación da constitución séguese a cambalear, afectado polo retroceso  dos dous máis firmes alicerces sobre o que se asenta, o PP e o PSOE, pola corrupción, o desprestixio da institución monárquica e a fonda crise económica que esta a beneficiar ós sectores oligárquicos, a consecuencia das medidas aprobadas nestes once últimos anos, polos dous partidos que monopolizan o control das institucións; en segundo se comézase a albiscar unha alternativa, dentro do propio sistema, que abra como mínimo un proceso constituínte que sen grandes traumas, poña remedio dun xeito máis democrático a algunhas chatas do réxime xurdido despois da desaparición da ditadura.

EXTRADICIÓN DE MARTÍN VILLA E UTRERA MOLINA: UNHA ORDE CONTRA O RÉXIME DO 78

Roberto Laxe

 A orde de extradición emitida pola xuíza arxentina Servini contra 20 ex-altos cargos do franquismo, a instancias de descendentes de represaliados do franquismo, é un torpedo á liña de flotación do réxime do 78. Cuestiona unha das súas columnas vertebrais, a lei de amnistía / Punto Final que permitiu reconverterse en demócratas aos que participaran activamente da ditadura.

O franquismo en 1970 viuse na obriga, pola mobilización social interna e externa, a conmutar as penas de morte do Xuízo de Burgos contra militantes de ETA. A partir dese momento dá comezo realmente a Transición; pois é cando a burguesía española busca un recambio a un réxime agónico, para salvar os mobles. Non quería aventuras que conducisen a situacións irreversibles nunha década, os 70, caracterizada polas explosións revolucionarias. Nesa década prodúcese a vitoria do Vietnam, a revolución portuguesa, a caída da ditadura grega, a revolución nicaraguana, ... todo como resaca do maio do 68 francés.

O TRATADO DE LIBRE COMERCIO UE-EEUU CADA VEZ MÁIS CERCA E O SILENCIO SOBRE O MESMO, CADA VEZ MÁIS CÓMPLICE

Carlos Dafonte

Polo seu nome en inglés, o Trasatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) que eu denominarei “Tratado de Libre Comercio UE-EEUU”, supoño segue a negociarse entre a máis absoluta desinformación. Por parte da Unión Europea, negocia un chamado “Grupo de Traballo de Alto Nivel para o Emprego e o Crecemento” (HLWG), creado en 2011. Cando o “Observatorio da Empresa Corporativa”, preguntoulle á Comisión Europea quen formaba parte do mesmo, contestoulle despois dun tempo que o grupo “non ten membros identificables” e que “non hai ningún documento que conteña a listaxe dos autores dos informes”. Tampouco houbo resposta cando se lle preguntou polos “expertos externos” nin cando solicitaron listaxe das xuntanzas cos grupos empresariais, que segundo parece, son os que están a marcar a axenda.