A TEORÍA NA RECONSTRUCIÓN DO MARXISMO

 Roberto Laxe

A acomodación intelectual, acrítica, é o oposto ao que debe ser un marxista revolucionario, faino incapaz de expresar as súas dúbidas, os seus desacordos, preparando o camiño a unha crise de “unanimidade”, á “búlgara”, onde se secan as ferramentas teóricas e políticas necesarias para expresar as súas posicións, máis aló da repetición de consígnalas.

Perri Anderson, en tras As Pegadas do Materialismo Histórico di que a partir dos anos 30 o marxismo coñece unha bifurcación, entre os "prácticos", a burocracia soviética, que se constrúe a partir dun desprezo absoluto cara á teoría, visto como unha deformación pequeno burguesa; e os "teóricos", críticos co stalinismo, que se van refuxiando no academicismo e as universidades. Pola contra, os marxistas previos á dexeneración burocrática da URSS, se caracterizaban non só por ser uns revolucionarios "prácticos"; senón uns teóricos interesados polo coñecemento humano na súa máis ampla concepción.

Por non referirnos a Marx ou Engels, senón vindo a máis próximos. Lenin ademais de construír o Partido Bolxevique escribiu obras filosóficas como Materialismo e Empirocriticismo, económicas como O Imperialismo Fase Superior de Capitalismo; Rosa Luxemburgo impartía cursos de economía marxista no Partido Socialdemócrata alemán. Trotski non só dirixiu o Exercito Vermello, senón que elaborou sobre economía, política, moral e filosofía. Os “Cadernos da Cárcere de Gramsci” son unha achega extraordinaria ao marxismo. Os "vellos" marxistas ligaban as tarefas prácticas da loita de clases (mobilizacións, loitas e organización) cos seus  aspectos aparentemente máis abstractos, a loita teórica, seguindo a afirmación de Engels que a loita de clases ten tres frontes, o económico, o político e o teórico.

AS DÉBEDAS ILEXÍTIMAS UN DOS PRINCIPAIS INIMIGOS DOS POBOS

 Carlos Dafonte

Desde os anos setenta do século XX as débedas de determinados estados, convertéronse nun dos problemas centrais da situación económica do planeta; a década dos anos oitenta se lle coñece entre outras cuestións, por ser a da “crise da débeda” cando numerosos países dependentes, non puideron facer fronte ás débedas contraídas cas potencias do centro do sistema, mellor dito cos seus bancos, débedas moitas veces resultado da aplicación de políticas que nada tiñan que ver cas necesidades populares levadas adiante por ditaduras militares, que pediron préstamos en grandes cantidades que serviron para enriquece-los e a construción de infraestruturas que beneficiaban ás grandes empresas transnacionais e a pequenos sectores da burguesía con elas aliada; América Latina pode ser tomada como un exemplo do acontecido e o resultado das imposicións levadas a cabo polo Fondo Monetario Internacional, encargado de intervir para salva-los bancos que prestaran grandes cantidades de diñeiro asumindo enormes índices de risco, tivo como resultado unha tremenda depresión económica que sufriron fundamentalmente as clases explotadas da sociedade, considerando algúns analistas que os anos posteriores á toma das medidas de austeridade para que os estados fixesen fronte ós seus compromisos, se considere unha “década perdida”.

DESLÍZASE O MUNDO CARA A UNHA GUERRA? (II)

Roberto Laxe

 

Renunciou o imperialismo á guerra

Hai que ser moi inxenuo, ou con alto grao de autoengano, para pensar que o imperialismo renunciou á guerra e vivimos nun mundo en paz. Son incontables as guerras, as ocupacións militares, os golpes militares (unha forma especifica de guerra contra o seu propio pobo), etc., que desde o fin da II Guerra déronse. Sería moi ambicioso facer unha relación de todos eles, pois algúns están no imaxinario colectivo da humanidade, como a do Vietnam, a de Iraq e Oriente Próximo, ou as da antiga Iugoslavia. O imperialismo non só non renunciou á guerra como mecanismo de dominación, senón que non deixou de ser a súa ferramenta final contra os pobos que, da maneira que for, buscan vías de independencia.

É tan obvio que cando se formula esa pregunta en realidade non se refire un a ese tipo de guerras; senón que o motivo da súa formulación é o de: renunciou o imperialismo a guerras interimperialistas?

DESLÍZASE O MUNDO CARA A UNHA GUERRA? (I)

 Roberto laxe

Amplos sectores sociais veñen anunciando que o mundo está ao bordo dunha nova “guerra fría”, presentado-a como unha continuidade da que enfrontou á URSS coa EE UU até a caída do Muro de Berlín e a restauración do capitalismo. Nesta liña, os “antiimperialistas” nostálxicos da URSS ven a ofensiva actual da OTAN e a EE UU cara a Rusia como unha prolongación dese proceso; e nada máis lonxe da realidade.

O mundo non avanza cara a unha guerra “fría”, porque esta baseábase nunhas condicións que xa non existen. A URSS non tenia a menor intención de enfrontar militarmente ao imperialismo; a súa política de coexistencia pacifica e socialismo nun só país constituían a base do mantemento do poder da burocracia. Se esta houbese ir a unha guerra “quente” co imperialismo, obrigaríase á procura do apoio da clase traballadora mundial, aínda que fose burocraticamente, como fixo na posguerra mundial; e o choque revolucionario entre o estado non capitalista da URSS e o imperialismo abriría as portas a novas vitorias revolucionarias,... pero tamén poría en risco o poder da burocracia, ou pola vitoria capitalista ou polo ascenso revolucionario.

Este xogo á estabilidade social e á coexistencia pacifica era a base do poder da burocracia; por iso, a guerra fría nunca se transformou en guerra quente, e terminou como terminou, coa destrución das conquistas que eran a expropiación da burguesía nun terzo da humanidade.

AS TAREFAS POLÍTICAS RELACIONADAS CA PROLONGADA CAMPAÑA ELECTORAL DO ANO 2015

 Carlos Dafonte

A campaña de “todas as campañas”, así considerada polo volume de eleccións que se van celebrar neste ano e os importantes cambios que  poden producir no panorama político do estado, xa esta en marcha. Como analicei nun anterior artigo, vamos a escoitar por parte de determinados grupos políticos numerosas consignas e formulacións sobre diferentes aspectos, que atinxen á situación política e social, moi variadas e de votalos como nos solicitarán, axiña seremos tod@s felices. Propostas ben argumentadas poucas, consignas moitas, elaboradas en caros gabinetes de especialistas  e todas orientadas para que agraden ós oídos d@s que teñan que votar. Aínda que nunha grande parte sexan mentiras. Ou non se cumpra nada unha vez que se chega ás institucións. Tamén se van producir duros enfrontamentos sobre receitas políticas a aplicar neste momento de grave crise económica, polo que nos poden chegar a parecer que son forzas  políticas moi diferentes, as que se enfrontan nas próximas contendas electorais; o voceiro do PP no Congreso dicía que eles e o PSOE eran forzas antagónicas, utilizando un termo que os marxistas aplicamos á burguesía e o proletariado para definir  aquelas clases sociais que nunca chegarán a acordos;  incluso se intercambiarán insultos entre dirixentes que a partir do día seguinte  de coñecidos os resultados, van a seguir coincidindo en case todas as políticas que tanto dano fan á maioría dos traballadores asalariados e outras clases sociais, nestes tempos de fonda crise, que o capitalismo non consigue remontar. Hai uns días o presidente do Banco Central Europeo anunciaba unha serie de medidas para evitar que a Unión Europea entrara nunha terceira recesión; “darlle á máquina” para poñer a disposición dos máis ricos 1 billón de euros; se ve que a milagrosa recuperación anunciada por Rajoy e o PP da nosa economía, non chega para facer de locomotora da economía europea.

OS DILEMAS QUE SYRIZA ABRE.

 Roberto Laxe

 O lío coa UE do novo goberno grego non vai vir tanto polas súas medidas

sociais e económicas progresivas, que teñen un limite claro, a
explotación dos traballadores / as, é dicir, a propiedade privada da
medios produción e distribución, senón polo seu reacomodo no marco dunha
profunda crise de dirección política do imperialismo.

A IMPORTANTE VITORIA DE SYRIZA EN GRECIA

 Carlos Dafonte

Syriza a formación política grega que se pode considerar de esquerdas, acadou nas eleccións do domingo día 25, sen dúbida algunha un grande éxito, faltáronlle dous deputados para acada-la maioría absoluta. A pesares da fortaleza das forzas neoliberais, do apoio da “troika”, formada polo Unión Europea, o Fondo Monetario Internacional e o Banco Central Europeo, do recurso a xogar ca política do medo, augurando todo tipo de desastres que podían acontecer se os votantes se orientaban cara a esta formación, @s greg@s deberon pensar que maior que o desastre no que os sumiron Nova Democracia e o PASOK, actuando ó servizo da “troika”,  xa non era posible e que había que darlle un voto a esperanza. E puxeron fin a moitos anos dun bipartidismo ó servizo das grandes fortunas e os grandes especuladores radicados en Bruxelas. Algúns analistas políticos no estado español, atrevéronse a cualifica ós votantes de Syriza como os “electores analfabetos”, os que non souberon escolle-lo voto bo, que co seu voto se van meter en maiores problemas.