A OLIGARQUÍA EUROPEA PRECISA RECONSTRUÍ-LO BIPARTIDISMO

Carlos Dafonte.

A U.E. atópase nun labirinto; as últimas eleccións para o Parlamento aumentaron o seu fraccionamento, expresión da perda de consenso dos partidos e grupos que durante unha longa época, “socialistas” e “populares”, dominaron a escena política europea. Pero sobre todo complícase pola queda dos socialistas en Francia, Italia e o importante retroceso en Alemaña, así como a aparición de novas forzas políticas, que sen chegar a poñer en cuestión a actual construción, lle formulan reformas de difícil encaixe para o proxecto oligárquico.

Por iso entendo que a burocracia europea necesita agrupa-lo voto da clase traballadora, hoxe moi disperso, arredor dos partidos que despois da II ª Guerra Mundial, levaron adiante políticas de tipo keynesiano, para salva-lo capitalismo do difícil transo no que se atopaba.

O DRAMA E A FARSA DO MOVEMENTO OBREIRO.

Roberto Laxe

Cando Marx e Engels escribiron o Manifesto do Partido Comunista, en 1847, a clase obreira era a á esquerda dos partidos burgueses de esquerda, dos liberais, dos xacobinos, etc. Houbo que esperar á fundación da II Internacional, en 1889, para que a clase obreira contase cos seus propios partidos de masas; é dicir, a súa independencia política respeito da burguesía tivese expresión organizativa.

¡¡¡FINALIZOU O CICLO ELECTORAL SEN FALAR DE ECONOMÍA!!!

Carlos Dafonte

Considero necesario, enmarcar as eleccións celebradas o pasado domingo nun contexto sociopolítico e económico, onde a nivel mundial, a cadea imperialista cuxo elo máis forte son os EEUU, esta tentando desestabiliza-lo planeta, con todo tipo de medidas para retrasa-lo máis posible o que é una evidencia, o declive do seu poder económico.

Esta ofensiva parécese moito a levada a cabo por Tatcher, Reagan e Juan Pablo II, para desestabilizar o intento de consolidar o que se autodenominaba “socialismo real”, aínda que de socialismo tivera moi pouco, que levou a un cambio radical das políticas da socialdemocracia e aceptar o neoliberalismo a todos os niveles. Os elos máis fortes da cadea imperialista, naquel momento, tentaban saír da crise que se iniciara a finais dos anos sesenta e que se consolidou ca suba do prezo de petróleo a principios da década dos setenta.

ENFRONTAR A AMEAZA POS APOCALÍPTICA DOS "XOGOS DA FAME"

Roberto Laxe

Cando o goberno de Sanchez retirou a fragata que estaba "incrustada" na flotilla do imperialismo ianqui, argumentou que foi por "motivos técnicos", pondo sobre a mesa o carácter submiso mas cobarde do imperialismo español ... A realidade é que esa flotilla, cun portaavións á fronte, achegábase perigosamente ás costas iranianas, en paralelo ao anuncio do despregamento de 200 mil soldados estadounidenses na zona. Poucos días antes o goberno Iraniano anunciaba que reactivaba o seu plan nuclear, no aniversario en que Trump rompese a política de Obama e recomenzara coas sancións a Irán. O que saiba sumar, dous e dous son catro; pero non exactamente.

O "PODO PROMETER" E A VENDA DE FUME

Roberto Laxe

Foi Adolfo Suárez o que dixo "podo prometer e prometo", e con iso definiu perfectamente o que é unha democracia representativa e burguesa, tutelada como a española polos neo franquistas, ou non, como as do resto de Europa. Todas as candidaturas "poden prometer e prometen", e todos e todas sabemos dos limites que esas promesas teñen.

O grave da situación non é que as dereitas e os partidos do réxime, utilicen esa lóxica "suarista"; é o seu; eles prometen de todo porque saben que cando comecen a gobernar, os ditados van vir do poder real, da CEOE, do IBEX 35, de Bruxelas, do exercito e a súa cabeza visible, o rei, ou da igrexa... O que na transición chamábanse os "poderes fácticos".

SOBRE AS ELECCIÓNS XERAIS DO 28 DE ABRIL DE 2019

Carlos Dafonte

Había unha enorme expectación por coñecer os resultados, despois da moción de censura e a chegada do Psoe ó Goberno apoiado por un amplo abano das fragmentadas Cortes. Tamén para coñece-las forzas reais dos independentistas de Cataluña asumida a súa fractura e división política e sometemento a xuízo a unha parte dos seus dirixentes; da intervención moi directa de Aznar na política do Pp, apoiando o seu delfin, Pablo Casado; da segunda aparición de Vox no panorama político, a primeira foi no 2016, os “duros” de dentro do Pp que cunha maior financiación e propaganda, aparecían ben situados nas enquisas o que levou a pensar a Casado e o seu equipo, que aproximándose as súas formulacións e dicindo barbaridades de Sánchez e o Psoe os ían neutralizar; de comprobar si C's acadaba os seus obxectivos estratéxicos de ser a primeira forza da dereita conservadora e xurar unha e outra vez, que nunca gobernaría co Psoe; malamente podería conseguir o primeiro obxectivo dicindo na campaña que, si os necesitaban, acabaría pactando cos socialistas, despois dos bos resultados xa está liberado desa promesa; das enquisas que daban a perda de grande número de escanos e votos de Podemos e polo tanto a dimisión de Pablo Iglesias; pero sobre todo se o Psoe e Pedro Sánchez conseguían consolida-la súa situación, tanto dentro do partido do segundo como nas institucións no primeiro.

CAL É A FORZA DA DEREITA, NAS SÚAS DÚAS VERSIÓNS, A CASPOSA OU A PROGRESISTA, FRONTE ÁS ESQUERDAS?

Roberto Laxe

Eles falan en nome dun proxeto social, ese proxecto é o capitalismo, as súas regras, os seus valores, os seus mecanismos de funcionamento, ... que conforman o chamado "sentido común". Eles non teñen que argumentar nada, posto que a sociedade burguesa desde a infancia, vaino construindo nas nosas mentes, e só teñen que dar coa tecla que determina o presente. Por iso levan sempre as de gañar, xogan coas súas cartas.