GALICIA NA ENCRUCILLADA

Carlos Dafonte

                                                             Galicia entrou na crise sistémica con retraso; o mesmo que lle ocorreu ó estado español. As economías máis febles do sistema capitalista, os elos máis febles da cadea imperialista, entran na crise un tempo máis tarde que os países máis poderosos, pero cos seus efectos multiplicados.
Esta situación fixo pensar hai uns anos, a gobernantes e oposición do estado, vendo que unha grande parte da UE -15 entraba en recesión e aquí se seguía a crecer, que atoparan o “bálsamo de fierabrás”, o remedio anticrise. Para o PP as causas estaban nos oito anos do goberno Aznar e os “grandes logros” en materia económica dese período, que en realidade axudou a asentar-los alicerces do que agora  nos acontece; para o PSOE, os 400 euros por traballador, o Plan E, quitarse a garabata nas oficinas para aforrar aire acondicionado,  regalar bombillas de baixo consumo e minguala velocidade por estradas e autovías e outras simplezas polo estilo, facíanos ser exemplo e dar consellos ó resto da U.E..

O XUÍZO A GARZÓN E A GAITA DE FRAGA

Roberto Laxe
As diferenzas entre o trato que estan a sufrir estas duas persoas é significativo da realidade do rexime español actual. Mentras o xuiz que quixo investigar os crimes do franquismo senta non banco dos acusados, o ministro de Franco foi despedido por todos como un “democrata”, com funerais de estado.
O rexime español xurdido da Transición é un caso de amnésia colectiva, no que as xeneracions mais xoves teñen bloqueado o acceso o que significou, e significa ainda, o franquismo e os seus herdeiros para o conxunto da poboacion: para eles Franco foi un vello un pouco cascarrabias e autoritario, Fraga un democrata e o rei quen truxo a democracia ao Estado Español, como se fose un agasallo e non o resultado dunha durisima loita popular.

CARA A UN MUNDO MULTIPOLAR. HÁ TAMBORES DE GUERRA?

Roberto Laxe

Obama, que levantara tantas expectativas nos sectores “progresistas” de todo o mundo, demonstra e demonstrou que non tem outro proxecto que a continuidade nas políticas imperialistas dos USA. Esos sectores confiaron em que a sua figura serviria para que o capitalismo mundial recuperase o liderazgo que precisa para sair da crise, despois do desastre da administracion Bush.

NA MORTE DE FRAGA

Carlos Dafonte

Para os da miña xeración, os que estamos na sexta década, Fraga e franquismo están intimamente unidos. Non houbo ademais, nos anos transcorridos desde que morreu o ditador, nada que Fraga fixera que nos axudara a cambiar de opinión.
Escoitando agora, unha vez morto, algunhas valoracións que se fan sobre a súa persoa, a súa actividade política e demais aspectos da súa vida por parte de políticos, periodistas e xentes da rúa, algunhas de carácter laudatorio, non me queda máis que pensar na fraxilidade que ten a memoria humana ou a incapacidade, o medo de moit@s a saír do rebaño, a singularizarse, a ir contracorrente. ¿Ou se trata dunha campaña perfectamente orquestrada para, unha vez máis, falsificar a nosa historia pasada?

NOVO GOBERNO, NOVAS AGRESIÓNS CONTRA OS TRABALLADORES

Carlos Dafonte

Leváronse a cabo o debate de investidura e a creación do goberno do PP,. nun momento difícil para @s traballador@s do estado, posto que todo indica que nos atopamos no comezo dunha nova etapa recesiva, dentro do contexto de crise, froito das políticas de austeridade levadas a cabo polo presidente Rodríguez e esixidas pola U.E; políticas que frean o consumo interno e o investimento público. A entrada de novo en recesión vai significar máis paro e polo tanto maior sufrimento para a clase traballadora.
No debate non se resolveu ningún dos baleiros deixados na campaña electoral, que foron moitos, respecto, non as intencións do PP, tod@s as coñecemos por moito que as agachen, senón ós prazos nos que as van levar adiante.

TUNES, SIRIA, LIBIA. ENTREVISTA CON SANTIAGO ALBA RICO

Corrente Vermella: Coa caída de Ben Ali e o recente proceso electoral consideras que se pechou o proceso revolucionario en Tunes?
Santiago Alba Rico: Ao contrario. A caída de Ben Alí abriu o proceso revolucionario, que tivo os seus dous momentos fundamentais nas dúas ocupacións da Qasba (a finais de xaneiro e a finais de febreiro). A segunda levou ao recoñecemento dalgunhas das reivindicacións políticas das mobilizacións populares -entre elas as eleccións para unha Constituínte- pero dalgún modo transformou polo seu propio éxito, o curso das protestas. O impulso popular espontáneo entrou parcialmente así no molde dunha politización convencional guiada por un sistema de partidos; e digo parcialmente porque as demandas sociais e económicas mantivéronse insatisfeitas e unha boa parte do malestar organizado durante o levantamento quedou fóra das urnas. A abstención do 23 de outubro -en torno ao 40%- hai que relacionala con sectores xuvenís que sentiron traizoada a revolución e seguen pensando en emigrar a Italia e con sectores radicais que viviron como un gran fracaso a incapacidade da esquerda para presentar unha candidatura unitaria (tras a disolución da Fronte 14 de Xaneiro). Non se poden menosprezar os logros, pero a vitoria política da segunda Qasba foi acompañada de dúas derrotas decisivas en termos rupturistas: a do ministerio do Interior, cuxo aparello segue intacto, e a dos tribunais, que permanecen sen cambios. Perdeuse unha oportunidade de ir máis lonxe, pero boa parte das causas da revolución seguen vivas e a acumulación de forzas e de conciencia foi moi grande.

ALGUNHAS ENSINANZAS DA CRISE SISTÉMICA

Carlos Dafonte

Hai xa varios anos, ó comezo da crise actual, cando se afundiu parte da estrutura bancaria dos EEUU e da U.E., discutiuse en círculos de activistas sociais, nos partidos e medios de información, sobre as características da mesma, as causas, elemento fundamental cavilábamos algúns, que permitiría coñecer con anterioridade, que medidas ían tomar os grandes emporios económico financeiros a traveso dos políticos que os representan, para tentar saír da mesma. A solución á mesma está moi cinguida ás causas que a orixinaron. E a discusión foi ardua e as veces non se chegou a acordos ou se pensaba que era un debate inútil.

Apareceron varios tipos de argumentacións. Unha primeira defendía que a xénese da crise era a sobreprodución; un enorme desenvolvemento das forzas produtivas que levaba a producir moito máis do que se podía consumir o que traía consigo que moitas pequenas e medianas empresas fosen desprazadas do mercado e polo tanto ó peche de fábricas e ó aumento do paro, a pauperización da clase obreira, a caída do consumo e a rebaixa de salarios. Na maioría dos países con anterioridade a entrar na nova situación, nos momentos de euforia, se xeraba unha burbulla no sector inmobiliario que afectaba a sectores moi diversos da poboación, pois os encadeaba a créditos hipotecarios de moitos anos de duración Era polo tanto unha crise tipicamente cíclica do sistema capitalista que estalaba nunha economía moi globalizada e se resolvería sen o recurso a unha grande guerra, como se fixo en épocas anteriores.