A convicción profunda da actualidade da revolución, fai necesaria a organización política da clase obreira.

G. Lukács
 

sábado, 12 de noviembre de 2016

99 ANOS DESPOIS, AÍNDA APRENDEMOS DA REVOLUCIÓN RUSA




 Roberto Laxe

Yes, we can!
 “A análise crítica da Revolución Rusa con todas as súas consecuencias históricas constitúe o mellor adestramento para a clase obreira e internacional, tendo en conta as tarefas que lle agarda como resultado da situación actual” (Rosa Luxemburgo).

No 2017 cómprense 100 anos dos “Dez Días que Estremeceron o Mundo”, título da obra do xornalista norteamericano John Reed; do tremendo terremoto social que significou a Revolución de outubro de 1917. Chega o seu centenario e xorde unha pregunta que, sen dúbida, vai facer correr ríos de tinta o ano que vén, que queda, que se pode aprender da súa experiencia?

lunes, 7 de noviembre de 2016

ALGUNHAS REFLEXIÓNS SOBRE A INVESTIDURA DE RAJOY




 Carlos Dafonte

Non vou a cualificar con verbas grosas o feito de que o Psoe, ca súa abstención facilitase a investidura de Rajoy. Era o esperado. Hai moitos anos, en 1993, nos estertores do “felipismo” afogado pola corrupción, as políticas contra os traballadores, o terrorismo de estado, a desindustrialización do territorio, a permanencia na OTAN, e algunha miseria máis, cando perdeu a maioría absoluta, rexeitou a proposta de 18 puntos de IU, que non eran máis que un reducido programa socialdemócrata, que lle brindaba colaboración para ter un goberno estable e escolleu o apoio da CiU de Pujol. A partires daquel momento comecei a considera-lo Psoe como un partido ó marxe do concepto de esquerda; con anterioridade, despois de renuncia-lo marxismo, sempre considerei, e o paso dos anos e as actividades dese partido o confirmaron, que se situaba nunha perspectiva de non enfrontamento co capitalismo, que é o campo que verdadeiramente define, por moito traballo que realicen os voceiros e plumíferos do mesmo para convencernos do contrario,  se te sitúas na dereita ou na esquerda.

miércoles, 2 de noviembre de 2016

XOGOS DE GUERRA, PROMÉTENNOS UN FUTURO APOCALÍPTICO?




Roberto Laxe
Unha pregunta xorde cada vez que un acende a unha TV ou ve un filme, que demos están a preparar desde a EE UU que levan unha chea de anos, a través de series e filmes ensinándonos un futuro apocalíptico, postas en prime time de tvs, etc. Como calquera expresión do ser humano, o cinema e despois a TV expresan a ideoloxía dunha sociedade. Non é a primeira vez que se utiliza a arte para glorificar aos poderosos; o exemplo paradigmático é a Eneida de Virxilio, escrita a maior gloria do seu mecenas, o emperador Cesar Augusto, ao que ligaba xenealoxicamente co heroe troiano, Eneas. Desta mesma maneira, xa desde o fascista Nacemento dunha Nación, onde se xustificaba a existencia do KKK, até Independence Day, o cinema norteamericano especializouse en xustificar o seu papel e explicarnos ao resto do mundo que podiamos esperar do futuro.
Agora ao cinema uníronse, ademais da TV, os xogos de guerra que todo o mundo sabe que traballan en estreita unión coa CIA e o Pentágono como "educación" e "probas" virtuais na utilización de armamento do futuro;... son como as probas que fan os pilotos antes de voar. Os xogos de guerra son, en realidade, un adestramento virtual da mocidade para que esta asuma coma se fose un xogo a morte. O piloto norteamericano que describiu os bombardeos de Bagdad como unha "árbore de nadal" expresou perfectamente esa banalización da morte, coma se dun xogo tratásese (a utilización dun dron é exactamente iso).

miércoles, 26 de octubre de 2016

ALGUNHA DAS TAREFAS QUE "EN MAREA" TEN POR DIANTE



Carlos Dafonte

É a miña opinión que non sei si vale moito ou pouco, pero entendo que a partires da constitución do novo Parlamento en Galicia, En Marea ten que afrontar varias tarefas dun xeito ineludible e aínda que unhas as sitúe en primeiro lugar e as  outras vaian despois, non significa que sexan prioritarias, máis importantes que as demais, todas creo, deben abordarse conxuntamente.

domingo, 16 de octubre de 2016

QUE É O RÉXIME DO 78?



Roberto Laxe
 Desde o 15M tomou carta de natureza en amplos sectores da esquerda e o progresismo democrático, a denuncia do "réxime do 78", uns para rexeneralo, outros para levalo até o final, e os menos aínda, para romper con el. Pero, falamos do mesmo cando nos referimos ao "réxime do 78"?
 Caste e clase, como definir un estado
 Un estado é a forma histórica que ten unha clase social de se organizar para defender os seus intereses. O imperio romano era un estado escravista, que tivo diversos réximes (a monarquía, a república, o imperio), a Francia prerevolucionaria era un estado feudal, cun réxime absolutista, a Francia actual é unha democracia burguesa, un estado burgués, con formas democráticas.


sábado, 8 de octubre de 2016

QUE LOS MUERTOS ENTIERREN A SUS MUERTOS



Ángeles Maestro
 La crisis agudiza las contradicciones y acelera los procesos políticos. Las formas intermedias y los intentos reformistas son ilusiones que se desvanecen rápidamente.
El empeño de Pedro Sánchez de llevar al PSOE por derroteros distintos de los marcados a fuego en la Transición ha sido efímero. Mucho más que el intento de Zapatero de salirse del carril impuesto por la UE y que acabó siendo el gran hacedor de sus política, reforma constitucional incluida. Ante la derrota del ya ex-secretario general del PSOE es preciso recordar al Marx del XVIII Brumario de Luis Bonaparte, en el que recomendaba dejar que los muertos entierren a sus muertos para que las revoluciones cobren conciencia de su propio contenido.
Pero no valen, y menos que nunca en momentos de crisis general como los de ahora, los análisis de brocha gorda que reducen todo a burguesía contra proletariado. Y no son útiles porque nos impiden tener en cuenta un aspecto central de la lucha de clases: conocer las contradicciones y todos aquellos aspectos relativos a las clases dominantes que puedan debilitar al enemigo.

domingo, 2 de octubre de 2016

É NECESARIO O PSOE?

Carlos Dafonte

Diante da crise de todo tipo, política, electoral, de estruturas internas, que podíamos cualificar de estrutural, na que se atopa o Psoe, numerosos comentaristas que son convocados nos medios de comunicación hexemónicos de todo tipo, TV's, diários, radios, periodistas dos mesmos, líderes políticos e sindicais e xentes a quen se lles pregunta polas rúas, contestan case unanimemente, que o Psoe “é un partido necesario” para a estabilidade do réxime, do sistema e toda outra serie de consideracións cas que non estou de acordo.