SOBRE AS ELECCIÓNS XERAIS DO 28 DE ABRIL DE 2019

Carlos Dafonte

Había unha enorme expectación por coñecer os resultados, despois da moción de censura e a chegada do Psoe ó Goberno apoiado por un amplo abano das fragmentadas Cortes. Tamén para coñece-las forzas reais dos independentistas de Cataluña asumida a súa fractura e división política e sometemento a xuízo a unha parte dos seus dirixentes; da intervención moi directa de Aznar na política do Pp, apoiando o seu delfin, Pablo Casado; da segunda aparición de Vox no panorama político, a primeira foi no 2016, os “duros” de dentro do Pp que cunha maior financiación e propaganda, aparecían ben situados nas enquisas o que levou a pensar a Casado e o seu equipo, que aproximándose as súas formulacións e dicindo barbaridades de Sánchez e o Psoe os ían neutralizar; de comprobar si C's acadaba os seus obxectivos estratéxicos de ser a primeira forza da dereita conservadora e xurar unha e outra vez, que nunca gobernaría co Psoe; malamente podería conseguir o primeiro obxectivo dicindo na campaña que, si os necesitaban, acabaría pactando cos socialistas, despois dos bos resultados xa está liberado desa promesa; das enquisas que daban a perda de grande número de escanos e votos de Podemos e polo tanto a dimisión de Pablo Iglesias; pero sobre todo se o Psoe e Pedro Sánchez conseguían consolida-la súa situación, tanto dentro do partido do segundo como nas institucións no primeiro.

CAL É A FORZA DA DEREITA, NAS SÚAS DÚAS VERSIÓNS, A CASPOSA OU A PROGRESISTA, FRONTE ÁS ESQUERDAS?

Roberto Laxe

Eles falan en nome dun proxeto social, ese proxecto é o capitalismo, as súas regras, os seus valores, os seus mecanismos de funcionamento, ... que conforman o chamado "sentido común". Eles non teñen que argumentar nada, posto que a sociedade burguesa desde a infancia, vaino construindo nas nosas mentes, e só teñen que dar coa tecla que determina o presente. Por iso levan sempre as de gañar, xogan coas súas cartas.

POR UN NOVO MUNICIPALISMO SAÍDO DUN PROCESO CONSTITUÍNTE

Carlos Dafonte

A estrutura política nada ca Constitución de 1978, que lle imprime carácter ó réxime actual, atopase hoxe en momentos de grande debilidade. Moitas das formulacións políticas herdadas da ditadura que contén o documento, se poñen en cuestión por unha parte importante da sociedade.

Nos momentos da súa elaboración e aprobación, valorouse como aceptable por parte do sector da esquerda maioritario que ó non se ter dadas as condicións para pula-la creba democrática, como consecuencia da existencia ca súa capacidade intacta do estado fascista o constante “ruído de sables” procedentes dos cuarteis, e que a clase obreira escolleu o 15 de xuño de 1977, ó PSOE para representala nas institucións, que era mellor ceder e aceptar unha Constitución chea de eivas, que se consideraba como un punto de partida, que era certo, ía determinar o contido posterior de todas as leis que se tiñan que aprobar, e comezar a loitar polo inicio dun proceso que conducira cara a un marco democrático máis avanzado que o que a Constitución representaba. A derrota electoral definitiva da esquerda no ano 82, permitiu a construción institucional do réxime actual a traveso da quenda de dous partidos neoliberais, ó servizo da mesma oligarquía que como sector da clase hexemónica, tamén no franquismo exerceu o seu poder. Tamén representou a perda de identidade da esquerda e acepta-la loita institucional como a única posible para transforma-lo capitalismo.

AS OVELLAS ELECTORALISTAS DISFRAZADAS DE LOBOS

Roberto Laxe

Agora que estamos metidos na fariña electoral, non está de máis lembrar o método educativo de Barrio Sésamo, cando decian iso de “dentro-fóra”, “arriba-abaixo”. Ás veces parece que estamos dominados por un infantilismo político moi grande. De conxunto xa sabemos que os conceptos de “esquerda” non están nada claros, posto que os medios -e iso cala na mentalidade da xente- insístennos en dicirnos que PSOE e Unidas Podemos son de “esquerda”.

Xorde a primeira pregunta, “esquerda” en relación a quen? Porque se collemos, por exemplo, o programa político do PSOE en Suresnes, o congreso dos 70 que entronizou ao dúo Gonzalez-Guerra, tanto o PSOE actual como UP ou o BNG ou En Marea serían de dereitas. As comparacións son odiosas, si; pero a historia está para aprender dela, presentan programas neoliberais con tinguiduras progresistas, onde o sistema capitalista e o regimen queda incólume... E fano cando o capitalismo vive unha das súas peores crises.

ELECCIÓNS FIN DE CICLO

Roberto Laxe

Pase o que pase nestas eleccións, o ciclo da chamada “nova”política -que non era máis que a version actual da vellisima política electoralista do eurocomunismo, só que sen ningunha referencia ao “comunismo”- chegou ao seu fin. Agora hai que pensar en encher ese baleiro, pero desde outra perspectiva.

O exemplo, o discurso de Pablo Igrexas na súa volta ao ring: tras un discurso cheo de lugares comúns da esquerda; a denuncia do carácter burgués dos medios de comunicación, asi como o papel dos bancos e grandes empresas xa o estudaron os marxistas de finais do XIX e comezos do XX, con Lenin á cabeza, toda a súa proposta redúcese a... ter carteiras ministeriais no goberno do vos banqueiros, do PSOE. Porque o PSOE é o que é.

ESIXAMOS UN DEBATE SOBRE A NOSA PERTENZA A ESTA CONSTRUCIÓN OLIGÁQUICA DE EUROPA E Ó EURO NO LONGO PROCESO ELECTORAL

Carlos Dafonte

No mes de maio se vai renova-lo Parlamento Europeo; polo tanto haberá no estado español eleccións ó mesmo.

Nunha grande parte dos países que pertencen á UE, nestes últimos anos apareceron forzas políticas que tomaron posición contra a mesma, pero desde unha visión de extrema dereita; só en Grecia e Portugal forzas que podamos considerar de esquerdas polos seus programas, estaban en posicións críticas e Syriza en Grecia, modificou completamente o que viña afirmando despois das medidas tomadas polas institucións europeas como castigo polo referendo, e o PCP e o Bloco en Portugal, parece que o seu apoio o goberno, e o trato diferenciadoque lle deu a Portugal a UE, lles fixo esquecer o que afirmaban antes de conseguir que o programa máis neoliberal da historia do Partido Socialista, se modificara en parte o que trouxo algunhas conquistas para @s traballador@s. Supoño que efémeras, como todo o que se conquista baixo o capitalismo e máis baixo un capitalismo en crise.

FRONTE Á CRISE DO RÉXIME, VOLVE O PSOE Ó REDIL E COMEZOU A DEMOLICIÓN DE PDEMOS.

Carlos Dafonte.

Estes día moita xente sentíase abraiada pola cadea de votacións á que van ter que facer fronte nos meses vindeiros á que se sumou as xerais de abril. Que está a acontecer se preguntan? A miña opinión é que un réxime en crise, incapaz de reconstruír un dos alicerces fundamentais do mesmo o “bipartidismo imperfecto”, que garantía gobernos cómodos ben por maiorías absolutas e que no caso de que un dos dous grandes partidos, os dous neoliberais no económico, un conservador e outro con certas políticas progresistas, non acadasen a maioría absoluta, podía contar cos nacionalismos periféricos para gobernar, isa etapa pechouse e a crise do réxime maniféstase tamén con todo un novo vigor en Andalucía onde o control das institucións se vai levar adiante por medio do que moit@s chaman o “trifascito”, que recupera para a política activa ó sector máis franquista do PP e restos do mesmo existentes na sociedade, co perigo evidente da súa consolidación.